PL235118B1 - Inklinometr optoelektroniczny - Google Patents

Abstract

Inklinometr optoelektroniczny posiada pion mechaniczny w postaci cięgna (3), na którym zamocowany jest sygnał kontrolowany (9), ponadto posiada on ramę odniesienia (4). Z ramą odniesienia (4) połączone są co najmniej cztery sygnały odniesienia (7), które są osadzone w jednej płaszczyźnie XY, w lokalnym kartezjańskim układzie współrzędnych XYZ. Jeżeli liczba sygnałów odniesienia (7) wynosi m to ilość sygnałów odniesienia (7), które nie mogą leżeć na jednej prostej wynosi m-1. Do ramy odniesienia (4) przymocowany jest wysięgnik (5) z kamerą elektroniczną (6), zwróconą w stronę sygnałów odniesienia (7) i połączoną z systemem centralnej rejestracji i przetwarzania danych (21).

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest inklinometr optoelektroniczny służący do wyznaczania zmian wychyleń od pionu obiektów inżynierskich.

Wydłużone w kierunku pionowym obiekty inżynierskie, a zwłaszcza zapory wodne, kominy, itp., wskutek procesów fizycznych wywołanych przez czynniki eksploatacyjne i środowiskowe (nasłonecznienie, oddziaływanie wiatru, deszczu, różnice dobowe lub roczne zmiany temperatur, warunki hydrologiczne oraz geotechniczne, a w przypadku zapór wodnych również poziom piętrzenia wody w zbiorniku) ulegają statycznym i dynamicznym obciążeniom. Efektem tych obciążeń jest występowanie sprężystych lub trwałych odkształceń i przemieszczeń konstrukcji budowli inżynierskich. Współczesny nadzór geodezyjny na etapach powstawania, diagnozowania i prognozowania występujących na badanych obiektach deformacji, odkształceń i przemieszczeń korzysta z najnowszych osiągnięć z zakresu mechaniki precyzyjnej i optoelektroniki.

Współczesna geodezja inżynieryjna i fotogrametria cyfrowa są ściśle powiązane z zautomatyzowanymi technologiami pomiarowymi, ukierunkowanymi na obserwacje w czasie rzeczywistym. Podstawowymi metodami kontrolno-pomiarowymi na wysokich obiektach inżynierskich, a zwłaszcza zaporach wodnych, są metody pionowania za pomocą wahadeł fizycznych. Opisany w publikacji W. Kłopocińskiego: „Geodezja w projektowaniu elektrowni wodnych”, PPWK, Warszawa 1962 r., str. 191, pion mechaniczny jako drut posiada obciążnik z czterema skrzydełkami w kształcie prostokątów usytuowanych na jego obwodzie. Obciążnik zanurzony jest w zbiorniku o kształcie walca, który wypełniony jest olejem. Za pomocą pionu mierzone są przesunięcia punktu zawieszenia względem stolików odczytowych zlokalizowanych na kolejnych poziomach obserwacyjnych zapory wodnej. Pozwala to na określenie wychyleń sekcji zapory wodnej (najczęściej betonowej) na wysokości poszczególnej galerii.

W opisie patentu PL 210 419 podano urządzenie laserowe do pomiaru przemieszczeń drutu wahadła. Składa się ono z laserowego źródła światła, elementu odbijającego w postaci wirującego lustra lub pryzmatu, dwóch detektorów znaczników i dwóch detektorów odbiorczych zamkniętych we wspólnej obudowie. Wyemitowana przez laserowe źródło światła wiązka odbija się od wirującego lustra lub pryzmatu i pada na detektory znaczników, które generują impulsy elektryczne. Natomiast wiązka odbita od drutu wahadła pada na detektory odbiorcze, które również wzbudzają impulsy elektryczne. Różnice czasowe w odbiorze impulsów elektrycznych generowanych przez detektory znaczników i detektory odbiorcze są funkcją kątowych przemieszczeń drutu wahadła. Urządzenie jest instalowane na obiekcie w taki sposób, aby drut wahadła znajdował się między dwiema prostymi przecinającymi się w osi obrotu elementu odbijającego i przechodzącymi przez pierwszy i drugi detektor znaczników.

