PL219097B1 - Zespół sprzęgłowy, zwłaszcza dla górniczych urządzeń transportowych - Google Patents

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest zespół sprzęgłowy - zwłaszcza dla górniczych urządzeń transportowych.

Zespół sprzęgłowy przeznaczony jest do pracy w złożonych napędach przenoszących duże momenty i wymagających płynnej regulacji rozruchu i nadaje się do ciężkich maszyn roboczych i transportowych, szczególnie w górnictwie. Typowe napędy górniczych urządzeń transportowych składają się z elektrycznego silnika napędowego, sprzęgła podatnego, sprzęgła hydrokinetycznego, przekładni i tulei łączącej silnik z przekładnią. Tuleja stanowi jednocześnie osłonę wirującego sprzęgła podatnego i hydrokinetycznego.

Znana tuleja łącząca silnik napędowy z odbiornikiem mocy jest elementem jednoczęściowym w kształcie grubościennej rury spełniającym głównie rolę zamocowania korpusu silnika do korpusu przekładni, natomiast elementy wirujące czyli wały silnika i przekładni połączone są ze sobą za pomocą sprzęgła hydrokinetycznego spełniającego wraz ze sprzęgłem podatnym rolę elementów rozruchowo-przeciążeniowych. Sprzęgło hydrokinetyczne osadzone jest na wale przekładni i połączone jest z wałem silnika za pomocą elementu pośredniego jakim jest sprzęgło podatne, elastyczne.

Znane między innymi z polskiego opisu patentowego nr 138 444 sprzęgło hydrokinetyczne jest wyposażone w dwa łopatkowe wirniki usytuowane w jednej osi i zbliżone maksymalnie do siebie w ten sposób, że ich czasze tworzą komorę roboczą, w której znajduje się ciecz robocza stanowiąca najczęściej olej a ostatnio również emulsja wodna.

Przekazanie momentu obrotowego od silnika napędowego odbiornikowi mocy następuje poprzez wirnik pompowy, który wprawiony w ruch silnikiem napędowym poprzez sprzęgło podatne wprawia z kolei w ruch wirujący ciecz znajdującą się w komorze roboczej. Z kolei ciecz robocza uruchamia wirnik turbinowy połączony z odbiornikiem mocy. W trakcie pracy, po załączeniu silnika ruch obrotowy z wału przenoszony jest elastycznie za pomocą sprzęgła podatnego na obudowę sprzęgła hydrokinetycznego i połączony z nią sztywno wirnik pompowy. Wirujący wirnik pompowy sprzęgła, uzbrojony w łopatki powoduje wirowanie medium w komorze roboczej sprzęgła i elastyczne przeniesienie ruchu obrotowego na wirnik turbinowy sprzęgła, który połączony jest sztywno z wałem przekładni. Jeżeli odbiornik mocy nie jest nadmiernie przeciążony ruch napędu odbywa się płynnie. W przypadku nadmiernego obciążenia odbiornika mocy następuje zmniejszenie obrotów wału przekładni i wirnika turbinowego w sprzęgle hydrokinetycznym skutkiem czego ciecz robocza o dużej szybkości zaczyna się ślizgać po powierzchni wirnika turbinowego i następuje gwałtowny wzrost temperatury cieczy roboczej i przy temperaturze najczęściej 140°C powoduje wytopienie wkładów korków topikowych, opróżnienie komory roboczej z cieczy i rozłączenie napędu przy nadal pracującym silniku napędowym i wirującej masie obudowy sprzęgła hydrokinetycznego z wirnikiem pompowym i sprzęgłem podatnym.

Praktyka wykazała, że sprzęgła hydrokinetyczne dotychczas stosowane w napędach przenoszących duże momenty posiadają różne wady. Do najważniejszej wady należy występujące zjawisko nagrzewania się cieczy roboczej. Aby temu zapobiec, w sprzęgłach hydrokinetycznych zastosowano bezpieczniki topikowe, które w przypadku osiągnięcia przez ciecz roboczą/olej odpowiedniej temperatury, najczęściej około 140°C wytapiają się i powodują wyciek oleju z komory roboczej na zewnątrz sprzęgła i tym samym rozsprzęglenie napędu. Ponowne uruchomienie napędu wymaga powtórnego napełnienia sprzęgła cieczą roboczą i wkręcenie nowego korka topikowego. Niekorzystnym zjawiskiem jest fakt, że miejsce w pobliżu sprzęgła zostaje znacznie zanieczyszczone zwłaszcza po kilkukrotnym wycieku cieczy roboczej.

