PL249953B1 - Urządzenie do umacniania skarp i nasypów za pomocą świeżej faszyny - Google Patents

Abstract

Urządzenie będące przedmiotem zgłoszenia charakteryzuje się tym, że zawiera ramę, na której osadzone jest przegubowe ramię zakończone chwytakiem silnikowym zawierającym końcówkę chwytną pierwszą (17) oraz końcówkę chwytną drugą (19), przy czym końcówki chwytne (17 i 19) mają podłużne krawędzie robocze, a krawędź robocza końcówki chwytnej pierwszej (17) jest równoległa względem krawędzi roboczej końcówki chwytnej drugiej (19), a ponadto każda z tych końcówek chwytnych (17 i 19) na powierzchni roboczej, która jest usytuowana od strony pozostałej końcówki chwytnej (17 i 19), ma podłużne wycięcie usytuowane równolegle do krawędzi roboczej.

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest urządzenie do umacniania skarp i nasypów za pomocą świeżej faszyny, zwłaszcza wierzby krzewiastej.

Budowle ziemne oraz grunty o dużym nachyleniu są zagrożone erozją wietrzną oraz erozją wodną powierzchniową, która jest następstwem wielu uwarunkowań przyrodniczych, m.in.: nachylenia terenu, wielkości opadu rocznego, podatności erozyjnej warstwy gruntu oraz prędkości wiatru. Roboty ziemne związane z umocnieniem skarp oraz rowów w infrastrukturze drogowej, gospodarczej i leśnej polegają na:

- obsiewaniu i darniowaniu,

- umacnianiu narzutem kamiennym,

- zastosowaniu elementów prefabrykowanych,

- faszynowaniu.

Do umacniania skarp i nasypów wykorzystywane są dwa rodzaje faszyny: świeża, tj. posiadająca zdolność wypuszczania pędów i korzeni oraz faszyna wiklinowa sucha. Umacnianie świeżą faszyną jest najtańszą i ekologiczną metodą umacniania skarp, nasypów oraz rowów o charakterze antropogenicznym. Metoda ta stosowana jest do stabilizacji gruntu w miejscach gdzie wymagane jest zachowanie naturalnego charakteru otoczenia, a także podczas renaturyzacji terenów chronionych przyrodniczo. Rekultywacja gruntów na skarpach ma na celu ich biologiczno-inżynieryjne zagospodarowanie przez stworzenie warunków do rewegetacji roślinnej.

Zadrzewienia w postaci żywopłotów krzewiastych są często stosowaną formą obudowy biologicznej skarp. Sposób ten polega na sadzeniu w określonym układzie przestrzennym pędów lub zrzezów, najczęściej wierzb krzewiastych. Podczas budowy faszynady z wikliny stosuje się dwuletnie pędy wierzbowe o średnicy, zależnie od gatunku, 15-30 mm. Należy stosować gatunki wierzb, których pędy wypuszczają korzenie na całej długości pędu stykającego się z gruntem. Podczas umacniania skarp stosuje się dwie metody sadzenia. Pierwsza z nich polega na wykonaniu otworu w glebie metalowym szpicem i następnie delikatnym włożeniu weń wierzbowego zrzezu. W drugiej metodzie pęd wciskany jest w glebę na żądaną głębokość. Sadzeniu można również poddawać pędy wierzbowe, które umieszczane są w glebie w pozycji horyzontalnej. Gęstość sadzenia uzależniona jest od kąta pochylania skarpy, stanu zagrożenia osunięciem oraz gatunku zastosowanej wierzby.

Mechanizacja umocnienia i zagospodarowania skarp poprzez faszynowanie jest utrudniona ze względu na duże nachylenie, często niekorzystne właściwości gruntu oraz różnorodność zjawisk erozyjnych, dlatego czynności związane z nasadzeniami świeżej faszyny wykonuje się zazwyczaj ręcznie.