Ponadto znany jest z opisu patentu PL 183 400 sposób oraz urządzenie do ciągłego optoelektronicznego pomiaru wychyleń budowli i konstrukcji inżynierskich. We wspomnianym sposobie wiązkę monochromatycznego światła przepuszcza się jednokrotnie z góry w dół poprzez klin cieczowy bezpośrednio na fotodetektor i mierzy w dwóch wzajemnie prostopadłych kierunkach przemieszczenie na fotodetektorze plamki świetlnej. Wielkość i kierunek tego przemieszczenia oraz kąt nachylenia klina cieczowego są funkcją kąta wychylenia badanego obiektu. Natomiast we wspomnianym urządzeniu między zespołem nadawczym, złożonym ze źródła monochromatycznego światła i układu kolimacyjnego, a fotodetektorem, złożonym z czterech aktywnych segmentów, jest umieszczona kuweta z szybką płasko-równoległą i warstwą cieczy o znanym współczynniku załamania światła i dekremencie tłumienia drgań.

Znane jest również z opisu patentu PL 207 151 urządzenie z wahadłem dwuosiowym do pomiaru zmian nachylenia w pionie. Posiada ono przesłonę w postaci okrągłej tarczy z nieprzezroczystego materiału zamocowanej na cięgnie wahadła tak, że cięgno przechodzi przez środek geometryczny przesłony, która współpracuje z obejmą usytuowaną w płaszczyźnie poziomej i wyposażoną w układ czterech detektorów fotoelektrycznych i czterech żarówek z żarnikami liniowymi. Detektory, które są punktami odniesienia i żarówki, które są punktami kontrolowanymi, są rozmieszczone parami wzdłuż osi prostopadłych wahadła, tzn. dwie pary wzdłuż osi X i dwie wzdłuż osi Y. W ramach każdej pary detektor współpracuje z żarówką.

Problemem wskazanego stanu techniki jest, że konstrukcja inklinometrów opartych o pion mechaniczny pozwala na pomiary przy dużych wysokościach obiektów, ale bez możliwości automatycznej rejestracji wyników pomiarów. Z kolei metody oparte o wiązkę światła, w tym laserowego, pozwalają na automatyczną rejestrację wyników, natomiast mają ograniczony zakres i dokładność pomiarów, z uwagi na panujące warunki środowiskowe w szybie, pomiarowym, zwłaszcza gradient temperatury, ciśnienie, wilgotność powietrza, turbulencje.

PL 235 118 B1

Dlatego nieoczekiwanie okazało się, że wprowadzenie do układu pomiarowego, wykorzystującego wahadło mechaniczne, metody fotogrametrycznej, pozwala na wyeliminowanie wpływu czynników środowiskowych, przy jednoczesnej możliwości automatycznej rejestracji i transmisji wyników pomiarów.

Znana jest metoda opracowania obrazów, pozyskanych za pomocą kamer metrycznych i niemetrycznych. Opisana w publikacji J. Butowtta i R. Kaczyńskiego: „Fotogrametria”, WAT, Warszawa 2003, str. 23+39, metoda przetwarzania zdjęć o dowolnym kącie nachylenia względem przyjętej płaszczyzny odniesienia, realizowana jest z wykorzystaniem znanych i stosowanych w fotogrametrii zasad geometrii rzutowej. Metoda płaskich przekształceń rzutowych bazuje na przekształceniu płaszczyzny w płaszczyznę z wykorzystaniem co najmniej czterech odpowiadających sobie punktów homologicznych, przy założeniu, że żadne trzy punkty spośród tych czterech nie leżą na jednej prostej. Ta metoda przetwarzania pozwala wyeliminować zniekształcenia perspektywiczne, wynikające z nierównoległości wzajemnej płaszczyzn podlegających opracowaniu. W publikacji tej (na str. 126+130) opisane są również znane i stosowane w fotogrametrii procedury kalibracji kamer.

