Przekrój i zasieg snopu swiatla sygna¬ lów dziennych, który zalezy czesciowo od ksztaltu soczewki, a czesciowo od ksztaltu wlókna zarowego i mocy zródla swiatla, w pewnych przypadkach specjalnych jest za maly, mianowicie wtedy, gdy urzadzenia do wysylania sygnalów sa umieszczone na zakretach o malej krzywiznie albo gdy sa umieszczone bardzo wysoko. Zadaniem wy¬ nalazku jest zwiekszenie przekroju i zasie¬ gu snopu swiatla sygnalów dziennych.Gdyby zródlo swiatla L bylo punktem swietlnym, umieszczonym w ognisku so¬ czewki 1 (fig. 1), to jego obraz rozproszo¬ ny posiadalby srednice G, równa srednicy soczewki (fig. 2). Poniewaz jednak kazde zródlo swiatla posiada pewna objetosc, przeto srednica jego obrazu rozproszonego jest wieksza od srednicy G, ale pomimo to jest jeszcze za mala do celów nalezytej sygnalizacji dziennej. Przez nadanie od¬ powiedniego ksztaltu soczewce przy odpo¬ wiedniej mocy zródla swiatla mozna oczy¬ wiscie zwiekszyc obraz ciala swiecacego, ale pociaga to za soba albo zmniejszenie sie jasnosci obrazu, albo zwiekszenie sie zuzycia energii. W urzadzeniach sygnali¬ zacyjnych, posiadajacych szeroki snop swietlny, jako zródla swiatla stosowane sa wydluzone wlókna zarowe, umieszczone równolegle do soczewki. Snop swiatla ta¬ kiego urzadzenia jest przedstawiony nafig* 3. 'Wlókno zarowe jest ^v danym przy¬ padku czterokrotnie dtuiaze, niz w urza¬ dzeniu o snopie okraglym a zatem zuzywa czterokrotni? wiecej energii.Wiadomo, ze przy wysylaniu dziennych sygnalów swietlnych tylko stosunkowo nie¬ wielka czesc swiatla, wypromieniowanego z lampy zarowej, moze byc wykorzystana.Widac to z fig. 4, na której przedstawiony jest przekrój soczewki, która zbiera i prze¬ syla dalej tylko te czesc strumienia swia¬ tla, która lampa zarowa L wypromienio- wuje w obrebie stozka C. Za pomoca zwier¬ ciadla kulistego K o srodku L mozna by wprawdzie wykorzystac strumien swiatfe, zawarty w stozku D, ale z tym polaczona bylaby mozliwosc powstawania blednych sygnalów, poniewaz ulegaloby odbiciu rów¬ niez swiatlo sloneczne, wpadajace przez soczewke.Wedlug wynalazku niniejszego zwiek¬ szony zostaje przekrój snopu swiatla i jego zasieg przez zuzytkowanie strumienia swiatla, zawartego w obrebie katów E — F. Dzieki umieszczeniu pierscieniowego zwierciadla S odpowiedniego ksztaltu (fig. 5), promienie swiatla, zawarte w wymie¬ nionych katach, zostaja skierowane na so¬ czewke w ten sposób, ze naokolo rozpro¬ szonego obrazu 2 zródla swiatla powstaje dodatkowy obraz 3 (fig. 6).Poniewaz istnieje mozliwosc odbicia swiatla slonecznego przez pierscien S, przeto mozna w mysl wynalazku zastoso¬ wac zwierciadlo takiego ksztaltu, które by dawalo obraz rozproszony wedlug fig. 7 dla punktu swiecacego, a wedlug fig. 8 dla zródla o wlóknie wydluzonym, to jest za¬ stosowac jedynie górna polowe zwiercia¬ dla 5. Cyfra 2 oznaczony jest obraz wlók¬ na swiecacego, a cyfra 3 obraz dodatkowy.Szczególna uwage nalezy przy tym zwrócic na to, zeby górna krawedz obrazu dodatkowego lezala na poziomej osi x — y obrazu wlókna i zeby w ten sposób obraz wlókna stopniowo przechodzil w obraz dodatkowy, aby ten ostatni w poblizu obra¬ zu wlókna (w strefie 4) posiadal najwiek¬ sza jasnosc, zmniejszajaca sie stopniowo ku jego brzegom.Taki dodatkowy obraz mozna otrzymac za pomoca zwierciadla S (fig. 9), przy czym zwierciadlo to badz stanowi czesc zwierciadla kulistego o srodku M, który, jesli zródlem jest punkt swiecacy, lezy na linii P — Q, badz tez stanowi czesc zwier¬ ciadla obrotowego, powstalego przez obrót tworzacej J? — T naokdlo osi H — N. W tym ostatnim przypadku swiatlo mozna skoncentrowac na mniejszej -powierzchni i otrzymac w ten sposób wieksza jasnosc obrazu.W obu powyzszych postaciach wykona¬ nia jest rzecza wazna, zeby promienie wy¬ sylane przez zródlo swiatla L (fig. 9) ku R zostaly odbite w kierunku R — 0, t. j. po tworzacej stozka promieni wyslanych ze zródla bezposrednio do soczewki, gdyz promienie te przechodzac przez soczewke otrzymuja ten sam kierunek co promienie wysylane przez zródlo swiatla w kierunku LM bezposrednio do soczewki. W ten spo¬ sób mozna osiagnac to, ze obraz wlókna bedzie sie stykal z obrazem dodatkowym.Dzieki wybraniu odpowiedniego ksztaltu krzywej R — T mozna zwiekszyc lub zmniejszyc zaleznie od ^polrzdby wymiar U (fig. 7 i 8) obrazu dodatkowego. PL