Dotychczas prace związane z umacnianiem i rekultywacją nasypów były częściowo mechanizowane, głównie w zakresie czynności zadarniania oraz stabilizacji gruntu za pomocą elementów prefabrykowanych. Znany jest z polskiego opisu patentowego nr PL 162546 B sposób umacniania skarp o pochyleniu stoku naturalnego i naruszonej strukturze gruntu z wykorzystaniem hydromechanicznego nanoszenia kompozycji siewnych ze środkami użyźniającymi. Sposób aplikacji polega na hydromechanicznym narzuceniu mieszaniny użyźniająco-antyerozyjnej kompozycji siewnych oraz przefermentowanych osadów ściekowych.

Znany jest, z polskiego opisu patentowego nr PL 147319 B, sposób umacniania skarp o pochyleniu znacznie łagodniejszym od pochylenia stoku naturalnego i naruszonej strukturze gruntu polegający na natryskiwaniu kompozycji siewnych pod ciśnieniem prowadząc strugę ruchami poziomymi poczynając od góry skarpy i uzyskując wymieszanie podłoża z kompozycją siewną na głębokość kilku centymetrów. Składniki kompozycji siewnej wraz ze środkami użyźniającymi, mieszane są metodą hydrauliczno-mechaniczną w zbiorniku urządzenia znanego z polskiego opisu ochronnego wzoru użytkowego PL 42600.

W opisie amerykańskiego wynalazku nr US 5702207 A ujawniono sposób umacniania zboczy żywymi roślinami, a ich minimalną średnicę, głębokość wprowadzenia oraz rozstaw nasadzeń określa się metodami obliczeniowymi znanymi z mechaniki gruntów w zależności od kąta nachylenia i właściwości materiału stoku. Nie wskazano sposobu realizacji nasadzeń.

Znane są z opisu japońskiego wynalazku JP 2008002110 A siatki z syntetycznych włókien służące do wzmacniania powierzchniowego skarp. Wzmacnianie skarp wymaga siatek o bardzo dużej gęstości włókien, wymaga dużego nakładu pracy podczas aplikacji i ugniatania oraz jest obarczone dużym kosztem. Stosowanie siatek z materiałów syntetycznych wywołuje problem ich degradacji atmosferycznej i późniejszego usunięcia.

Znany jest z opisu japońskiego wynalazku JPH 10204882 A sposób umacniania skarp za pomocą biodegradowalnych włókien syntetycznych lub włókien naturalnych mieszanych z wierzchnią powierzchnią gleby na głębokość do 300 mm, poprawiając odporność gleby na erozję wywołaną opadami atmosferycznymi lub silnym wiatrem. Organiczne składniki odżywcze wytwarzane przez rozkład biodegradowalnych włókien syntetycznych lub włókien roślinnych może stanowić podłoże do wzrostu roślin faszynowych.

Z polskiego opisu wynalazku PL 225663 B1 znane jest urządzenie do prowadzenia prac renowacyjnych w rowach melioracyjnych, które ma jednośladowe podwozie jezdne usytuowane pod ramą główną w jej osi symetrii, natomiast boczne podpory z kołami podporowymi znajdują się po obu stronach ramy głównej, natomiast przedni zespół zawieszenia narzędzi oraz manipulator hydrauliczny znajdują się przed podwoziem jezdnym, zaś manipulator hydrauliczny zamontowany jest na ramie głównej, nad przednim zespołem zawieszenia narzędzi i na końcu, manipulatora hydraulicznego znajduje się obrotnica narzędzi. Tylny zespół zawieszenia narzędzi znajduje się za podwoziem jezdnym, a kabina operatora znajduje się na ramie głównej pomiędzy manipulatorem hydraulicznym a bocznymi podporami. Na końcu manipulatora hydraulicznego mocowane są wymienne narzędzia robocze, takie jak karczownik do korzeni, kosiarki bijakowe, rębak do gałęzi, łyżka do kopania.