Ponadto, wzrost temperatury powoduje niszczenie uszczelek gumowych nieodpornych na tak wysokie temperatury. Aby zapobiec wyciekowi oleju na zewnątrz w wynalazku według polskiego zgłoszenia nr P. 177 572 wprowadzono korek topikowy, który po wytopieniu uruchamiał dźwignię wyłączającą silnik napędowy blokując jednocześnie wyciek oleju. Rozwiązanie to jednak okazało się w praktyce zawodne a częste uszkodzenia systemu zabezpieczającego groziły znacznie większym niebezpieczeństwem a mianowicie rozerwaniem obudowy sprzęgła w trakcie pracy co w przypadku napędów pracujących w górnictwie podziemnym jest związane z niebezpieczeństwem wybuchu metanu.

Mając na względzie zmniejszenie zużycia oleju, nie będącego zawsze do dyspozycji i wyeliminowanie innych zagrożeń związanych ze stosowaniem oleju, skonstruowano sprzęgło przystosowane do pracy przy napełnieniu emulsją wodno-olejową bezpieczniejszą pod względem pożarowym.

PL 219 097 B1

Sprzęgła takie są znane między innymi z polskiego opisu patentowego nr 110 017. Jednakże sprzęgła na emulsję wodną mają również wady, a główną z nich jest przemiana wody w parę przy temperaturze 100°C, co wymaga dodatkowych zabezpieczeń ciśnieniowych.

Znane są również rozwiązania przewidujące możliwość rozerwania sprzęgła i stosujące w tym celu odpowiednie środki zabezpieczenia jak to ma miejsce w rozwiązaniu według patentu nr 110 017, w którym zastosowano dodatkowe zabezpieczenie ciśnieniowe w postaci korka topikowego usytuowanego w komorze roboczej możliwie najbliżej osi sprzęgła.

W innym rozwiązaniu, sprzęgło zaopatrzone jest na przykład w rurkę usytuowaną w osi sprzęgła do odprowadzania pary wodnej na zewnątrz komory roboczej albo też obudowa sprzęgła posiada miejscowe osłabienie co przy wzroście ciśnienia pary powoduje jej kontrolowane pęknięcie.

Z polskiego patentu nr 86 005 znane jest sprzęgło hydrokinetyczne zaopatrzone w dodatkowy zbiornik na ciecz roboczą, który wiruje wraz w wirnikiem pompowym i zasila komorę roboczą poprzez rurkę czerpalną, usytuowaną nieruchomo w zbiorniku naprzeciw wirującej cieczy uformowanej w postaci pierścienia.

Jednakże wszystkie wymienione sprzęgła przy ich awarii zawsze grożą poparzeniem obsługi i kłopotami przy ponownym uruchomieniu, a wzrost temperatury i ciśnienia, zarówno przy stosowaniu oleju, jak i emulsji wodnych, ma negatywny wpływ na uszczelnienie i jest powodem częstych uszkodzeń sprzęgieł co prowadzi do postoju urządzeń. Negatywnym zjawiskiem jest również ta okoliczność, że sprzęgła, aby przenieść odpowiednio duży moment obrotowy napełniane są do około 2/3 wysokości cieczą roboczą i w przypadku uszkodzenia uszczelnień następuje wyciek cieczy roboczej nie tylko w ruchu ale nawet w czasie postoju całego napędu.

W znanych zespołach sprzęgłowych stosunkowo często występuje zjawisko braku współosiowości usytuowania względem siebie wału silnika i wału przekładni. Związane jest to z wadami obróbki elementów sprzęgła o dużych gabarytach a także i wad montażowych. Brak zdolności eliminacji niewspółosiowości w znanych zespołach sprzęgłowych powoduje przesztywnienie konstrukcji, co wywołuje dodatkowe siły reakcji prowadzące do przyspieszonego zużycia niektórych elementów lub wręcz do ich zniszczenia.

