PL235481B1 - Sposób nadawania właściwości elektroprzewodzących i antystatycznych foliom i płaskim wyrobom z tworzyw sztucznych, szkłu i papierom oraz wytwarzania warstw elektroprzewodzących na powierzchni metali, przy użyciu polianiliny - Google Patents

Sposób nadawania właściwości elektroprzewodzących i antystatycznych foliom i płaskim wyrobom z tworzyw sztucznych, szkłu i papierom oraz wytwarzania warstw elektroprzewodzących na powierzchni metali, przy użyciu polianiliny Download PDF

Info

Publication number
PL235481B1
PL235481B1 PL406130A PL40613013A PL235481B1 PL 235481 B1 PL235481 B1 PL 235481B1 PL 406130 A PL406130 A PL 406130A PL 40613013 A PL40613013 A PL 40613013A PL 235481 B1 PL235481 B1 PL 235481B1
Authority
PL
Poland
Prior art keywords
solution
aniline
ethylene glycol
isopropyl alcohol
aqueous solution
Prior art date
Application number
PL406130A
Other languages
English (en)
Other versions
PL406130A1 (pl
Inventor
Zbigniew Stempień
Tomasz Rybicki
Edward Rybicki
Original Assignee
Politechnika Łodzka
Priority date (The priority date is an assumption and is not a legal conclusion. Google has not performed a legal analysis and makes no representation as to the accuracy of the date listed.)
Filing date
Publication date
Application filed by Politechnika Łodzka filed Critical Politechnika Łodzka
Priority to PL406130A priority Critical patent/PL235481B1/pl
Publication of PL406130A1 publication Critical patent/PL406130A1/pl
Publication of PL235481B1 publication Critical patent/PL235481B1/pl

Links

Landscapes

  • Laminated Bodies (AREA)
  • Treatments For Attaching Organic Compounds To Fibrous Goods (AREA)
  • Application Of Or Painting With Fluid Materials (AREA)
  • Macromolecular Compounds Obtained By Forming Nitrogen-Containing Linkages In General (AREA)

