PL223418B1 - Przyrząd do badania mięśni poprzecznie prążkowych - Google Patents

Description

Przedmiotem wynalazku jest przyrząd do badania mięśni poprzecznie prążkowych mający zastosowanie do diagnozowania bólu mięśniowo-powięziowego.

Standardowe igły akupunkturowe powszechnie stosowane w zabiegach akupunktury, nie są przystosowane do manipulacji igłą w mięśniu. Zastosowanie igły akupunkturowej do dynamicznej pracy, wymaganej przy wykorzystaniu techniki tzw. suchej igły, niesie ze sobą ryzyko złamania igły w okolicy połączenia części roboczej igły z jej częścią chwytną, co może skutkować koniecznością operacyjnego usuwania igły z ciała pacjenta. Ponadto uchwyt standardowej igły akupunkturowej (w ykonany w postaci niewielkiego pogrubienia średnicy) jest nie ergonomiczny, co powoduje szybkie zmęczenie palców oraz dłoni osoby wykonującej zabieg, a tym samym pogorszenie warunków i ogr aniczenie czasu pracy z pacjentem w ciągu jednej sesji zabiegowej.

Istotą wynalazku jest przyrząd do badania mięśni poprzecznie prążkowych, który składa się z dwóch jednakowych uchwytów, połączonych ze sobą na stałe/rozłącznie łącznikami, posiadających przestrzeń mocowania igły utworzoną przez wpust i powierzchnię styku, przy czym uchwyt ma trzy strefy: strefę kielicha A, strefę przewężenia B i strefę chwytną C, natomiast uchwyt w strefie kielicha A igły ma kielich o kącie rozwarcia a w granicach 30-60°, korzystnie 45°, którego wewnętrzna powierzchnia styku z igłą usytuowana jest w odległości X od zewnętrznej krawędzi kielicha w granicach

5-10 mm korzystnie 8 mm, ponadto poniżej kielicha ma ukształtowany pierścień osłonowo-oporowy usytuowany na granicy stref kielicha A oraz przewężenia B, a w strefie przewężenia B pierścieniowe zagłębienie, ponadto na obwodzie w strefie chwytnej C posiada karbowanie.

Dzięki zastosowaniu rozwiązania według wynalazku uzyskano następujące efekty techniczno-ekonomiczne:

• możliwość uzyskania obiektywnego sposób diagnozowania bólu mięśniowo-powięziowego, • możliwość poprawy ergonomii pracy, wydłużenie czasu pracy z pacjentem w trakcie jednej sesji zabiegowej, poprawę stabilności i precyzji prowadzenia igły w mięśniu oraz zapewnienie ochrony przed złamaniem się igły w ciele badanego lub jej trwałym zgięciem.

Wynalazek w przykładowym wykonaniu został zilustrowany na rysunkach, gdzie fig. 1 przedstawia widok boczny uchwytu przyrządu, fig. 2 przedstawia przekrój uchwytu przyrządu.

Przyrząd do badania mięśni poprzecznie prążkowych składa się z dwóch jednakowych uchwytów 3, połączonych ze sobą na stałe/rozłącznie łącznikami 9. Łączniki 9 posiadają przestrzeń mocowania igły 1 utworzoną przez wpust 2 i powierzchnię styku 5. Uchwyt 3 ma trzy strefy: strefę kielicha A, strefę przewężenia B i strefę chwytną C. Uchwyt 3 w strefie kielicha A igły 1 ma kielich 4 o kącie rozwarcia a w granicach 30-60°, korzystnie 45°, którego wewnętrzna powierzchnia styku 5 z igłą 1 usytuowana jest w odległości X od zewnętrznej krawędzi kielicha 4 w granicach 5-10 mm, korzystnie 8 mm. Poniżej kielicha 4 ma ukształtowany pierścień osłonowo-oporowy 6 usytuowany na granicy stref kielicha A oraz przewężenia B. Ponadto w strefie przewężenia B posiada pierścieniowe zagłębienie 7. Uchwyt 3 na obwodzie w strefie chwytnej C posiada karbowanie 8.

