PL223198B1 - Anatomiczny dystraktor kości długich - Google Patents

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest anatomiczny dystraktor kości długich.

Przykładowo znany jest aparat dystrakcyjno - kompensujący Ilizarowa. Aparat ten składa się z kilku pierścieni, czasami również półpierścieni, połączonych ze sobą teleskopowymi prętami. Pierścienie mocowane są do kości za pomocą drutów kostnych. Aparat ten umożliwia ustawienie i stabilizację odłamów kostnych we wszystkich trzech płaszczyznach. Poza tym teleskopowe połączenie pierścieni umożliwia rozsunięcie odłamów i wydłużanie kości dzięki osteogenezie dystrakcyjnej.

Aparatem podobnie działającym jest także przestrzenna rama Taylora (TSF - Taylor Spatial Frame), służąca do leczenia skomplikowanych złamań i deformacji kości. Jest ona oparta na konstrukcji platformy Stewart'a i składa się z dwóch pierścieni z aluminium połączonych rozporkami. Każda rozporka może być niezależnie od siebie wydłużana lub skracana, co pozwala na manipulację odłamami kostnymi w kilku osiach (przód/tył, szpotawość/koślawość, wydłużanie/skracanie). Pierścienie mocowane są do kości za pomocą drutów, bądź pinów. Aby poprawnie ustawić odłamy (skoryg ować ustawienie odłamów) niezbędne jest użycie specjalistycznego oprogramowania komputerowego.

Zadaniem wynalazku jest opracowanie anatomicznego dystraktora kości długich, służącego zarówno do tymczasowej i szybkiej stabilizacji odłamów (np. na czas transportu pacjenta po wypadku), jak i do długoterminowego leczenia kości, w celu wyleczenia stanów zapalnych tkanek miękkich, jak i wydłużania kości długich, który byłby częściowo przezierny dla promieni RTG.

Zadanie to zostało rozwiązane dzięki temu, że równolegle do ramion wodzących i w odstępie od nich umieszczone są popychacze do rozsunięcia wzdłużnego półpierścieni i, że każde z ramion wodzących posiada obejmy, wyposażone w osadzony przegubowo trzpień mocujący, do mocowania w przynależnym półpierścieniu.

Korzystnie, popychacz jest utworzony ze śruby rzymskiej, zakończonej z obu stron gwintowaną tuleją, stanowiącą element przegubowy, współpracujący z drugim elementem przegubowym, mocowanym do półpierścienia.

Według wynalazku, pomiędzy każdym popychaczem a każdym ramieniem wodzącym jest os adzona na każdym półpierścieniu głowica mocująca, dla grotowkrętów lub drutów Kirshnera albo innych gwoździ kostnych, korzystnie ze zmodyfikowaną warstwą wierzchnią lub wykonanych z materiałów kompozytów/polimerów biostabilnych, przeziernych dla promieni RTG.

Korzystnie ramię wodzące posiada prowadnik, w kształcie kwadratu lub prostokąta, zaopatrzony w oznaczniki określające wielkość dystrakcji i stanowi element wymienny.

W bardziej rozbudowanym wykonaniu dystraktor dodatkowo posiada trzeci półpierścień, również wyposażony w co najmniej dwa ramiona wodzące, popychacze i głowice mocujące, które są mocowane do drugiego, środkowego półpierścienia.

Zaletą dystraktora według wynalazku jest łatwy montaż, nawet w warunkach poza placówkami służby zdrowia, dający możliwość tymczasowej stabilizacji odłamów kostnych na czas transportu pacjenta do szpitala.

Inną zaletą jest możliwość anatomicznego wydłużania kości długich oraz kompresja odłamów kostnych, bez użycia oprogramowania komputerowego.

Jeszcze inną zaletą wynalazku jest częściowa przezierność dystraktora dla promieni RTG, z uwagi na zastosowanie grotowkrętów lub drutów Kirshnera albo innych gwoździ kostnych ze zmodyfikowaną warstwą wierzchnią lub wykonanych z materiałów kompozytów/polimerów biostabilnych, przeziernych dla promieni RTG, które mogą również zawierać warstwy antyalergiczne lub biozgodne albo wspomagające proces leczenia, w tym z warstwą antybiotyków, co ma istotne znaczenia w przypadku stabilizacji złamań otwartych i stanów zapalnych tkanek miękkich, a także zapobiega przemieszczeniom stabilizatora względem kości oraz umożliwia łatwe monitorowanie przebiegu leczenia.

Ponadto przestrzenny układ wspomnianych grotowkrętów lub drutów Kirshnera albo innych gwoździ kostnych zapewnia stabilność i uniemożliwia jakiekolwiek ruchy względem złączonych odłamów kostnych.

Przedmiot wynalazku jest uwidoczniony w przykładzie wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia widok z boku dystraktora, a fig. 2 - widok głowicy mocującej.