Description

Opis wynalazku
Przedmiotem wynalazku jest sposób nadawania właściwości elektroprzewodzących i antystatycznych foliom z tworzyw sztucznych, foliom z tworzyw sztucznych pokrytym tlenkiem indowo-cynowym (ITO) lub srebrem, płaskim wyrobom z tworzyw sztucznych, szkłu, szkłu pokrytemu ITO, papierom oraz wytwarzania warstw elektroprzewodzących na powierzchni metali, przy użyciu polianiliny (PANI), z wykorzystaniem techniki druku cyfrowego.
W opisie patentowym nr US 6,569,706 B2 ujawniono metodę wytwarzania organicznych diod emitujących światło (OLED), zgodnie z którą na powierzchnię wyświetlacza nanosi się warstwę polimeru elektroprzewodzącego, jak PANI, poli(3,4-etyleno-1,4-dioksytiofenu) (PEDOT) lub warstwę PANI/PEDOT. Warstwę polimeru elektroprzewodzącego nakłada się selektywnie w taki sposób, aby polimer elektroprzewodzący był z dala od obszarów, gdzie jego obecność jest niepożądana dla wytwarzanej struktury lub byłby trudny do usunięcia za pomocą zwykłych technik. Inne warstwy polimeru mogą być nakładane równomiernie na powierzchnię wyświetlacza za pomocą powlekania wirowego (spin-coating) lub innych metod: druku filmowego, cyfrowego, elektrostatycznego, transferowego.
Z opisu patentowego nr US 7,371,336 B2 znany jest sposób wytwarzania dyspersji wodnych cząstek PANI oraz PEDOT w obecności rozpuszczalnego w wodzie polimeru kwasowego - kwasu poli(styrenosulfonowego) (PSSA), otrzymanych w wyniku utleniającej polimeryzacji odpowiednich monomerów za pomocą wodnego roztworu utleniacza w postaci nadsiarczanu amonowego, w obecności wo dnej dyspersji kwasu perfluoroetylenosulfonowego (Nafion®). Ujawniono, iż ww dyspersje mogą znaleźć zastosowanie do wytwarzania warstw przewodzących, między innymi, w urządzeniach elektrycznych.
W opisie patentowym nr US 7,785,496 B1 ujawniono sposób tworzenia koloidalnych atramentów elektrochromowych, zawierających przewodzące polimerowe nanokompozyty, które stanowi polimer przewodzący polimeryzowany w matrycy nanocząstek krzemionki (PANI-krzemionka, PEDOT-krzemionka). Atramenty takie stanowią dyspersję koloidalnych nanokompozytów w polarnym rozpuszczalniku organicznym i mogą być stosowane w procesie druku cyfrowego na różnych substratach za pomocą komercyjnych biurowych drukarek cyfrowych.
W opisie patentowym nr US 8,338,512 B2 ujawniono sposób wytwarzania wodnych dyspersji elektroprzewodzących polimerów organicznych, jak PANI, politiofen (PEDT) czy PEDOT, w obecności kwasu poli(2-akrylamido-2-metylo-1-propanosulfonowego) (PAAMPSA) czy kwasu poli(styrenosulfonowego) (PSSA). Filmy wytwarzane z tych dyspersji mogą służyć jako warstwy buforowe w organicznych urządzeniach elektrycznych, jak organiczne diody emitujące światło (OLED) czy elektrody w cienkowarstwowych tranzystorach polowych (OFET).
Z czasopisma Langmuir 2007,23, 8569-8574 jest znana metoda otrzymywania nanodyspersji PANI domieszkowanej kwasem dodecylobenzenosulfonowym, w obecności nadsiarczanu amonowego jako czynnika utleniającego. W artykule tym wykazano możliwość druku cyfrowego za pomocą syntezowanych wodnych dyspersji nanocząstek polianiliny.
W publikacji zamieszczonej w materiałach 14th International Meeting on Chemical Sensors (DOI 10.5162/IMCS2012/P1.8.3) opisano sposób otrzymywania wodnej dyspersji nanocząstek PANI w drodze typowej polimeryzacji za pomocą nadsiarczanu amonowego w obecności organicznych kwasów sulfonowych. W publikacji tej stwierdza się, że wodną dyspersję nanocząstek polianiliny stosuje się jako atrament do druku cyfrowego sensora wilgotności na folii poliestrowej (PET), za pomocą drukarki atra mentowej HP oraz że atramenty polianiliny mogą być wykorzystane również do wytwarzania innych urządzeń elektronicznych.
W doniesieniach prezentowanych na konferencjach międzynarodowych: Proceedings of the International Conference on Science and Technology of Synthetic Metals, Kyoto, Japan, July 4-9, 2010, 43 IUPAC World Polymer Congress: Polymer Science In the Service of Society, Glasgow, UK, July 11-16, 2010 przedstawiono możliwości drukowania cyfrowego na różnych podłożach, jak szkło, filmy polimerowe oraz tkaniny wykonane z włókien syntetycznych za pomocą atramentów uzyskanych w wyniku syntezy polimerów przewodzących w obecności kwasu dodecylobenzenosulfonowego oraz możliwość tworzenia dyspersji.
Dotychczasowe sposoby nadawania właściwości elektroprzewodzących foliom z tworzyw sztucznych, szkłu, papierom, oraz wyrobom włókienniczym przy użyciu dyspersji nanocząstek PANI polegają na wytwarzaniu nanodyspersji cząstek PANI, samych, bądź z udziałem odpowiednich związków domieszkujących, a następnie ich aplikacji za pomocą druku cyfrowego na foliach, wykonanych z tworzyw sztucznych, bądź płaskich wyrobach włókienniczych.
PL 235 481 B1
Mimo istniejących już rozwiązań dotyczących nadawania właściwości elektroprzewodzących foliom z tworzyw sztucznych, szkłu oraz wyrobom włókienniczym przy użyciu dyspersji nanocząstek PANI, istnieje ciągle potrzeba znajdowania jeszcze bardziej skutecznych i przede wszystkim wielkopowierzchniowych sposobów nadawania właściwości elektroprzewodzących tym wyrobom, wykorzystujących nanocząstki PANI, zapewniających równomierność nanoszenia PANI i jej silną adhezję do powlekanych powierzchni.
Sposób nadawania właściwości elektroprzewodzących i antystatycznych foliom z tworzyw sztucznych, foliom z tworzyw sztucznych pokrytym tlenkiem indowo-cynowym lub srebrem, płaskim wyrobom z tworzyw sztucznych, szkłu, szkłu pokrytemu tlenkiem indowo-cynowym i papierom oraz wytwarzania warstw elektroprzewodzących na powierzchni metali, polegający na aplikacji na tych wyrobach wodnej dyspersji nanocząstek polianiliny otrzymanej w drodze utlenienia aniliny lub chlorowodorku aniliny za pomocą środka utleniającego w postaci nadsiarczanu amonowego, nadsiarczanu sodowego lub nadsiarczanu potasowego, ewentualnie zawierającej dodatek substancji domieszkujących, przy użyciu druku cyfrowego, według wynalazku charakteryzuje się tym, że wodną dyspersję nanocząstek polianiliny wytwarza się bezpośrednio na powierzchni powlekanych wyrobów, z roztworu aniliny lub chlorowodorku aniliny w wodzie destylowanej, o stężeniu co najwyżej 1,2 M, ewentualnie zawierającego alkohol izopropylowy, glikol etylenowy, niejonowy związek powierzchniowo czynny oraz substancje domieszkujące, jak kwas octowy lub kwas dodecylobenzenosulfonowy, nanoszonego na powierzchnię wyrobu w drodze natryskania lub nadrukowania, oraz z roztworu środka utleniającego w wodzie destylowanej, o stężeniu 0,05-2,4 M, zawierającego ewentualnie także alkohol izopropylowy, glikol etylenowy, niejonowy związek powierzchniowo czynny, nanoszonego na powierzchnię wyrobu w drodze natryskiwania lub nadrukowania w takiej ilości, aby stosunek molowy tego środka do aniliny bądź chlorowodorku aniliny był równy od 1:1 do 2:1, w temperaturze pokojowej i po