Istotą wynalazku jest opracowanie konstrukcji zespołu sprzęgłowego, zwłaszcza dla górniczych urządzeń transportowych, złożonego z tulei sprzęgłowej, w której umieszczone jest sprzęgło hydrokinetyczne z wirnikiem pompowym i wirnikiem turbinowym w komorze roboczej sprzęgła. W zespole sprzęgłowym według wynalazku tuleja sprzęgłowa jest dzielona na dwie rozdzielnie ze sobą połączone półtuleje, a także sprzęgło hydrokinetyczne jest dzielone na dwa rozdzielnie ze sobą połączone półsprzęgła tworzące po złożeniu komorę roboczą sprzęgła i zbiornik cieczy roboczej usytuowany na zewnątrz komory roboczej, przy czym obie półtuleje połączone są ze sobą centrycznie śrubami na obwodzie ich kołnierzy, których wewnętrzne wybrania tworzą wnęką osadczą w której osadzone są kołnierze półsprzęgieł. W zespole sprzęgłowym według wynalazku, kołnierze półsprzęgieł przylegają do siebie i są dociśnięte i uszczelnione przez kołnierze półtulei, a komora robocza sprzęgła uszczelniona jest na obwodzie uszczelką. W komorze roboczej sprzęgła, wirnik pompowy w półsprzęgle jest zamocowany na kołnierzu tulei pośredniej z otworem wielo wypustowym, w którym umieszczona jest piasta, a wirnik turbinowy w drugim półsprzęgle jest zamocowany na kołnierzu drugiej tulei pośredniej z otworem wielowypustowym, w którym umieszczona jest piasta. Otwory centralne w piastach od wewnątrz komory roboczej zakryte są pokrywami stanowiącymi jednocześnie nakładki mocujące wirnik pompowy i wirnik turbinowy do kołnierzy tulei pośrednich. Pokrywy te są centrowane i uszczelnione na powierzchniach centrujących tulei pośrednich. Piasty posiadają zewnętrzne powierzchnie wielowypustowe zakończone kształtem kulistym. Ponadto, piasty są zazębione w otworach wielowypustowych tulei pośrednich.

W zespole sprzęgłowym według wynalazku wirnik pompowy wraz z tuleją pośrednią jest podparty z jednej strony wahliwie na powierzchni kulistej piasty w płaszczyźnie podziału komory roboczej, a z drugiej strony jest podparty wahliwie poprzez łożysko toczne w obudowie półsprzęgła. Wirnik turbinowy wraz z tuleją pośrednią jest podparty z jednej strony wahliwie na powierzchni kulistej piasty w płaszczyźnie podziału komory roboczej, a z drugiej strony jest podparty wahliwie poprzez łożysko toczne w obudowie półsprzęgła. Półsprzęgła są dodatkowo centrowane w otworach wewnętrznych półtulei. W obudowie półsprzęgła jest otwór łączący półsprzęgło wyposażone w wirnik pompowy ze zbiornikiem cieczy roboczej. Zbiornik cieczy roboczej sprzęgła jest przedzielony kołnierzami półsprzęgieł na dwie części połączone otworami przelotowymi w kołnierzach.

PL 219 097 B1

Zespół sprzęgłowy w alternatywnym rozwiązaniu według wynalazku, charakteryzuje się również tym, że część zbiornika medium roboczego po stronie wirnika pompowego jest przedzielona przegrodą posiadającą w dolnej części otwór, a przed przegrodą jest wirnik czerpakowy otwarty od strony wirnika pompowego i zamocowany do drugiego kołnierza tulei pośredniej, zaś do obudowy komory roboczej od strony wirnika pompowego zamocowane są co najmniej dwie rurki czerpakowe usytuowane w wewnętrznej przestrzeni wirnika czerpakowego.

Ponadto, w zespole sprzęgłowym według wynalazku w dolnej części obudowy sprzęgła znajduje się co najmniej jeden uszczelniony i zamknięty otwór spustowy usytuowany nad co najmniej jednym otworem znajdującym się w dolnej części półtulei. W górnej części obudowy sprzęgła znajduje się co najmniej jeden otwór wlewowy usytuowany pod co najmniej jednym otworem znajdującym się w górnej części półtulei.

