PL248871B1 - Przyrząd do badania siły Coriolisa - Google Patents

Abstract

Przedmiotem zgłoszenia jest przyrząd do badania siły Coriolisa, mający zastosowanie w laboratoriach fizycznych oraz do celów edukacyjnych. Przyrząd do badania siły Coriolisa zawiera osiowo symetryczne naczynie, którego oś symetrii jest skierowana pionowo i to naczynie ma powłokę zewnętrzną, składającą się z części zewnętrznej górnej (1) i części zewnętrznej dolnej, przy czym obie części zewnętrzne (1) mają kształt takich samych stożków ściętych, zwróconych węższymi częściami w przeciwne strony oraz obie części zewnętrzne (1) łączą się ze sobą wzdłuż brzegu większych podstaw tych stożków. Wewnątrz powłoki zewnętrznej znajduje się powłoka wewnętrzna o mniejszych wymiarach, niż powłoka zewnętrzna i powłoka wewnętrzna jest umieszczona osiowo symetrycznie w stosunku do powłoki zewnętrznej oraz powłoka wewnętrzna składa się z części wewnętrznej górnej (3) i części wewnętrznej dolnej, przy czym obie części wewnętrzne (3) też mają kształt takich samych stożków ściętych, zwróconych węższymi częściami w przeciwne strony oraz obie części wewnętrzne (3) łączą się ze sobą wzdłuż brzegu większych podstaw tych stożków. Brzeg otworu, utworzonego przez ścięcie stożka stanowiącego część zewnętrzną górną (1) jest połączony z dolnym brzegiem stożkowego lejka (5) osadzonego w tym otworze i stożkowy lejek (5) ma u dołu otwór wylotowy (6). Część zewnętrzna dolna i część wewnętrzna dolna mają w swoich najniższych częściach kołowe otwory, współosiowe z tymi częściami i brzegi tych otworów są połączone z tulejką (7).

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest przyrząd do badania siły Coriolisa, mający zastosowanie w laboratoriach fizycznych oraz do celów edukacyjnych.

Z podręcznika autorstwa Tadeusza Dryńskiego pod tytułem „Doświadczenia pokazowe z fizyki”, wydanego przez Państwowe Wydawnictwo Naukowe w Warszawie w 1965 r. jest znany przyrząd do pokazu siły Coriolisa, składający się z tarczy w kształcie koła, umieszczonej poziomo i zamocowanej w pionowo skierowanym wrzecionie wirownicy ręcznej. Wirownica składa się z dwóch kół umieszczonych w płaszczyźnie poziomej i zaopatrzonych na obwodzie w rowki, przez które przechodzi naprężony pas. Oba koła są umieszczone na pionowych osiach i dolne końce tych osi są zamocowane w ramie wirownicy, utworzonej z podłużnej, poziomo skierowanej belki połączonej na końcach z dwoma prostopadłymi do niej ramionami zaopatrzonymi, też na końcach, w pionowe nóżki. Koła mają różne średnice, przy czym koło o mniejszej średnicy jest połączone z wrzecionem, zaś koło o większej średnicy jest zaopatrzone w korbkę i oba koła tworzą przekładnię pasową przyspieszającą. Ponadto, w skład przyrządu wchodzi kulka.

Zasada działania znanego przyrządu polega na tym, że przy nieruchomej tarczy kulkę przytrzymuje się ręką na niewielkiej wysokości na środkiem powierzchni tarczy. Po tym rzuca się tę kulkę wzdłuż promienia tarczy. W tej sytuacji kulka spada na tarczę i porusza się ruchem prostoliniowym wzdłuż promienia tarczy w kierunku jej brzegu, a następnie kulka spada z tarczy. W drugim etapie doświadczenia wprawia się tarczę w ruch obrotowy, przez obracanie ręcznie korbką wirownicy i podobnie, jak poprzednio przytrzymuje kulę nad środkiem tarczy, po czym nadaje kulce prędkość skierowaną wzdłuż promienia traczy. W tej sytuacji obserwuje się, że kulka po spadnięciu na powierzchnię tarczy porusza się po niej wzdłuż łuku odchylonego od promienia tarczy. To odchylenie jest spowodowane działaniem na kulkę siły Coriolisa. Kierunek tej siły jest prostopadły do płaszczyzny, w której leżą wektor prędkości kątowej tarczy i wektor prędkości kulki. Wartość siły Coriolisa jest równa iloczynowi wartości tych wektorów i sinusa kąta zawartego między nimi.

