PL243875B1

PL243875B1 - Sposób wykonania materiału na opakowanie, materiał na opakowanie oraz opakowanie

Info

Publication number: PL243875B1
Application number: PL426143A
Authority: PL
Inventors: Marcin Śpiewok
Original assignee: Silbo Spolka Z Ograniczona Odpowiedzialnoscia
Priority date: 2018-06-29
Filing date: 2018-06-29
Publication date: 2023-10-23
Also published as: US11279524B2; PL426143A1; US20200002059A1; EP3587095A3; EP3587095A2

Abstract

Przedmiotem zgłoszenia jest sposób wytwarzania materiału, materiał oraz opakowanie przeznaczone głównie dla wyrobów spożywczych. Konstrukcja materiału użytego na maszynach pakujących pozwala uzyskać uchwyty w opakowaniu docelowym, bez konieczności stosowania dodatkowych operacji. Uchwyty uzyskuje się w ten sposób, że albo na materiał podstawowy nakłada się dodatkowe węższe pasmo, przy czym uchwyt stanowi to pasmo albo w materiale podstawowym wycina się sąsiadujące otwory, przy czym uchwyt utworzony jest przez przedzielające otwory materiał podstawowy. Możliwa jest także kombinacja tych dwóch metod lub materiałów. W obszarze otworów materiał podstawowy połączony jest z materiałem dodatkowym stanowiącym folie, lub siatkę, przy czym materiał dodatkowy jest większy niż otwory i tworzy wokół nich zakładkę. Materiały są połączone w obszarze zakładki wokół wewnętrznego obwodu materiału dodatkowego.

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest sposób wykonania materiału w formie ciągłego pasma przeznaczonego do pakowania na maszynach typu VFFS (j. ang. vertical form fill seal) pionowego pakowania. Przedmiotem wynalazku jest materiał w formie ciągłego pasma przeznaczony do pakowania na maszynach tego typu. Przedmiotem wynalazku jest także konstrukcja opakowania zgrzewanego na maszynach typu VFFS, powstała z materiału w formie ciągłego pasma.

Maszyna typu VFFS poprzez układ urządzeń do podginania, składania, zgrzewania, napełniania oraz cięcia z materiału na opakowania w formie ciągłego pasma nawiniętego na rolę pakuje produkty np. warzywa, owoce gotowe opakowania zawierające te produkty.

W przypadku wyrobów spożywczych transport i składowanie wymagają przewietrzania. Dlatego też materiał opakowaniowy często łączy się z siatką, która nie tylko zapewnia przewietrzanie, ale także pozwala kupującemu zobaczyć i dotknąć towary znajdujące się wewnątrz opakowania. Materiał z którego wykonane jest opakowanie można także łączyć z folią, np. w celu prezentacji zawartości opakowania. Konfekcjonowanie odbywa się maszynowo, najczęściej u producenta w ten sposób, że maszyna z podawanego z roli, wcześniej przygotowanego ciągłego pasma folii zawierającej odpowiednie nadruki oraz połączonej z pasmami lub okienkami siatki zgrzewa lub skleja rurowy korpus a następnie zgrzewa lub skleja i odcina poszczególne moduły. W ten sposób utworzone moduły pakowane są owoce lub warzywa.

Tło wynalazku

Gotowe opakowanie zawierające produkt handlowy są transportowane do sklepów oraz wykładane na regały i półki, skąd są zabierane przez sprzedawcę lub klienta końcowego. W związku z tym istnieje potrzeba, by opakowanie miało dogodny uchwyt. W opakowaniach, które są formowane na maszynach wertykalnych typu VFFS, uchwyty mają najczęściej formę wycięć lub nacięć w miejscu górnego zgrzewu. W celu zapewnienia odpowiedniej wytrzymałości takiego uchwytu w miejscu tym od wewnątrz wykonuje się wzmocnienia, najczęściej z folii polietylenowej (PE). Bardziej skomplikowanym i wymagającym więcej operacji jest sposób pakowania, który polega na doklejaniu uchwytu umiejscowionego horyzontalnie u góry opakowania.

Ze zgłoszenia patentu europejskiego EP2441698A1 znane jest opakowanie powstałe z ciągłego pasma, gdzie są podłużne ciągłe pasma plastiku z PE i podłużne ciągłe pasma siatki z PP. Poszczególne pasma zachodzą na siebie i w tym miejscu łączone są przy pomocy dodatkowego wąskiego pasma PE nałożonego na siatkę, który po zgrzaniu łączy się z pasmem plastiku z PE poprzez otwory siatki.

Według hiszpańskiego opisu ES2204271 (EP2070831) w arkuszach plastiku wycinane są otwory do których wygrzewane są fragmenty siatki.

Ze zgłoszenia P.410324 znana jest taśma ciągła z papieru plastyfikowanego do wytwarzania toreb na produkty owocowe lub warzywne i podobne, wykonana z papieru plastyfikowanego, która w miejscach przeznaczonych na zgrzewy termiczne, uchwyty oraz w przypadku ich występowania, na obrzeżach okienek wyposażona jest we wzmocnienia z polietylenu do zwiększania wytrzymałości na uszkodzenia mechaniczne. Okienka pokryte są fragmentami siatki. Znaczna ilość wzmocnień polietylenowych negatywnie wpływa na estetykę opakowania oraz na środowisko naturalne. Ponadto stwarza problem osadzania się folii na grzałkach maszyny zgrzewaIniczej. Problem ten rozwiązuje polskie zgłoszenie P.402682.

