PL218770B1 - Modułowy system zabudowy i sposób wznoszenia budowli o owalnym kształcie - Google Patents

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest modułowy system zabudowy, którego elementem są, co najmniej dwie budowle o owalnym kształcie oraz sposób wznoszenia budowli o owalnym kształcie. Modułowy system zabudowy opiera się na promieniowym układzie łączników wyprowadzonych z centralnego pomieszczenia.

Choć powszechnie znane są przykłady pochodzących już ze starożytności budowli w formie kopuły, to we współczesnym ujęciu technicznym znane są one stosunkowo niedługo i związane są z postacią Buckminstera Fullera. Według koncepcji Fullera proste i sztywne elementy łączone są w węzłach specjalnie dobranymi łącznikami. Przykładem takiego łącznika może być zgłoszony zarówno w Polsce jak też w procedurze międzynarodowej PCT na rzecz Wojciecha Rogowskiego pod numerem P 359251 wynalazek będący złączem przeznaczonym do konstrukcji belkowych. Jego zastosowanie pozwala na wytworzenie konstrukcji kopułowych o bardzo charakterystycznym kształcie, złożonym z połączonych krawędziami wielokątów opierających się na wytworzonych za pomocą łączników i belek konstrukcji nośnej.

Alternatywą dla konstrukcji ramowych czy belkowych są kopuły wykonywane ze sztywnej pianki poliuretanowej (SzPPU). Podstawowym elementem takich budowli jest zewnętrzna powłoka, stanowiąca najważniejszy element konstrukcji. Produkowana jest ona przez Amerykańską Agencję Kosmiczną (NASA), a ściślej mówiąc na jej licencji.

Sposób budowy takiego obiektu przebiega według następujących etapów:

1. Przygotowanie terenu, wykonanie tzw. pierścieniowego fundamentu ze zbrojeniem.

2. Zamocowanie powłoki zewnętrznej na fundamencie. Nadmuchiwanie powłoki zewnętrznej do właściwej postaci. Śluza powietrzna w ścianie powłoki pozwala na swobodny dostęp do wnętrza. Do nadmuchiwania powłoki najczęściej stosowane są dwa wentylatory o niezależnym zasilaniu.

3. Nałożenie wewnętrznej warstwy pianki poliuretanowej. Po utwardzeniu warstwa pianki spełnia rolę izolacji dla całej kopuły i jest oparciem dla dalszego zbrojenia kopuły.

4. Po utwardzeniu pianki budowane jest wewnętrzne zbrojenie kopuły. Jest ono szkieletem dla ścian kopuły z natryskiwanego betonu.

5. Ostatnią fazą budowy jest natryskiwanie wewnętrznej warstwy betonu. Warstwa ta pokrywa szkielet konstrukcji, a po związaniu tworzy wyjątkowo sztywną, ognioodporną i wytrzymałą konstrukcję całej kopuły.

Znany jest także ze zgłoszenia patentu P-364451 sposób wytwarzania powłok, który polega na tym, że z bryły styropianu wycina się rdzeń powłoki, który następnie zbroi się powierzchniowo, przyklejając zbrojenie klejem. Rdzenie powłoki w miejscu łączenia skleja się pianką, a zbrojenie przykleja na zakład, następnie na zbrojenie powierzchniowe nakłada się warstwę betonu zbrojonego. Przy czym wycinanie rdzenia z bryły styropianu polega na cięciu metalowym nożem lub nożami, rozgrzanymi powyżej temperatury topienia styropianu prądem elektrycznym po krzywiznach, gdzie krzywiznę uzyskujemy regulując długość noża, kąt i miejsce mocowania.

Z brytyjskiego zgłoszenia patentowego GB 2382085 znana jest ponadto panelowa, przenośna konstrukcja budynku, oparta na łączonych ze sobą segmentach. Łączone są one ze sobą specjalnymi łącznikami, których elementy są zarazem uszczelnieniem konstrukcji.

Podobnie wykonywane są budynki według dokumentu GB 2208081 oraz GB 2056518. Podstawowymi elementami składowymi opisanych w nich obiektów są łączone ze sobą panele, o których w opisie wynalazku można przeczytać, iż korzystnie posiadają one właściwości termoizolacyjne i są na tyle sztywne, że cała konstrukcja nie wymaga stosowania dodatkowych elementów nośnych.

Znany także jest z patentu EP 0219262 wynalazek dotyczący modułowych konstrukcji budowlanych, które mogą zostać ze sobą połączone za pomocą specjalnego łącznika. Połączenie można wykonać zestawiając dwie kopuły obok siebie lub umieszczając pomiędzy nimi dodatkowy korytarz, wykonany w takiej samej jak kopuły technologii.

