Do zarówek na duze -natezenia pradu, np. do zarówek stosowanych w lampach projekcyjnych lub lampach do reflektorów samolotowych, nie sa odpowiednie dotych¬ czasowe zwykle oprawki. Do takich zaró¬ wek stosuje sie tak zwane oprawki wtycz¬ kowe. Znane dotychczas oprawki tego ro¬ dzaju sa jednak stosunkowo skomplikowa¬ ne i nie odpowiadaja w wiekszosci przy¬ padków wymaganiom stawianym np, o- prawkom zarówek w reflektorach samolo¬ towych, w których szczególnie zalezy na dokladnym osadzeniu czesci swietlnej w ognisku- zwierciadla.Polozenie zarówki nie powinno siej rów¬ niez zmieniac samoczynnie przy silnych wattzasach.Wynalazek dotyczy tego rodzaju opraw¬ ki, zwlaszcza do reflektorów, w której za pomoca prostych srodków spelnia sie wspo¬ mniane warunki.Wedlug wynalazku w celu osiagniecia dokladnego i niezmiennego osadzenia cze¬ sci swietlnej w ognisku zwierciadla, w o- prawce umieszczone sa w równym odste¬ pie od siebie trzy sprezynujace kontakty wywierajace nacisk w kierunku trzonka za¬ rówki. Nastepnie w oprawce osadzona jest sruba wchodzaca w trzonek zarówki i po¬ wiekszajaca wskutek przyciagania nacisk kontaktów.Na rysunku przedstawiony jest przy¬ klad wykonania wynalazku. Fig. 1 i 2 przedstawiaja odpowiednio przekrój po¬ dluzny i widok z góry oprawki, fig. 3 — 6 przedstawiaja przekrój i widoki trzonka za¬ rówki.Oslona a oprawki jest wykonana z me-talu i tworzy jeden biegun oprawki. W o- slonie a umieszczona jest wkladka izola¬ cyjna b, zamocowana srubami c. We wklad¬ ce b w równym odstepie od siebie umie¬ szczone sa trzy sprezynujace kontakty d.Dzieki temu trzonek zarówki otrzymuje podparcie w trzech punktach, przez co za¬ pewnia sie dokladne osadzenie czesci swietlnej w ognisku. W oslonie oprawki na¬ przeciwko kontaktów d wykonane sa duze otwory do .przeprowadzenia przewodów doprowadzajacych e. Moga byc przy tym przylaczone badz wszystkie trzy kontakty, badz tez, jak uwidoczniono na fig* 2, tylko dwa kontakty. Dolaczenie przewodów do¬ prowadzajacych e uskutecznia sie przez wprowadzenie konców kabli w poprzeczne otwory / kontaktów d i przez zacisniecie ich za pomoca osiowo umieszczonych srulb zaciskowych g. Nastepnie we wkladce izo¬ lacyjnej b, celowo w jej srodku, umieszczo¬ na jest sruba h tak, by nie mozna bylo jej zgubic. Sruba ta wspólpracuje z gwintem u- mieszczonym odpowiednio w trzonku za¬ rówki i przy dokrecaniu jej zwieksza do¬ cisk kontaktów do siebie.W oslonie a oprawki umieszczone sa trzy równomiernie rozmieszczone zamknie¬ cia bagnetowe i, w które wchodza nasadki k trzonka m zarówki. Po wlozeniu trzonka m w oslone a oprawki uskutecznia sie przekrecenie trzonka zarówki tak, ze na¬ sadki k zaskakuja w wyciecia n. Zarówka jest utrzymywana, niezmiennie w poloze¬ niu roboczym dzieki silnemu naciskowi sprezynujacych kontaktów d.W celu uzyskania niemoznosci zamiany biegunów, zwlaszcza gdy do doprowadze¬ nia pradu uzywa sie tylko dwóch kontak¬ tów, nasadki k, jak uwidoczniono na fig. 3, posiadaja rózna szerokosc, tak ze moga byc wprowadzone jedynie w odpowiednio uksztaltowane szczeliny i w oslonie opraw¬ ki.Przy malych natezeniach pradu wystar¬ cza nacisk stykowy za pomoca sprezynuja¬ cych kontaktów d. Przy wiekszych nateze¬ niach nacisk stykowy zostaje zwiekszony za pomoca sruby h przez wkrecenie jej w tuleje nagwintowana o trzonkai m, wskutek czego kontakty p trzonka zarówki zostaja docisniete do kontaktów d oprawki, Dzieki temu mozna: otrzymac dowolnie duzy na¬ cisk stykowy. PL