Kwestię wzmocnień uchwytów w formie wycięć lub nacięć rozwiązuje polski wynalazek P.419972, gdzie w miejscach przeznaczonych na wzmocnienia wgrzewa się fragmenty siatki. Siatka może rozciągać wzdłuż całego opakowania i być wgrzana w miejsce wcześniej wyciętych otworów o różnym kształcie przy czym obszar zgrzewu otacza każdy z otworów. Uchwyty u góry opakowania są znane ze stanu techniki i stosuje się najczęściej w opakowaniach pionowych, gdzie uchwyt znajduje się u góry opakowania. Siatka w miejscu przeznaczonym na uchwyt stanowi wzmocnienie i zapobiega rozrywaniu się materiału.

Obecnie, w związku z koniecznością ochrony środowiska istotnym problemem jest także biodegradowalność opakowań. Zgłaszający w swoich wcześniejszych wynalazkach podjął próbę skonstruowania opakowania biodegradowalnego, zastępując materiał PE, materiałem PLA.

Ze zgłoszenia ZA200004372 (B) znana jest torba składająca się z tkanej, rurowej siatki z przynajmniej jednym odcinkiem wytrzymałej, sprężystej taśmy laminarnej, nałożonej z przynajmniej jednej strony siatki. Taśma połączona jest z siatką dwiema liniami zgrzewu, znajdującymi się w pobliżu pionowych krawędzi odcinków taśmy laminarnej i dwiema poprzecznymi liniami zgrzewu, które wyznaczają odpowiednio górę i dół torby oraz trzecią linią zgrzewu, znajdującą się w górnej części torby i wyznaczającą poprzeczny, prostokątny obszar, w którym znajduje się uchwyt, ewentualnie okrągłe lub owalne otwory na palce ręki użytkownika. Torba przeznaczona jest na warzywa i owoce, w szczególności do gromadzenia, wystawiania na sprzedaż i przenoszenia niewielkich ilości produktów.

Celem wynalazku jest opracowanie sposobu produkcji materiału na opakowanie przeznaczonego do wykorzystania m.in. lecz nie tylko z maszynami VFFS, który zapewniałby uzyskanie alternatywnego mocowania uchwytów w gotowych opakowaniach. Celem wynalazku jest materiał, który pozwoliłby na uzyskanie gotowych opakowań zawierających wygodne uchwyty, bez konieczności stosowania dodatkowych operacji na maszynach pakujących. Celem wynalazku jest również konstrukcja gotowego opakowania, które miałoby dogodne i wytrzymałe uchwyty, stanowiące alternatywę dla znanych opakowań.

Istotę wynalazku stanowi sposób wytwarzania materiału na opakowanie, gdzie materiał stanowi co najmniej jedno pasmo podstawowe nawinięte na rolę a w paśmie wycina się otwory, na które nakłada się fragmenty materiału dodatkowego. Sposób charakteryzuje się tym, że w materiale podstawowym wycina się co najmniej dwa otwory, zaś fragmenty materiału dodatkowego o powierzchni i kształcie większym niż suma tych sąsiadujących otworów i przedzielającego je materiału podstawowego przykłada się na obszar otworów, tak by wokół nich i przedzielającego je materiału podstawowego utworzyła się zakładka. Następnie łączy się materiały w obszarze zakładki tylko wzdłuż wewnętrznego obwodu fragmentu materiału dodatkowego.

Korzystnie wycina się dwa otwory sąsiadujące ze sobą i symetryczne względem siebie w części, przynajmniej względem fragmentu ich obwodu.

Korzystnie wycina się 4 otwory, przy czym naprzeciwległe otwory są względem siebie symetryczne.

Korzystnie na co najmniej jedno pasmo materiału podstawowego odwijane z roli nakłada się co najmniej jedno pasmo dodatkowe o szerokości mniejszej niż szerokość pasma podstawowego, które to pasmo dodatkowe docelowo stanowi wzmocnienie uchwytu gotowego opakowania. Następnie oba pasma łączy się. Następnie wycina się co najmniej dwa otwory sąsiadujące ze sobą w taki sposób, że pomiędzy nimi znajduje się materiał podstawowy z dodatkowym pasmem. Następnie fragmenty materiału dodatkowego o powierzchni i kształcie większym niż suma tych sąsiadujących otworów i przedzielającego je materiału podstawowego i pasma dodatkowego przykłada się na obszar otworów, tak by wokół nich i przedzielającego je materiału podstawowego i nałożonego utworzyła się zakładka. Następnie łączy się materiały w obszarze zakładki tylko wzdłuż wewnętrznego obwodu fragmentu materiału dodatkowego.

Korzystnie jako materiału podstawowego, jako dodatkowego pasma oraz jako materiału dodatkowego używa się folii lub siatki ze zgrzewalnego polimeru lub folii celulozowej, przy czym polimerem jest PE, PP, lub PLA.