Przyrząd do pokazu siły Coriolisa analogicznie zbudowany i w ten sam sposób działający jest znany również ze strony internetowej, dostępnej pod adresem https://www.youtube.com/wa- tch?v=OGHPo9nzL6E. Różnice polegają na tym, że oś koła o mniejszej średnicy jest ułożyskowana w prostokątnej ramce, zaś górna powierzchnia kołowej tarczy jest lekko nachylona w kierunku brzegu. Oprócz tego kulka jest pokryta białą farbą i przez to pozostawia ślad swojego ruchu na tarczy.

Istota rozwiązania według wynalazku polega na tym, że przyrząd do badania siły Coriolisa zawiera osiowo symetryczne naczynie, którego oś symetrii jest skierowana pionowo i to naczynie ma powłokę zewnętrzną, składającą się z części zewnętrznej górnej i części zewnętrznej dolnej, przy czym obie części zewnętrzne mają kształt takich samych stożków ściętych zwróconych węższymi częściami w przeciwne strony oraz obie części zewnętrzne łączą się ze sobą wzdłuż brzegu większych podstaw tych stożków. Wewnątrz powłoki zewnętrznej znajduje się powłoka wewnętrzna o mniejszych wymiarach, niż powłoka zewnętrzna i powłoka wewnętrzna jest umieszczona osiowo symetrycznie w stosunku do powłoki zewnętrznej. Powłoka wewnętrzna składa się z części wewnętrznej górnej i części wewnętrznej dolnej, przy czym obie części wewnętrzne też mają kształt takich samych stożków ściętych zwróconych węższymi częściami w przeciwne strony oraz obie części wewnętrzne łączą się ze sobą wzdłuż brzegu większych podstaw tych stożków. Brzeg otworu, utworzonego przez ścięcie stożka stanowiącego część zewnętrzną górną jest połączony z dolnym brzegiem stożkowego lejka osadzonego w tym otworze i stożkowy lejek ma u dołu otwór wylotowy. Część zewnętrzna dolna i część wewnętrzna dolna mają w swoich najniższych częściach kołowe otwory współosiowe z tymi częściami i brzegi tych otworów są połączone z tulejką skierowaną pionowo, otwartą od dołu i zamkniętą od góry pokrywką umieszczoną na wysokości środków powłoki zewnętrznej i powłoki wewnętrznej. W pokrywce jest otwór, w którym jest osadzony dolny koniec pręta mającego przekrój poprzeczny kołowy i skierowanego pionowo. Górny koniec pręta jest osadzony w otworze stanowiącym zakończenie części wewnętrznej górnej. Wewnątrz tulejki w pobliżu każdego z końców tulejki jest osadzone po jednym łożysku kulkowym i w pierścieniach wewnętrznych tych łożysk jest osadzona nieruchoma oś skierowana pionowo, której dolny koniec jest połączony z nawierceniem wykonanym w środku górnej powierzchni podstawy mającej kształt prostokątnej płyty umieszczonej poziomo. Z każdym z bocznych brzegów podstawy jest połączona jedna zastawka w kształcie prostokątnych płytek umieszczonych pionowo i wystających ponad górną powierzchnię podstawy. W części zewnętrznej dolnej w pobliżu dolnego brzegu zewnętrznej powierzchni pionowej tulejki są wycięte dwa symetrycznie umieszczone kołowe otwory wylotowe. W skład przyrządu wchodzi co najmniej jedna kulka, przy czym średnice wszystkich kulek są takie same i wszystkie kulki są wykonane z metalu oraz średnice wszystkich kulek są mniejsze, niż szerokość przestrzeni między powłoką zewnętrzną i powłoką wewnętrzną. Średnice otworu wylotowego ze stożkowego lejka i średnice otworów wylotowych z części dolnej powłoki zewnętrznej są większe, niż średnica każdej kulki. Połączenia części dolnej stożkowego lejka z częścią zewnętrzną górną, tulejki z częścią zewnętrzną dolną i z częścią wewnętrzną dolną, pręta z pokrywką i z częścią wewnętrzną górną, dolnego końca nieruchomej osi z podstawą są połączeniami wciskowymi z użyciem kleju. Połączenia części zewnętrznej górnej z częścią zewnętrzną dolną, części wewnętrznej górnej z częścią wewnętrzną dolną, czterech zastawek z podstawą są połączeniami na styk też z użyciem kleju, przy czym do wszystkich połączeń jest stosowany korzystnie przezroczysty, dwuskładnikowy klej epoksydowy. Część zewnętrzna górna, część zewnętrzna dolna, część wewnętrzna górna, część wewnętrzna dolna, stożkowy lejek, tulejka z pokrywką, pręt, nieruchoma oś, podstawa oraz cztery zastawki są wykonane z przezroczystego tworzywa sztucznego, korzystnie z polimetakrylanu metylu.