naniesieniu obu roztworów wodnych wyrób suszy się w temperaturze pokojowej. Stosuje się technikę druku cyfrowego typu druk cyfrowy ciągły lub druk cyfrowy „kropla na żądanie” (ang. Drop on Demand). Na wyrób nanosi się wpierw, w drodze natryskiwania lub druku cyfrowego, wodny roztwór środka utleniającego i następnie zadrukowuje się go wodnym roztworem aniliny bądź chlorowodorku aniliny zawierającym alkohol izopropylowy, glikol etylenowy, niejonowy związek powierzchniowo czynny oraz ewentualnie kwas octowy lub kwas dodecylobenzenosulfonowy, w ilościach tak dobranych, aby zapewnić lepkość roztworu nie większą niż 0,005 Pa^s, napięcie powierzchniowe rzędu 40 mN/m, gęstość nie większą niż 0,9855 g/dm3. Wyrób nadrukowuje się, w dowolnej kolejności, wodnym roztworem aniliny bądź chlorowodorku aniliny zawierającym nadto alkohol izopropylowy, glikol etylenowy, niejonowy związek powierzchniowo czynny oraz ewentualnie kwas octowy lub kwas dodecylobenzenosulfonowy, w ilościach tak dobranych, aby zapewnić lepkość roztworu nie większą niż 0,005 Pa s, napięcie powierzchniowe rzędu 35 mN/m, gęstość 0,9855 g/dm3 oraz wodnym roztworem środka utleniającego zawierającym nadto alkohol izopropylowy, glikol etylenowy, niejonowy związek powierzchniowo czynny, w ilościach tak dobranych, aby zapewnić lepkość roztworu nie większą niż 0,005 Pa^s, napięcie powierzchniowe co najmniej 35 mN/m, gęstość nie większą niż 0,9855 g/dm3. Wyrób natryskuje się, w dowolnej kolejności, wodnym roztworem aniliny bądź chlorowodorku aniliny, zawierającym nadto alkohol izopropylowy, glikol etylenowy, niejonowy związek powierzchniowo czynny oraz ewentualnie kwas octowy lub kwas dodecylobenzenosulfonowy, w ilościach tak dobranych, aby zapewnić lepkość roztworu nie większą niż 0,008 Pa^s, napięcie powierzchniowe co najmniej 35 mN/m i gęstość nie większą niż 1,12 g/dm3 oraz wodnym roztworem środka utleniającego, zawierającym alkohol izopropylowy, glikol etylenowy oraz niejonowy związek powierzchniowo czynny, w ilościach tak dobranych, aby zapewnić lepkość roztworu nie większą niż 0,008 Pa^s, napięcie powierzchniowe co najmniej 35 mN/m, gęstość nie większą niż 1,112 g/dm3. Wyrób najpierw nadrukowuje się wpierw wodnym roztworem aniliny bądź chlorowodorku aniliny, a następnie wodnym roztworem środka utleniającego.
Nanocząstki polianiliny wytworzone sposobem według wynalazku i aplikowane na płaskich wyrobach z tworzyw sztucznych, szkle, metalach oraz papierach powodują małą rezystancją powierzchniową podłoży już przy zastosowaniu ich w bardzo niskich stężeniach. Podłoża wykończone sposobem według wynalazku, dzięki obecności na ich powierzchni nanocząstek polianiliny charakteryzują się właściwościami przewodnictwa elektrycznego, które są rezultatem reakcji polimeryzacji in-situ nanocząstek polianiliny na powierzchni powlekanego podłoża. Podłoża wykończone sposobem według wynalazku, stanowiące elastyczne wyroby przewodzące prąd elektryczny, w zależności od stężenia użytych komponentów - częściowo przepuszczające światło komponenty, mogą znaleźć zastosowanie w elektronice do wytwarzania sensorów oparów, gazów i wilgoci, wielkopowierzchniowych ogniw fotowoltaicznych,
PL 235 481 B1 siłowników elektromechanicznych, czujników ruchu na przykład w zastosowaniach medycznych, ogrzewaczy opornościowych, opakowań i tworzyw antystatycznych, urządzeń emitujących światło (OLED), urządzeń elektrochromowych, biosensorów, urządzeń elektroluminescencyjnych.
Sposób według wynalazku ilustrują poniższe przykłady.
P r z y k ł a d I
Do wykończenia elektroprzewodzącego przeznaczono 0,1 m2 folii z poliestru (PET), o masie powierzchniowej 145 g/m2 i grubości 0,1 mm oraz folię polietylenową (PE) o masie powierzchniowej 111 g/m2 i grubości 0,08 mm. Najpierw przygotowano 100 cm3 roztworu chlorowodorku aniliny w wodzie podwójnie destylowanej, zawierającego 0,2 M chlorowodorku aniliny w 1 dm3, zawierającego nadto alkohol izopropylowy, glikol etylenowy, niejonowy związek powierzchniowo czynny, w ilościach dobranych tak, że lepkość sporządzonego roztworu była równa 0,005 Pa^s, napięcie powierzchniowe 40 mN/m, gęstość 0,9855 g/dm3. Następnie przygotowano 100 cm3 roztworu nadsiarczanu amonowego w wodzie podwójnie destylowanej, zawierającego 0,25 M nadsiarczanu amonowego w 1 dm3, zawierającego nadto alkohol izopropylowy, glikol etylenowy, niejonowy związek powierzchniowo czynny, w ilościach dobranych tak, że lepkość sporządzonego roztworu była równa 0,005 Pa^s, napięcie powierzchniowe 40 mN/m, gęstość 0,9855 g/dm3. Przygotowanymi roztworami drukowano w dowolnej kolejności folię PET oraz folię PE metodą „mokro na mokro” używając do tego celu drukarki cyfrowej o pojedynczej głowicy firmy Xaar, stosując druk cyfrowy „kropla na żądanie”. Stosunek molowy chlorowodorku aniliny do nadsiarczanu amonowego, zawartych w roztworach wprowadzonych w procesie drukowania obu rodzajów folii, był równy 1:1,25. Proces drukowania wykonywano w temperaturze pokojowej. Po zakończeniu procesu drukowania folie poddano leżakowaniu i suszeniu w temperaturze pokojowej przez 24 godziny. Następnego dnia folie, o barwie jasnozielonej, poddano ocenie rezystancji powierzchniowej za pomocą tzw. metody czteropunktowej, opisanej w czasopiśmie The Bell System Technical Journal w 1958 r. Zgodnie z tą metodą zastosowano cztery elektrody ułożone w linii prostej w jednakowej odległości. Prąd elektryczny I ze źródła prądowego, płynął pomiędzy dwoma zewnętrznymi elektrodami przez badane podłoże, wywołując spadek napięcia U pomiędzy dwoma wewnętrznymi elektrodami. Na podstawie pomiaru napięcia U oraz prądu I, rezystencję powierzchniową obliczono z zależności:
π U Rp = 1727
W badaniach zastosowano kołowe elektrody o średnicy 2 mm. Odległość pomiędzy elektrodami wynosiła 7 mm, a siła nacisku elektrody do powierzchni próbki 1 N. Jako źródło prądowe zastosowano przyrząd Agilent 34410A, napięcie mierzono przyrządem PICOTEST M3500A.
Rezystancja powierzchniowa folii PET po obróbce wynosiła 5,348 kQ/sq ± 0,548, natomiast folii PE 6,542 kQ/sq ± 0,625. Pomiary wykonywano w warunkach wilgotności względnej powietrza 60%.
P r z y k ł a d II