Korzystnie jako materiału podstawowego, dodatkowego pasma używa się papieru powleczonego polimerem, zaś jako materiału dodatkowego używa się folii lub siatki ze zgrzewalnego polimeru, lub folii celulozowej, przy czym polimerem jest PE, PP, lub PLA.

Istotę wynalazku stanowi także materiał dla opakowań zawierający co najmniej jedno pasmo materiału podstawowego nawiniętego na rolę zawierającego otwory z fragmentami dodatkowego materiału charakteryzujący się tym, że pomiędzy co najmniej dwoma otworami znajduje się fragment zawierający materiał podstawowy. Dodatkowy materiał ma powierzchnię i kształt większy niż suma powierzchni i kształtów tych otworów wraz z powierzchnią łączącego ich fragmentu materiału podstawowego. Materiał dodatkowy przykrywa otwory i łączący je fragment materiału podstawowego tworząc zakładkę. Materiał dodatkowy przymocowany jest do materiału podstawowego wokół swojego wewnętrznego obwodu w obszarze zakładki.

Korzystnie materiał podstawowy zawiera co najmniej jedno dodatkowe pasmo znajdujące się co najmniej w obrębie fragmentu materiału podstawowego znajdującego się między otworami i przymocowane do niego warstwowo, przy czym dodatkowe pasmo w opakowaniu docelowym stanowi wzmocnienie uchwytu powstałego pomiędzy otworami.

Korzystnie materiał podstawowy i dodatkowe pasmo stanowi papier powleczony polimerem, zaś materiał dodatkowy stanowi folia lub siatka ze zgrzewalnego polimeru, lub folii celulozowej, przy czym polimerem jest PE, PP, lub PLA.

Istotę wynalazku stanowi także opakowanie z materiału podstawowego którego wnętrze zamknięte jest przez dwa połączenia boczne oraz co najmniej jedno wzdłużne. Opakowanie zawiera jeden otwór wypełniony materiałem dodatkowym. Opakowanie charakteryzuje się tym, że pomiędzy co najmniej dwoma otworami znajduje się fragment materiału podstawowego stanowiący uchwyt. Od środka opakowania otwory te wraz z fragmentem materiału podstawowego są przykryte fragmentem materiału dodatkowego, którego powierzchnia i kształt są większe od sumy powierzchni i kształtu otworów i przedzielającego je materiału podstawowego i który wokół okien obwodowo tworzy zakładkę. Materiał dodatkowy przymocowany jest do materiału podstawowego w obszarze zakładki wokół swojego wewnętrznego obwodu.

Korzystnie fragment materiału podstawowego stanowiący uchwyt zawiera wzmocnienia w postaci połączonego z nim warstwowo dodatkowego pasma.

Korzystnie materiał podstawowy stanowi papier powleczony polimerem PLA, pasmo dodatkowe stanowiące uchwyt stanowi papier powleczony PLA lub folia PLA lub folia celulozowa, zaś materiał dodatkowy stanowi siatka lub folia z PLA lub folia celulozowa, przy czym połączenia boczne i wzdłużne oraz połączenie materiału dodatkowego z materiałem podstawowym i pasma dodatkowego stanowią zgrzewy.

Zaletą wynalazku jest sposób wytwarzania materiału, który można uzyskać bez istotnych modernizacji istniejących linii produkcyjnych, pozwalający na wytworzenie materiału w formie ciągłego pasma zawierającego uchwyty. Materiał można z powodzeniem wykorzystać w istniejących i funkcjonujących maszynach pakujących, bez konieczności dodawania do nich urządzeń specjalnej dedykowanych do wytwarzanie uchwytów. Uzyskanie opakowania zawierającego uchwyty nie wymaga zwiększenia ilości operacji podczas pakowania. Zaletą opakowania według wynalazku jest istnienie wygodnego uchwytu, oraz konstrukcja pozwalająca na zapewnienie odpowiednich warunków dla towarów wewnątrz oraz prezentacje zawartości opakowania. Dodatkowo konstrukcja opakowania według wynalazku pozwala na uzyskanie opakowań składowanych poziomo z wygodnym uchwytem u góry, przy czym uchwyt ten nie zajmuje dodatkowej przestrzeni, co wpływa na lepsze wykorzystanie miejsca w opakowaniach zbiorczych i mniejsze zużycie materiału.

Wynalazek został przedstawiony na rysunku, gdzie:

Fig.1-12 przeniesiono do zgłoszenie wydzielonego.

Fig. 13, 15, 17 przedstawia fragment materiału według wynalazku, zawierające po dwa sąsiadujące otwory, gdzie materiał znajdujący się pomiędzy nimi stanowi uchwyt w opakowaniu docelowym.

Fig. 14 przedstawia gotowe opakowanie wykonane z materiału przedstawionego na Fig.13.

Fig. 16 przedstawia gotowe opakowanie wykonane z materiału przedstawionego na Fig.15.

Fig. 18 przedstawia gotowe opakowanie wykonane z materiału przedstawionego na Fig.17.

Fig. 19 przedstawia fragment materiału według wynalazku, zawierające po cztery sąsiadujące otwory, gdzie materiał znajdujący się pomiędzy nimi stanowi uchwyt w opakowaniu docelowym.