Główną zaletą rozwiązania jest funkcjonalność, polegająca na łatwym uwidocznieniu zmiany zwrotu sił Coriolisa, działających na te same ciała przy zmianie zwrotu wektora prędkości tych ciał. Dodatkowymi zaletami rozwiązania są prosta konstrukcja i niezawodność działania.

Przedmiot wynalazku jest przedstawiony w przykładzie wykonania i na rysunku, na którym fig. 1 pokazuje wygląd zewnętrzny przyrządu do badania siły Coriolisa z boku, natomiast fig. 2 pokazuje widok tego przyrządu z góry.

Przyrząd do badania siły Coriolisa zawiera osiowo symetryczne naczynie, którego oś symetrii jest skierowana pionowo i to naczynie ma powłokę zewnętrzną, składającą się z części zewnętrznej górnej 1 i części zewnętrznej dolnej 2, przy czym obie części zewnętrzne 1,2 mają kształt takich samych stożków ściętych, zwróconych węższymi częściami w przeciwne strony oraz obie części zewnętrzne 1,2 łączą się ze sobą wzdłuż brzegu większych podstaw tych stożków. Wewnątrz powłoki zewnętrznej znajduje się powłoka wewnętrzna o mniejszych wymiarach, niż powłoka zewnętrzna i powłoka wewnętrzna jest umieszczona osiowo symetrycznie w stosunku do powłoki zewnętrznej oraz powłoka wewnętrzna składa się z części wewnętrznej górnej 3 i części wewnętrznej dolnej 4. Obie części wewnętrzne 3, 4 też mają kształt takich samych stożków ściętych, zwróconych węższymi częściami w przeciwne strony oraz obie części wewnętrzne 3, 4 łączą się ze sobą wzdłuż brzegu większych podstaw tych stożków. Brzeg otworu utworzonego przez ścięcie stożka stanowiącego część zewnętrzną górną 1 jest połączony z dolnym brzegiem stożkowego lejka 5 osadzonego w tym otworze i stożkowy lejek 5 ma u dołu otwór wylotowy 6. Część zewnętrzna dolna 2 i część wewnętrzna dolna 4 mają w swoich najniższych częściach kołowe otwory współosiowe z tymi częściami i brzegi tych otworów są połączone z tulejką 7 skierowaną pionowo otwartą od dołu i zamkniętą od góry pokrywką 8 umieszczoną na wysokości środków powłoki zewnętrznej i powłoki wewnętrznej. W pokrywce 8 jest otwór, w którym jest osadzony dolny koniec pręta 9 mającego przekrój poprzeczny kołowy i skierowanego pionowo. Górny koniec pręta 9 jest osadzony w otworze stanowiącym zakończenie części wewnętrznej górnej 3. Wewnątrz tulejki 7 w pobliżu jej końców są osadzone łożyska kulkowe 10, 11. W pierścieniach wewnętrznych tych łożysk jest osadzona nieruchoma oś 12 skierowana pionowo, której dolny koniec jest połączony z nawierceniem wykonanym w środku górnej powierzchni podstawy 13 mającej kształt prostokątnej płyty umieszczonej poziomo. Boczne brzegi podstawy 13 są połączone z zastawkami 14, 15, 16, 17 w kształcie prostokątnych płytek umieszczonych pionowo i wystających ponad górną powierzchnię podstawy 13. W części zewnętrznej dolnej 2 w pobliżu dolnego brzegu zewnętrznej powierzchni pionowej tulejki 7 są wycięte dwa symetrycznie umieszczone kołowe otwory wylotowe 18, 19. W skład przyrządu wchodzi co najmniej jedna kulka 20, przy czym średnice wszystkich kulek są takie same i wszystkie kulki 20 są wykonane z metalu oraz średnice wszystkich kulek 20 są mniejsze, niż szerokość przestrzeni między powłoką zewnętrzną i powłoką wewnętrzną. Średnice otworu wylotowego 6 ze stożkowego lejka 5 i średnice otworów wylotowych 18, 19 z części dolnej powłoki zewnętrznej 2 są większe, niż średnica każdej kulki 20. Połączenia części dolnej stożkowego lejka 5 z częścią zewnętrzną górną 1, tulejki 7 z częścią zewnętrzną dolną 2 i z częścią wewnętrzną dolną 4, pręta 9 z pokrywką 8 i z częścią wewnętrzną górną 3, dolnego końca nieruchomej osi 12 z podstawą 13 są połączeniami wciskowymi z użyciem kleju. Połączenia części zewnętrznej górnej 1 z częścią zewnętrzną dolną 2, części wewnętrznej górnej 3 z częścią wewnętrzną dolną 4, zastawek 14, 15, 16, 17 z podstawą 13 są połączeniami na styk też z użyciem kleju, przy czym do wszystkich połączeń jest stosowany przezroczysty, dwuskładnikowy klej epoksydowy. Część zewnętrzna górna 1, część zewnętrzna dolna 2, część wewnętrzna górna 3, część wewnętrzna dolna 4, stożkowy lejek 5, tulejka 7 z pokrywką 8, pręt 9, nieruchoma oś 11, podstawa 13 oraz zastawki 14, 15, 16, 17 są wykonane z polimetakrylanu metylu.