Przedstawiony na fig. 1 dystraktor, składa się z dwóch półpierścieni 1, wyposażonych w wiele otworów 2, umieszczonych w odstępie od siebie. Półpierścienie 1 są połączone ze sobą co najmniej dwoma, korzystnie trzema ramionami wodzącymi 3, wymuszającym anatomiczny ruch wzdłużny oraz dwoma popychaczami 8, wymuszających ruch wzdłużny w osi dystraktora, które to elementy są moPL 223 198 B1 cowane we wspomnianych otworach 2. Ramię wodzące 3 składa się z prowadnicy 4, w której jest osadzony prowadnik 5, korzystnie mający kształt prostokąta lub kwadratu. Koniec prowadnicy 4', jak i prowadnika 5 jest zakończony obejmą 6 zawierającą trzpień gwintowy 7, służący do zamocowania ramienia wodzącego 3, za pomocą nakrętki, na każdym półpierścieniu 1. Trzpień gwintowy 7 jest os adzony w obejmach 6 za pomocą przegubu (nie przedstawionego), co umożliwia poruszanie się ramienia wodzącego 3 po wyznaczonym promieniu. W odstępie od każdego ramienia wodzącego 3 jest umieszczony popychacz 8. Popychacz 8 jest utworzony ze śruby rzymskiej 9, która obustronnie współpracuje z gwintowaną tuleją 10, Każda z gwintowanych tulei 10 stanowi znany element przegubowy, który jest połączony z drugim, współpracującym elementem przegubowym 11, zakończonym trzpieniem gwintowanym 12, mocowanym do półpierścienia 1 za pomocą nakrętki. Pomiędzy każdym ramieniem wodzącym 3 a każdym popychaczem 8 jest umieszczona głowica 12, bliżej przedstawiona na fig. 2, służąca do mocowania w odłamach kości długiej grotowkrętu lub drutu Kirshnera albo gwoździa kostnego. Głowica 12 jest również zamocowana do półpierścieni 1 za pomocą nakrętki 18.

Jak jest widoczne z fig. 2 głowicę 12 stanowi trzpień gwintowany 13, którego kształtowy łeb 13 jest wyposażony w śrubę kompensacyjną 14, umieszczoną prostopadle do osi wzdłużnej trzpienia gwintowanego 13, która jest zakończona wydłużonym łbem 15. W łbie 15 jest wykonany przelotowy otwór 16, w którym jest osadzany grotowkręt lub drut Kirshnera albo gwóźdź kostny, który jest blokowany za pomocą nakrętki 17.

Korzystnie, jedno z ramion wodzących 3 jest zaopatrzone na swoim prowadniku 5 w znane oznaczniki, pozwalające określić wartość dystrakcji/kompresji.

Popychacz 4 z uwagi na swoją budowę przegubowa pozwala na kontrolowany, anatomiczny ruch półpierścieni 1 względem siebie.

Jak widać z fig. 1 anatomiczny dystraktor jest przytwierdzony do odłamów kości długiej przestrzennym układem grotowkrętów lub drutów Kirshnera albo innych gwoździ kostnych, które korzystnie są wykonane ze zmodyfikowaną warstwą wierzchnią lub są wykonane z materiałów kompozytów/polimerów biostabilnych, które są przezierne dla promieni RTG.

Dzięki takiemu ukształtowaniu dystraktora według wynalazku, istnieje możliwość jego rozbudowy poprzez dodanie jeszcze jednego półpierścienia 1, wyposażonego w ramiona wodzące 3, popychacze 8 i głowice mocujące 12, które to elementy są mocowane do już istniejącego, przynależnego półpierścienia 1. Tym samym została stworzona możliwość leczenia rozległych, skomplikowanych złamań kości.

Ramię wodzące 3 jest wymienne i może być dobierane w zależności od anatomii kości pacjenta.

Elementy konstrukcyjne dystraktora mogą być wykonane z kompozytów węglowych, stopów aluminium, stopów tytanu lub tworzyw sztucznych albo stali.

Claims (5)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Anatomiczny dystraktor kości długich, zawierający dwa półpierścienie, posiadające wiele otworów do mocowania co najmniej dwóch ramion wodzących, usytuowanych pomiędzy półpierścieniami, oraz głowice mocujące dla grotowkrętów lub drutów Kirshnera albo innych gwoździ kostnych, znamienny tym, że równolegle do ramion wodzących (3) i w odstępie od nich umieszczone są popychacze (8) wymuszające rozsunięcie wzdłużne półpierścieni (1) i, że każde z ramion wodzących (3) posiada obejmy (6), wyposażone w osadzony przegubowo trzpień mocujący (7), do mocowania w przynależnym półpierścieniu (1).
2. 2. Dystraktor według zastrz. 1, znamienny tym, że popychacz (8) jest utworzony ze śruby rzymskiej (9), zakończonej z obu stron gwintowaną tuleją (10), stanowiącą element przegubowy współpracujący z drugim elementem przegubowym (11), mocowanym do półpierścienia (1).
3. 3. Dystraktor według zastrz. 2, znamienny tym, że pomiędzy każdym popychaczem (8) a każdym ramieniem wodzącym (3) jest osadzona na każdym półpierścieniu (1) głowica mocująca (12) dla grotowkrętów lub drutów Kirshnera albo innych gwoździ kostnych, korzystnie ze zmodyfikowaną warstwą wierzchnią lub wykonanych z materiałów kompozytów/polimerów biostabilnych, przeziernych dla promieni RTG.
4. 4. Dystraktor według zastrz. 3, znamienny tym, że ramię wodzące (3) posiada prowadnik (5), w kształcie kwadratu lub prostokąta, zaopatrzony w oznaczniki, określające wielkość dystrakcji.

   PL 223 198 B1
5. 5. Dystraktor według zastrz. 1, znamienny tym, że dodatkowo posiada trzeci półpierścień (1), również wyposażony w co najmniej dwa ramiona wodzące (3), popychacze (8) i głowice mocujące (12), które są mocowane do drugiego, przynależącego półpierścienia (1).