PL222974B1 - Drukowany czujnik sił nacisku - Google Patents

Drukowany czujnik sił nacisku

Info

Publication number
PL222974B1
PL222974B1 PL399360A PL39936012A PL222974B1 PL 222974 B1 PL222974 B1 PL 222974B1 PL 399360 A PL399360 A PL 399360A PL 39936012 A PL39936012 A PL 39936012A PL 222974 B1 PL222974 B1 PL 222974B1
Authority
PL
Poland
Prior art keywords
layer
sensor according
sensor
paste
substrate
Prior art date
Application number
PL399360A
Other languages
English (en)
Other versions
PL399360A1 (pl
Inventor
Małgorzata Jakubowska
Daniel Janczak
Marcin Słoma
Anna Młożniak
Grzegorz Wróblewski
Original Assignee
Politechnika Warszawska
Priority date (The priority date is an assumption and is not a legal conclusion. Google has not performed a legal analysis and makes no representation as to the accuracy of the date listed.)
Filing date
Publication date
Application filed by Politechnika Warszawska filed Critical Politechnika Warszawska
Priority to PL399360A priority Critical patent/PL222974B1/pl
Publication of PL399360A1 publication Critical patent/PL399360A1/pl
Publication of PL222974B1 publication Critical patent/PL222974B1/pl

Links

Landscapes

  • Measurement Of Length, Angles, Or The Like Using Electric Or Magnetic Means (AREA)
  • Force Measurement Appropriate To Specific Purposes (AREA)
  • Laminated Bodies (AREA)
  • Non-Adjustable Resistors (AREA)

