PL232064B1 - Belka opryskowa opryskiwacza polowego - Google Patents

Abstract

Przedmiotem wynalazku jest belka opryskowa opryskiwacza polowego posiadająca pierwszy dźwigar mocowany do konstrukcji opryskiwacza i wyposażony w rozpylacze zamocowane do tego dźwigara, charakteryzująca się tym, że zawiera drugi dźwigar (4) zamocowany do pierwszego dźwigara (2) za pomocą łączników (5), przy czym drugi dźwigar (4) jest usytuowany równolegle do pierwszego dźwigara (2), a rozpylacze (3) są zamocowane do obu tych elementów (2, 4) i są rozmieszczone na nich naprzemiennie. Łączniki (5) mogą być o zmiennej, regulowanej długości.

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest belka opryskowa stosowana w opryskiwaczach polowych.

Znane są ze stosowania i licznych publikacji różne rodzaje belek opryskowych, bazujące na pojedynczej ramie wyposażonej w rozmieszczone szeregowo rozpylacze. Dysze rozpylaczy mocowane są w ten sposób, że ich pozioma oś jest nieznacznie odchylona od wzdłużnej osi ramy. Celem tego jest uzyskanie jednolitego pasma oprysku z jednoczesnym zapobieżeniem zderzenia kropel z jednego rozpylacza z kroplami rozpylacza sąsiadującego. Jednakże często, zwykle wskutek wyeksploatowania rozpylaczy, zderzeniom nie udaje się zapobiec, co pociąga za sobą pogorszenie parametrów jakościowych oprysku.

Celem wynalazku jest zaproponowanie konstrukcji belki opryskowej opryskiwacza polowego, która pozwoliłaby na wyeliminowanie powyższego problemu.

Istota belki opryskowej opryskiwacza polowego posiadającej pierwszy dźwigar mocowany do konstrukcji opryskiwacza i wyposażony w rozpylacze polega na tym, że zawiera drugi dźwigar zamocowany do pierwszego dźwigara za pomocą łączników, przy czym drugi dźwigar jest usytuowany równolegle do pierwszego dźwigara, a rozpylacze są zamocowane do obu tych elementów i są rozmieszczone n nich naprzemiennie. Rozmieszczenie naprzemienne polega na tym, że rozpylacze na drugim dźwigarze zamocowane są na wzdłużnej linii stanowiącej oś symetrii względem dwóch sąsiadujących rozpylaczy zamocowanych na pierwszym dźwigarze. Rozpylona ciecz w postaci stożka z tak rozmieszczonych rozpylaczy realizuje łącznie pasmo oprysku. Jednocześnie jednak, dzięki temu, że rozpylacze ro zmieszczone są względem siebie naprzemiennie i umieszczone na dwóch oddalonych od siebie elementach, to jest na pierwszym i drugim dźwigarze, uzyskuje się bardziej równomierne pokrycie opryskiwanego pola. Zastosowanie łączników o zmiennej regulowanej długości umożliwia przesunięcie, oddalenie albo zbliżenie, drugiego dźwigara od pierwszego, a co za tym idzie zwiększenie lub zmniejszenie wzajemnej odległości opryskiwaczy. Przez to efekt równomiernego oprysku jest jeszcze bardziej zwiększony. Przeregulowanie może być wykonane przez obsługującego opryskiwacz w trakcie oprysku.

Belka według wynalazku przedstawiona została schematycznie w przykładzie wykonania na rysunku, gdzie:

- Fig. 1 przedstawia belkę w widoku z góry,

- Fig. 2 przedstawia belkę w widoku z przodu,

- Fig. 3 przedstawia fragment belki z zamocowanymi w układzie trójkąta siłownikami hy- draulicznymi.

P r z y k ł a d w y k o n a n i a

Belka opryskowa opryskiwacza polowego posiada pierwszy dźwigar 2 mocowany do konstrukcji 1 opryskiwacza. Do pierwszego dźwigara 2 zamocowany jest drugi dźwigar 4. Połączenie zrealizowane jest za pomocą łączników 5, którymi w tym przykładowym wykonaniu są siłowniki hydrauliczne 6. Do zamocowania drugiego dźwigara 4 zastosowano cztery łączniki hydrauliczne 6 tworzące dwie pary, każda w układzie trójkąta, którego jeden bok ustala odcinek między przytwierdzonymi do ramy 2 dwoma uchami 7. Każde z uch 7 połączone jest sworzniem 9 z jednym z końców odpowiedniego siłownika hydraulicznego 6. Pozostałe dwa boki utworzone są przez same siłowniki 6 połączone przegubowo za pomocą sworznia 10 z uchem 8 przytwierdzonym do drugiego dźwigara 4. Siłowniki 6 określają odległość x pomiędzy pierwszym dźwigarem 2 a drugim dźwigarem 4, regulowaną w zakresie od 15 do 50 cm. Do pierwszego i drugiego dźwigara 2 i 4 zamocowane są rozpylacze 3 rozmieszczone względem siebie naprzemiennie w taki sposób, że rozpylacze 3 na drugim dźwigarze 4 zamocowane są na wzdłużnej linii stanowiącej oś symetrii względem dwóch sąsiadujących rozpylaczy 3 zamocowanych na pierwszym dźwigarze 2. W przykładowym wykonaniu rozpylacze 3 zarówno na pierwszym, jak i na drugim dźwigarze 2 i 4 oddalone są od siebie o odległość y wynoszącą 100 cm, przy czym rozpylacze 3 na drugim dźwigarze 4 przesunięte są względem rozpylaczy 3 na pierwszym dźwigarze 2 o y/2=50 cm. Rozpylona ciecz w postaci stożka z tak rozmieszczonych rozpylaczy 3 realizuje łącznie dwa ciągłe pasma oprysku, bez ryzyka zaistnienia przestrzeni, gdzie oprysk będzie niezadawalający ze względu na zużycie rozpylaczy.

Claims (3)

Zastrzeżenia patentowe

1. Belka opryskowa opryskiwacza polowego posiadająca pierwszy dźwigar mocowany do konstrukcji opryskiwacza i wyposażony w rozpylacze zamocowane do tego dźwigara, znamienna

PL 232 064 Β1 tym, że zawiera drugi dźwigar (4) zamocowany do pierwszego dźwigara (2) za pomocą łączników (5), przy czym drugi dźwigar (4) jest usytuowany równolegle do pierwszego dźwigara (2), a rozpylacze (3) są zamocowane zarówno do pierwszego jak i do drugiego dźwigara (2, 4) i są rozmieszczone naprzemiennie na obu tych elementach (2, 4).

2. Belka opryskowa według zastrzeżenia 1, znamienna tym, że łączniki (5) są o zmiennej, regulowanej długości.

3. Belka opryskowa według zastrzeżenia 2, znamienna tym, że jako łączniki (5) zastosowane są siłowniki hydrauliczne (6) a zamocowanie drugiego dźwigara (4) do pierwszego dźwigara (2) zrealizowane jest poprzez przynajmniej dwa trójkątne węzły, każdy utworzony z dwóch siłowników (6), które jednym końcem zamocowane są przegubowo w uchach (7) przytwierdzonych do pierwszego dźwigara (2), a drugi koniec obu siłowników (6) zamocowany jest przegubowo wspólnym sworzniem (10) w uchu (8) przytwierdzonym do drugiego dźwigara (4).