Fig. 20 przedstawia gotowe opakowanie wykonane z materiału przedstawionego na Fig. 19.

Fig. 21 przedstawia fragment materiału według wynalazku, zawierające po dwa sąsiadujące otwory, oraz pasmo dodatkowe gdzie materiał znajdujący się pomiędzy nimi stanowi uchwyt w opakowaniu docelowym zaś pasmo dodatkowe wzmocnienie tego uchwytu.

Fig. 22 przedstawia fragment materiału według wynalazku, zawierające po cztery sąsiadujące otwory, oraz dodatkowe pasmo wzdłużne gdzie materiał znajdujący się pomiędzy otworami stanowi uchwyt w opakowaniu docelowym, zaś pasmo dodatkowe wzmocnienie uchwytu.

Przykład 1

Materiał na opakowanie (Fig. 13, 15, 17) stanowi co najmniej jedno pasmo podstawowe 1g, 1h, 1i nawinięte na rolę 5. Sposób polega na tym, że w paśmie 1g, 1h, 1i wycina się po co najmniej dwa otwory 11 sąsiadujące ze sobą, pomiędzy którymi znajdują się fragmenty materiału podstawowego 1g, 1h, 1i. Następnie fragmenty materiału dodatkowego 12 o powierzchni i kształcie większym niż suma tych sąsiadujących otworów 11 i przedzielającego je materiału podstawowego 1g, 1h, 1i przykłada się na obszar otworów 11, tak by wokół nich i przedzielającego je materiału podstawowego 1 utworzyła się zakładka 13. Następnie łączy się materiał 1g, 1h, 1i i 12 w obszarze łączenia 10 w obszarze zakładki 13 tylko wzdłuż wewnętrznego obwodu fragmentu materiału dodatkowego 12. Następnie materiał nawija się na rolę 5. Jako materiału podstawowego 1g, 1 h, 1i używa się foli polimerowej PLA, zaś jako materiału dodatkowego 12 używa się siatki polimerowej PLA lub folii polimerowej PLA lub folii celulozowej.

Jako materiału podstawowego 1g, 1 h, 1i można używać papieru powleczonego polimerem zgrzewalnym, np. PLA.

Materiał na opakowanie (Fig. 13, 15) stanowi co najmniej jedno pasmo podstawowe 1g, 1h nawinięte na rolę 5. Wzdłuż pasma podstawowego 1g, 1h wycięte są w rzędach po dwa otwory 11. Pomiędzy dwoma otworami 11 znajduje się fragment zawierający materiał podstawowy 1 g, 1h. Dodatkowy materiał 12 wypełniający otwór 11 ma powierzchnię i kształt większy niż suma powierzchni i kształtów tych otworów 11 wraz z powierzchnią łączącego ich fragmentu materiału podstawowego 1g, 1h. Materiał dodatkowy 12 przykrywa otwory 11 i łączący je fragment materiału podstawowego 1g, 1h tworząc zakładkę 13. Materiał dodatkowy 12 przymocowany jest do materiału podstawowego 1g, 1h w obszarze łączenia 10 w obszarze zakładki 13 tylko na wzdłuż swojego wewnętrznego obwodu. Fragment materiału podstawowego 1g, 1h znajdujący się pomiędzy sąsiadującymi otworami 11 w gotowym opakowaniu tworzy uchwyt 7. Obszar uchwytu 7, nie jest bowiem połączony z materiałem dodatkowym 12 wypełniającym otwór 11.

Materiał dodatkowy 12 w przykładzie wykonania stanowi siatka lub folia polimerowa PLA, lub folia celulozowa. Materiał podstawowy 1g, 1h stanowi papier powlekany PLA. Materiały są połączone zgrzewem. Otwory 11 mogą być wycięte pośrodku pasma materiału podstawowego 1g, 1h (Fig. 13), wówczas można z niego wytworzyć opakowanie docelowe 2g (Fig. 14) lub z boku (Fig. 15) wówczas jedna strona pasma materiału podstawowego 1h nie ma otworów i można z materiału utworzyć opakowanie docelowe 2h (Fig. 16).

Materiał na opakowanie (Fig. 17) ma wycięte po dwa otwory 11 przypadające na jedno opakowanie 2i (Fig. 18). Otwory są ułożone wertykalnie, jeden nad drugim. Dla takiej konstrukcji materiału na opakowanie 1i, uchwyt 7 jest ustawiony w poprzek opakowania gotowego 2i. Pozostałe cechy materiału tak jak opisane wyżej.