Wynalazek jest odpowiedzią na problemy techniczne związane z zapewnieniem mechanizacji procesu aplikacji doglebowej pędów, zwłaszcza wierzby krzewiastej na skarpach i nasypach ziemnych o znacznym nachyleniu zboczy i różnej orientacji pędów względem podłoża. Urządzenia znane ze stanu techniki wyposażone w manipulatory hydrauliczne, przystosowane do pracy na skarpach i nasypach, dedykowane są do prac renowacyjnych takich jak koszenie traw, wygrabianie pokosu, czy też odmulania dna.

Urządzenie do umacniania skarp i nasypów za pomocą świeżej faszyny, zwłaszcza wierzby krzewiastej, zawierające ramę, na której zamocowany jest kosz roboczy z zasobnikiem na pędy oraz przegubowe ramię zakończone chwytakiem silnikowym zawierającym końcówkę chwytną pierwszą oraz końcówkę chwytną drugą, według wynalazku charakteryzuje się tym, że końcówki chwytne mają podłużne krawędzie robocze, a krawędź robocza końcówki chwytnej pierwszej jest równoległa względem krawędzi roboczej końcówki chwytnej drugiej, a ponadto każda z tych końcówek chwytnych na powierzchni roboczej, która jest usytuowana od strony pozostałej końcówki chwytnej, ma podłużne wycięcie usytuowane równolegle do krawędzi roboczej, przy czym powierzchnie robocze końcówek chwytnych przylegają do siebie w pozycji zamkniętej, a ponadto w pozycji zamkniętej krawędź robocza końcówki chwytnej drugiej jest zrównana z krawędzią roboczą końcówki chwytnej pierwszej, a wycięcie końcówki chwytnej pierwszej jest w takiej samej odległości od krawędzi roboczej, jak wycięcie końcówki chwytnej drugiej, przy czym przegubowe ramię od strony chwytaka silnikowego ma ramię pośrednie i ramię robocze, a chwytak silnikowy jest połączony z ramieniem roboczym, zaś połączenie ramienia pośredniego z ramieniem roboczym jest za pośrednictwem członu łączącego pierwszego oraz członu łączącego drugiego, przy czym człon łączący pierwszy jest sztywno połączony z ramieniem pośrednim, a człon łączący drugi z ramieniem roboczym, a ponadto te człony łączące są podłączone do silnika regulującego wzajemne położenie kątowe członu łączącego drugiego względem członu łączącego pierwszego.

Korzystnie przegubowe ramię urządzenia zawiera ramię główne, które na jednym swoim końcu jest obrotowo połączone z ramą za pośrednictwem podstawy, zaś na drugim końcu jest połączone obrotowo z ramieniem pośrednim, a ponadto ramię główne jest połączone z jedną końcówką siłownika dwustronnego działania pierwszego, którego druga końcówka połączona jest z ramą, przy czym do ramienia głównego pomiędzy jego końcami jest zamocowana przegubowo jedna końcówka siłownika dwustronnego działania drugiego, którego druga końcówka jest połączona przegubowo z ramieniem pośrednim pomiędzy jego końcami.

Dalsze korzyści uzyskuje się, jeśli na swoim ramieniu roboczym ma zamocowany korpus, z którym nieruchomo połączona jest końcówka chwytna pierwsza oraz przegubowo połączona jest końcówka chwytna druga, przy czym z końcówką chwytną drugą przegubowo połączona jest końcówka siłownika dwustronnego działania trzeciego, którego druga końcówka jest połączona z ramieniem roboczym.

Następne korzyści uzyskuje się, jeżeli siłowniki dwustronnego działania oraz silnik są hydrauliczne oraz są podłączone przewodami do układu sterowania zawierającego przewody do podłączenia do złącz układu hydraulicznego ciągnika rolniczego.

Kolejne korzyści uzyskuje się, jeśli długość robocza a1 ramienia głównego wynosi od 2 do 3,5 m.

Dalsze korzyści uzyskiwane są, jeśli suma długości a2 ramienia pośredniego oraz długości a3 ramienia roboczego wynosi od 2,5 do 3 m.

Następne korzyści, uzyskiwane są, jeżeli szerokość a4 końcówek chwytnych wynosi od 2 do 3 m.