Zasada działania przyrządu do badania siły Coriolisa polega na tym, że przy nieruchomym osiowo symetrycznym naczyniu do stożkowego lejka 5 wrzuca się jedną z kulek 20, która spada z prędkością v w stożkowym lejku 5 i przez otwór wylotowy 6 stożkowego lejka 5 wpada do przestrzeni między powłoką zewnętrzną i powłoką wewnętrzną. Ponieważ te powłoki są nieruchome, to siła Coriolisa nie działa i kulka 20 porusza się pionowo w dół wzdłuż prostoliniowych odcinków, przy czym w pierwszej połowie ruchu kulka 20 porusza się po zewnętrznej powierzchni części wewnętrznej górnej 3, przechodząc przez pozycje 21, albo 22, a w drugiej połowie ruchu kulka 20 porusza się po wewnętrznej powierzchni części zewnętrznej 2, przechodząc przez pozycje 23, albo 24. W ostatnim etapie ruchu kulka 20 wypada przez jeden z otworów wylotowych 18, albo 19 w części zewnętrznej dolnej 2 i przechodząc przez pozycję 25, albo 26 i spada na górną powierzchnię podstawy 13, zajmując jedną z pozycji końcowych 27, albo 28. Zajmowanie jednej z dwóch wymienionych pozycji w kolejnych etapach ruchu jest przypadkowe i zależy od tego, z której strony kulka 20, wylatując ze stożkowego lejka 5 wpadła do przestrzeni między powłoką zewnętrzną powłoką wewnętrzną. Wartość i kierunek prędkości v kulki 20 zmieniają się podczas całego ruchu. Zastawki 14, 15, 16, 17 zabezpieczają kulkę 20 przed niepożądanym stoczeniem się z podstawy 13 i ułatwiają jej schwytanie ręką w celu wykorzystania tej kulki 20 do powtórzenia doświadczenia. Kiedy osiowo symetryczne naczynie jest wprawione ręcznie w ruch obrotowy z prędkością kątową co wokół nieruchomej osi 12 i kula 20 jest wrzucona do stożkowego lejka 5, wtedy na kulkę 20, podczas jej ruchu w przestrzeni między powłoką zewnętrzną i powłoką wewnętrzną działa siła Coriolisa F, skierowana poziomo. Siła Coriolisa F powoduje odchylenie kierunku ruchu kulki 20 i jej tor ruchu nie znajduje się w płaszczyźnie pionowej. Zwrot siły Coriolisa zależy od tego, z której strony kulka 20, wylatując z lejka 5 wpada do przestrzeni między powłokami. Poza tym ruch kulki 20 jest analogiczny, jak poprzednio. Podczas pierwszej połowy ruchu kulka 20 porusza się po zewnętrznej powierzchni części wewnętrznej górnej 3, przechodząc przez pozycje 29, albo 30, a podczas drugiej połowy ruchu kulka 20 porusza się po wewnętrznej powierzchni części zewnętrznej dolnej 2, przechodząc przez pozycje 31, albo 32 i w końcowym etapie ruchu kulka 20 wypada przez jeden z otworów wylotowych 18, albo 19 w części zewnętrznej dolnej 2 i przechodząc przez pozycje 25, albo 26 spada na górną powierzchnię podstawy 13, zajmując jedną z pozycji końcowych 27, albo 28. Podczas osiowo symetrycznego naczynia do lejka 5 może też być wrzuconych więcej, niż jedna kulka 20. Wtedy w tym samym czasie w przestrzeni między powłoką zewnętrzną i powloką wewnętrzną porusza się kilka kulek 20 i można porównywać ich tory ruchu. Wielkość odchylenia od pionu toru ruchu kulek 20 między powłoką zewnętrzną i powłoką wewnętrzną można zmieniać przez nadawanie ręcznie osiowo symetrycznemu naczyniu większej, albo mniejszej początkowej prędkości kątowej ω. Tę prędkość należy nadać ręcznie osiowo symetrycznemu naczyniu przed wrzuceniem kulek 20 do stożkowego lejka 5. Zastosowanie stożkowego lejka 5 ułatwia wrzucenie kulki 20 do przestrzeni między powłoką zewnętrzną i powłoką wewnętrzną, zwłaszcza podczas ruchu obrotowego tych sfer. Zastosowanie łożysk kulkowych 10, 11 pozwala zmniejszyć opory ruchu i utrzymać obrót osiowo symetrycznego naczynia przez dłuższy czas. Wykonanie: części zewnętrznej górnej 1, części zewnętrznej dolnej 2, części wewnętrznej górnej 3, części wewnętrznej dolnej 4, stożkowego lejka 5, tulejki 7 z pokrywką 8, pręta 9, nieruchomej osi 12, podstawy 13, zastawek 14, 15, 16, 17 z materiału przezroczystego, korzystnie z polimetakrylanu metylu, umożliwia bezpośrednią obserwację położenia kulki 20 w każdym etapie jej ruchu i zapewnia dostateczną wytrzymałość tych elementów. Ponadto, wykonanie połączeń: stożkowego lejka 5 z częścią zewnętrzną górną 1, tulejki 8 z częścią zewnętrzną dolną 2 i częścią wewnętrzną dolną 4, pręta 9 z pokrywką 8 i z częścią wewnętrzną górną 3, dolnego końca nieruchomej osi 12 z podstawą 13 przy użyciu, korzystnie przezroczystego dwuskładnikowego kleju epoksydowego daje dostateczną wytrzymałość połączeń wymienionych elementów i nie ogranicza widoczności kulek 20 podczas ich ruchu.