Celem wynalazku jest opracowanie urządzenia, które bez straty dokładności pomiaru na długich odcinkach pomiarowych, będzie w sposób automatyczny rejestrowało zmiany pionowego wychylenia obiektu i przekazywało do dowolnego punktu zarejestrowane obrazy.

Istotą wynalazku jest to, że na cięgnie pionu mechanicznego, znajduje się połączony z tym cięgnem sygnał kontrolowany oraz, że posiada ramę odniesienia i połączone z nią co najmniej cztery sygnały odniesienia. Sygnały odniesienia osadzone są w jednej płaszczyźnie XY, w lokalnym kartezjańskim układzie współrzędnych XYZ. Warunkiem jest, że jeśli liczba sygnałów odniesienia wynosi m, to ilość sygnałów odniesienia, które nie mogą leżeć na jednej prostej wynosi m-1. Ponadto do ramy odniesienia przymocowany jest wysięgnik z kamerą elektroniczną, połączoną z systemem centralnej rejestracji i przetwarzania danych.

Korzystnie jest, gdy cięgnem pionu mechanicznego jest linka albo drut.

Korzystnie również jest, gdy sygnał kontrolowany ma postać kulki.

Korzystnie także jest, gdy sygnał kontrolowany jest sprzęgnięty z cięgnem pionu mechanicznego za pomocą tulei sprzęgającej, osadzonej w sygnale kontrolowanym.

Korzystnie również jest, gdy sygnały odniesienia mają postać kulki.

Korzystnie także jest, gdy sygnały odniesienia mają postać koncentrycznych okręgów.

Korzystnie również jest, gdy sygnały odniesienia mają postać koła.

Korzystnie także jest, gdy sygnały odniesienia mają postać krzyża.

Korzystnie również jest, gdy sygnały odniesienia mają postać znaku kodowego.

Korzystnie także jest, gdy rama odniesienia posiada boczne otwory wzdłużne mocujące.

Korzystnie również jest, gdy rama odniesienia posiada co najmniej dwa boczne otwory wzdłużne mocujące.

Korzystnie także jest, gdy kamera elektroniczna połączona jest przewodem transmisyjnym z systemem centralnej rejestracji i przetwarzania danych.

Korzystnie również jest, gdy kamera elektroniczna połączona jest bezprzewodowo z systemem centralnej rejestracji i przetwarzania danych.

Korzystnie także jest, gdy system centralnej rejestracji i przetwarzania danych jest przenośnym mikrokomputerem.

Korzystnie również jest, gdy rama odniesienia z wysięgnikiem i kamerą elektroniczną oraz sygnałem kontrolowanym jest elementem wielokrotnie powielonym i zamocowanym w wielu poziomach obserwacyjnych pionowego szybu pomiarowego.

Dodatkowo, korzystnie jest, gdy układ wielokrotnie powielony składa się z co najmniej dwóch układów pomiarowych podłączonych do jednego systemu centralnej rejestracji i przetwarzania danych.

Inklinometr optoelektroniczny jednopunktowy według wynalazku charakteryzuje się niewielkimi gabarytami, jest łatwy w obsłudze, umożliwia wykonywanie pomiarów zarówno stacjonarnych jak i telemetrycznych, z miejsc o utrudnionym dostępie. Inklinometr jednopunktowy według wynalazku, pozwala zminimalizować wpływ oddziaływania warunków środowiskowych na prowadzone pomiary.