Opakowanie 2g, 2h (Fig. 14, 16, 18) z materiału podstawowego 1g, 1h, 1i którego wnętrze zamknięte jest przez dwa połączenia boczne 3 i jeden wzdłużny 4 oraz otwór 11 wypełniony materiałem dodatkowym 12. W otworze 11 pomiędzy dwoma przeciwległymi jego bokami nad materiałem dodatkowym 12 znajduje się fragment materiału podstawowego 1g, 1h, 1i stanowiący całość z ciągłym pasmem podstawowym 1g, 1h, 1i. Fragment materiału podstawowego 1g, 1h, 1i stanowiący uchwyt 7 powstał poprzez wycięcie dwóch sąsiadujących otworów 11, które przedzielone są fragmentem materiału podstawowego 1g, 1h, 1i, przez co nie ma potrzeby dodatkowego łączenia czy doklejania uchwytu. W sąsiadujących otworach 11 od środka opakowania przymocowany jest materiał dodatkowy 12. Fragment materiału 12 przykrywa sąsiadujące okna przedzielone materiałem podstawowym 1g, 1h, 1i. Jego powierzchnia i kształt jest większy niż suma powierzchni okien 11 oraz przedzielającego je fragmentu materiału podstawowego 1g, 1h, 1i, przez co po przyłożeniu tworzy się zakładka 13. Fragment materiału dodatkowego 12 przykrywający okna jest przymocowany do materiału podstawowego wzdłuż swojego wewnętrznego obwodu w obszarze łączenia 10, w obszarze zakładki 13. Materiał dodatkowy 12 w przykładzie wykonania stanowi siatka lub folia polimerowa PLA, lub folia celulozowa. Materiał podstawowy stanowi papier powlekany PLA. Materiały są połączone zgrzewem. Uchwyt 7 może znajdować się w obszarze otworu 11 wzdłużnie pośrodku opakowania 2g (Fig. 14) lub z boku opakowania 2h (Fig. 16), lub w poprzek opakowania 2i (Fig. 18).

Materiał podstawowy może także stanowić folia polimerowa PLA.

Przykład 2

Materiał na opakowanie (Fig. 19) stanowi co najmniej jedno pasmo podstawowe 1j nawinięte na rolę 5. Sposób polega na tym, że w paśmie podstawowym 1j wycina się w rzędach po cztery otwory 11 sąsiadujące ze sobą w taki sposób, że pomiędzy nimi znajduje się materiał podstawowy 1j.

Otwory 11 wycina w taki sposób, że przeciwległe otwory 11 są względem siebie symetryczne. Następnie fragmenty materiału dodatkowego 12 o powierzchni i kształcie większym niż suma tych sąsiadujących otworów 11 i przedzielającego je materiału podstawowego 1j nakłada się na obszar otworów 11, tak by wokół nich i przedzielającego je materiału 1j utworzyła się zakładka 13. Następnie łączy się materiały 1i i 12 w obszarze łączenia w obszarze zakładki 13 tylko wzdłuż wewnętrznego obwodu fragmentu materiału dodatkowego 12. Następnie materiał nawija się na rolę 5. Jako materiału podstawowego 1j używa się foli polimerowej PLA, zaś jako materiału dodatkowego używa się siatki polimerowej PLA lub folii polimerowej PLA lub folii celulozowej.

Jako materiału podstawowego można używać papieru powleczonego polimerem zgrzewalnym, np. PLA.

Materiał na opakowanie (Fig. 19) stanowi co najmniej jedno pasmo podstawowe 1j nawinięte na rolę 5. Wzdłuż pasma podstawowego 1j wycięte są w rzędach po cztery otwory 11 sąsiadujące ze sobą, przy czym przeciwległe otwory 11 są względem siebie symetryczne. Pomiędzy czterema otworami 11 znajduje się fragment zawierający materiał podstawowy 1j. Dodatkowy materiał 12 wypełniający otwór 11 ma powierzchnię i kształt większy niż suma powierzchni i kształtów tych okien 11 wraz z powierzchnią łączących ich fragmentów materiału podstawowego 1j. Materiał dodatkowy 12 przykrywa otwory 11 i łączący je fragment materiału podstawowego 1j tworząc zakładkę 13. Materiał dodatkowy 12 przymocowany jest do materiału podstawowego 1j w obszarze łączenia 10 w obszarze zakładki 13 tylko na wzdłuż swojego wewnętrznego obwodu, który stanowi sumę sąsiadujących otworów 11 oraz łączącego ich fragmentu materiału podstawowego 1j. Fragmenty materiału podstawowego 1j znajdujące się pomiędzy sąsiadującymi otworami w gotowym opakowaniu tworzą uchwyt 7. Obszar uchwytu 7 nie jest bowiem połączony z materiałem dodatkowym 12 wypełniającym otwór 11.

Materiał dodatkowy 12 w przykładzie wykonania stanowi siatka lub folia polimerowa PLA, lub folia celulozowa. Materiał podstawowy 1j stanowi papier powlekany PLA. Materiały są połączone zgrzewemwokół wewnętrznego obwodu materiału dodatkowego 12. Otwory 11 mogą być wycięte pośrodku pasma materiału podstawowego 1j, lub z boku (Fig. 19) wówczas jedna strona pasma materiału podstawowego nie ma okien i można z materiału utworzyć opakowanie docelowe 2j (Fig. 20).