Description

Opis wynalazku
Przedmiotem wynalazku jest czujnik z warstwą rezystywną przeznaczony do pomiaru siły nacisku.
Znane są czujniki z warstwą rezystywną, zmieniającą wartość oporu pod wpływem przyłożenia siły nacisku lub ciśnienia. Ze wzrostem przyłożonego ciśnienia rezystancja maleje z charakterystyką liniową w układzie logarytmicznych wartości współrzędnych. Zmianę rezystancji w skutek działającego ciśnienia rezystor zawdzięcza występowaniu efektu piezorezystywnego w materiałach na bazie półprzewodników. Efekt piezorezystywny jest zjawiskiem fizycznym polegającym na zmianie rezystancji elektrycznej materiału pod wpływem działającej siły mechanicznej; różni się on od bardziej znanego efektu piezoelektrycznego tym, że występuje jedynie zmiana rezystancji, nie powstaje żadna siła elektromotoryczna (SEM).
Czujniki siły nacisku z warstwą rezystywną zostały ujawnione na przykład w opisach patentów nr US 4 489 302 i nr US 4 314 227. Znane czujniki składają się z kilku warstw pełniących określone funkcje. Na elastycznym foliowym podłożu pełniącym funkcję izolatora nadrukowuje się ścieżki przewodzące wykonane najczęściej ze srebrowej pasty. Ścieżki te pełnią funkcję przewodów doprowadzających sygnał elektryczny w strefę aktywną czujnika. W obszarze pomiarowym ścieżki rozgałęziają się tworząc sieć wąskich elektrod rozprowadzonych równomiernie po całym obszarze aktywnym. Na dr ugą warstwę podłożową nanosi się piezorezystywną powierzchnię czułą na zmiany siły nacisku, aby następnie ustawić ją frontem do elektrod pomiarowych. Pomiędzy warstwą rezystywną a elektrodami na ich zewnętrznym obwodzie, jak i wzdłuż ścieżek przewodzących wyprowadzeń nakłada się warstwę separatora wykonanego zazwyczaj z silikonu, ze względu na jego właściwości dielektryczne i elastyczną strukturę. Separator ma za zadanie zapewnić dystans pomiędzy warstwą rezystywną a elektrodami w sytuacji, gdy na czujnik nie działa żadna siła. Dzięki temu wskazania rezystancji czujnika w stanie spoczynku biegną do nieskończoności. W zależności od przeznaczenia wytwarza się jedno i wielo punktowe czujniki mogące przybierać bardzo różne kształty i dowolną ilość punktów pomiarowych.
Na powyższej zasadzie działają piezorezystancyjne, foliowe czujniki siły produkowane przez firmę TekScan. Służą one do wykrywania i pomiaru względnej zmiany siły nacisku, pozwalają na pomiar szybkości zmiany jej narastania oraz na określenie granicznej wartości wskazania. Są to czujniki o ultracienkiej konstrukcji, w których warstwa rezystywna jest nadrukowana na bardzo cienkim poliestrowym podłożu, a zmiana rezystancji jest związana z przyłożoną siłą nacisku. Zakres pomiarowy czujnika można ustalać w szerokich granicach przez zmianę składu warstwy rezystywnej. Ultracienkie czujniki siły w standardowej wersji zbudowane są z dwóch warstw podłoża z foli poliestrowej, a czujnik o zwiększonej wytrzymałości na działanie temperatury posiada warstwę podłożową z poliamidu. Na obu warstwach podłożowych nadrukowana jest srebrowa ścieżka przewodząca wraz z elektrodą pod całym obszarem aktywnym, a następnie na obszar aktywny naniesiona jest warstwa atramentu czuła na działanie zmiany ciśnienia. Tak powstałe połówki czujnika, skierowane częściami pomiarowymi ku sobie, scala się przy użyciu kleju po obwodzie. Obszar aktywny określony jest przez srebrny krążek stanowiący elektrodę, na powierzchni której nadrukowano atrament ciśnienioczuły. Ścieżka srebrowa wyprowadzająca sygnał zakończona jest elementem pozwalającym na szybkie wpięcie czujnika do obwodu. W przypadku czujnika o takiej konstrukcji istotna jest rezystancja kontaktowa pomiędzy dwiema bliźniaczymi warstwami piezorezystancyjnej substancji stykającej się powierzc hni obszaru aktywnego.