Z patentu na rzecz Steffena Marceliusa (Włochy) EP 0038382 ujawniona jest konstrukcja płyty warstwowej o kształcie pomocnym przy wznoszeniu okrągłych (sferycznych) budynków. Dodatkowo w omawianym dokumencie można odnaleźć ujawnienie dotyczące elementów konstrukcyjnych umożliwiających montaż w budynku tradycyjnych płaskich okien.

Modułowy system zabudowy oparty na promieniowym układzie łączników według wynalazku zawiera korytarz centralny o kształcie zbliżonym do ściętego stożka lub walca. Korzystnie korytarz

PL 218 770 B1 centralny zbudowany jest z profili wzmacnianych o kształcie trapezu, stanowią one oparcie dla dołączanych później łączników. Korzystnie gdy ścięty stożek stanowiący korytarz centralny zbudowany jest z sześciu trapezów.

W innym wariancie korytarz centralny zbudowany jest z profili wzmacnianych o kształcie prostokąta. Korzystnie, gdy walec zbudowany jest z sześciu prostokątów. Korzystnie, kiedy średnica podstawy stożka albo walca tworzącego korytarz równa jest dwukrotnej długości dolnej podstawy trapezu albo krótszego boku prostokąta. Do górnej podstawy każdego trapezu albo do górnego krótszego boku prostokąta przymocowane są znanym sposobem łukowate żebra tworzące kształt kopuły. Na użebrowaniu wsparte jest sferyczne zadaszenie. W innym wariancie zadaszenie jest wewnętrznie uzbrojone i wsparte jest bezpośrednio na profilach trapezów albo prostokątów.

Jeden z łączników połączonych z korytarzem centralnym może być skrócony, a jego wolny wówczas koniec może zostać wyposażony w drzwi.

Korzystnie, kiedy górne wzdłużne przestrzenie łączników są przeszklone. Korytarz centralny jest połączony za pomocą łączników, z co najmniej dwiema budowlami o kształtach sferycznych wykonanych dowolną znaną techniką i/lub sposobem według wynalazku.

Sposób wznoszenia budowli według wynalazku polega na wykonaniu kolejnych kroków, w których efekcie powstają kopułowe budowle połączone ze sobą korytarzami.

Krok pierwszy, to niwelacja terenu i wykonanie fundamentu i posadzki, odpowiadających kształtem kształtowi przyszłego budynku. Operacje te wykonuje się dowolną znaną techniką w dowolnej z dostępnych technologii. Przy czym korzystnie jest, gdy wylewka betonowa, na której posadowiona jest posadzka, uniesiona jest nad poziom gruntu.

Korzystnie, kiedy podniesiona wylewka betonowa jest wylewką, na której posadowiona jest posadzka.

Korzystnie, jeśli pomiędzy wylewką betonową, a posadzką umieszczona jest warstwa ocieplenia.

Korzystnie, kiedy krawędzie obrysu budynku zabezpieczone są przed wilgocią.

Korzystnie, kiedy zabezpieczenie takie ma postać izolacji przeciwko wilgoci i/lub termicznej.

W drugim kroku budowy z prefabrykowanych metodą wtrysku elementów z materiału spienialnego korzystnie styropianu składa się kolejne kopuły. Kształt oraz wypusty elementów umożliwia postawienie samonośnej półsfery. W szczególnym przypadku prefabrykowane elementy zawierają zewnętrzną konstrukcję ceramiczną oraz rdzeń termoizolacyjny, korzystnie styropianowy. Kształt zewnętrzny elementu zbliżony jest do sferycznych trójkątów Fulera pozwalającym zbudować kopułę albo trapezom sferycznym. Dodatkowo przy łączeniu paneli używa się kleju korzystnie poliuretanowego.

Korzystnie, kiedy panele te wykonano ze spienionego polistyrenu.

Korzystnie, kiedy panele posiadają rowki, odpowiadające rozmieszczeniu elementów szkieletu konstrukcyjnego.

Korzystnie, kiedy w wypadku końcowej prefabrykacji na placu budowy, panele mogą zostać wyposażone w rowki na elementy konstrukcyjne stelażu poprzez wybranie materiału, z jakiego je wytworzono.