Opakowanie 2j (Fig. 20) z materiału podstawowego 1j którego wnętrze zamknięte jest przez dwa połączenia boczne 3 i jeden wzdłużny 4 oraz otwór 11 wypełniony materiałem dodatkowym 12. W otworze 11 pomiędzy dwoma przeciwległymi jego bokami nad materiałem dodatkowym 12 znajduje się fragment materiału podstawowego 1j stanowiący całość z pasmem podstawowym 1j. Fragment ten stanowiący uchwyt 7 powstał poprzez wycięcie czterech sąsiadujących otworów 11, które przedzielone są fragmentem 7 materiału podstawowego 1j, przez co nie ma potrzeby dodatkowego łączenia czy doklejania uchwytu. W sąsiadujących otworach 11 od środka opakowania przymocowany jest materiał dodatkowy 12. Fragment materiału 12 przykrywa sąsiadujące otwory przedzielone materiałem podstawowym 1j. Jego powierzchnia i kształt jest większy niż suma powierzchni otworów 11 oraz przedzielającego je fragmentu materiału podstawowego 1j, przez co po przyłożeniu tworzy się zakładka 13. Fragment materiał dodatkowego 12 przykrywający otwory 11 jest przymocowany do materiału podstawowego 1j wzdłuż swojego wewnętrznego obwodu w obszarze łączenia 10 w obszarze zakładki 13. Materiał dodatkowy 12 w przykładzie wykonania stanowi siatka lub folia polimerowa PLA, lub folia celulozowa. Materiał podstawowy 1j stanowi papier powlekany PLA. Materiały są połączone zgrzewem wokół wewnętrznego obwodu materiału dodatkowego 12. Uchwyt 7 znajduje się w obszarze otworu 11 wzdłużnie z boku opakowania 2j (Fig. 20).

Przykład 3

Materiał na opakowanie (Fig. 21) stanowi co najmniej jedno pasmo podstawowe 1k nawinięte na rolę 5. Sposób polega na tym, że na pasmo podstawowe 1k nakłada się pasmo dodatkowe 6 o szerokości mniejszej niż szerokość pasma podstawowego, przykładowo 10 - 50 mm. Pasmo dodatkowe 6 docelowo stanowi wzmocnienie uchwytu 7 gotowego opakowania. Następnie oba pasma łączy się. Następnie wycina się w rzędach lub w kolumnach po dwa otwory 11 sąsiadujące ze sobą w taki sposób, że pomiędzy nimi znajduje się materiał podstawowy 1k z dodatkowym pasmem 6. Następnie fragmenty materiału dodatkowego 12 o powierzchni i kształcie większym niż suma tych sąsiadujących otworów 11 i przedzielającego je materiału podstawowego 1k i pasma dodatkowego 6 przykłada się na obszar otworów 11, tak by wokół nich i przedzielającego je połączonych materiałów 1k i 6 utworzyła się zakładka 13. Następnie łączy się materiały 1k, 6 i 12 w obszarze zakładki 13 w obszarze łączenia 10 tylko wzdłuż wewnętrznego obwodu fragmentu materiału dodatkowego 12. Następnie materiał nawija się na rolę 5. Jako materiału podstawowego 1k używa się foli polimerowej PLA, zaś jako materiału dodatkowego używa się siatki polimerowej PLA lub folii polimerowej PLA lub folii celulozowej.

W paśmie podstawowym 1l można także wycinać przykładowo cztery sąsiadujące otwory 11 (Fig. 22). Pozostałe czynności następują jak opisano powyżej.

Materiał na opakowanie (Fig. 21) stanowi co najmniej jedno pasmo podstawowe 1k nawinięte na rolę 5. Na pasmo podstawowe 1k nałożone jest wzdłużnie pasmo dodatkowe 6, które znajduje się co najmniej w obrębie fragmentu materiału podstawowego 1k znajdującego się między oknami 11 przy czym dodatkowe pasmo 6 w opakowaniu docelowym stanowi wzmocnienie uchwytu 7 powstałego pomiędzy otworami. Wzdłuż pasma podstawowego 1k wycięte są w rzędach lub w kolumnach po dwa otwory 11 sąsiadujące ze sobą. Pomiędzy dwoma otworami 11 znajduje się fragment zawierający materiał podstawowy 1k oraz pasmo dodatkowe 6. Dodatkowy materiał 12 wypełniający otwór 11 ma powierzchnię i kształt większy niż suma powierzchni i kształtów tych okien 11 wraz z powierzchnią łączących ich fragmentów materiału podstawowego 1k. Materiał dodatkowy 12 przykrywa otwory 11 i łączący je fragment materiału podstawowego 1k tworząc zakładkę 13. Materiał dodatkowy 12 przymocowany jest do materiału podstawowego 1k i dodatkowego pasma 6 w obszarze zakładki 13 tylko na wzdłuż swojego wewnętrznego obwodu w obszarze łączenia 10. Pasmo dodatkowe 6 może rozciągać się na całej długości materiału podstawowego lub tylko w rejonie otworów.

Materiał na opakowanie (Fig. 22) może mieć wycięte w materiale podstawowym 11, cztery sąsiadujące okna.

Materiał dodatkowy w przykładzie wykonania stanowi siatka lub folia polimerowa PLA, lub folia celulozowa. Materiał podstawowy stanowi papier powlekany PLA. Dodatkowe pasmo może stanowić folia PLA lub papier powleczony PLA. Materiały są połączone bezpośrednio zgrzewem wokół wewnętrznego obwodu materiału dodatkowego 12. Otwory 11 mogą być wycięte pośrodku pasma materiału podstawowego 1k (Fig. 21), wówczas można z niego wytworzyć opakowanie docelowe o kształcie opakowania 2g (Fig. 14) lub z boku wówczas jedna strona pasma materiału podstawowego nie ma otworów i można z materiału utworzyć opakowanie docelowe o kształcie opakowania 2h (Fig. 16).