Warstwę rezystywną w znanych czujnikach może stanowić materiał kompozytowy zawierający wypełniacze węglowe. Zjawisko zmiany rezystancji wskutek przyłożonej siły nacisku zaobserwowano bowiem pomiędzy dwiema warstwami kompozytów w materiałach zawierających wypełniacze węglowe w postaci sadzy lub grafitu, jak i rozdrobnionej żywicy wypełnionej sadzą. W publikacji „Drukowane czujniki elektroniczne zbudowane z kompozytów polimerowych zawierających nanorurki węglowe” (M. Jakubowska, M. Sibiński, M. Słoma, A. Młożniak, D. Janczak; Kompozyty, 10; 4 (2010), 392-397) ujawniono czujniki nacisku, w których warstwa rezystywna zawiera nanorurki węglowe w nośniku polimerowym, którym jest roztwór polimetakrylanu metylu w octanie karbinolu butylowego. Materiał na warstwę rezystywną, w postaci zawiesiny nanorurek w nośniku polimerowym, nanoszono na folie poliestrowe metodą sitodruku i odparowywano rozpuszczalnik w temperaturze 130°C przez 15 minut. Wzór czujników był dostosowany do kształtu powierzchni nacisku. Opisane czujniki wykazują około 1500-krotną zmianę wartości rezystancji w badanym zakresie zmiany siły, co jest wartością wielokrotnie wyższą od uzyskanych dla innych wypełniaczy węglowych, wykazujących najwyżej 100-krotną
PL 222 974 B1 zmianę. Czujniki z warstwą rezystywną zawierająca nanorurki węglowe przedstawiono także w opisach zgłoszeń patentowych nr US 2010 201 635 i nr US 2008 048 996. W tej ostatniej publikacji wspomina się także o możliwości wykorzystania w warstwie rezystywnej płatków grafenowych, jednak w szczegółowy opis odnosi się jedynie do warstwy z nanorurkami węglowymi naniesionymi metodą natrysku.
Nanorurki węglowe mają postać pustych w środku walców, których ścianki zbudowane są ze zwiniętego grafenu stanowiącego jednoatomową warstwę grafitu. Najcieńsze nanorurki węglowe mają średnicę rzędu jednego nanometra, a ich długość może być miliony razy większa. W warstwach rezystywnych ujawnionych w wyżej wskazanej publikacji stosowano nanorurki o średniej średnicy 10-40 nm i długości 0,5-5 pm. Powierzchnia czynna nanorurek to około 200 m /g.
Czujnik siły nacisku, składający się z co najmniej jednej warstwy podłoża, warstw przewodzących, co najmniej jednej warstwy rezystywnej i ewentualnie co najmniej jednej warstwy dielektryka, w którym warstwy przewodzące są naniesione na tę samą warstwę podłoża lub na różne warstwy podłoża, zaś warstwa rezystywna zawiera materiał węglowy i nośnik polimerowy. Materiałem węglowym są płatki grafenowe, ewentualnie z dodatkiem nanorurek węglowych, a nośnikiem polimerowym jest polimetakrylan alkilu, korzystnie polimetakrylan metylu lub butylu.
Udział nośnika polimerowego w warstwie rezystywnej nie jest większy niż 98% wag. w stosunku do masy warstwy.
Korzystnie, udział nośnika polimerowego zawiera się w zakresie od 5% wag. do 96% wag.
Warstwa rezystywna ma grubość od 5 a 50 pm, korzystnie 8-12 pm.
Płatki grafenu w warstwie rezystywnej mają grubość od 2 do 10 nm i średnicę od 1 do 100 pm.
Korzystnie, warstwę podłoża stanowi elastyczna folia, papier, szkło, ceramika AI2O3, krzem. Elastyczna folia może być wykonana z poliestru, poliamidu, poliimidu.
Czujnik według wynalazku posiada warstwę rezystywną otrzymaną techniką sitodruku z pasty zawierającej nanopłatki grafenowe, ewentualnie z dodatkiem rurek nanowęglowych, w polimerowym nośniku. Pasta zawiera nanopłatki grafenowe, ewentualnie z dodatkiem nanorurek węglowych, w ilości od 0,5% wag. do 15% wag. w stosunku do masy gotowej pasty, przy czym nanorurki węglowe zawiera w ilości od 0 do 99% wag. w stosunku do masy nanopłatków grafenowych.