Do wykończenia elektroprzewodzącego przeznaczono 0,1 m2 folii PET, o masie powierzchniowej 145 g/m2 i grubości 0,1 mm. Przygotowano 100 cm3 roztworu chlorowodorku aniliny w wodzie podwójnie destylowanej, zawierającego 1 M chlorowodorku aniliny w 1 dm3, zawierającego nadto alkohol izopropylowy, glikol etylenowy, niejonowy związek powierzchniowo czynny, w ilościach dobranych tak, że lepkość sporządzonego roztworu była równa 0,005 Pa^s, napięcie powierzchniowe 40 mN/m, gęstość 0,9855 g/dm3. Następnie przygotowano 100 cm3 roztworu nadsiarczanu amonowego w wodzie podwójnie destylowanej, zawierającego 1,25 M nadsiarczanu w 1 dm3, zawierającego nadto alkohol izopropylowy, glikol etylenowy, niejonowy związek powierzchniowo czynny, w ilościach dobranych tak, że lepkość sporządzonego roztworu była równa 0,005 Pa^s, napięcie powierzchniowe 40 mN/m, gęstość 0,9855 g/dm3. Przygotowanymi roztworami napełniono pojemniki drukarki cyfrowej z dwoma głowicami firmy Xaar. Proces drukowania wykonano stosując druk cyfrowy „kropla na żądanie”, w temperaturze pokojowej aplikując najpierw na folię roztwór nadsiarczanu amonowego, a następnie roztwór chlorowodorku aniliny („mokro na mokro”). Stosunek molowy chlorowodorku aniliny do nadsiarczanu amonowego, zawartych w roztworach wprowadzonych w procesie drukowania folii, był równy 1:1,25. Po zakończeniu procesu drukowania folię poddano leżakowaniu i suszeniu w temperaturze pokojowej . Następnego dnia folię, o barwie ciemnozielonej, poddano ocenie rezystancji powierzchniowej postępując jak w przykładzie I.
Rezystancja powierzchniowa folii po obróbce była równa 0,306 k Q/sq. ± 0,006, w warunkach wilgotności względnej powietrza 60%.
PL 235 481 B1
P r z y k ł a d III
Do wykończenia elektroprzewodzącego przeznaczono 0,1 m2 folii PET, o masie powierzchniowej 145 g/m2 i grubości 0,1 mm. Folię poddawano obróbce wstępnej za pomocą 50% roztworu wodnego Appretanu N 9211, anionowej żywicy akrylowej, firmy Clariant, zapewniając hydrofilowość i silny ładunek elektroujemny na powierzchni folii, natryskując dwukrotnie i równomiernie roztwór na powierzchnię folii za pomocą pistoletu natryskowego. Tak przygotowaną folię poddano suszeniu w temperaturze pokojowej przez 24 godziny. Następnie przygotowano 100 cm3 roztworu chlorowodorku aniliny w wodzie podwójnie destylowanej, zawierającego 0,6 M chlorowodorku w 1 dm3. Lepkość sporządzonego roztworu była równa 0,001 Pa^s, napięcie powierzchniowe 70 mN/m, gęstość 0,9855 g/dm3. Przygotowano również 100 cm3 roztworu nadsiarczanu sodowego w wodzie podwójnie destylowanej, zawierającego 0,78 M nadsiarczanu w 1 dm3. Lepkość sporządzonego roztworu była równa 0,001 Pa^s, napięcie powierzchniowe 68 mN/m, gęstość 0,9855 g/dm3. Przygotowanymi roztworami napełniono pojemniki drukarki cyfrowej z dwoma głowicami firmy Xaar. Proces drukowania wykonano w temperaturze pokojowej stosując druk cyfrowy „kropla na żądanie”, aplikując najpierw na powierzchnię folii wykończonej wstępnie za pomocą roztworu wodnego Appretanu N 9211 roztwór wodny chlorowodorku aniliny, a następnie nadsiarczanu sodowego („mokro na mokro”). Stosunek molowy chlorowodorku aniliny do nadsiarczanu sodowego, zawartych w roztworach wprowadzonych w procesie drukowania folii, był równy 1:1,3. Po zakończeniu procesu drukowania folię poddano leżakowaniu i suszeniu w temperaturze pokojowej przez 24 godziny. Następnego dnia folię, o barwie ciemnozielonej, poddano ocenie rezystancji powierzchniowej postępując jak w przykładzie I.
Rezystancja powierzchniowa folii po obróbce była równa 0,403 kQ/sq. ± 0,018, w warunkach wilgotności względnej powietrza 60%.
P r z y k ł a d IV
Do obróbki przeznaczono 0,1 m2 folii PET pokrytej tlenkiem indowo-cynowym (ITO), o masie powierzchniowej 150 g/m2, grubości 0,1 mm i rezystancji powierzchniowej warstwy ITO 80 Q/sq, oraz 0,15 m2 płytki szklanej pokrytej ITO, o masie powierzchniowej 2700 g/m2 , grubości 1,1 mm i rezystancji powierzchniowej warstwy ITO 80 Q/sq. Przygotowano 100 cm3 roztworu chlorowodorku aniliny w wodzie podwójnie destylowanej, zawierającego 0,8 M chlorowodorku w 1 dm3, zawierającego nadto alkohol izopropylowy, glikol etylenowy, niejonowy związek powierzchniowo czynny, w ilościach dobranych tak, że lepkość sporządzonego roztworu była równa 0,005 Pa^s, napięcie powierzchniowe 40 mN/m, gęstość 0,9855 g/dm3. Przygotowano również 100 cm3 roztworu nadsiarczanu amonowego w wodzie podwójnie destylowanej, zawierającego 1,12 M nadsiarczanu w 1 dm3, zawierającego nadto alkohol izopropylowy, glikol etylenowy, niejonowy związek powierzchniowo czynny, w ilościach dobranych tak, że lepkość sporządzonego roztworu była równa 0,005 Pa^s, napięcie powierzchniowe 40 mN/m, gęstość 0,9855 g/dm3. Przygotowanymi roztworami napełniono pojemniki drukarki cyfrowej z dwoma głowicami firmy Xaar. Proces drukowania wykonywano w temperaturze pokojowej, stosując druk cyfrowy „kropla na żądanie”, aplikując najpierw na folię i szkło roztwór nadsiarczanu amonowego, a następnie roztwór chlorowodorku aniliny („mokro na mokro”). Stosunek molowy chlorowodorku aniliny do nadsiarczanu amonowego, zawartych w roztworach wprowadzonych w procesie drukowania folii i szkła, był równy 1:1,4. Po zakończeniu procesu drukowania folię lub szkło poddano leżakowaniu i suszeniu w temperaturze pokojowej przez 24 godziny. Następnego dnia podłoża z warstwą nadruku o barwie ciemnozielonej, poddano ocenie rezystancji powierzchniowej postępując jak w przykładzie I. Rezystancja powierzchniowa folii po obróbce była równa 0,229 kQ/sq. ± 0,005, natomiast podłoża szklanego 0,235 kQ/sq. ± 0,006. Pomiary przeprowadzono w warunkach wilgotności względnej powietrza 60%.
P r z y k ł a d V
Do wykończenia elektroprzewodzącego przeznaczono 0,1 m2 folii PET, o masie powierzchniowej 145 g/m2 i grubości 0,1 mm. Powierzchnię foli pokryto równomiernie, w drodze druku cyfrowego warstwą srebra, stosując handlową dyspersję nanocząstek srebra o zawartości srebra 40% wagowych, firmy UT Dots USA. Następnie folię z naniesioną cienką warstwą srebra wygrzewano w suszarce laboratoryjnej w temperaturze 140°C przez 1 godzinę, zapewniając jej przewodnictwo elektryczne. Następnie przygotowano 100 cm3 roztworu chlorowodorku aniliny w wodzie podwójnie destylowanej, zawierającego 0,6 M chlorowodorku aniliny w 1 dm3, zawierającego nadto alkohol izopropylowy, glikol etylenowy, niejonowy związek powierzchniowo czynny, w ilościach dobranych tak, że lepkość sporządzonego roztworu była równa 0,005 Pa^s, napięcie powierzchniowe 40 mN/m, gęstość 0,9855 g/dm3. Przygotowano także 100 cm3 roztworu nadsiarczanu amonowego w wodzie podwójnie destylowanej, zawierającego 0,84 M nadsiarczanu w 1 dm3, zawierającego nadto alkohol izopropylowy, glikol etylenowy, niejonowy związek
PL 235 481 B1 powierzchniowo czynny, w ilościach dobranych tak, że lepkość sporządzonego roztworu była równa 0,005 Pa^s, napięcie powierzchniowe 40 mN/m, gęstość 0,9855 g/dm3. Przygotowanymi roztworami napełniono pojemniki drukarki cyfrowej z dwoma głowicami firmy Xaar. Proces drukowania wykonano w temperaturze pokojowej stosując druk cyfrowy „kropla na żądanie”, aplikując najpierw na folię z naniesioną warstwą srebra roztwór nadsiarczanu amonowego, a następnie roztwór chlorowodorku aniliny („mokro na mokro”). Stosunek molowy chlorowodorku aniliny do nadsiarczanu amonowego, zawartych w roztworach wprowadzonych w procesie drukowania folii, był równy 1:1,40. Po zakończeniu procesu drukowania folię poddano leżakowaniu i suszeniu w temperaturze pokojowej przez 24 godziny. Następnego dnia folię, o barwie ciemnozielonej, poddano oc enie rezystancji powierzchniowej postępując jak w przykładzie I.