W innym wariancie wykonania konstrukcje nośne kopuły uzyskuje się poprzez pokrycie paneli zewnętrznych warstwą żywicy chemoutwardzalnej, przy czym warstwa ta może być wykonana nieciągle. Korzystnie, gdy w powierzchni paneli zewnętrznych znajdują się wybrania, które wypełnia się warstwa żywicy. W wypadku wykonywania laminowanej powłoki na powierzchni nie całej kopule, nadanie jej właściwej nośności polega na wytworzeniu z pozbawionych zbrojenia paneli sfery, a następnie ułożeniu na jej powierzchni pasów z materiału chłonnego, używanego w procesach laminowania. Korzystnie, kiedy przez każdy panel tworzący sferę przechodzi, co najmniej jeden wzmocniony pas posiadający właściwości przenoszenia obciążeń. Pasy takie mogą być umieszczane zarówno we wnętrzu sfery, jak też na jej zewnętrznej powierzchni. Po pokryciu pasów lub ich nasączeniu masą utwardzalną, stanowi ona po ostatecznym utwardzeniu konstrukcję nośną kopuły.

Konstrukcja nośna budynku w jednym z wariantów wykonywana jest z prefabrykowanych elementów prętowych uformowanych w łuki i/lub okręgi. Poszczególne elementy konstrukcyjne mogą być wykonane z dowolnych materiałów, które mogą stanowić elementy konstrukcyjne budowli. W zależności od potrzeb inwestora, materiały z jakich wytworzono konstrukcję nośną mogą wykluczać lub nie powstawanie efektu „klatki Faradaya”.

Opracowaną na potrzeby niniejszego wynalazku metodę tworzenia konstrukcji nośnej jest wytworzenie jej, jako konstrukcji z łuków i okręgów.

PL 218 770 B1

Usytuowanie okręgów oparte jest na zależności geometrycznej wg, której obręcze o dowolnej średnicy przylegają zupełnie do każdej części sfery. W zależności od wielkości budynku ustala się wymaganą gęstość ożebrowania, a co za tym idzie średnice i/lub ilość obręczy. Obręcze łączy się ze sobą dowolną znaną techniką. Wzajemny układ obręczy może być taki, iż obręcze dotykają się wzajemnie lub ich obwody krzyżują się (przecinają). Konstrukcja nośna wytworzona w ten sposób może stanowić alternatywę dla znanych obecnie sposobów wzmacniania konstrukcji sferycznych budowli. Sposób zbrojenia obręczowego może być także wykorzystywany podczas renowacji lub wzmacniania istniejących kopuł, wykonanych dowolną inną techniką lub sposobem według wynalazku. Możliwe jest także wykonanie konstrukcji opartej na szkielecie wykonanym z okręgów metodą siatkobetonu. Przy czym to okręgi i/lub łuki stanowią rdzeń siatkobetonu, a ich parametry wytrzymałościowe odpowiadają parametrom elementów konstrukcyjnych, jakie przenosiłyby obciążenia, gdyby nie zastosowano siatki okręgów i/lub łuków.

W wypadku konstruowania szkieletu budowli za pomocą zbrojenia obręczowego ustala się, w którym miejscu będą okna, a następnie w tym miejscu umieszcza się obręcz o odpowiednim dobranym promieniu. Rozwiązanie to pozwala zastosować okrągłe okna bez dodatkowych zbrojeń czy wtórnego cięcia szkieletu. Umożliwia to także zastosowanie płaskich tafli szkła lub okien wytworzonych w tradycyjny „płaski” sposób. W przypadku otworów do przyłączenia łączników i/lub drzwi, jako podparcie a za razem część szkieletu można zastosować kształt półokrągły lub eliptyczny mocowany do podłoża, lub prefabrykowany stelaż będący elementem nośnym łącznika, np. trapez. W przypadku konstrukcji wykonanej metodą siatkobetonu otwory użytkowe wycina się po wykonaniu kompletnego szkieletu.

W wypadku budowy sfery z prefabrykowanych paneli samonośnych otwory użytkowe mogą zawierać się w gotowych panelach albo w innym wariancie wykonuje się je na miejscu budowy po wycięciu w wykonanej sferze pożądanych kształtów. Korzystnie, kiedy otwór wykonany jest tak, iż w pierwszej kolejności usuwana jest warstwa nie konstrukcyjna panelu, a następnie do odsłoniętej konstrukcji wewnątrz panelu montowana jest dowolną techniką konstrukcja nośna otworu i usuwana zbędna część konstrukcji nośnej kopuły.