Istotną zaletą sprzęgła według wynalazku jest jego zdolność eliminacji braku współosiowości usytuowania względem siebie wału silnika i wału przekładni. Sprzęgło według wynalazku jest bowiem tak skonstruowane, że tuleja pośrednia wirnika pompowego i tuleja pośrednia wirnika turbinowego są wahliwie zazębione od wewnętrznej strony w płaszczyźnie podziału komory roboczej z odpowiadającymi im piastami, zaopatrzonymi w kuliste zakończenie a z drugiej strony wirnik pompowy i wirnik turbinowy są wahliwie połączone z półsprzęgłami poprzez łożyska toczne.

Charakterystyczną cechą, a jednocześnie główną zaletą sprzęgła zastosowanego w tym zespole jest to, że zbiorniki cieczy roboczej po stronie silnika i przekładni są otwarte w związku z czym sprzęgło jest całkowicie bezpieczne i nie wymaga stosowania żadnych zabezpieczeń ani termicznych ani ciśnieniowych. W związku z tym sprzęgło może pracować przy napełnieniu najprostszą cieczą jaką jest woda bez obawy, że przy przeciążeniu odbiornika mocy w zespole napędowym nastąpi gwałtowny wzrost temperatury medium wynikający z poślizgu łopatek wirnika turbinowego o ciecz aż do zagotowania się wody i powstania pary wodnej o dużym ciśnieniu.

Przy otwartym zbiorniku nigdy nie powstanie duże ciśnienie pary, a jedynie wydobywająca się para jest sygnałem, że sprzęgło pracuje przy przeciążeniu i że trzeba albo odciążyć odbiornik mocy, albo dolać cieczy roboczej do zbiornika sprzęgła.

Konstrukcja zespołu sprzęgłowego według wynalazku została tak opracowana, że połączone kołnierze półtulei dociskają jednocześnie kołnierze półsprzęgieł, osadzonych w wybraniach wewnętrznych półtulei co razem tworzy z tych czterech podzespołów jeden zespół, czyli sprzęgło hydrokinetyczne, w którym elementami wirującymi są tylko wirniki, turbinowy i pompowy, natomiast cała obudowa sprzęgła, zbiornik cieczy roboczej i obudowa komory roboczej są nieruchome, co pozwala na to aby zbiornik cieczy roboczej był otwarty. Konstrukcja zespołu sprzęgłowego według wynalazku pozwala na to, aby półsprzęgła tworzące sprzęgło hydrokinetyczne i półtuleje tworzące tuleję sprzęgłową można było zamontować oddzielnie na wał silnika i na wał przekładni, co w przypadku napędu urządzenia górniczego jest wielką zaletą, ponieważ montażu tych elementów można dokonać w warsztacie na powierzchni, a następnie po zwiezieniu tych zespołów do wyrobisk podziemnych montować wspólnie przez dosunięcie silniku napędowego wraz z jednym półsprzegłem i jedną półtuleją do przekładni z drugim półsprzegłem i drugą półtuleją. Cały zespól sprzęgłowy jest zmontowany po złączeniu i skręceniu śrubami na obwodzie, kołnierzy obydwu półtulei. Tuleja sprzęgłowa składa się z tak skonstruowanych półtulei, że po dosunięciu silnika do przekładni zespołu napędowego obydwie półtuleje są centrowane względem siebie na kołnierzach i jednocześnie dociskają półsprzęgła tworząc właściwe sprzęgło z komorą roboczą i zbiornikiem cieczy roboczej usytuowanym na zewnątrz komory roboczej.

Przedmiot wynalazku przedstawiony jest bliżej w przykładzie wykonania na rysunku na którym fig. 1 przedstawia przekrój osiowy zespołu sprzęgłowego usytuowanego w typowym napędzie, fig. 2 przedstawia przekrój osiowy zespołu sprzęgłowego w wersji z dodatkowym czerpakiem a fig. 3 przedstawia przekrój sprzęgła wzdłuż osi przekroju A-A zaznaczonej na fig. 2.

Jak przedstawiono na rysunku, fig. 1 zespół sprzęgłowy składa się ze sprzęgła hydrokinetycznego 1 i tulei sprzęgłowej 2. Sprzęgło 1 jednej strony osadzone jest na wale silnika, a z drugiej strony osadzone jest na wale przekładni. Tuleja sprzęgłowa 2 jest z jednej strony zamocowana do korpusu silnika, a z drugiej strony jest zamocowana do korpusu przekładni.