Urządzenie, według wynalazku pozwala na umacnianie skarp o dodatnim oraz ujemnym kącie nachylenia, z dowolnym kątem ułożenia pędów roślin względem płaszczyzny podziału ramion głównego i pośredniego. Ponadto rozwiązanie pozwala na stosowanie świeżych pędów o różnej długości. Urządzenie nie tylko umożliwia zmechanizowanie procesu umacniania skarp za pomocą świeżej faszyny, ale również zwiększenie jego dokładności oraz powtarzalności.

Urządzenie do umacniania skarp i nasypów za pomocą świeżej faszyny, zostało bliżej wyjaśnione w przykładzie wykonania pokazanym na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia urządzenie zamocowane do trzypunktowego układu zawieszenia ciągnika rolniczego, w widoku z góry; fig. 2 - w widoku z tyłu podczas umacniania skarpy o dodatnim kącie nachylenia z poziomym ułożeniem pędów oraz chwytakiem w pozycji zamkniętej; fig. 3 - w widoku z tyłu podczas umacniania skarpy o ujemnym kącie nachylenia oraz chwytakiem ułożonym w pozycji zamkniętej, fig. 4 - w widoku z tyłu podczas umacniania karpy o dodatnim kącie nachylenia z pionowym ułożeniem pędów oraz chwytakiem w pozycji zamkniętej; fig. 5 - ramię robocze z końcówkami chwytnymi zagłębionymi w glebie; fig. 6 - to samo ramię robocze po zaaplikowaniu pędu do gleby; fig. 7 - to samo ramię robocze po zakończeniu faszynowania.