Rezystancja powierzchniowa folii po obróbce była równa 0,423 k Q/sq. ± 0,014, w warunkach wilgotności względnej powietrza 60%.
P r z y k ł a d VI
Do obróbki przeznaczono 0,2 m2 przezroczystej płytki, wykonanej z polistyrenu, o masie powierzchniowej 1040 g/m2 i grubości 1,0 mm. Przygotowano 100 cm3 roztworu aniliny w wodzie podwójnie destylowanej, zawierającego 0,2 M aniliny w 1 dm3, zawierającego nadto alkohol izopropylowy, glikol etylenowy, niejonowy związek powierzchniowo czynny, w ilościach dobranych tak, że lepkość sporządzonego roztworu była równa 0,005 Pa^s, napięcie powierzchniowe 40 mN/m, gęstość 0,9855 g/dm3. Przygotowano również 100 cm3 roztworu nadsiarczanu potasowego w wodzie podwójnie destylowanej, zawierającego 0,3 M nadsiarczanu w 1 dm3, zawierającego nadto alkohol izopropylowy, glikol etylenowy, niejonowy związek powierzchniowo czynny, w ilościach dobranych tak, że lepkość sporządzonego roztworu była równa 0,005 Pa^s, napięcie powierzchniowe 40 mN/m, gęstość 0,9855 g/dm3. Przygotowanymi roztworami napełniono pojemniki drukarki cyfrowej z dwoma głowicami firmy Xaar. Proces drukowania wykonywano w temperaturze pokojowej, stosując druk cyfrowy „kropla na żądanie”, aplikując najpierw na płytkę polistyrenową roztwór nadsiarczanu potasowego, a następnie roztwór chlorowodorku aniliny („mokro na mokro”). Stosunek molowy aniliny do nadsiarczanu potasowego, zawartych w roztworach wprowadzonych w procesie drukowania folii, był równy 1:1,5. Po zakończeniu procesu drukowania płytkę polistyrenową poddano leżakowaniu i suszeniu w temperaturze pokojowej przez 24 godziny. Następnego dnia wydruk na powierzchni płytki, o barwie jasnozielonej, poddano ocenie rezystancji powierzchniowej metodą van der Pauwa. Zgodnie z tą metodą zastosowano cztery elektrody ułożone w narożnikach kwadratu. Prąd elektryczny Ii ze źródła prądowego płynął pomiędzy dwoma elektrodami ułożonymi wzdłuż jednego boku kwadratu przez badane podłoże, wywołując spadek napięcia Ui pomiędzy dwoma elektrodami ułożonymi wzdłuż przeciwległego boku. Po obróceniu układu elektrod o 90 stopni w ten sam sposób wyznaczono prąd I2 i napięcie U2. Na podstawie pomiarów prądów i napięć, rezystancję powierzchniową Rp wyznaczono poprzez numeryczne rozwiązanie równania:
n\ εχο[7;Γρ) + εχ^[72Γρ)
-1 = 0
W badaniach zastosowano kołowe elektrody o średnicy 2 mm. Odległość pomiędzy elektrodami wynosiła 25 mm, a siła nacisku elektrody do powierzchni próbki 0,25 N. Jako źródło prądowe zastosowano przyrząd Agilent 34410A, napięcie mierzono przyrządem PICOTEST M3500A.
Rezystancja powierzchniowa płytki po obróbce była równa 2,898 kQ/sq. ± 0,507, w warunkach wilgotności względnej powietrza 60%.
P r z y k ł a d VII
Do obróbki przeznaczono 0,2 m2 przezroczystej płytki, wykonanej z polimetakrylanu metylu (PLEXI), o masie powierzchniowej 4760 g/m2 i grubości 4 mm. Przygotowano 100 cm3 roztworu chlorowodorku aniliny w wodzie podwójnie destylowanej, zawierającego 0,5 M chlorowodorku w 1 dm3, zawierającego nadto alkohol izopropylowy, glikol etylenowy, niejonowy związek powierzchniowo czynny, w ilościach dobranych tak, że lepkość sporządzonego roztworu była równa 0,005 Pa^s, napięcie powierzchniowe 40 mN/m, gęstość 0,9855 g/dm3. Następnie przygotowano 100 cm3 roztworu nadsiarczanu sodowego w wodzie podwójnie destylowanej, zawierającego 0,8 M nadsiarczanu w 1 dm3, zawierającego nadto alkohol izopropylowy, glikol etylenowy, niejonowy związek powierzchniowo czynny, w ilościach dobranych tak, że lepkość sporządzonego roztworu była równa 0,005 Pa^s, napięcie powierzchniowe 40 mN/m, i gęstość 0,9855 g/dm3. Przygotowanymi roztworami napełniono pojemniki dru
PL 235 481 B1 karki cyfrowej z dwoma głowicami firmy Xaar. Proces drukowania wykonywano w temperaturze pokojowej, stosując druk cyfrowy „kropla na żądanie”, aplikując najpierw na płytkę roztwór nadsiarczanu sodowego, a następnie roztwór chlorowodorku aniliny („mokro na mokro”). Stosunek molowy chlorowodorku aniliny do nadsiarczanu sodowego, zawartych w roztworach wprowadzonych w procesie drukowania płytki, był równy 1:1,6. Po zakończeniu procesu drukowania płytkę PLEXI poddano leżakowaniu i suszeniu w temperaturze pokojowej przez 24 godziny. Następnego dnia wydruk na powierzchni płytki, o barwie ciemnozielonej, poddano ocenie rezystancji powierzchniowej metodą van der Pauwa jak w przykładzie VI.
Rezystancja powierzchniowa płytki po obróbce była równa 0,547 kQ/sq. ± 0,015, w warunkach wilgotności względnej powietrza 60%.
P r z y k ł a d VIII
Do obróbki przeznaczono 0,2 m2 przezroczystej płytki szklanej, o masie powierzchniowej 7500 g/m2 i grubości 3 mm. Przygotowano 100 cm3 roztworu chlorowodorku aniliny w wodzie podwójnie destylowanej, zawierającego 1,0 M chlorowodorku w 1 dm3, zawierającego nadto alkohol izopropylowy, glikol etylenowy, niejonowy związek powierzchniowo czynny, w ilościach dobranych tak, że lepkość sporządzonego roztworu była równa 0,005 Pa^s, napięcie powierzchniowe 40 mN/m, gęstość 0,9855 g/dm3. Następnie przygotowano 100 cm3 roztworu nadsiarczanu sodowego w wodzie podwójnie destylowanej, zawierającego 1,6 M nadsiarczanu w 1 dm3, zawierającego nadto alkohol izopropylowy, glikol etylenowy, niejonowy związek powierzchniowo czynny, w ilościach dobranych tak, że lepkość sporządzonego roztworu była równa 0,005 Pa s, napięcie powierzchniowe 40 mN/m, gęstość 0,9855 g/dm3. Przygotowanymi roztworami napełniono pojemniki drukarki cyfrowej z dwoma głowicami firmy REA Jet. Proces drukowania wykonywano w temperaturze pokojowej, stosując druk cyfrowy „kropla na żądanie”, aplikując najpierw na płytkę szklaną roztwór nadsiarczanu sodowego, a następnie roztwór chlorowodorku aniliny („mokro na mokro”). Stosunek molowy chlorowodorku aniliny do nadsiarczanu sodowego, zawartych w roztworach wprowadzonych w procesie drukowania płytki, był równy 1:1,6. Po zakończeniu procesu drukowania płytkę szklaną poddano leżakowaniu i suszeniu w temperaturze pokojowej przez 24 godziny. Następnego dnia wydruk na powierzchni płytki, o barwie ciemnozielonej, poddano ocenie rezystancji powierzchniowej metodą van der Pauwa jak w przykładzie VI.
Rezystancja powierzchniowa płytki po obróbce była równa 0,221 kQ/sq. ± 0,001, w warunkach wilgotności względnej powietrza 60%.
P r z y k ł a d IX