Jako nośnik polimerowy korzystnie stosuje się polimetakrylan metylu albo polimetakrylan butylu, korzystnie w rozpuszczalniku, którym może być karbinol butylowy, celosol butylowy (eter jednobutylowy glikolu dwuetylenowego), terpineol. Stężenie nośnika w rozpuszczalniku wynosi od 2 do 12% wag.
Korzystnie, pasta może zawierać dodatki poprawiające dyspersję, wybrane z grupy obejmującej: środki zmniejszające napięcie powierzchniowe, ułatwiające deaglomerację, zapobiegające p onownej aglomeracji i sedymentacji wypełniacza oraz dodatki poprawiające reologię pasty.
Korzystnie, czujnik zawiera warstwę rezystywną otrzymaną przez naniesienie co najmniej jednej warstwy pasty zawierającej płatki grafenowe w nośniku polimerowym na podłoże z naniesioną uprzednio warstwą przewodzącą, techniką sitodruku, a następnie wygrzanie naniesionej pasty w temperaturze od 100°C do 500°C, korzystnie w czasie od 15 do 90 minut.
Wytwarzanie warstwy rezystywnej korzystnie prowadzi się w ten sposób, że na folii wykonuje się kolejno trzy nadruki, susząc każdorazowo kolejną naniesioną warstwę przez godzinę, w 120°C.
Skład warstwy rezystywnej może być regulowany temperaturą wygrzewania. Im wyższa temperatura wygrzewania, tym mniejszy udział polimeru w warstwie.
Warstwę przewodzącą stanowią korzystnie elektrody srebrowe. W przypadku, gdy warstwy przewodzące znajdują się na tej samej warstwie podłoża korzystnie stanowią je elektrody grzebieniowe. W przypadku, gdy czujnik jest dwuczęściowy, czyli warstwy przewodzące są naniesione na różne warstwy podłoża, warstwa przewodząca może mieć dowolny kształt, w szczególności może być naniesiona równomiernie na całą powierzchnię podłoża, może być umieszczona na obwodzie warstwy podłoża albo może być naniesiona na wybrane fragmenty warstwy podłoża.
Korzystnie, do wytworzenia elektrod używa się lakieru srebrowego na bazie PMMA z płatkami srebra albo pasty z proszku srebra, ale może to być dowolna pasta przewodząca używana w sitodr uku o niskiej rezystancji, korzystnie poniżej 1 O/o. Warstwę przewodzącą korzystnie nanosi się techniką sitodruku i utwardza się ją termicznie w temperaturze od 110°C do 130°C w czasie od 30 min. do 1 h.
Czujnik według wynalazku może posiadać warstwę dielektryka, która zapewnia dystans pomiędzy warstwą rezystywną a warstwą przewodzącą w sytuacji, gdy na czujnik nie działa żadna siła. Warstwa dielektryka może być wykonana z tytanianu baru (BaTiO3) lub dowolniej handlowej pasty dielektrycznej o rezystancji powyżej 10 MO.
PL 222 974 B1
Przykładowe czujniki według wynalazku zostały przedstawione na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia czujniki nacisku o dwóch różnych kształtach, z warstwami przewodzącymi naniesionymi na dwie oddzielne warstwy podłoża (typ bliźniaczy), a fig. 2 przedstawia czujnik nacisku, w którym warstwy przewodzące stanowią elektrody grzebieniowe naniesione na tę samą warstwę podłoża (typ pojedynczy).
Czujniki siły nacisku według wynalazku mogą mieć dowolny kształt, w zależności od wymagań związanych z miejscem pomiaru. Czujnik, pod wpływem siły nacisku wykazuje zmianę rezystancji mierzonej pomiędzy dwiema warstwami przewodzącymi (elektrodami) czujnika. Siły działające na stykające się warstwy pomiarowe bliźniaczego czujnika, powodują sprężyste odkształcenia wewnątrz warstw i zmianę powierzchni styku między warstwami. Na skutek odkształceń liczba połączeń elektrycznych wewnątrz warstwy pomiarowej i między warstwami pomiarowymi zmienia się, co skutkuje zmianą rezystancji przejścia mierzonej