Urządzenie do umacniania skarp i nasypów za pomocą świeżej faszyny, w pierwszym przykładzie wykonania, składa się z ramy 1 zawierającej po jednej stronie zaczepy 2 do mocowania do trzypunktowego układu zawieszenia 3 ciągnika rolniczego 4. Na ramie 1 jest zamocowany kosz roboczy 5 z zasobnikiem 6 na pędy 7. Rama 1 na środku swojej przedniej dolnej części, usytuowanej od strony zaczepów 2, ma podstawę 8, do której za pomocą sworznia 9 zamocowane jest obrotowo ramię główne 10 o długości roboczej a1 w zakresie 2 m. Urządzenie ma hydrauliczny siłownik dwustronnego działania pierwszy 11 a, zamocowany obrotowo na jednym końcu do ramienia głównego 10, pomiędzy jego końcami, za pomocą sworznia 9, a na drugim końcu do wspornika 8a połączonego z ramą 1, za pomocą sworznia 9, od strony jednego z jej boków. Hydrauliczny siłownik dwustronnego działania pierwszy 11 pozwala na zmianę nachylenia ramienia głównego 10 względem podstawy 8 w płaszczyźnie pionowej. Do górnej końcówki ramienia głównego 10 zamocowane jest obrotowo, za pomocą sworznia 9, ramię pośrednie 12 o długości roboczej a2 wynoszącej 1,5 m. Urządzenie ponadto ma hydrauliczny siłownik dwustronnego działania drugi 11 b, który na jednym swoim końcu jest zamocowany do ramienia pośredniego 12, obrotowo za pomocą sworznia 9, pomiędzy jego końcówkami, a na drugim do ramienia głównego 10, również obrotowo za pomocą sworznia 9, pomiędzy jego końcówką, do której zamocowane jest ramię pośrednie 12, a miejscem zamocowania hydraulicznego siłownika dwustronnego działania pierwszego 11 a. Siłownik dwustronnego działania drugi 11b pozwala na regulowanie wzajemnego położenia ramienia głównego 10 i ramienia pośredniego 12. Do końcówki ramienia pośredniego 12 zamocowane jest ramię robocze 13 o długości a3 wynoszącej 1 m. Ramie robocze 13 jest zamocowane współosiowo do ramienia pośredniego 12 za pomocą członu łączącego pierwszego 14a i członu łączącego drugiego 14b, z których pierwszy jest sztywno zamocowany do ramienia pośredniego 12, a drugi do ramienia roboczego 13. Człony łączące 14a i 14b podłączone są do silnika 15 hydraulicznego, za pomocą którego regulowane jest ich wzajemne położenie kątowe. Na końcówce ramienia roboczego 13 po stronie przeciwnej względem tej po której jest ono połączone z ramieniem pośrednim 12, zamocowany jest korpus 16 chwytaka silnikowego, do którego bocznych ścian zamocowana jest końcówka chwytna pierwsza 17 za pomocą śrub 18. Do górnej ściany korpusu 16 jest przegubowo zamocowana końcówka chwytna druga 19, przy czym urządzenie ma hydrauliczny siłownik dwustronnego działania trzeci 11c, który jest na jednym końcu zamocowany sworzniem 9 do ramienia roboczego 13, a na drugim, również za pomocą sworznia 9, do uchwytu 20, który jest w górnej części końcówki chwytnej drugiej 19. Od strony przeciwnej względem ich zamocowania do korpusu 16 końcówki chwytne 17 i 19 mają równoległe względem siebie krawędzie robocze, przy czym od strony krawędzi roboczej każda z końcówek chwytnych 17 i 19 ma półowalne wycięcie 21 na swojej płaskiej powierzchni roboczej zwróconej ku pozostałej końcówce chwytnej 17 albo 19. Powierzchnie robocze końcówek chwytnych 17 i 19 przylegają do siebie w pozycji zamkniętej końcówki chwytnej drugiej 19, przy czym krawędź robocza końcówki chwytnej drugiej 19 jest zrównana z krawędzią końcówki chwytnej pierwszej 17, a wycięcie 21 końcówki chwytnej pierwszej 17 jest w takiej samej odległości od jego krawędzi roboczej, jak wycięcie 21 końcówki chwytnej drugiej 19. Szerokość końcówek chwytnych 17 i 19 jest równa i wynosi 2 m. Końcówka chwytna pierwsza 17 na swoim boku, prostopadłym do krawędzi roboczej, ma zamocowaną osłonę 22 w postaci ścianki zaślepiającej półowalne wycięcie 21 oraz wystające ponad powierzchnię roboczą tej końcówki chwytnej pierwszej 17, tak że w pozycji zamkniętej końcówki chwytnej drugiej 19, osłona zaślepia również wycięcie 21 końcówki chwytnej drugiej 19. Zmiana pozycji końcówki chwytnej drugiej 19 z zamkniętej na otwartą realizowana jest za pomocą siłownika dwustronnego działania trzeciego 11 c. Osłona 22 jest od strony zaczepów 2 do mocowania do trzypunktowego układu zawieszenia 3 ciągnika rolniczego 4. Do ramy 1 od strony zaczepów 2 po jej przeciwnych bokach zamocowane są dwie kolumny 23. Każda z kolumn 23 jest od dołu połączona z łapą stabilizacyjną 24 za pośrednictwem siłownika dwustronnego działania czwartego 11 d, przy czym łapy stabilizacyjne 24 są połączone z końcówką tego siłownika obrotowo, a ponadto wyposażone są w trzpień blokujący 25, pozwalający na zablokowanie jego położenia. Wszystkie elementy hydrauliczne urządzenia zasilane są z instalacji hydraulicznej ciągnika rolniczego 4 poprzez dźwignie 26 układu sterowania 27 umieszczonego na bocznej powierzchni kosza roboczego 5. Układ sterowania 27 jest podłączony przewodami hydraulicznymi do złącza hydraulicznego ciągnika rolniczego 4.

Urządzenie, według wynalazku w drugim przykładzie wykonania ma ramię główne 10 o długości a1 wynoszącej 3,5 m, ramię pośrednie 12 o długości a2 wynoszącej 1,5 m oraz ramię robocze 13 o długości a3 wynoszącej 1,5 m. Szerokość robocza a4 końcówek chwytnych 17 i 19 wynosi 3 m. W pozostałym zakresie wykonanie jest jak w przykładzie pierwszym.