Przedmiot wynalazku przedstawiony jest w przykładzie wykonania na rysunku, na którym: fig. 1

- przedstawia inklinometr jednopunktowy w rzucie aksonometrycznym w pozycji wyjściowej pomiarowej, fig. 2 - przedstawia inklinometr w rzucie aksonometrycznym w pozycji aktualnej pomiarowej, fig. 3

- przedstawia inklinometr w rzucie poziomym w pozycji wyjściowej pomiarowej, fig. 4 - przedstawia inklinometr w rzucie poziomym w pozycji aktualnej pomiarowej i w odniesieniu do pozycji wyjściowej

PL 235 118 B1 pomiarowej, fig. 5 - przedstawia inklinometr w rzucie pionowym w pozycji aktualnej pomiarowej i w odniesieniu do pozycji wyjściowej pomiarowej, fig. 6 - przedstawia powiązanie inklinometrów w łańcuch pomiarowy w rzucie pionowym w pozycji wyjściowej pomiarowej, fig. 7 - przedstawia powiązanie inklinometrów w łańcuch pomiarowy w rzucie pionowym w pozycji aktualnej pomiarowej.

P r z y k ł a d 1. Cięgno 3 pionu mechanicznego, które jest drutem, przytwierdzone jest górnym końcem za pomocą kotwy 2 do stropu 1 pionowego szybu pomiarowego 15 zapory wodnej, natomiast dolny koniec przymocowany jest do obciążnika 12, za pomocą uchwytu 13. Obciążnik 12 zanurzony jest w cieczy 11, znajdującej się w pojemniku 10, który ustawiony jest na dnie 14 szybu pomiarowego 15. Rama odniesienia 4 przytwierdzona jest do ściany 8 szybu pomiarowego 15 zapory wodnej, za pomocą śrub mocujących 17, poprzez otwory wzdłużne 18, z użyciem nakrętek ustalających 19. Do ramy odniesienia 4 przytwierdzony jest wysięgnik 5, na którego końcu osadzona jest kamera elektroniczna 6. Kamera elektroniczna 6 połączona jest przewodem transmisyjnym 20 z systemem centralnej rejestracji i przetwarzania danych (CRPD) 21. Na ramie odniesienia 4 znajdują się cztery sygnały odniesienia 7, które leżą w jednej płaszczyźnie XY lokalnego kartezjańskiego układu współrzędnych XYZ ramy odniesienia 4, przy czym żadne trzy sygnały odniesienia 7 spośród czterech nie leżą na jednej prostej. W obszarze wyznaczonym przez wszystkie sygnały odniesienia 7 znajduje się sygnał kontrolowany 9, który połączony jest z drutem cięgna pionu mechanicznego 3, poprzez tuleję sprzęgającą 16, w punkcie Ao. Cięgno pionu mechanicznego 3, które jest drutem, posiada oś p-p, natomiast szyb pomiarowy 15 posiada oś s-s.

Przed rozpoczęciem pomiarów z użyciem inklinometru, górny koniec cięgna pionu mechanicznego 3 mocuje się do stropu 1 szybu pomiarowego 15, za pomocą kotwy 2. Do uchwytu 13 znajdującego się na dolnym końcu cięgna pionu mechanicznego 3, zamocowany jest obciążnik 12 tak, aby zanurzył się w cieczy 11, znajdującej się w pojemniku 10, spoczywającym na dnie szybu 14. W ustalonym poziomie obserwacyjnym 100 szybu pomiarowego 15 tej zapory wodnej, który jednocześnie pokrywa się z płaszczyzną XY za pomocą śrub mocujących 17, wykorzystując otwory wzdłużne 18 i nakrętki ustalające 19, mocuje się poziomo ramę odniesienia 4 do ścian szybu 8. Następnie należy tak zablokować sygnał kontrolowany 9 na cięgnie pionu mechanicznego 3, wykorzystując tuleję sprzęgającą 16, aby znalazł się wewnątrz obszaru wyznaczonego przez wszystkie sygnały odniesienia 7. Kolejno wyznacza się odległość pionową d sygnału kontrolowanego 9 (punkt A0 o współrzędnych (Χ0, Y0)) od płaszczyzny XY. Położenie sygnału kontrolowanego 9 i sygnałów odniesienia 7 powinno mieścić się w dobranym zakresie głębi ostrości kamery elektronicznej 6. Parametry techniczne kamery elektronicznej 6 powinny być tak dobrane, aby uwzględniały wymiary szybu 15 w zadanym poziomie obserwacyjnym 100, wymiary ramy odniesienia 4 oraz pionowe położenie sygnału kontrolowanego 9 względem ramy odniesienia 4. Przed rozpoczęciem właściwych pomiarów kamerę elektroniczną 6 należy skalibrować, czyli wyznaczyć elementy orientacji wewnętrznej wraz z parametrami dystorsji układu optycznego, stosując znane fotogrametryczne procedury.