Opakowanie w tym przykładzie może mieć kształt opakowania 2e (Fig. 14) lub 2f (Fig. 16) lub 2g (Fig. 18), przy czym uchwyty 7 mają wzmocnienia z pasma dodatkowego 6. Konstrukcja opakowania jest opisana w poprzedzających przykładach 5 i 6.

W podanych wyżej przykładach materiał podstawowy 1g-l, materiał dodatkowy 12 oraz pasmo dodatkowe 6 może stanowić folia polimerowa PLA (poliaktyd) lub papier lub celuloza. W każdym z opisanych przykładów jako materiału podstawowego czy pasma dodatkowego można z powodzeniem wykorzystać folie polietylenową PE lub polipropylenową (PP) i/lub papier powleczony tymi polimerami. Materiałem dodatkowym 12 może być także folia celulozowa. Możliwe jest zastosowanie różnych kombinacji materiałów, przy czym zgrzewają się ze sobą polimery tego samego rodzaju. Folia celulozowa sama w sobie jest termozgrzewalna i łączy się z dowolnym termozgrzewalnym materiałem. Przykładowo folia PE lub papier powleczony PE zgrzewa się z siatką PE lub folią PE. Folia PP lub papier powleczony PP zgrzewa się z siatką PP lub folią PP.

W przypadku łączenia przy użyciu kleju takie ograniczenie nie występuje i można użyć także materiałów nie zgrzewalnych np. papieru.

Przykładem materiału dodatkowego może być siatka, której gramatura wynosi 20 - 30 g/m². Przykładowo może ona wynosić 21,49 g/m² lub 27,84 g/m². Otwory siatki mają wielkość 5,0 - 7,1 mm χ 5,0 - 7,1 mm. Przykładowo siatka może mieć otwory 5,0 mm χ 5,0 mm, lub przykładowo 7,1 mm χ 7,1 mm. Splot siatki stanowią dwa połączone ze sobą pasma materiału PLA. W tym przypadku pasma połączone są trwale metodą zgrzewu, tworząc zgrubienie w miejscu łączenia pod kątem prostym. Splot siatki może mieć także inne łączenie, przykładowo pasma siatki mogą być zaplecione i połączone pod kątem 60° i 120°.

Dla sposobów opisanych w powyższych przykładach dla połączenia materiałów można zastosować metodę klejenia, np. na gorąco. Wówczas nie jest wymagana termozgrzewalność materiałów. Termozgrzewalność, przynajmniej fragmentów jest wymagana natomiast przy konfekcjonowaniu na maszynach VFFS. Wówczas można zastosować dodatkowo krok produkcji polegający na wgrzaniu, lub wklejeniu w odpowiednich miejscach dla gotowego opakowania fragmentów folii polimerowych, które następnie są zgrzewane na maszynach VFFS.

Najkorzystniej jest łączyć materiały bezpośrednio metoda zgrzewania. W przypadku, gdy nie jest możliwe połączenie dwóch materiałów metodą zgrzewania możliwe jest także zastosowanie dodatkowych materiałów pomiędzy nimi, które pozwalają je połączyć ze sobą.

Wynalazek ma zastosowanie w przemyśle produkującym materiały opakowaniowe a także w przemyśle spożywczym i w logistyce.

SPIS ODNOŚNIKÓW

1g-l opakowanie podstawowe

2g-j opakowanie

3. połączenia boczne

4. połączenia wzdłużne

5. rola materiału

6. pasmo dodatkowe

7. uchwyt

8. pasmo dodatkowe poprzeczne

9. uchwyt poprzeczny

10. obszar łączenia

11. otwór

12. materiał dodatkowy

13. zakładka

Claims

Zastrzeżenia patentowe

1. Sposób wytwarzania materiału na opakowanie, gdzie materiał stanowi co najmniej jedno pasmo podstawowe (1g-l) nawinięte na rolę (5) a w paśmie wycina się co najmniej dwa otwory (11), na które nakłada się fragmenty materiału dodatkowego (12) o powierzchni i kształcie większym niż suma tych sąsiadujących otworów (11) i przedzielającego je materiału podstawowego, który w docelowym opakowaniu stanowi uchwyt (7), tak by wokół sąsiadujących otworów i przedzielającego je materiału podstawowego (1g-l) utworzyła się zakładka (13) a następnie łączy się materiały w obszarze zakładki (13) tylko wzdłuż wewnętrznego obwodu fragmentu materiału dodatkowego (12), znamienny tym, że jako materiału podstawowego (1g-l) używa się papier lub papier powleczony polimerem PE, PP lub PLA lub folie polimerową PE, PP lub PLA a jako materiału dodatkowego (12) używa się folie celulozową lub siatkę.

2. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że wycina się dwa otwory (11) sąsiadujące ze sobą i symetryczne względem siebie w części, przynajmniej względem fragmentu ich obwodu.

3. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że wycina się 4 otwory (11), przy czym naprzeciwległe otwory są względem siebie symetryczne.

4. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że na co najmniej jedno pasmo materiału podstawowego (1g-l) odwijane z roli (5) nakłada się co najmniej jedno pasmo dodatkowe (6) o szerokości mniejszej niż szerokość pasma podstawowego (1g-l), które to pasmo dodatkowe docelowo stanowi wzmocnienie uchwytu (7) gotowego opakowania, następnie oba pasma łączy się, następnie wycina się co najmniej dwa otwory (11) sąsiadujące ze sobą w taki sposób, że pomiędzy nimi znajduje się materiał podstawowy (1g-l) z dodatkowym pasmem (6), następnie fragmenty materiału dodatkowego (12) o powierzchni i kształcie większym niż suma tych sąsiadujących otworów (11) i przedzielającego je materiału podstawowego (1g-l) i pasma dodatkowego (6) przykłada się na obszar otworów (11), tak by wokół nich i przedzielającego je materiału podstawowego (1g-l) i nałożonego utworzyła się zakładka (13) a następnie łączy się materiały w obszarze zakładki (13) tylko wzdłuż wewnętrznego obwodu fragmentu materiału dodatkowego (12).

5. Sposób według zastrz. 1-4, znamienny tym, że jako dodatkowego pasma (6) używa się papieru, papieru powleczonego polimerem PE, PP, lub PLA lub folii polimerowej PE, PP lub PLA.

6. Materiał dla opakowań zawierający co najmniej jedno pasmo materiału podstawowego (1g-l) nawiniętego na rolę (5) zawierającego otwory (11) przykryte fragmentami dodatkowego materiału (12), gdzie pomiędzy co najmniej dwoma otworami (11) znajduje się fragment zawierający materiał podstawowy (1g-l), który w docelowym opakowaniu stanowi uchwyt (7), zaś dodatkowy materiał (12) ma powierzchnię i kształt większy niż suma powierzchni i kształtów tych otworów (11) i łączącego ich fragmentu materiału podstawowego (1g-I), oraz przykrywa otwory (11) i łączący je fragment materiału podstawowego (1g-l) tworząc obwodową zakładkę (13) i przymocowany jest do materiału podstawowego wokół wewnętrznego obwodu w obsza rze zakładki (13), znamienny tym, że materiał podstawowy (1 g-l) stanowi papier lub folia polimerowa PE, PP lub PLA lub papier powleczony polimerem PE, PP lub PLA a materiał dodatkowy (12) stanowi siatka lub folia celulozowa.

7. Materiał według zastrz. 6, znamienny tym, że, materiał podstawowy (1g-l) zawiera co najmniej jedno dodatkowe pasmo (6) znajdujące się co najmniej w obrębie fragmentu materiału podstawowego (1g-l) znajdującego się między otworami (11) i przymocowane do niego warstwowo, przy czym dodatkowe pasmo (6) w opakowaniu docelowym stanowi wzmocnienie uchwytu (7) powstałego pomiędzy otworami (11).

8. Materiał według zastrz. 7 lub 8, znamienny tym, że dodatkowe pasmo (6) stanowi papier lub powleczony polimerem PE, PP lub PLA, lub folia polimerowa PE, PP lub PLA.

9. Opakowanie z materiału podstawowego (1g-l) którego wnętrze zamknięte jest przez dwa połączenia boczne (3) oraz co najmniej jedno wzdłużne (4) oraz zawiera co najmniej dwa sąsiadujące otwory (11) przykryte od wnętrza opakowania materiałem dodatkowym (12), gdzie znamienne tym, że pomiędzy co najmniej dwoma otworami (11) znajduje się fragment materiału podstawowego (1g-l) stanowiący uchwyt (7) opakowania przy czym powierzchnia i kształt materiału dodatkowego (12) są większe od sumy powierzchni i kształtu tych sąsiadujących otworów (11) i przedzielającego je materiału podstawowego (1g-l) stanowiącego uchwyt (7), wspomniany materiał dodatkowy (12) wokół tych sąsiadujących otworów (11) obwodowo tworzy zakładkę (13) oraz przymocowany jest do materiału podstawowego (1g-l) w obszarze zakładki wokół swojego wewnętrznego obwodu oraz tym, że materiał podstawowy (1g-l) stanowi folia polimerowa PE, PP lub PLA lub papier lub papier powleczony polimerem PE, PP lub PLA a materiał dodatkowy (12) stanowi siatka lub folia celulozowa.

10. Opakowanie według zastrz. 9, znamienne tym, że fragment materiału podstawowego (1g-l) stanowiący uchwyt (7) zawiera wzmocnienia w postaci połączonego z nim warstwowo dodatkowego pasma (6).

11. Opakowanie według zastrz. 10, znamienne tym, że materiał podstawowy (1g-l) stanowi papier powleczony polimerem PLA, pasmo dodatkowe (6) stanowiące uchwyt (7) jest wykonane z papieru lub papieru powleczonego polimerem PE, PP lub PLA, lub folii polimerowej PE, PP lub PLA, zaś materiał dodatkowy (12) stanowi siatka lub folia celulozowa, przy czym połączenia boczne i wzdłużne oraz połączenie materiału dodatkowego (12) z materiałem podstawowym (1g-l) stanowią zgrzewy.