Poniżej opisano zasady działania urządzenia według wynalazku.

Po ustawieniu ciągnika rolniczego 4 na stabilnym podłożu w odpowiedniej odległości a5 od obszaru aplikacji pędów 7 należy wysunąć trzpienie blokujące 25 i rozstawić łapy stabilizacyjne 24. Po ustawieniu naciskowego trybu pracy tylnego trzypunktowego układu zawieszenia 3 ciągnika rolniczego 4, należy wysunąć łapy stabilizacyjne 24 z kolumn 23 za pomocą siłowników dwustronnego działania czwartych 11d. Poprzez odpowiednie manewrowanie siłownikami dwustronnego działania pierwszym oraz drugim 11a, 11b za pomocą dźwigni 26 należy przybliżyć korpus 16 z zamocowanymi do niego końcówkami chwytnymi pierwszą 17 i drugą 19, za pomocą układu sterowania 27, tak, aby było możliwe wsunięcie pędu 7 przez pracownika obsługi stojącego w koszu roboczym 5, w przestrzeń pomiędzy owalnymi wycięciami 21 końcówek chwytnych pierwszej 17 i drugiej 19. Po umieszczeniu pędu 7 pomiędzy owalnymi wycięciami 21 należy odpowiednio ustawić położenie ramienia roboczego 13 względem ramienia pośredniego 12 przez obrót członu łączącego pierwszego 14a względem członu łączącego drugiego 14b za pomocą silnika 15 hydraulicznego, tak aby zapewnić pożądaną orientację sadzonego pędu 7 względem pionowej płaszczyzny podziału 28, w której poruszają się ramiona główne 10 i pośrednie 12, określoną kątem α. Następnie manipulując siłownikami dwustronnego działania 11a lub 11b lub 11c należy wcisnąć końcówki chwytne 17 i 19, w pozycji zamkniętej, w powierzchnię skarpy 29, na głębokość as = 100-120 mm, pod kątem β w zakresie 60-90°, zgodnie z fig. 5. Po umieszczeniu pędu 7 na żądanej głębokości należy otworzyć końcówkę chwytną drugą 19 na szerokość nieco większą od średnicy pędu 7 mierzonej w jego największym przekroju, zgodnie z fig. 6 i następnie wysunąć z gleby końcówki chwytne 17 i 19. W ten sposób pęd 7 zostanie zasypany grawitacyjnie glebą, zgodnie z fig. 7. Po przybliżeniu korpusu 16 z zamocowanymi do niego końcówkami chwytnymi pierwszą 17 i drugą 19 do kosza roboczego 5 urządzenie jest gotowe do aplikacji kolejnego pędu 7. Urządzenie umożliwia aplikację pędów na stokach o nachyleniu dodatnim +γ i ujemnym -γ. Końcówki chwytne pierwsza 17 i druga 19 umożliwiają umieszczanie pędów 7 o różnej długości, na głębokość do 150 mm, korzystnie as = 100-120 mm.

Szerokość robocza końcówek chwytnych pierwszej 17 i drugiej 19 odpowiada największej długości aplikowanych pędów i nie powinna być większa niż a4 = 2-3 m. Alternatywnie, urządzenie może stanowić element roboczy niezależnej maszyny. Zasięg roboczy chwytaków może zostać zwiększony przez zainstalowanie dodatkowych ramion. Urządzenie umożliwia umacnianie skarp 29 o dodatnim +γ oraz ujemnym -γ kącie nachylenia, z dowolnym kątem α ułożenia pędów 7 roślin względem płaszczyzny podziału 28 ramion głównego 10 i pośredniego 12.