P r z y k ł a d 2. Inklinometr jednopunktowy instaluje się jak w przykładzie 1. Następnie dodatkowe dwie ramy odniesienia 4 przytwierdza się do ściany 8 szybu pomiarowego 15 zapory wodnej, w dwóch ustalonych poziomych płaszczyznach obserwacyjnych, 101 i 102, jak w przykładzie 1, przy czym kamery elektroniczne 6 połączone są przewodem transmisyjnym 20 z tym samym, już zainstalowanym, systemem centralnej rejestracji i przetwarzania danych (CRPD) 21.

Sposób dokonywania pomiaru wychylenia

Pomiar wyjściowy w czasie t0 wykonuje się, gdy osie p-p i s-s są współosiowe. Uzyskuje się to w wyniku odpowiedniego montażu ramy odniesienia 4, w zadanym poziomie obserwacyjnym 100 szybu pomiarowego 15. Podczas montażu ramy odniesienia 4 korzystne jest, aby oś Y, lokalnego kartezjańskiego układu współrzędnych XYZ, była skierowana do ściany zapory od strony wody górnej WG (fig. 6). Jeżeli powyższy warunek nie będzie spełniony, należy wyznaczyć kąt skrętu lokalnego układu współrzędnych względem ściany zapory od strony wody górnej WG, w celu wykonania transformacji wyników pomiarów przeprowadzonych w czasie t0 i w czasie t1, do jednolitego układu odniesienia. Przeliczenia realizowane są według znanych formuł matematycznych. Analogiczną zasadę montażu stosuje się na każdym n-tym poziomie obserwacyjnym.

Pomiar wyjściowy w czasie t0 (fig. 1 i fig. 3) polega na rejestracji kamerą elektroniczną 6 obrazu wszystkich sygnałów odniesienia 7 i sygnału kontrolowanego 9, w lokalnym kartezjańskim układzie współrzędnych XYZ. Pomiar aktualny w czasie t1 (fig. 2 i fig. 4) polega na rejestracji kamerą elektroniczną 6 obrazu sygnałów odniesienia 7 i sygnału kontrolowanego 9, w lokalnym kartezjańskim układzie

PL 235 118 B1 współrzędnych XYZ. W trakcie realizacji pomiarów sygnał kontrolowany 9 nie może zmieniać swojego położenia wzdłuż osi pionu mechanicznego p-p względem poziomu obserwacyjnego 100 (d = const), spowodowanego zmianą długości cięgna pionu mechanicznego 3, np. na skutek występowania różnic temperatur w pionowym szybie pomiarowym 15 (fig. 5). Zarejestrowane kamerą elektroniczną 6 obrazy przesyłane są przewodem transmisyjnym 20 do układu CRPD 21, gdzie następuje ich przetwarzanie i archiwizacja. Na podstawie zarejestrowanych w czasach to (czas pomiaru wyjściowego) i t1 (czas pomiaru aktualnego) obrazów położenia sygnałów odniesienia 7 i sygnału kontrolowanego 9, wykorzystując oprogramowanie, wyznacza się przesunięcie AXi i ΔΥ1 punktu A z położenia Ao (wyznaczonego czasie pomiaru wyjściowego to) i położenia A1 (wyznaczonego w czasie pomiaru aktualnego L) (fig. 4, wzory 1 i 2).