Claims (3)

1. Przyrząd do badania siły Coriolisa, zawierający co najmniej jedną kulkę, przy czym wszystkie kulki mają takie same średnice i są wykonane z metalu, znamienny tym, że zawiera osiowo symetryczne naczynie, którego oś symetrii jest skierowana pionowo i to naczynie ma powłokę zewnętrzną, składającą się z części zewnętrznej górnej (1) i części zewnętrznej dolnej (2), przy czym obie części zewnętrzne (1, 2) mają kształt takich samych stożków ściętych zwróconych węższymi częściami w przeciwne strony oraz obie części zewnętrzne (1,2) łączą się ze sobą wzdłuż brzegu większych podstaw tych stożków, a ponadto wewnątrz powłoki zewnętrznej znajduje się powłoka wewnętrzna o mniejszych wymiarach, niż powłoka zewnętrzna i powłoka wewnętrzna jest umieszczona osiowo symetrycznie w stosunku do powłoki zewnętrznej oraz powłoka wewnętrzna składa się z części wewnętrznej górnej (3) i części wewnętrznej dolnej (4), przy czym obie części wewnętrzne (3, 4) też mają kształt takich samych stożków ściętych, zwróconych węższymi częściami w przeciwne strony oraz obie części wewnętrzne (3, 4) łączą się ze sobą wzdłuż brzegu większych podstaw tych stożków, a ponadto brzeg otworu, utworzonego przez ścięcie stożka, stanowiącego część zewnętrzną górną (1) jest połączony z dolnym brzegiem stożkowego lejka (5), osadzonego w tym otworze i stożkowy lejek (5) ma u dołu otwór wylotowy (6), a ponadto część zewnętrzna dolna (2) i część wewnętrzna dolna (4) mają w swoich najniższych częściach kołowe otwory współosiowe z tymi częściami i brzegi tych otworów są połączone z tulejką (7) skierowaną pionowo otwartą od dołu i zamkniętą od góry pokrywką (8) umieszczoną na wysokości środków powłoki zewnętrznej i powłoki wewnętrznej i w pokrywce (8) jest otwór, w którym został osadzony dolny koniec pręta (9), mającego przekrój poprzeczny kołowy i skierowanego pionowo, zaś górny koniec pręta (9) jest osadzony w otworze, stanowiącym zakończenie części wewnętrznej górnej (3), a ponadto wewnątrz tulejki (7) w pobliżu jej końców są osadzone łożyska kulkowe (10, 11) i w pierścieniach wewnętrznych tych łożysk jest osadzona nieruchoma oś (12) skierowana pionowo, której dolny koniec jest połączony z nawierceniem, wykonanym w środku górnej powierzchni podstawy (13), mającej kształt prostokątnej płyty umieszczonej poziomo, zaś boczne brzegi podstawy (13) są połączone