na elektrodach. W przypadku pojedynczego czujnika rezysta ncja mierzona jest pomiędzy elektrodami grzebieniowymi za pośrednictwem warstwy pomiarowej. Wskutek działania rosnącej siły elektrody zwiększają powierzchnię styku z warstwą pomiarową, tym samym zwiększając liczbę połączeń elektrycznych między nimi. Nacisk elektrod na warstwę pomiar ową wywołuje odkształcenia sprężyste i wzrost połączeń elektrycznych wewnątrzwarstwowych. Wraz ze wzrostem siły nacisku rezystancja przejścia na drodze między elektrodami maleje i ma charakter liniowy w logarytmicznej skali wartości nacisku. W obydwu przypadkach dielektryczna warstwa dystansowa zapobiega przed wzbudzaniem się czujnika przy bardzo niewielkich siłach nacisku.
Czujniki siły nacisku, w których materiał węglowy warstwy rezystywnej stanowią nanopłatki gr afenowe charakteryzują się znacznie większą powierzchnią styku, niż analogiczne warstwy wytwarzane z nanorurek węglowych; powierzchnia czynna nanorurek to ok. 200 m /g, a płatków nawet do 2
700 m /g, zatem wprowadzenie do warstwy rezystywnej płatków grafenu istotnie poprawia czułość czujnika. Rezystancja warstwy z płatków grafenu jest zależna od kierunku zginania czujnika - w wyniku zginania w jedną stronę rezystancja warstwy rośnie, a w drugą maleje, są to więc zmiany odwr acalne. W rezultacie czujnik ma powtarzalną charakterystykę w czasie długotrwałej eksploatacji. W przypadku warstwy rezystywnej zawierającej nanorurki występuje stały wzrost rezystancji w czasie, co powoduje zmianę charakterystyki czujnika.
Ważne jest również to, że nanorurki węglowe wykazują właściwości hydrofitowe, w wyniku czego chłoną wodę; problem nie występuje w przypadku nanopłatków grafenu. Pasty zawierające płatki grafenowe charakteryzują się także lepszą reologią w porównaniu z pastami zawierającymi wyłącznie nanorurki węglowe, dzięki czemu proces nanoszenia warstwy na nośnik jest łatwiejszy, pasta jest lepiej rozprowadzona oraz warstwa grafenowa ma lepsze właściwości mechaniczne i lepiej odprowadza ciepło.
Warstwa rezystywna zawierająca nanopłatki grafenowe wykazuje bardzo dobre przewodnictwo elektryczne. Rezystancja powierzchniowa warstwy o grubości około 400 nm wynosiła 500 Ω/ο.
Opisane w przykładach czujniki siły nacisku zostały otrzymane z wykorzystaniem następujących materiałów.
Nanopłatki grafenowe GNP A o czystości 99% wagowych, wymiarze 2 pm, średniej grubości 2 < 3 nm, powierzchni właściwej 700 m /g, złożone z 1-3 warstw grafenu.
Nanopłatki grafenowe GNP C, o czystości 97% wagowych, wymiarze 15 pm, średniej grubości 2 nm, powierzchni właściwej 100 m /g, złożone z 20-25 warstw grafenu.
Elektrody srebrowe wykonane z lakieru srebrowego na bazie PMMA z płatkami srebra, o rezystancji 0,3 Ω/ο.
P r z y k ł a d 1
Pastę zawierającą 2% nanopłatków grafenowych GNP C w 8% roztworze PMMA (Mw 350000) w octanie karbitolu butylowego przygotowano mieszając w moździerzu ww składniki przez 30 minut, a następnie walcując pastę na trójwalcarce.
Na elastyczną folię PET nanoszono sitodrukiem elektrody z lakieru srebrowego o rezystancji 0,3 Ω/o i utwardzano je termicznie w temperaturze 120°C w czasie 40 minut. Następnie, na folię z elektrodą naniesiono uprzednio przygotowaną pastę z nanopłatkami grafenowymi, metodą sitodruku. Stosowano sito poliestrowe gęstości 200 mesh z odpowiednim wzorem testowym. Naniesiona warstwa podlegała suszeniu w powietrzu w temperaturze pokojowej przez 10 minut. Następnym etapem było utwardzanie naniesionej warstwy w suszarce, w temperaturze 120°C przez 1 godzinę.