AXi = Xi - Xo (1)

ΔΥ1 = Y1 - Yo (2) gdzie:

Xo, Yo - współrzędne punktu A w czasie to, w lokalnym kartezjańskim układzie współrzędnych XYZ, Xi, Yi - współrzędne punktu A w czasie t1, w lokalnym kartezjańskim układzie współrzędnych XYZ, AXi, ΔΥ0 - przesunięcie punktu A wzdłuż osi X i Y lokalnego kartezjańskiego układu współrzędnych XYZ w rozpatrywanym okresie czasu.

W przypadku monitorowania stanu bezpieczeństwa wysokiego obiektu inżynierskiego, np. zapory wodnej, inklinometrem jednopunktowym jak w przykładzie 2, gdzie n = 3, tworzy się łańcuch pomiarowy, w ustalonych poziomach obserwacyjnych 101, 102, 103 (fig. 6, fig. 7).

Na podstawie zarejestrowanych w czasach t0 i t1 obrazów położenia sygnałów odniesienia 7 i sygnału kontrolowanego 9, wykorzystując oprogramowanie komputerowe, wyznacza się przesunięcie ΔΧ1 i ΔΤ” punktu A z położenia A0 (wyznaczonego w czasie pomiaru wyjściowego t0) i położenia A1 (wyznaczonego w czasie pomiaru aktualnego L) w płaszczyźnie kolejnego n-tego poziomu obserwacyjnego (wzory 3 i 4).

ΔΥ” = %”- Y₀” (3) δτ” = r” - r” (4) gdzie:

X';, Y0) - współrzędne punktu A w kolejnych płaszczyznach obserwacyjnych, w czasie t0, w lokalnym kartezjańskim układzie współrzędnych XYZ,

X₄, r” - współrzędne punktu A w kolejnych płaszczyznach obserwacyjnych, w czasie t1, w lokalnym kartezjańskim układzie współrzędnych XYZ,

ΔΧ1, ΔΤ” - przesunięcie punktu A wzdłuż osi X i Y lokalnego kartezjańskiego układu współrzędnych XYZ w kolejnych płaszczyznach obserwacyjnych w rozpatrywanym okresie czasu.

Wykaz oznaczeń

- strop

- kotwa

- cięgno

- rama odniesienia

- wysięgnik

- kamera elektroniczna

- sygnał odniesienia

- ściana,

- sygnał kontrolowany

- pojemnik

- ciecz

- obciążnik

- uchwyt

- dno

- pionowy szyb pomiarowy

- tuleja sprzęgająca

PL 235 118 B1

- śruba mocująca

- otwór wzdłużny mocujący

- nakrętka ustalająca

100, 101, 102 - poziomy obserwacyjne wyznaczone przez płaszczyznę XY lokalnego kartezjańskiego układu współrzędnych XYZ

- przewód transmisyjny

- system centralnej rejestracji i przetwarzania danych (CRPD) d - odległość pionowa sygnału kontrolowanego względem poziomu obserwacyjnego p-p - oś cięgna pionu mechanicznego s-s - oś pionowego szybu pomiarowego

XYZ - lokalny kartezjański układ współrzędnych t0 - czas pomiaru wyjściowego t1 - czas pomiaru aktualnego

A - środek sygnału kontrolowanego

A0 - położenie środka sygnału kontrolowanego w lokalnym kartezjańskim układzie współrzędnych XYZ podczas pomiaru wyjściowego w czasie t0