Powierzchnie okienne rozwiązane są korzystnie poprzez uzupełnienie powierzchni sferycznej przez samonośną konstrukcję łamaną pod katem zbliżonym do 135 stopni. Górna płaszczyzna okienna konstrukcji łamanej wsparta jest na szkielecie kopuły w taki sposób, że co najmniej jeden punkt na odcinku tworzącym krawędź styku okna ze sferą przylega do dowolnego elementu szkieletu. Dolna płaszczyzna okienna wsparta jest o powierzchnię płyty stanowiącej podłogę kopuły, w tej jej części, która wystaje na zewnątrz. Korzystnie dolna część płaszczyzny okna wsparta jest dodatkowo o sferę. W każdym wariancie wykonania możliwe jest zastosowanie okien i drzwi o okrągłym kształcie i płaskiej lub wypukłej powierzchni.

W zależności od preferencji przyszłych użytkowników budowli, okna lub drzwi mogą zostać osadzone w konstrukcji budynku za pośrednictwem skróconego łącznika, wysuniętego na zewnątrz kopuły na dowolną odległość.

Taki dodatkowy element pozwala wytworzyć w powierzchni kopuły rodzaj wykusza, a dzięki dowolnemu sposobowi łączenia go z konstrukcją nośną budynku pozwala na taki montaż okien oraz drzwi zarówno przed pokryciem szkieletu konstrukcyjnego elementami powłoki zewnętrznej, jak też po zakończeniu takiej operacji.

Etap czwarty budowy to wykończenie powierzchni wewnętrznej kopuły, poprzez wypełnienie szczelin i łączeń pianą, korzystnie montażową. Po tej operacji wewnętrzna powierzchnia kopuły może być pokryta tynkiem.

W etapie piątym wykańczana jest zewnętrzna powierzchnia sfery, poprzez naniesienia na nią warstwy zewnętrznej. Zewnętrzna powierzchnia sfery pokrywana jest warstwą wodoodporną, korzystnie jest pokrywać te miejsca powierzchni zewnętrznej paneli, które nie zostały wzmocnione żywicą. Korzystnie warstwa wodoodporna ma postać farby lub tzw. folii w płynie. Korzystnie, kiedy na powierzchnie paneli naniesiona została dodatkowa warstwa zabezpieczająca sferę przed uszkodzeniami mechanicznymi, warstwą zabezpieczającą może być w szczególnym przypadku tynk żywiczny. W innym wariancie warstwę zabezpieczającą sferę przed uszkodzeniami mechanicznymi nanosi się na miejsca pokryte warstwą wodoodporną.

W innym wariancie sposobu według wynalazku możliwe jest także wykonanie budowli bez wznoszenia szkieletu nośnego. W tym celu podczas budowy wykorzystuje się panele z umieszczonymi w ich wnętrzu elementami konstrukcyjnymi. Korzystnie, gdy miejsca łączeń paneli są odkryte. KoPL 218 770 B1 rzystnie, gdy odkrycie w miejscach łączeń jest na tyle rozległe, że umożliwia połączenie elementów konstrukcyjnych dowolną znaną techniką.

W innym wariancie sposobu konstrukcje kopuły wznosi się z wykorzystaniem pustaków styropianowych, wykonanych znaną technologią, zbudowanych tak, że zawierają dwie równoległe płaszczyzny sferyczne, których kształty odpowiadają sobie albo w innym wariancie są różnymi wycinkami sfery i/lub sfer.

Możliwe jest także wykonanie konstrukcji sferycznej bez wstępnego budowania konstrukcji nośnej, poprzez wykorzystanie paneli wewnętrznie zbrojonych lub paneli ze specjalnie dobranego tworzywa, które spełni zarówno wymagania nośne jaki i termoizolacyjne (np. twardy poliuretan). Kształt paneli wybrany został spośród wycinka sfery opartego na okręgu, wycinka sfery opartego na łuku lub okręgu i trzeciego wycinka sfery, wypełniającego przestrzeń pomiędzy dwoma poprzednimi. W tym rozwiązaniu w miejscu panela okrągłego można umieszczać typowe, okrągłe, płaskie okna. Możliwe są również inne kształty paneli, np.: koła i trójkąty o wklęsłych bokach, dobranych tak, aby wypełniały przestrzenie pomiędzy kołami albo koła i trójkąty o wklęsłych, łukowato ukształtowanych bokach (10 półkoli + 20 połówek trójkąta albo inaczej 3 kół i półkoli oraz 8 trójkątów i 4 połówek). Panele mogą być zbudowane ze styropianu usztywnionego w środku prętami korzystnie żelaznymi i/lub z włókna szklanego.