z zastawkami (14, 15, 16, 17) w kształcie, prostokątnych płytek, umieszczonych pionowo i wystających ponad górną powierzchnię podstawy (13), a oprócz tego w części zewnętrznej dolnej (2) w pobliżu dolnego brzegu zewnętrznej powierzchni pionowej tulejki (7) są wycięte dwa symetrycznie umieszczone kołowe otwory wylotowe (18, 19), a ponadto średnice wszystkich kulek (20) są mniejsze, niż szerokość przestrzeni między powłoką zewnętrzną i powłoką wewnętrzną, a oprócz tego średnice otworu wylotowego (6) ze stożkowego lejka (5) i średnice otworów wylotowych (18, 19) z części dolnej powłoki zewnętrznej (2) są większe, niż średnica każdej kulki (20), a poza tym połączenia części dolnej stożkowego lejka (5) z częścią zewnętrzną górną (1), tulejki (7) z częścią zewnętrzną dolną (2) i z częścią wewnętrzną dolną (4), pręta (9) z pokrywką (8) i z częścią wewnętrzną górną (3), dolnego końca nieruchomej osi (12) z podstawą (13) są połączeniami wciskowymi z użyciem kleju, zaś połączenia części zewnętrznej górnej (1) z częścią zewnętrzną dolną (2), części wewnętrznej górnej (3) z częścią wewnętrzną dolną (4), zastawek (14, 15, 16, 17) z podstawą (13) są połączeniami na styk też z użyciem kleju, a ponadto część zewnętrzna górna (1), część zewnętrzna dolna (2), część wewnętrzna górna (3), część wewnętrzna dolna (4), stożkowy lejek (5), tulejka (7) z pokrywką (8), pręt (9), nieruchoma oś (11), podstawa (13) oraz zastawki (14, 15, 16, 17) są wykonane z przezroczystego tworzywa sztucznego.

2. Przyrząd według zastrz. 1, znamienny tym, że do połączenia części zewnętrznej górnej (1) z częścią zewnętrzną dolną (2), części wewnętrznej górnej (3) z częścią wewnętrzną dolną (4), części dolnej stożkowego lejka (5) z częścią zewnętrzną górną (1), tulejki (7) z częścią zewnętrzną dolną (2) i z częścią wewnętrzną dolną (4), pręta (9) z pokrywką (8) i z częścią wewnętrzną górną (3), dolnego końca nieruchomej osi (12) z podstawą (13), zastawek (14, 15, 16, 17) z podstawą (13) jest zastosowany przezroczysty, dwuskładnikowy klej epoksydowy.

3. Przyrząd według zastrz. 1, znamienny tym, że część zewnętrzna górna (1), część zewnętrzna dolna (2), część wewnętrzna górna (3), część wewnętrzna dolna (4), stożkowy lejek (5), tulejka (7) z pokrywką (8), pręt (9), nieruchoma oś (11), podstawa (13) oraz zastawki (14, 15, 16, 17) są wykonane z polimetakrylanu metylu.