Igła 1 zastosowana jako element przyrządu pomiarowego do oceny mięśnia poprzecznie prążkowanego jest standardową igłą akupunkturową (stosowaną w podstawowej technice suchej igły) zakończoną zgrubieniem (wykonanym z tworzywa sztucznego lub nakręconego drutu stanowiącego przedłużenie igły).

Diagnozowanie bólu mięśniowo-powięziowego z wykorzystaniem przyrządu do badania mięśni poprzecznie prążkowych przebiega w czterech etapach: 1,2, 3 i 4.

ETAP 1 - Przygotowanie do badania 1.

Po wyznaczeniu mięśnia do oceny (1.1) oznacza się (1.2), w znany sposób, co najmniej dwa punkty w badanym mięśniu, dalej sprawdza się (1.3) wzorzec pobudzonego bólu z wzorcem bólu mięśniowo-powięziowego dla danego mięśnia.

1.1 Wyznaczenie mięśnia do oceny

Rysuje się na diagramie wzorca bólu aktualnie odczuwanego przez pacjenta; następnie nakłada się wzorce bólowe pacjenta na wzorce bólowe wg Travel i Simons i wyznaczenie w ten sposób zaburzonego mięśnia do oceny wg Termowizyjnej Techniki Suchej Igły TTSI.

1.2 Wyznaczenie punktów do oceny za pomocą przyrządu do badania mięśni poprzecznie prążkowanych

Po odszukaniu umiejscowienia bolesnych punktów w wyznaczonym mięśniu, oznacza się markerem (na ciele pacjenta) dwóch najbardziej bolesnych punktów (z/bez promieniowaniem bólu). Przy

PL 223 418 B1 braku tkliwych punktów oznacza się markerem okolicę uznawaną za najczęstszą lokalizację punktu spustowego danego mięśnia.

1.3 Sprawdzenie wzorca bólu przeniesionego dla badanego mięśnia

Sprawdzenie czy nacisk wybranego punktu wzbudza wzorzec bólowy z punktu spustowego dla badanego mięśnia.

1.4 Przygotowanie warunków do przeprowadzenia badania

Ułożenie pacjenta z równoczesnym zachowaniem trzech poniższych kryteriów:

a) zasada stosowania igły w technice „suchego igłowania”,

b) prostopadłe ustawienie powierzchni przewidywanego promieniowania bólu, w stosunku do detektora podczerwieni - kamery termowizyjnej (celem efektywnego obrazowania diagnozowanego obszaru),

c) usytuowanie zespołu pacjent - lekarz - kamera, bez zasłaniania obszaru obserwowanego podczas rejestracji obrazów termowizyjnych.

Zastosowanie w badaniu Termowizyjnej Techniki Suchej Igły (TTSI) bezdotykowej kamery termowizyjnej pracującej w trybie czasu rzeczywistego w paśmie o długości fali 8: 14 μm, wyposażonej w niechłodzoną matrycę mikrobolometryczną typu VOx (tlenek wanadu), przyrządu do badania mięśni poprzecznie prążkowanych (wzór igły na Ryc. 2,3,4). Wykonanie zapisów wszystkich obrazów termowizyjnych w zakresie pomiarowym kamery ustalonym w przedziale temperatur 25:45 stopni Celsjusza.

Badania rozpoczyna się po uzyskaniu stabilności temperatury ciała pacjenta oraz ustabilizowania temperatury kamery pomiarowej do warunków panujących w danym pomieszczeniu.

ETAP II - Monitorowanie procedury diagnostycznej, w którym dokonuje się termowizyjnego zapisu 2.1 stanu wyjściowego, a następnie przeprowadza się igłowanie 2.2 pod obserwacją termowizyjną oznaczonych 1.2 punktów w badanym mięśniu.