Sprzęgło 1 zastosowane w zespole sprzęgłowym charakteryzuje się tym, że jest podzielone na dwie zasadnicze części, to jest półsprzęgło 1a i półsprzęgło 1b. Tuleja sprzęgłowa 2 jest również podzielona na dwie części, to jest półtuleje 2a i półtuleje 2b. Część pierwsza sprzęgła 1, czyli półsprzęPL 219 097 B1 gło 1a umieszczone jest od strony silnika napędowego, a część druga sprzęgła, czyli półsprzęgło 2b umieszczone jest od strony przekładni.

Wymienione półsprzęgła 1a i 1b można zamontować oddzielnie na wał silnika i na wał przekładni, a półtuleje 2a i 2b do korpusu silnika i korpusu przekładni. W przypadku zastosowania zespołu sprzęgłowego dla górniczych urządzeń transportowych, montażu tych elementów można dokonać w warsztacie na powierzchni, a następnie po zwiezieniu tych zespołów do wyrobisk podziemnych montuje się je wspólnie przez dosunięcie silnika napędowego wraz z półsprzegłem 1a i półtuleją 2a do przekładni z drugim półsprzegłem 1b i półtuleją 2b. Następnie, łączy się i skręca śrubami na obwodzie kołnierz 3 półtulei 2a z kołnierzem 4 półtulei 2b.

Tuleja sprzęgłowa 2 składa się z tak skonstruowanych półtulei 2a i 2b, że po dosunięciu silnika do przekładni, półtuleje 2a i 2b są centrowane względem siebie na kołnierzach 3 i 4. Półsprzęgło 1a umieszczone w półtulei 2a od strony silnika posiada wnękę 5, w której znajduje się wirnik pompowy 6. Wirnik pompowy 6 połączony jest z kołnierzem tulei pośredniej 7 od strony silnika. Tuleja pośrednia 7 posiada otwór wielowypustowy, w którym umieszczona jest piasta 8 z otworem centralnym o średnicy odpowiedniej do osadzenia na wał silnika.

Półsprzęgło 1b umieszczone w półtulei 2b posiada wnękę 9, w której znajduje się wirnik turbinowy 10 przymocowany do kołnierza tulei pośredniej 11 od strony przekładni. Tuleja pośrednia 11 posiada otwór wielowypustowy, w którym umieszczona jest piasta 12 z otworem centralnym o średnicy odpowiedniej do nałożenia na wał przekładni. Wnęka 5 w półsprzęgle 1a i wnęka 9 w półsprzęgle 1b połączone kołnierzami 13 i 14 tworzą komorę roboczą sprzęgła hydrokinetycznego 1.

Komora robocza sprzęgła hydrokinetycznego 1 uszczelniona jest na obwodzie uszczelką 15. Kołnierze 13 i 14 półsprzęgieł 1a i 1b osadzone są we wnęce osadczej 16 utworzonej przez wybrania w kołnierzach 3 i 4 półtulei 2a i 2b.

Charakterystyczną cechą połączenia półsprzęgieł 1a i 1b jest to, że kołnierze 13 i 14 półsprzęgieł 1a i 1b są dociskane do siebie z chwilą łączenia kołnierzy 3 i 4 półtulei 2a i 2b.

Przed przegrodą 34 od strony wirnika pompowego 6 znajduje się wirnik czerpakowy 35 zamocowany do drugiego kołnierza tulei pośredniej 7 za pomocą nakładki 28. Natomiast do obudowy komory roboczej sprzęgła 1 od strony wirnika pompowego 6 zamocowane są na stale dwie odpowiednio ukształtowane rurki czerpakowe 36, pokazane na rysunku fig. 3. W czasie pracy zespołu sprzęgłowego wirnik czerpakowy 35 wykonuje ruch obrotowy łącznie z wałem silnika napędowego, natomiast rurki czerpakowe 36 wraz z obudową komory roboczej sprzęgła 1 są nieruchome, co powoduje dynamiczne zasilanie komory roboczej sprzęgła w medium robocze.

W tym rozwiązaniu, przy przenoszeniu mocy wykorzystana jest prawie całkowita ilość cieczy roboczej co umożliwia napełnienie zbiornika sprzęgła do poziomu poniżej krawędzi uszczelnienia. Zabezpiecza to przed wyciekiem cieczy roboczej w czasie postoju nawet przy nieszczelnych lub uszkodzonych uszczelkach.