Otrzymany czujnik bliźniaczy, o kształcie przedstawionym na fig. 1, ma dwie warstwy podłoża 1, dwie warstwy rezystywne 3 w kształcie koła o grubości 10 pm, z obwiedniową elektrodą stanowiącą
PL 222 974 B1 warstwę przewodzącą 2 umiejscowioną na obwodzie, o grubości 0,5 mm. Na warstwach rezystywnych umieszczono warstwy dielektryka 4 z tytanianu baru. Rezystancja warstwy pomiarowej wynosi 12 kO/n. Udział nośnika polimerowego w warstwie rezystywnej wyniósł około 80%. Warstwy zachowywały dobrą przyczepność do podłoża i były elastyczne.
Wpływ siły nacisku na rezystancję czujnika przedstawiono na fig. 3.
P r z y k ł a d 2
Postępowano analogicznie jak w przykładzie 1, z tą różnicą, że zamiast 2% wag. grafenu pasta zawierała 1% wagowych grafenu. Pastę naniesiono na podłoże szklane metodą sitodruku jak w przykładzie 1. Nadruk powtórzono trzykrotnie w celu zwiększenia grubości warstwy. Po wygrzaniu w suszarce komorowej w temperaturze 120°C przez 1 godzinę otrzymano ścieżki przewodzące o rezystancji powierzchniowej około 9,5 kO/n.
Otrzymany czujnik ma warstwy rezystywne o grubości 35 pm. Udział nośnika polimerowego w warstwie rezystywnej wyniósł około 88%.
P r z y k ł a d 3
Postępowano analogicznie jak w przykładzie 1, z tą jedynie różnicą, że zamiast 2% wag. grafenu pasta zawierała 3% wagowych grafenu. Pastę taką naniesiono na podłoże z folii poliimidowej (Kapton) metodą sitodruku jak w przykładzie 1. Po wygrzaniu (suszarka komorowa, temperatura: 120°C, czas przetrzymania: 1 godzina) otrzymano ścieżki przewodzące o rezystancji powierzchniowej około 1,5 kO/n. Udział nośnika polimerowego w warstwie rezystywnej wyniósł około 70%.
Otrzymany czujnik pojedynczy, o kształcie przedstawionym na fig. 2, ma dwie warstwy podłoża 1, warstwę rezystywną 3 w kształcie kwadratu, o grubości 10 pm, z elektrodami grzebieniowymi 2 o grubości 12 pm, umiejscowionymi na jednej warstwie podłoża 1 oraz warstwę dielektryka 4, z tytanianu baru, usytuowaną między warstwą rezystywną i elektrodami grzebieniowymi. Warstwy zachowywały dobrą przyczepność do podłoża i były elastyczne.
P r z y k ł a d 4
Postępowano analogicznie jak w przykładzie 1, z tą jedynie różnicą, że zamiast grafenu GNPC pasta zawierała 15% wagowych grafenu GNPA. Pastę taką naniesiono na podłoże szklane metodą sitodruku jak w przykładzie 1. Po wygrzaniu (suszarka komorowa, temperatura: 120°C, czas przetrzymania: 1 godzina) otrzymano ścieżki przewodzące o rezystancji powierzchniowej około 650 O/n. Udział nośnika polimerowego w warstwie rezystywnej wyniósł około 30%.
P r z y k ł a d 5
Postępowano analogicznie jak w przykładzie 1, z tą różnicą, że zamiast 2% grafenu pasta zawierała 1% grafenu GNP C i 0,05% nanorurek węglowych. Pastę naniesiono na podłoże z elastycznej folii PET. Otrzymany czujnik bliźniaczy charakteryzował się rezystancją powierzchniową warstwy 85 kO/n. Grubość warstwy rezystywnej wynosiła 10 pm.
P r z y k ł a d 6, p o r ó w n a w c z y
Postępowano analogicznie jak w przykładzie 1, z tą różnicą, że zamiast 2% grafenu pasta zawierała 2% wielościennych nanorurek węglowych (MWCNT) o średniej grubości 10-40 nm i długości 0,5-5 pm. Pastę naniesiono na podłoże z elastycznej folii PET. Otrzymany czujnik bliźniaczy charakteryzował się rezystancją powierzchniową warstwy 2 kO/n. Grubość warstwy rezystywnej wynosiła 10 pm.
Wpływ siły nacisku na wartość mierzonej rezystancji pomiędzy elektrodami czujnika został przedstawiony na fig. 3, w porównaniu z czujnikiem otrzymanym zgodnie z przykładem 1. W tym samym zakresie pomiarowym czujnik według przykładu 1 wykazuje istotnie większe zmiany rezystancji, dzięki czemu jest czulszy i dokładniejszy w porównaniu z czujnikiem z nanorurkową warstwą pomiarową.