2.1 Zapis stanu wyjściowego

Po rozpoczęciu rejestracji trwającej około 1 minuty, dokonuje się zebrania obrazów termowizyjnych pacjenta wykonanych z min. czterech wzajemnie ortogonalnych kierunków, pacjent w pozycji stojącej; następnie dokonuje się akwizycji obrazu tzw. „wzorcującego” - zdjęcie wykonywane w pozycji leżącej pacjenta - „zabiegowej” - z użyciem znanego wzorca długości (wzorzec długości służy kalibracji obiektu dla późniejszego opracowania wielkości izo-obszarów); umieszczenie wzorca długości w bezpośredniej bliskości obszaru pomiarowego, po czym rejestruje się obraz „bazowy” - zdjęcie wykonywane w pozycji leżącej pacjenta celem ustalenia stanu wyjściowego parametrów temperaturowych pacjenta.

2. 2 Obserwacja termowizyjna

Po wkłuciu przyrządu do badania mięśnia poprzecznie prążkowanego w oznaczony markerem punkt, wykonuje się jego przemieszczanie ruchami w górę i w dół po obrysie stożka, aż do uzyskania pierwszej reakcji skurczowej lub/i wywołania wzorca bólu. Po uzyskaniu jednej z reakcji (reakcja skurczowa, wzorzec bólu) lub przy braku reakcji z oznaczonego punktu - kontynuacje się „igłowanie” w tym ustawieniu przyrządu do badania mięśnia poprzecznie prążkowanego, aż do wyciszenia reakcji skurczowych, maksymalnie jednak do 5 minut (również w przypadku punktu bez reakcji). Po wyjęciu igły - wykonuje się rejestrację obrazu termowizyjnego. Następnie wykonuje się powtórne działania dla drugiego oznaczonego markerem punktu.

ETAP III - Obserwacja, w którym dokonuje się obserwacji termowizyjnej (3.1) badanego obszaru po zakończeniu igłowania (2.) i dokonuje się zapisu stanu końcowego (3.2).

3.1 Obserwacja termowizyjna po zakończeniu pracy przyrządem pomiarowym do oceny mięśni poprzecznie prążkowanych

Dalsza rejestracja termowizyjna wykonana po zakończeniu „igłowania” obu oznaczonych punktów prowadzona aż do momentu osiągnięcia szczytu wzrostu temperatury powierzchniowej badanego obszaru lub w przypadku braku wystąpienia reakcji wzrostu temperatury powierzchniowej skóry, do 7 minut od zakończenia igłowania.

3.2 Zapis stanu końcowego za pomocą kamery termowizyjnej

Polega na wykonaniu zdjęć termowizyjnych będących zapisem stanu końcowego w pozycji stojącej i z czterech kierunków z pozycji przyjętych podczas określania „stanu wyjściowego” pacjenta.

ETAP IV - Analiza obrazu termowizyjnego „wyznaczenie izo-obszarów temperaturowych”, gdzie przeprowadza się wstępną obróbkę zdjęć termograficznych 4.1 na podstawie, których wyznacza się 4.2 izo-obszary przed i po zastosowaniu Termowizyjnej Techniki Suchej Igły i porównuje się 4.3 zmiany procentowego pola powierzchni izo-obszarów.

PL 223 418 B1

4.1 Ocena zdjęcia termowizyjnego

Wyznacza się umowne strefy pomiarowe ciała pacjenta:

- kończyna górna (lewa i prawa): 1) ramię, 2) przedramię, 3) ręka;

- kończyna dolna (lewa i prawa): 1) udo, 2) podudzie, 3) stopa;

- twarz, tułów, pośladki (strona lewa i prawa).

Następnie wyznacza się następujących parametrów w każdej strefie należącej do badanego obszaru ciała - zgodnie z przyjętym podziałem na sfery pomiarowe, przedstawionym w p.15):

- wartości temperatury punktu o najwyższej wartości,

- wartości temperatur powierzchni: maksymalnej, minimalnej oraz średniej, w poszczególnych strefach

- wielkości powierzchni pól o stałej temperaturze „izo-obszary” (mierzonych w cm ).