Spis pozycji na rysunku fig. 1 - przekrój osiowy zespołu sprzęgłowego usytuowanego w typowym napędzie, fig. 2 - przekrój osiowy zespołu sprzęgłowego w wersji z dodatkowym czerpakiem, fig. 3 - przekrój sprzęgła wzdłuż osi przekroju A-A zaznaczonej na fig. 2.

1. sprzęgło hydrokinetyczne

1a - półsprzęgło, 1b - półsprzęgło

2. tuleja sprzęgłowa

2a - półtuleja, 2b - półtuleja

3. kołnierz dla półtulei 2a

4. kołnierz dla półtulei 2b

5. wnęka w półsprzęgle 1a

6. wirnik pompowy

7. tuleja pośrednia, na której jest wirnik pompowy

8. piasta na tulei 7

9. wnęka w półsprzęgle 1b

10. wirnik turbinowy

11. tuleja pośrednia od strony przekładni

12. piasta na tulei 11

13. kołnierz wnęki 5 w półsprzęgle 1a

14. kołnierz wnęki 9 w półsprzęgle 1b

PL 219 097 B1

15. uszczelka komory roboczej sprzęgła

16. wnęka osadcza utworzona przez wybrania w kołnierzach 5 i 6 półtulei 2a i 2b

17. łożyska kulkowe w których są osadzone piasty 8 i 12

18. pierścienie uszczelniające dla łożysk 17

19. pokrywy zamykające łożyska 17 i pierścienie uszczelniające 18

20. pokrywy zamykające otwory centralne w piastach 8 i 12

21. otwór wewnętrzny w półtulei 2a

22. otwór wewnętrzny w półtulei 2b

23. zbiornik cieczy roboczej

24. jedna część zbiornika roboczego 23

25. druga część zbiornika roboczego 23

26. otwory przelotowe w kołnierzach 13 i 14

27. dodatkowy zbiornik (komora czerpakowa)

28. nakładka mocująca wirnik czerpakowy

29. otwory łączące zbiornik z komorą roboczą

30. otwory w górnej części obudowy zbiornika

31. otwory w dolnej części obudowy zbiornika

32. otwory w półtulejach 2a i 2b

33. przegroda w alternatywnej wersji sprzęgła

34. otwór w przegrodzie

35. wirnik czerpakowy

36. rurki czerpakowe

Claims (15)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Zespół sprzęgłowy, zwłaszcza dla górniczych urządzeń transportowych, złożony z tulei sprzęgłowej, w której umieszczone jest sprzęgło hydrokinetyczne z wirnikiem pompowym i wirnikiem turbinowym w komorze roboczej sprzęgła, znamienny tym że tuleja sprzęgłowa (2) jest dzielona na dwie rozdzielnie ze sobą połączone półtuleje (2a) i (2b), a także sprzęgło hydrokinetyczne (1) jest dzielone na dwa rozdzielnie ze sobą połączone półsprzęgła (1a) i (1b) tworzące po złożeniu komorę roboczą sprzęgła (1) i zbiornik (23) cieczy roboczej usytuowany na zewnątrz komory roboczej przy czym obie półtuleje (2a) i (2b) połączone są ze sobą centrycznie śrubami na obwodzie ich kołnierzy (3) i (4), których wewnętrzne wybrania tworzą wnęką osadcza (16), w której osadzone są kołnierze (13) i (14) półsprzęgieł (1a) i (1b).
2. 2. Zespół sprzęgłowy według zastrz. 1, znamienny tym, że kołnierze (13) i (14) półsprzęgieł (1a) i (1b) przylegają do siebie i są dociśnięte i uszczelnione przez kołnierze (3) i (4) półtulei (2a) i (2b), a komora robocza sprzęgła (1) uszczelniona jest na obwodzie uszczelką (15).
3. 3. Zespół sprzęgłowy według zastrz. 1, znamienny tym, że w komorze roboczej sprzęgła (1) wirnik pompowy (6) w półsprzęgle (1a) jest zamocowany na kołnierzu tulei pośredniej (7) z otworem wielowypustowym, w którym umieszczona jest piasta (8), a wirnik turbinowy (10) w półsprzęgle (1b) jest zamocowany na kołnierzu tulei pośredniej (11) z otworem wielowypustowym, w którym umieszczona jest piasta (12).
4. 4. Zespół sprzęgłowy według zastrz. 1 albo 3, znamienny tym, że otwory centralne w piastach (8) i (12) od wewnątrz komory roboczej zakryte są pokrywami (20) stanowiącymi jednocześnie nakładki mocujące wirnik pompowy (6) i wirnik turbinowy (10) do kołnierzy tulei pośrednich (7) i (11).
5. 5. Zespół sprzęgłowy według zastrz. 1 albo 4, znamienny tym, że pokrywy (20) są centrowane i uszczelnione na powierzchniach centrujących tulei pośrednich (7) i (11).
6. 6. Zespół sprzęgłowy według zastrz. 1 albo 3, znamienny tym, że piasty (8) i (12) posiadają zewnętrzne powierzchnie wielowypustowe zakończone kształtem kulistym.
7. 7. Zespół sprzęgłowy według zastrz. 1 albo 3, znamienny tym, że piasty (8) i (12) są zazębione w otworach wielowypustowych tulei pośrednich (7) i (11).
8. 8. Zespół sprzęgłowy według zastrz. 1 albo 3, znamienny tym, że wirnik pompowy (6) wraz z tuleją pośrednią (7) jest podparty z jednej strony wahliwie na powierzchni kulistej piasty (8) w płaszczyźnie podziału komory roboczej, a z drugiej strony jest podparty wahliwie poprzez łożysko toczne (7) w obudowie półsprzęgła (1a).