Zaletą sposobu według wynalazku jest możliwość budowania wieloizbowych kompleksów, co zapewniałoby komunikację pomiędzy poszczególnymi pomieszczeniami/kopułami bez przejść amfiladowych i pozwalałoby na rozbudowę kompleksu w przyszłości. Konstrukcje budynków kopułowych uniemożliwiają budowanie domów wielopiętrowych przy zachowaniu efektywnego wykorzystania powierzchni na górnych piętrach. Również konieczność budowania nośnych elementów kondygnacyjnych we wnętrzu komplikuje proces wznoszenia budynku i czyni go nieekonomicznym. W sposobie według wynalazku zauważono, że efektywna konstrukcja kopuły powinna mieć wysokość zawierającą ₂ się w przedziale od 3,5 do 4,5 m, taka wysokość odpowiada powierzchni 38-60 m², co pozwala wykorzystywać każdą kopułę zasadniczo, jako jedno pomieszczenie, choć możliwe zastosowanie ścian działowych. Rozwiązania według wynalazku pozwalają na wznoszenie budowli o proporcjach optymalnych, z punktu widzenia pomieszczeń mieszkalnych i ekonomiki wykonawczo-użytkowej. Korytarz centralny oparty na sześciu przylegających profilach wejść jest minimalną, prostą konstrukcją zapewniającą komunikację a przy ustawianiu kolejnych kopuł blisko, obok siebie długość 2 łączników wraz z korytarzem centralnym (odległość do pokonania pomiędzy dowolnymi kopułami) ograniczona jest do długości bliskiej średnicy jednej kopuły.

Modułowy system zabudowy przedstawiony został na rysunku, na którym:

Fig. 1 przedstawia widok gotowego domu w widoku z góry;

Fig. 2 przedstawia widok gotowego domu w widoku z boku;

Fig. 3 przedstawia przekrój kopuły ze zbrojeniem wykonanym od wewnątrz;

Fig. 4 przedstawia trapezowy pustak według wynalazku;

Fig. 5 przedstawia przekrój kopuły ze zbrojeniem częściowo powierzchniowym, wchodzącym w kopułę;

Fig. 6 przedstawia sposób oparcia okna o zbrojenie kopuły;

Fig. 7 przedstawia panele sferyczne według wynalazku oraz zbudowaną z nich kopułę;

Fig. 8 przedstawia zbrojenie z „siatki okręgów”;

Fig. 9 przedstawia zbrojenie powierzchniowe wykonane w technologii laminowania;

Fig. 10 przedstawia pustak sferyczny.

P r z y k ł a d 1

Modułowy system zabudowy oparty na promieniowym układzie łączników według wynalazku zawiera korytarz centralny 1 o kształcie zbliżonym do ściętego stożka lub walca. Korytarz centralny 1 zbudowany jest z wzmacnianych profili o kształcie trapezu, stanowią one oparcie dla dołączanych później łączników 2. Średnica podstawy stożka albo walca tworzącego korytarz równa jest dwukrotnej długości dolnej podstawy trapezu albo krótszego boku prostokąta. Do górnej podstawy każdego trapezu albo do górnego krótszego boku prostokąta przymocowane są znanym sposobem łukowate żebra tworzące kształt kopuły. Na użebrowaniu wsparte jest sferyczne zadaszenie 3.

Jeden z łączników 2 połączonych z korytarzem centralnym 1 jest skrócony, a jego wolny wówczas koniec wyposażony jest w drzwi. Górne wzdłużne przestrzenie łączników są przeszklone.

PL 218 770 B1

Korytarz centralny 1 połączony jest za pomocą łączników 2 z budowlą o kształcie sferycznym 4, a także z budowlami o kształtach sferycznych wykonanych dowolną znaną techniką oraz sposobem według wynalazku.

Sposób wznoszenia budowli według wynalazku polegający na tym, że na wybranym terenie wylewa się betonowe podłoże domu w systemie wodoszczelnym o kształcie odpowiadającym podstawie całej budowli poszerzonym o kilkudziesięciu centymetrowe opasanie. Do tak przygotowanego podłoża mocuje się metalowe ograniczniki, będące dokładnym obrysem budowli - kopuły 4, dające podparcie w płaszczyźnie poziomej dla ustawianych ze styropianu elementów 7. Z prefabrykowanych elementów styropianowych 7 składa się kolejne kopuły 4. Kształt oraz wypusty paneli 7 umożliwiają postawienie samonośnej półsfery styropianowej. Dodatkowo przy łączeniu paneli używa się kleju poliuretanowego do styropianu.

Na wewnętrznej powierzchni kopuły 4 mocuje się zbrojenie obręczowe 9.