Do obróbki przeznaczono 0,15 m2 folii poliimidowej (KAPTON HN), o masie powierzchniowej 178 g/m2 i grubości 0,125 mm. Za pomocą drukarki zawierającej dwie głowice firmy ReaJet (Niemcy), wykonane w technologii valve-jet, folię zadrukowano w ten sposób, że jedna struga natryskiwała folię roztworem wodnym chlorowodorku aniliny, zaś druga dysza wodnym roztworem nadsiarczanu sodowego lub w odwrotnej kolejności. Zastosowano 100 cm3 roztworu nadsiarczanu sodowego w wodzie podwójnie destylowanej, o stężeniu 0,66 M, zawierającego alkohol izopropylowy, glikol etylenowy, niejonowy związek powierzchniowo czynny, w ilościach tak dobranych, że lepkość sporządzonego roztworu była równa 0,008 Pa s, napięcie powierzchniowe 35 mN/m i gęstość 1,112 g/dm3, 100 cm3 roztworu chlorowodorku aniliny w wodzie podwójnie destylowanej, o stężeniu 0,6 M, zawierającego alkohol izopropylowy, glikol etylenowy, niejonowy związek powierzchniowo czynny, a także substancję domieszkującą w postaci kwasu octowego (roztwór wodny o stężeniu 1M), w ilościach tak dobranych, że lepkość sporządzonego roztworu była równa 0,008 Pa s, napięcie powierzchniowe 35 mN/m i gęstość 1,112 g/dm3 oraz 100 cm3 roztworu chlorowodorku aniliny w wodzie podwójnie destylowanej, o stężeniu 0,6 M, zawierającego alkohol izopropylowy, glikol etylenowy, niejonowy związek powierzchniowo czynny, a także substancję domieszkującą w postaci kwasu dodecylobenzenosulfonowego (roztwór wodny o stężeniu 0,1M) w ilościach tak dobranych, że lepkość sporządzonego roztworu była równa 0,008 Pa^s, napięcie powierzchniowe 35 mN/m i gęstość 1,112 g/dm3. Stosunek molowy chlorowodorku aniliny do nadsiarczanu sodowego, zawartych w roztworach wprowadzonych w procesie drukowania folii, był równy 1:1,1. Druk cyfrowy wykonano w temperaturze pokojowej przy wydatku obydwu strug roztworów 0,1 dm3/godzinę. Następnego dnia po wysuszeniu w temperaturze pokojowej transparentną folię o barwie ciemnozielonej poddano ocenie rezystancji powierzchniowej jak w przykładzie I.
Rezystancja powierzchniowa folii była równa 0,3565 kQ/sq. ± 0,014 dla kwasu octowego jako substancji domieszkującej oraz 0,7382 kQ/sq. ± 0,096 dla kwasu dodecylobenzenosulfonowego jako substancji domieszkującej, w warunkach wilgotności względnej powietrza 60%.
PL 235 481 B1
P r z y k ł a d X
Do obróbki przeznaczono 0,15 m2 papieru pergaminowego, o masie powierzchniowej 120 g/m2 i grubości 0,1 mm, cechujący się dodatkowo neutralnym pH. Za pomocą drukarki zawierającej dwie głowice firmy ReaJet (Niemcy), wykonane w technologii valve-jet, papier zadrukowano w ten sposób, że jedna struga natryskiwała papier roztworem wodnym chlorowodorku aniliny, zaś druga dysza wodnym roztworem nadsiarczanu sodowego lub w odwrotnej kolejności. Stosowano 100 cm3 roztworu nadsiarczanu sodowego w wodzie podwójnie destylowanej, o stężeniu 0,66 M, zawierającego alkohol izopropylowy, glikol etylenowy, niejonowy związek powierzchniowo czynny w ilościach tak dobranych, że lepkość sporządzonego roztworu była równa 0,008 Pa^s, napięcie powierzchniowe 35 mN/m i gęstość 1,112 g/dm3, 100 cm3 roztworu chlorowodorku aniliny w wodzie podwójnie destylowanej, o stężeniu 0,6 M, zawierającego alkohol izopropylowy, glikol etylenowy, niejonowy związek powierzchniowo czynny, a także substancję domieszkującą, jak kwas octowy (roztwór wodny o stężeniu 1M), w ilościach tak dobranych, że lepkość sporządzonego roztworu była równa 0,008 Pa s, napięcie powierzchniowe 35 mN/m i gęstość 1,112 g/dm3 oraz 100 cm3 roztworu chlorowodorku aniliny w wodzie podwójnie destylowanej, o stężeniu 0,6 M, zawierającego alkohol izopropylowy, glikol etylenowy, niejonowy związek powierzchniowo czynny, a także substancję domieszkującą w postaci kwasu dodecylobenzenosulfonowego (roztwór wodny o stężeniu 0,1M), w ilościach tak dobranych, że lepkość sporządzonego roztworu była równa 0,008 Pa^s, napięcie powierzchniowe 35 mN/m i gęstość 1,112 g/dm3. Stosunek molowy chlorowodorku aniliny do nadsiarczanu sodowego zawartych w roztworach wprowadzonych w procesie drukowania papieru był równy 1:1,1. Druk cyfrowy wykonano w temperaturze pokojowej przy wydatku obydwu strug roztworów 0,1 dm3/godzinę. Następnego dnia po wysuszeniu w temperaturze pokojowej papier o barwie ciemnozielonej poddawano ocenie rezystancji powierzchniowej jak w przykładzie I.
Rezystancja powierzchniowa wytworzonej warstwy była równa 8,905 kQ/sq. ± 0,525 w warunkach wilgotności względnej powietrza 60%.
P r z y k ł a d XI
Do obróbki przeznaczono 0,4 m2 płytki szklanej, o masie powierzchniowej 2500 g/m2 i grubości 1 mm. Na czterech różnych płytkach szklanych naniesiono metaliczne warstwy srebra (Ag), złota (Au), platyny (Pt), palladu (Pd) o wymiarach 3x3 cm za pomocą napylarki próżniowej Classic 250 firmy Pfeiffer Vacuum. Grubość naniesionych warstw wynosiła około 300 nm. W procesie nanoszenia warstw stosowano metale o dużej czystości: Ag - 99,99%, Au - 99,99%, Pt - 99,99%, Pd - 99,95%. W dalszej kolejności tak przygotowane podłoża metaliczne (Ag, Au, Pt, Pd), zadrukowywano za pomocą drukarki cyfrowej zawierającej dwie głowice firmy ReaJet (Niemcy), wykonane w technologii valve-jet w ten sposób, że jedna struga natryskiwała podłoże metaliczne roztworem wodnym chlorowodorku aniliny, zaś druga dysza wodnym roztworem nadsiarczanu sodowego lub w odwrotnej kolejności. Stosowano 100 cm3 roztworu nadsiarczanu sodowego w wodzie podwójnie destylowanej, o stężeniu 0,66 M, zawierającego alkohol izopropylowy, glikol etylenowy, niejonowy związek powierzchniowo czynny, w ilościach tak dobranych, że lepkość sporządzonego roztworu była równa 0,008 Pa s, napięcie powierzchniowe 35 mN/m i gęstość 1,112 g/dm3,100 cm3 roztworu chlorowodorku aniliny w wodzie podwójnie destylowanej, o stężeniu 0,6 M, zawierającego alkohol izopropylowy, glikol etylenowy, niejonowy związek powierzchniowo czynny, a także substancję domieszkującą w postaci kwasu octowego (roztwór wodny o stężeniu 1M) lub kwasu dodecylobenzenosulfonowego (roztwór wodny o stężeniu 0,1M), w ilościach tak dobranych, że lepkość sporządzonego roztworu była równa 0,008 Pa s, napięcie powierzchniowe 35 mN/m i gęstość 1,112 g/dm3 oraz 100 cm3 roztworu chlorowodorku aniliny w wodzie podwójnie destylowanej, o stężeniu 0,6 M, zawierającego alkohol izopropylowy, glikol etylenowy, niejonowy związek powierzchniowo czynny a także substancję domieszkującą w postaci kwasu dodecylobenzenosulfonowego (roztwór wodny o stężeniu 0,1M), w ilościach tak dobranych, że lepkość sporządzonego roztworu była równa 0,008 Pa s, napięcie powierzchniowe 35 mN/m i gęstość 1,112 g/dm3. Stosunek molowy chlorowodorku aniliny do nadsiarczanu sodowego, zawartych w roztworach wprowadzonych w procesie drukowania płytek był równy 1:1,1. Druk cyfrowy wykonano w temperaturze pokojowej przy wydatku obydwu strug roztworów 0,1 dm3/godzinę. Następnego dnia po wysuszeniu w temperaturze pokojowej podłoża metaliczne o barwie ciemnozielonej poddano ocenie rezystancji powierzchniowej jak w przykładzie VI.
Rezystancja powierzchniowa wytworzonych warstw PANI była równa 0,438 k Q/sq. ± 0,016 dla podłoża wykonanego ze srebra, 0,456 kQ/sq. ± 0,018 dla podłoża wykonanego ze złota, 0,427 kQ/sq. ± 0,015 dla podłoża wykonanego z platyny i 0,417 kQ/sq. ± 0,014 dla podłoża wykonanego z palladu. Pomiary przeprowadzono w warunkach wilgotności względnej powietrza 60%.