Claims (18)

  1. Zastrzeżenia patentowe
    1. Drukowany czujnik sił nacisku, składający się z co najmniej jednej warstwy podłoża, warstw przewodzących, co najmniej jednej warstwy rezystywnej i ewentualnie co najmniej jednej warstwy dielektryka, w którym warstwy przewodzące są naniesione na tę samą warstwę podłoża lub na różne warstwy podłoża, zaś warstwa rezystywna zawiera materiał węglowy w postaci płatków grafenowych, ewentualnie z dodatkiem nanorurek węglowych i nośnik polimerowy, znamienny tym, że materiał węglowy jest umieszczony w nośniku polimerowym, którym jest polimetakrylan alkilu w ilości nie większej niż 98% wag. w stosunku do masy warstwy rezystywnej, warstwa rezystywna ma grubość od 5 do 50 pm, a płatki grafenu w warstwie rezystywnej mają grubość od 2 do 10 nm i średnicę od 1 do 100 pm,
    PL 222 974 B1 przy czym warstwa rezystywna jest naniesiona techniką sitodruku z pasty zawierającej materiał węglowy w ilości od 0,5% wag. do 15% wag. w stosunku do masy gotowej pasty.
  2. 2. Czujnik według zastrz. 1, znamienny tym, że materiał węglowy zawiera nanorurki węglowe w ilości od 0 do 99% wag. w stosunku do masy nanopłatków grafenowych.
  3. 3. Czujnik według zastrz. 1, znamienny tym, że nośnik polimerowy stanowi polimetakrylan metylu lub butylu.
  4. 4. Czujnik według zastrz. 1 albo 3, znamienny tym, że udział nośnika polimerowego zawiera się w zakresie od 5% wag. do 96% wag.
  5. 5. Czujnik według zastrz. 1, znamienny tym, że warstwę podłoża stanowi: elastyczna folia, papier, szkło, ceramika AI2O3, krzem.
  6. 6. Czujnik według zastrz. 1 albo 5, znamienny tym, że warstwę podłoża stanowi elastyczna folia: poliestrowa, poliamidowa lub poliimidowa.
  7. 7. Czujnik według zastrz. 1, znamienny tym, że pasta jako nośnik polimerowy zawiera polimetakrylan alkilu w rozpuszczalniku organicznym, przy czym stężenie nośnika w rozpuszczalniku wynosi od 2 do 12% wag.
  8. 8. Czujnik według zastrz. 7, znamienny tym, że jako rozpuszczalnik stosuje się karbinol butylowy, celosol butylowy, terpineol.
  9. 9. Czujnik według zastrz. 7, znamienny tym, że pasta zawiera dodatki poprawiające dyspersję, wybrane z grupy obejmującej: środki zmniejszające napięcie powierzchniowe, ułatwiające deaglomerację, zapobiegające ponownej aglomeracji i sedymentacji wypełniacza oraz dodatki poprawiające reologię pasty.
  10. 10. Czujnik według zastrz. 1, znamienny tym, że zawiera warstwę rezystywną otrzymaną przez naniesienie co najmniej jednej warstwy pasty na warstwę podłoża z uprzednio naniesioną warstwą przewodzącą, a następnie wygrzanie naniesionej pasty w temperaturze od 100°C do 500°C, korzystnie w czasie od 15 do 90 minut.
  11. 11. Czujnik według zastrz. 10, znamienny tym, że na warstwę podłoża nanosi się kolejno trzy warstwy pasty.
  12. 12. Czujnik według zastrz. 1, znamienny tym, że warstwę przewodzącą stanowią elektrody srebrowe.
  13. 13. Czujnik według zastrz. 1, znamienny tym, że w przypadku, gdy warstwy przewodzące znajdują się na tej samej warstwie podłoża, warstwę przewodzącą stanowią elektrody grzebieniowe.
  14. 14. Czujnik według zastrz. 1, znamienny tym, że w przypadku, gdy warstwy przewodzące są naniesione na różne warstwy podłoża, warstwa przewodząca jest naniesiona równomiernie na całą powierzchnię podłoża lub jest umieszczona na obwodzie warstwy podłoża, lub jest naniesiona na wybrane fragmenty warstwy podłoża.
  15. 15. Czujnik według zastrz. 12, znamienny tym, że warstwę przewodzącą nanosi się techniką sitodruku i utwardza się ją termicznie w temperaturze od 110°C do 130°C w czasie od 30 min. do 1 h.
  16. 16. Czujnik według zastrz. 1, znamienny tym, że posiada warstwę dielektryka zapewniającą dystans pomiędzy warstwą rezystywną a warstwą przewodzącą.
  17. 17. Czujnik według zastrz. 16, znamienny tym, że warstwa dielektryka charakteryzuje się rezystancją powyżej 10 MC.
  18. 18. Czujnik według zastrz. 16 albo 17, znamienny tym, że warstwa dielektryka jest wykonana z tytanianu baru.
PL399360A 2012-05-29 2012-05-29 Drukowany czujnik sił nacisku PL222974B1 (pl)