Są to okręgi z drutu o odpowiedniej grubości, które niezależnie od średnicy zawsze w pełni przylegają do sferycznego kształtu wnętrza. Obręcze 9 mogą się przecinać, łączy sieje ze sobą zaciskowymi klamrami, lub drutem wiązałkowym. W miejscu, gdzie dobiega łącznik 2 wycina się otwór na łącznik 2, mocuje się prefabrykowany trapez konstrukcyjny, będący elementem nośnym łącznika 2 i spina się go z obręczami zbrojeniowymi 9 kopuły.

Konstrukcja korytarza centralnego opiera się na sześciu trapezach nośnych (np. stalowych) będących wsparciem dla łącznika 2 oraz dekla (dachu) korytarza centralnego 1. Trapezy mocuje się do podłoża, łączy trwale ze sobą a na ich szczycie opiera się prefabrykowany z prętów oraz styropianu okrągły dach korytarza 1.

Szkielet łączników 2 wykonuje się poprzez połączenie stalowymi elementami trapezów nośnych, umocowanych wewnątrz kopuł 4 z trapezami korytarza centralnego 1. Na tak powstałym stelażu opiera się prefabrykowane, płaskie elementy styropianowe oraz przeszklenia górne łączników 2. Na trzech pozostałych trapezach konstrukcyjnych korytarza centralnego 1, które nie będą wykorzystywane dla podparcia łączników 2 opiera się prefabrykowane, zbrojone elementy styropianowe 7 o kształcie wycinka stożka, będące ścianą korytarza centralnego 1. Wszystkie prześwity pomiędzy zbiegającymi się łącznikami oraz połączenia łącznik 2 - kopuła 4 wypełnia się pianą poliuretanową, którą później docina się, by wyrównać kształty bryły.

Właściwą warstwą nośną budynku jest siatkobeton. Tworzy się ją poprzez natrysk od wewnątrz warstwy betonu na zbrojenia kopuł 4 oraz łączników 2. Z właściwości fizycznych sfery wynika, że warstwa użyta do kopuł może być cieńsza niż ta na wewnętrznej (płaskiej) powierzchni łączników.

W kopułach 4 wycina się okrągłe otwory na okna, kominy i kratki wentylacyjne. W okrągłych otworach umieszcza się okna PCW o płaskich szybach. Jeżeli z uwagi na małą grubość powłoki betonowej, trudno jest zamocować standardowy profil okna, stosuje się rozetę - profil wzmacniający 17 wchodzącą w głąb warstwy styropianowej, przymocowaną trwale do warstwy siatkobetonu oparty w punktach 18.

Na tym etapie wykonuje się uszczelnienia posadzki 6 zapobiegające dostaniu się wody z betonowego opasania do wewnątrz budynku. Wewnątrz całej konstrukcji układa się warstwę termoizolacji (styropian), a na niej płytę podłogową.

W łącznikach 2 umieszcza się (wedle potrzeby) drzwi wewnętrzne, tak aby ich podstawą była cięciwa, a pozycja pionowa zachowana (z uwagi na to, że połączone części budynku nie są pionowe, dolna krawędź drzwi będzie w świetle kopuły lub korytarza centralnego, natomiast górna - w świetle łącznika). Drzwi wejściowe analogicznie, umieszcza się w skróconym łączniku 10, który nie jest doprowadzony do żadnej z kopuł a jedynie tworzy ściany i zadaszenie dla tych drzwi. Ściany działowe wykonuje się wewnątrz kopuł w znanej technologii i umieszcza w nich standardowe drzwi.

Na zewnętrzną (styropianową) powierzchnię budynku nanosi się warstwę wodoodporną i zabezpieczającą mechanicznie - np. tynk żywiczny do styropianu

P r z yk ł a d 2

Modułowy system zabudowy oparty na promieniowym układzie łączników według wynalazku zawiera korytarz centralny 1 o kształcie ściętego stożka lub walca. Korytarz centralny 1 zbudowany jest z profili wzmacnianych o kształcie prostokąta. Średnica podstawy stożka albo walca tworzącego korytarz centralny 1 równa jest dwukrotnej długości dolnej krótszego boku prostokąta. Do górnego krótszego boku prostokąta przymocowane są znanym sposobem łukowate żebra tworzące kształt kopuły. Na użebrowaniu wsparte jest sferyczne zadaszenie 3. W innym wariancie zadaszenie jest wewnętrznie uzbrojone i wsparte jest bezpośrednio na profilach trapezów albo prostokątów.

PL 218 770 B1

Krok pierwszy to niwelacja terenu i wykonanie fundamentu 5 i posadzki 6 odpowiadających kształtem kształtowi przyszłego budynku. Operacje te wykonuje się dowolną znaną techniką w dowolnej z dostępnych technologii.