Claims (7)

1. Urządzenie do umacniania skarp i nasypów za pomocą faszyny, zwłaszcza wierzby krzewiastej, zawierające ramę, na której zamocowany jest kosz roboczy z zasobnikiem na pędy oraz przegubowe ramię zakończone chwytakiem silnikowym zawierającym końcówkę chwytną pierwszą oraz końcówkę chwytną drugą, znamienne tym, że końcówki chwytne (17 i 19) mają podłużne krawędzie robocze, a krawędź robocza końcówki chwytnej pierwszej (17) jest równoległa względem krawędzi roboczej końcówki chwytnej drugiej (19), a ponadto każda z tych końcówek chwytnych (17 i 19) na powierzchni roboczej, która jest usytuowana od strony pozostałej końcówki chwytnej (17 i 19), ma podłużne wycięcie (21) usytuowane równolegle do krawędzi roboczej, przy czym powierzchnie robocze końcówek chwytnych (17 i 19) przylegają do siebie w pozycji zamkniętej, a ponadto w pozycji zamkniętej krawędź robocza końcówki chwytnej drugiej (19) jest zrównana z krawędzią roboczą końcówki chwytnej pierwszej (17), a wycięcie (21) końcówki chwytnej pierwszej (17) jest w takiej samej odległości od krawędzi roboczej, jak wycięcie (21) końcówki chwytnej drugiej (19), przy czym przegubowe ramię od strony chwytaka silnikowego ma ramię pośrednie (12) i ramię robocze (13), a chwytak silnikowy jest połączony z ramieniem roboczym (13), zaś połączenie ramienia pośredniego (12) z ramieniem roboczym (13) jest za pośrednictwem członu łączącego pierwszego (14a) oraz członu łączącego drugiego (14b), przy czym człon łączący pierwszy (14a) jest sztywno połączony z ramieniem pośrednim (12), a człon łączący drugi (14b) z ramieniem roboczym (13), a ponadto te człony łączące (14a i 14b) są podłączone do silnika (15) regulującego wzajemne położenie kątowe członu łączącego drugiego (14b) względem członu łączącego pierwszego (14a).

2. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że jego przegubowe ramię zawiera ramię główne (10), które na jednym swoim końcu jest obrotowo połączone z ramą (1) za pośrednictwem podstawy (8), zaś na drugim końcu jest połączone obrotowo z ramieniem pośrednim (12), a ponadto ramię główne (10) jest połączone z jedną końcówką siłownika dwustronnego działania pierwszego (11a), którego druga końcówka połączona jest z ramą (1), przy czym do ramienia głównego (10) pomiędzy jego końcami jest zamocowana przegubowo jedna końcówka siłownika dwustronnego działania drugiego (11b), którego druga końcówka jest połączona przegubowo z ramieniem pośrednim (12) pomiędzy jego końcami.

3. Urządzenie według zastrz. 1 albo 2, znamienne tym, że na swoim ramieniu roboczym (13) ma zamocowany korpus (16), z którym nieruchomo połączona jest końcówka chwytna pierwsza (17) oraz przegubowo połączona jest końcówka chwytna druga (19), przy czym z końcówką chwytną drugą (19) przegubowo połączona jest końcówka siłownika dwustronnego działania trzeciego (11 c), którego druga końcówka jest połączona z ramieniem roboczym (13).

4. Urządzenie według jednego z zastrz. od 2 do 3, znamienne tym, że jego siłowniki dwustronnego działania (11a, 11b, 11 c) oraz silnik (15) są hydrauliczne oraz są podłączone przewodami do układu sterowania (27) zawierającego przewody do podłączenia do złącz układu hydraulicznego ciągnika rolniczego (4).

5. Urządzenie według jednego z zastrz. od 2 do 4, znamienne tym, że długość robocza a1 ramienia głównego (10) wynosi od 2 do 3,5 m.

6. Urządzenie według jednego z zastrz. od 2 do 5, znamienne tym, że suma długości a2 ramienia pośredniego (12) oraz długości a3 ramienia roboczego (13) wynosi od 2,5 do 3 m.

7. Urządzenie według jednego z zastrz. od 1 do 6, znamienne tym, że szerokość a4 końcówek chwytnych (17 i 19) wynosi od 2 do 3 m.