Claims (6)

1. Sposób nadawania właściwości elektroprzewodzących i antystatycznych foliom z tworzyw sztucznych, foliom z tworzyw sztucznych pokrytym tlenkiem indowo-cynowym lub srebrem, płaskim wyrobom z tworzyw sztucznych, szkłu, szkłu pokrytemu tlenkiem indowo-cynowym i papierom oraz wytwarzania warstw elektroprzewodzących na powierzchni metali, polegający na aplikacji na tych wyrobach wodnej dyspersji nanocząstek polianiliny otrzymanej w drodze utlenienia aniliny lub chlorowodorku aniliny za pomocą środka utleniającego w postaci nadsiarczanu amonowego, nadsiarczanu sodowego lub nadsiarczanu potasowego, ewentualnie zawierającej dodatek substancji domieszkujących, przy użyciu druku cyfrowego, znamienny tym, że wodną dyspersję nanocząstek polianiliny wytwarza się bezpośrednio na powierzchni włókien wyrobów tekstylnych, z roztworu aniliny lub chlorowodorku aniliny w wodzie destylowanej, o stężeniu co najwyżej 1,2 M, ewentualnie zawierającego także alkohol izopropylowy, glikol etylenowy, niejonowy związek powierzchniowo czynny oraz substancje domieszkujące, jak kwas octowy lub kwas dodecylobenzenosulfonowy, nanoszonego na powierzchnię wyrobu w drodze natryskania lub nadrukowania, oraz z roztworu środka utleniającego w wodzie destylowanej, o stężeniu 0,05-2,4 M, zawierającego ewentualnie także alkohol izopropylowy, glikol etylenowy, niejonowy związek powierzchniowo czynny, nanoszonego na powierzchnię wyrobu w drodze natryskiwania lub nadrukowania, w takiej ilości aby stosunek molowy tego środka do aniliny bądź chlorowodorku aniliny był równy od 1:1 do 2:1, w temperaturze pokojowej i po naniesieniu obu roztworów wodnych wyrób suszy się w temperaturze pokojowej.
2. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że na wyrób nanosi się wpierw, w drodze natryskiwania czy drukowania, wodny roztwór środka utleniającego, a następnie zadrukowuje się go wodnym roztworem aniliny bądź chlorowodorku aniliny zawierającym także alkohol izopropylowy, glikol etylenowy, niejonowy związek powierzchniowo czynny oraz kwas octowy lub kwas dodecylobenzenosulfonowy, w ilościach tak dobranych, aby zapewnić lepkość roztworu nie większą niż 0,005 Pa^s, napięcie powierzchniowe rzędu 40 mN/m, gęstość nie większą niż 0,9855 g/dm3.
3. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że wyrób nadrukowuje się, w dowolnej kolejności, wodnym roztworem aniliny bądź chlorowodorku aniliny zawierającym także alkohol izopropylowy, glikol etylenowy, niejonowy związek powierzchniowo czynny oraz ewentualnie kwas octowy lub kwas dodecylobenzenosulfonowy, w ilościach tak dobranych, aby zapewnić lepkość roztworu nie większą niż 0,005 Pa^s, napięcie powierzchniowe rzędu 35 mN/m, gęstość 0,9855 g/dm3 oraz wodnym roztworem środka utleniającego zawierającym nadto alkohol izopropylowy, glikol etylenowy, niejonowy związek powierzchniowo czynny, w ilościach tak dobranych, aby zapewnić lepkość roztworu nie większą niż 0,005 Pa^s, napięcie powierzchniowe co najmniej 35 mN/m, gęstość nie większą niż 0,9855 g/dm3.
4. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że wyrób natryskuje się, w dowolnej kolejności, wodnym roztworem aniliny bądź chlorowodorku aniliny zawierającym także alkohol izopropylowy, glikol etylenowy, niejonowy związek powierzchniowo czynny oraz ewentualnie kwas octowy lub kwas dodecylobenzenosulfonowy, w ilościach tak dobranych, aby zapewnić lepkość roztworu nie większą niż 0,008 Pa s, napięcie powierzchniowe co najmniej 35 mN/m i gęstość nie większą niż 1,12 g/dm3 oraz wodnym roztworem środka utleniającego, zawierającym alkohol izopropylowy, glikol etylenowy oraz niejonowy związek powierzchniowo czynny, w ilościach tak dobranych, aby zapewnić lepkość roztworu nie większą niż 0,008 Pa s, napięcie powierzchniowe co najmniej 35 mN/m, gęstość nie większą niż 1,112 g/dm3.
5. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że wyrób najpierw nadrukowuje się wpierw wodnym roztworem aniliny bądź chlorowodorku aniliny, a następnie wodnym roztworem środka utleniającego.
6. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że stosuje się technikę druku cyfrowego typu druk cyfrowy ciągły lub druk cyfrowy „kropla na żądanie”.
PL406130A 2013-11-19 2013-11-19 Sposób nadawania właściwości elektroprzewodzących i antystatycznych foliom i płaskim wyrobom z tworzyw sztucznych, szkłu i papierom oraz wytwarzania warstw elektroprzewodzących na powierzchni metali, przy użyciu polianiliny PL235481B1 (pl)