W drugim kroku budowy z prefabrykowanych metodą wtrysku elementów styropianowych 7 składa się kolejne kopuły 4. Kształt oraz wypusty elementów 7 umożliwiają postawienie samonośnej półsfery styropianowej. Dodatkowo przy łączeniu paneli używa się kleju poliuretanowego.

Sposób zabudowy według wynalazku umożliwia wykonanie budowli bez wznoszenia szkieletu nośnego. Podczas budowy wykorzystuje się panele z umieszczonymi w ich wnętrzu elementami konstrukcyjnymi. Miejsca łączeń paneli są odkryte. Odkrycie w miejscach łączeń jest na tyle rozległe, że umożliwia połączenie elementów konstrukcyjnych dowolną znaną techniką.

Etap trzeci budowy to wykończenie powierzchni wewnętrznej kopuły 4, poprzez wypełnienie szczelin i łączeń pianą, korzystnie montażową. Po tej operacji wewnętrzna powierzchnia kopuły pokrywana jest tynkiem 19.

W etapie czwartym wykańczana jest zewnętrzna powierzchnia kopuły 4, poprzez naniesienie na nią warstwy zewnętrznej. Zewnętrzna powierzchnia kopuły 4 pokrywana jest następnie warstwą zabezpieczającą.

P r z y k ł a d 3

Modułowy system zabudowy oparty na promieniowym układzie łączników według wynalazku zawiera korytarz centralny 1 o kształcie zbliżonym do ściętego stożka lub walca. Korytarz centralny 1 zbudowany jest z wzmacnianych profili o kształcie trapezu, stanowią one oparcie dla dołączanych później łączników 2. Średnica podstawy stożka albo walca tworzącego korytarz równa jest dwukrotnej długości dolnej podstawy trapezu albo krótszego boku prostokąta. Do górnej podstawy każdego trapezu albo do górnego krótszego boku prostokąta przymocowane są znanym sposobem łukowate żebra tworzące kształt kopuły. Na użebrowaniu wsparte jest sferyczne zadaszenie 3.

Jeden z łączników 2 połączonych z korytarzem centralnym 1 jest skrócony, a jego wolny wówczas koniec wyposażony jest w drzwi.

Górne wzdłużne przestrzenie łączników są przeszklone, a rozmieszczenie elementów konstrukcyjnych umożliwia oparcie szklanych elementów tworzących dach łącznika, bez wytwarzania pozornych podziałów poszczególnych szklanych paneli.

Korytarz centralny 1 połączony jest za pomocą łączników 2 z budowlą o kształcie sferycznym 4, a także z budowlami o kształtach sferycznych wykonanych dowolną znaną techniką oraz sposobem według wynalazku.

Sposób wznoszenia budowli według wynalazku polega na wykonaniu kolejnych kroków, w których efekcie powstają kopułowe budowle połączone ze sobą korytarzami 1.

Krok pierwszy to niwelacja terenu i wykonanie fundamentu 5 i posadzki 6 odpowiadających kształtem kształtowi przyszłego budynku. Operacje te wykonuje się dowolną znaną techniką w dowolnej z dostępnych technologii.

W drugim kroku budowy z prefabrykowanych metodą wtrysku elementów styropianowych 7 składa się kolejne kopuły 4. Kształt oraz wypusty elementów 7 umożliwiają postawienie samonośnej półsfery styropianowej. Dodatkowo przy łączeniu paneli używa się kleju poliuretanowego.

Panele wykonano ze spienionego polistyrenu i posiadają one rowki, odpowiadające rozmieszczeniu elementów szkieletu konstrukcyjnego. W wypadku końcowej prefabrykacji na placu budowy, panele mogą zostać wyposażone w rowki na elementy konstrukcyjne stelażu poprzez wybranie materiału, z jakiego je wytworzono.

W trzecim etapie konstrukcja nośna 8 budynku wykonywana jest w technologii laminowania, jako zewnętrzny szkielet budowli. W tym celu na powierzchni kopuły 4 wyznacza się miejsca przebiegu ożebrowania 12, a następnie w tych miejscach nakłada się i za pomocą żywicy mocuje pasy z materiału chłonnego, które po pokryciu żywicą tworzą laminatowy szkielet przenoszący obciążenia.

Etap czwarty budowy to wykończenie powierzchni wewnętrznej kopuły 4, poprzez wypełnienie szczelin i łączeń pianą, korzystnie montażową. Po tej operacji wewnętrzna powierzchnia kopuły pokrywana jest tynkiem 19.