Priority Applications (1)

Application Number Priority Date Filing Date Title
PL399360A PL222974B1 (pl) 2012-05-29 2012-05-29 Drukowany czujnik sił nacisku

Applications Claiming Priority (1)

Application Number Priority Date Filing Date Title
PL399360A PL222974B1 (pl) 2012-05-29 2012-05-29 Drukowany czujnik sił nacisku

Publications (2)

Publication Number Publication Date
PL399360A1 PL399360A1 (pl) 2013-12-09
PL222974B1 true PL222974B1 (pl) 2016-09-30

Family

ID=49684163

Family Applications (1)

Application Number Title Priority Date Filing Date
PL399360A PL222974B1 (pl) 2012-05-29 2012-05-29 Drukowany czujnik sił nacisku

Country Status (1)

Country Link
PL (1) PL222974B1 (pl)

Cited By (1)

* Cited by examiner, † Cited by third party
Publication number Priority date Publication date Assignee Title
PL453191A1 (pl) * 2025-09-09 2026-05-25 Politechnika Warszawska Wkładka czujnikowa do pomiaru rozkładu nacisku na stopę podczas chodu oraz sposób jej wytworzenia

Cited By (1)

* Cited by examiner, † Cited by third party
Publication number Priority date Publication date Assignee Title
PL453191A1 (pl) * 2025-09-09 2026-05-25 Politechnika Warszawska Wkładka czujnikowa do pomiaru rozkładu nacisku na stopę podczas chodu oraz sposób jej wytworzenia

Also Published As

Publication number Publication date
PL399360A1 (pl) 2013-12-09

Similar Documents

Publication Publication Date Title
Xu et al. Flexible, self-powered and multi-functional strain sensors comprising a hybrid of carbon nanocoils and conducting polymers
Wu et al. Screen-printed flexible temperature sensor based on FG/CNT/PDMS composite with constant TCR
Michelis et al. Highly reproducible, hysteresis-free, flexible strain sensors by inkjet printing of carbon nanotubes
Barmpakos et al. Multi-parameter paper sensor fabricated by inkjet-printed silver nanoparticle ink and PEDOT: PSS
Park et al. Material approaches to stretchable strain sensors
Stöcker et al. Why does the electrical conductivity in PEDOT: PSS decrease with PSS content? A study combining thermoelectric measurements with impedance spectroscopy
Zha et al. Enhanced positive temperature coefficient behavior of the high-density polyethylene composites with multi-dimensional carbon fillers and their use for temperature-sensing resistors
Gonçalves et al. Development of water-based printable piezoresistive sensors for large strain applications
Bessonov et al. Highly reproducible printable graphite strain gauges for flexible devices
CN103210290B (zh) 印刷温度传感器
Wang et al. Graphene/polydimethylsiloxane nanocomposite strain sensor
US20160362564A1 (en) Thermometric carbon composites
Michel et al. Self-healing electrodes for dielectric elastomer actuators
Lasater et al. In situ thermoresistive characterization of multifunctional composites of carbon nanotubes
Xiao et al. Micro‐crack assisted wrinkled PEDOT: PSS to detect and distinguish tensile strain and pressure based on a triboelectric nanogenerator
CN111399682A (zh) 一种纳米复合力传感材料
Ventura et al. Drastic modification of the piezoresistive behavior of polymer nanocomposites by using conductive polymer coatings
Gao et al. Water-proof and thermally inert flexible pressure sensors based on zero temperature coefficient of resistance hybrid films
Zhuang et al. Multi-functional multi-walled carbon nanotube-jute fibres and composites
CN108474697A (zh) 导电复合材料
Borghetti et al. Temperature influence on Ti3C2Tx lines printed by aerosol jet printing
Kumar et al. Fabrication and linearisation of conformable POMANI-Mn3O4 nanocomposite based thermistor for temperature monitoring applications in prosthetic gloves
US10390698B2 (en) Conductive and stretchable polymer composite
Rizvi et al. Effect of carbon nanoparticle type, content, and stress on piezoresistive polyethylene nanocomposites
KR101976024B1 (ko) 광학식 인장센서용 복합체, 이의 제조방법, 및 이를 포함하는 광학식 인장센서