Priority Applications (1)

Application Number Priority Date Filing Date Title
PL406130A PL235481B1 (pl) 2013-11-19 2013-11-19 Sposób nadawania właściwości elektroprzewodzących i antystatycznych foliom i płaskim wyrobom z tworzyw sztucznych, szkłu i papierom oraz wytwarzania warstw elektroprzewodzących na powierzchni metali, przy użyciu polianiliny

Applications Claiming Priority (1)

Application Number Priority Date Filing Date Title
PL406130A PL235481B1 (pl) 2013-11-19 2013-11-19 Sposób nadawania właściwości elektroprzewodzących i antystatycznych foliom i płaskim wyrobom z tworzyw sztucznych, szkłu i papierom oraz wytwarzania warstw elektroprzewodzących na powierzchni metali, przy użyciu polianiliny

Publications (2)

Publication Number Publication Date
PL406130A1 PL406130A1 (pl) 2015-05-25
PL235481B1 true PL235481B1 (pl) 2020-08-24

Family

ID=53176049

Family Applications (1)

Application Number Title Priority Date Filing Date
PL406130A PL235481B1 (pl) 2013-11-19 2013-11-19 Sposób nadawania właściwości elektroprzewodzących i antystatycznych foliom i płaskim wyrobom z tworzyw sztucznych, szkłu i papierom oraz wytwarzania warstw elektroprzewodzących na powierzchni metali, przy użyciu polianiliny

Country Status (1)

Country Link
PL (1) PL235481B1 (pl)

Also Published As

Publication number Publication date
PL406130A1 (pl) 2015-05-25

Similar Documents

Publication Publication Date Title
Wen et al. Scientific importance of water‐processable PEDOT–PSS and preparation, challenge and new application in sensors of its film electrode: a review
Zhao et al. Polyaniline electrochromic devices with transparent graphene electrodes
Bhattacharyya et al. Vapor phase oxidative synthesis of conjugated polymers and applications
Hu et al. Core/shell structured halloysite/polyaniline nanotubes with enhanced electrochromic properties
EP3516104A1 (en) Flexible electronic components and methods for their production
Brooke et al. Inkjet printing and vapor phase polymerization: patterned conductive PEDOT for electronic applications
JP5987843B2 (ja) 透明電極形成用組成物、透明電極、有機電子素子および透明電極の製造方法
Li et al. A facile process to produce highly conductive poly (3, 4-ethylenedioxythiophene) films for ITO-free flexible OLED devices
KR101113590B1 (ko) 그래핀-pedot 복합필름 및 프리스탠딩 그래핀-pedot 복합필름 제조방법, 및 이에 의하여 제조된 그래핀-pedot 복합필름, 프리스탠딩 그래핀-pedot 복합필름
Kye et al. “Drop-on-textile” patternable aqueous PEDOT composite ink providing highly stretchable and wash-resistant electrodes for electronic textiles
Morais et al. Roughness influence on the sheet resistance of the PEDOT: PSS printed on paper
Wang et al. Electrochemical sensing application of poly (acrylic acid modified EDOT-co-EDOT): PSS and its inorganic nanocomposite with high soaking stability, adhesion ability and flexibility
JP5888084B2 (ja) 有機電子素子用透明電極、有機電子素子用透明電極の製造方法、及び有機電子素子
Jurin et al. Preparation of conductive PDDA/(PEDOT: PSS) multilayer thin film: Influence of polyelectrolyte solution composition
Panhuis Carbon nanotubes: enhancing the polymer building blocks for intelligent materials
Robinson et al. Graphene electrodes for organic metal-free light-emitting devices
CN103649832A (zh) 制备层状体的方法和可由其获得的层状体
JP2013152928A (ja) 透明導電膜
PL235481B1 (pl) Sposób nadawania właściwości elektroprzewodzących i antystatycznych foliom i płaskim wyrobom z tworzyw sztucznych, szkłu i papierom oraz wytwarzania warstw elektroprzewodzących na powierzchni metali, przy użyciu polianiliny
Travas-Sejdic et al. Self-assembled polyaniline thin films: Comparison of poly (styrene sulphonate) and oligonucleotide as a polyanion
US20140242350A1 (en) Process For The Production Of A Layered Body And Layered Bodies Without Masking Obtainable Therefrom
KR101066019B1 (ko) 전도성 고분자 및 컴포지트 박막으로 구성된 투명 전극필름또는 유기태양전지의 활성층 및, 이의 제조방법
US20130092878A1 (en) Thermoplastic based electronic conductive inks and method of making the same
Sharma et al. Polymeric materials for printed electronics application
Foroutani et al. Conducting Polymer-Based Coatings and Thin Films: A Review on Film Processing and Deposition Techniques