A1 - położenie środka sygnału kontrolowanego w lokalnym kartezjańskim układzie współrzędnych XYZ podczas pomiaru aktualnego w czasie t1

WG - woda górna na zaporze l

Claims (16)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Inklinometr optoelektroniczny, posiadający pion mechaniczny w postaci cięgna, sygnał kontrolowany, kamerę elektroniczną, która połączona jest z systemem centralnej rejestracji i przetwarzania danych, znamienny tym, że na cięgnie (3) pionu mechanicznego, znajduje się połączony z tym cięgnem (3) sygnał kontrolowany (9) oraz posiadający ramę odniesienia (4) i połączone z nią co najmniej cztery sygnały odniesienia (7), które są osadzone w jednej płaszczyźnie XY, w lokalnym kartezjańskim układzie współrzędnych XYZ, przy czym jeśli liczba sygnałów odniesienia (7) wynosi m to ilość sygnałów odniesienia (7), które nie mogą leżeć na jednej prostej wynosi m-1, ponadto do ramy odniesienia (4) przymocowany jest wysięgnik (5) z kamerą elektroniczną (6) zwróconą w stronę sygnałów odniesienia (7) i połączoną z systemem centralnej rejestracji i przetwarzania danych (21).
2. 2. Inklinometr według zastrz. 1, znamienny tym, że cięgnem (3) pionu mechanicznego jest linka albo drut.
3. 3. Inklinometr według zastrz. 1, znamienny tym, że sygnał kontrolowany (9) ma postać kulki.
4. 4. Inklinometr według zastrz. 1, znamienny tym, że sygnał kontrolowany (9) jest sprzęgnięty z cięgnem (3) pionu mechanicznego za pomocą tulei sprzęgającej (16), osadzonej w sygnale kontrolowanym (9).
5. 5. Inklinometr według zastrz. 1, znamienny tym, że sygnały odniesienia (7) mają postać kulki.
6. 6. Inklinometr według zastrz. 1, znamienny tym, że sygnały odniesienia (7) mają postać koncentrycznych okręgów.
7. 7. Inklinometr według zastrz. 1, znamienny tym, że sygnały odniesienia (7) mają postać koła.
8. 8. Inklinometr według zastrz. 1, znamienny tym, że sygnały odniesienia (7) mają postać krzyża.
9. 9. Inklinometr według zastrz. 1, znamienny tym, że sygnały odniesienia (7) mają postać znaku kodowego.
10. 10. Inklinometr według zastrz. 1, znamienny tym, że rama odniesienia (4) posiada boczne otwory wzdłużne mocujące (18).
11. 11. Inklinometr według zastrz. 10, znamienny tym, że rama odniesienia (4) posiada co najmniej dwa boczne otwory wzdłużne mocujące (18).
12. 12. Inklinometr według zastrz. 1, znamienny tym, że kamera elektroniczna (6) połączona jest przewodem transmisyjnym (20) z systemem centralnej rejestracji i przetwarzania danych (21).
13. 13. Inklinometr według zastrz. 1, znamienny tym, że kamera elektroniczna (6) połączona jest bezprzewodowo z systemem centralnej rejestracji i przetwarzania danych (21).
14. 14. Inklinometr według zastrz. 1, znamienny tym, że system centralnej rejestracji i przetwarzania danych (21) jest przenośnym mikrokomputerem.

    PL235 118 Β1
15. 15. Inklinometr według zastrz. 1, znamienny tym, że rama odniesienia (4) z wysięgnikiem (5) i kamerą elektroniczną (6) oraz sygnałem kontrolowanym (9) jest elementem wielokrotnie powielonym i zamocowanym w poziomach obserwacyjnych (100), (101) i (102) pionowego szybu pomiarowego (15).
16. 16. Inklinometr według zastrz. 15, znamienny tym, że składa się z co najmniej dwóch układów pomiarowych podłączonych do jednego systemu centralnej rejestracji i przetwarzania danych (21).