   PL 219 097 B1
9. 9. Zespół sprzęgłowy według zastrz. 1 albo 3, znamienny tym, że wirnik turbinowy (10) wraz z tuleją pośrednią (11) jest podparty z jednej strony wahliwie na powierzchni kulistej piasty (12) w płaszczyźnie podziału komory roboczej, a z drugiej strony jest podparty wahliwie poprzez łożysko toczne (17) w obudowie półsprzęgła (1 b).
10. 10. Zespół sprzęgłowy według zastrz. 1, znamienny tym, że półsprzęgła (1a) i (1b) są dodatkowo centrowane w otworach wewnętrznych (21) i (22) półtulei (2a) i (2b).
11. 11. Zespół sprzęgłowy według zastrz. 1, znamienny tym, że w obudowie półsprzęgła (1a) jest otwór (29) łączący półsprzęgło (1a) wyposażone w wirnik pompowy (6) ze zbiornikiem cieczy roboczej (23).
12. 12. Zespół sprzęgłowy według zastrz. 1, znamienny tym, że zbiornik cieczy roboczej (23) sprzęgła (1) jest przedzielony kołnierzami (13) i (14) półsprzęgieł (1a) i (1 b) na dwie części (24) i (25) połączone otworami przelotowymi (26) w kołnierzach (13) i (14).
13. 13. Zespół sprzęgłowy według zastrz. 1, znamienny tym, że część zbiornika medium roboczego (23) po stronie wirnika pompowego (6) jest przedzielona przegrodą (33) posiadającą w dolnej części otwór (34), a przed przegrodą (33) jest wirnik czerpakowy (35) otwarty od strony wirnika pompowego (6) i zamocowany do drugiego kołnierza tulei pośredniej (7), zaś do obudowy komory roboczej od strony wirnika pompowego (6) zamocowane są co najmniej dwie rurki czerpakowe (36) usytuowane w wewnętrznej przestrzeni wirnika czerpakowego (35).
14. 14. Zespół sprzęgłowy według zastrz. 1, znamienny tym, że w dolnej części obudowy sprzęgła (1) znajduje się co najmniej jeden uszczelniony i zamknięty otwór spustowy (31) usytuowany nad co najmniej jednym otworem (32) znajdującym się w dolnej części półtulei (2a) lub (2b).
15. 15. Zespół sprzęgłowy według zastrz. 1, znamienny tym, że w górnej części obudowy sprzęgła (1) znajduje się co najmniej jeden otwór wlewowy (30) usytuowany pod co najmniej jednym otworem (32) znajdującym się w górnej części półtulei (2a) lub (2b).