Po czym dokonuje się wyznaczenia izo-obszarów temperaturowych i oblicza procentowe wielkości pól powierzchni dla trzech różnych zakresów średniej temperatury skóry i po jej zakończeniu.

W etapie IV źródłowe obrazy termowizyjne poddawane są, w znany sposób, obróbce celem usunięcia „szumów”, w szczególności zakłóceń punktowych

4.3 Postawienie diagnozy: potwierdzenie lub wykluczenie bólu mięśniowo-powięziowego Kryterium potwierdzającym diagnozę wg Termowizyjnej Techniki Suchej Igły jest:

a) zmieniony wzorzec temperaturowy po zakończeniu TTSI, który jest zbieżny z lokalizacją odczuwania bólu wskazaną (lub określoną) przez pacjenta;

b) zmieniony wzorzec termograficzny po zakończeniu TTSI, który powstaje w obszarze wzbudzanego bólu podczas procedury TTSI, zbieżny ze wzorcem bólu mięśniowo-powięziowego dla danego mięśnia;

c) zmiana wartości pola powierzchni wg izo-obszarów temperaturowych o +/-10% w obszarze odczuwanego bólu.

d) jednoczesne wystąpienie przedstawionych kryteriów w tab. 1 uznaje się za potwierdzenie diagnozy bólu mięśniowo-powięziowego.

W tabeli 1 przedstawiono kryteria diagnostyczne wg TTSI, z czego pierwsze cztery kryteria stanowią podstawę dotychczas stosowanej metody diagnostycznej, a pozostałe są według wynalazku.

T a b e l a 1

KRYTERIA DIAGNOSTYCZNE WG TTSl®	Diagnoza MFP, pacjent bólowy	Brak MFP, pacjent bólowy	Zdrowy osobnik
1. Obecność tkliwych punktów	+	+	+/-
2. Obecność napiętego pasma	+	+/-	+/-
3. Wzbudzenie wzorca bólu po ucisku bolesnego punktu	+	+/-	+/-
4. Zgodność wywołanego wzorca z wzorcami bólu mięśniowo-powięzi o wego	+	-	-
5. Pobudzenie wzorca bólu mięśniowo-powięziowego za pomocą przyrządu do oceny mięśnia poprzecznie prążkowanego	+	—	-
® 6. Wystąpienie wzorca termicznego wg TTSI	+	-	-
7. Δ Sr Tsk w całym badanym obszarze > ±5°C wg TTSI	+	-	-
8. Δ pola powierzchni w obszarze bólowym w wysokich zakresach temperaturowych > ±10% pola powierzchni wg TTSI®	+	-	-

Zastrzeżenie patentowe

Claims (1)

1. Przyrząd do badania mięśni poprzecznie prążkowych, znamienny tym, że składa się z dwóch jednakowych uchwytów (3), połączonych ze sobą na stałe/rozłącznie łącznikami (9), posiadających przestrzeń mocowania igły (1) utworzoną przez wpust (2) i powierzchnię styku (5), przy czym uchwyt (3)

   PL 223 418 B1 ma trzy strefy: strefę kielicha A, strefę przewężenia B i strefę chwytną C, natomiast uchwyt (3) w strefie kielicha A igły (1) ma kielich (4) o kącie rozwarcia a w granicach 30-60°, korzystnie 45°, którego wewnętrzna powierzchnia styku (5) z igłą (1) usytuowana jest w odległości X od zewnętrznej krawędzi kielicha (4) w granicach 5-10 mm korzystnie 8 mm, ponadto poniżej kielicha (4) ma ukształtowany pierścień osłonowo-oporowy (6) usytuowany na granicy stref kielicha A oraz przewężenia B, a w strefie przewężenia B pierścieniowe zagłębienie (7), ponadto na obwodzie w strefie chwytnej C posiada karbowanie (8).