W etapie piątym wykańczana jest zewnętrzna powierzchnia kopuły 4, poprzez naniesienia na nią warstwy zewnętrznej 13 zabezpieczającej przed działaniem środowiska oraz uszkodzeniami mechanicznymi. Warstwa zewnętrzna 13 nakładana jest jedynie w miejscach, w których nie umieszczono laminowanego ożebrowania 12.

PL 218 770 B1

P r z y k ł a d 4

Modułowy system zabudowy oparty na promieniowym układzie łączników według wynalazku zawiera korytarz centralny 1 o kształcie zbliżonym do ściętego stożka lub walca. Korytarz centralny 1 zbudowany jest z wzmacnianych profili o kształcie trapezu, stanowią one oparcie dla dołączanych później łączników 2. Średnica podstawy stożka albo walca tworzącego korytarz równa jest dwukrotnej długości dolnej podstawy trapezu albo krótszego boku prostokąta. Do górnej podstawy każdego trapezu albo do górnego krótszego boku prostokąta przymocowane są znanym sposobem łukowate żebra tworzące kształt kopuły. Na użebrowaniu wsparte jest sferyczne zadaszenie 3.

Jeden z łączników 2 połączonych z korytarzem centralnym 1 jest skrócony, a jego wolny wówczas koniec wyposażony jest w drzwi.

Górne wzdłużne przestrzenie łączników są przeszklone, a rozmieszczenie elementów konstrukcyjnych umożliwia oparcie szklanych elementów tworzących dach łącznika, bez wytwarzania pozornych podziałów poszczególnych szklanych paneli.

Korytarz centralny 1 połączony jest za pomocą łączników 2 z budowlą o kształcie sferycznym 4, a także z budowlami o kształtach sferycznych wykonanych dowolną znaną techniką oraz sposobem według wynalazku.

Sposób wznoszenia budowli według wynalazku polega na wykonaniu kolejnych kroków, w których efekcie powstają kopułowe budowle połączone ze sobą korytarzami 1.

Krok pierwszy to niwelacja terenu i wykonanie fundamentu 5 i posadzki 6 odpowiadających kształtem kształtowi przyszłego budynku. Operacje te wykonuje się dowolną znaną techniką w dowolnej z dostępnych technologii.

W drugim kroku budowy z prefabrykowanych metodą wtrysku elementów styropianowych 7 składa się kolejne kopuły 4. Kształt oraz wypusty elementów 7 umożliwiają postawienie samonośnej półsfery styropianowej. Przy czym panele styropianowe mają budowę warstwową z umieszczonymi we wnętrzu elementami zbrojącymi.

W trzecim etapie konstrukcja nośna 8 budynku wykonywana jest w technologii laminowania, jako zewnętrzny szkielet budowli. W tym celu na powierzchni kopuły 4 wyznacza się miejsca przebiegu ożebrowania 12, a następnie w tych miejscach nakłada się i za pomocą żywicy mocuje pasy z materiału chłonnego, które po pokryciu żywicą tworzą laminatowy szkielet przenoszący obciążenia.

Etap czwarty budowy to wykończenie powierzchni wewnętrznej kopuły 4, poprzez wypełnienie szczelin i łączeń pianą, korzystnie montażową. Po tej operacji wewnętrzna powierzchnia kopuły pokrywana jest tynkiem 19.

W etapie piątym wykańczana jest zewnętrzna powierzchnia kopuły 4, poprzez naniesienia na nią warstwy zewnętrznej 11 zabezpieczającej przed działaniem środowiska oraz uszkodzeniami mechanicznymi.

P r z y k ł a d 5

Modułowy system zabudowy oparty na promieniowym układzie łączników według wynalazku zawiera korytarz centralny 1 o kształcie zbliżonym do ściętego stożka lub walca. Korytarz centralny 1 zbudowany jest z wzmacnianych profili o kształcie trapezu, stanowią one oparcie dla dołączanych później łączników 2. Średnica podstawy stożka albo walca tworzącego korytarz równa jest dwukrotnej długości dolnej podstawy trapezu albo krótszego boku prostokąta. Do górnej podstawy każdego trapezu albo do górnego krótszego boku prostokąta przymocowane są znanym sposobem łukowate żebra tworzące kształt kopuły. Na użebrowaniu wsparte jest sferyczne zadaszenie 3.

Jeden z łączników 2 połączonych z korytarzem centralnym 1 jest skrócony, a jego wolny wówczas koniec wyposażony jest w drzwi.

Górne wzdłużne przestrzenie łączników są przeszklone, a rozmieszczenie elementów konstrukcyjnych umożliwia oparcie szklanych elementów tworzących dach łącznika, bez wytwarzania pozornych podziałów poszczególnych szklanych paneli.

Korytarz centralny 1 połączony jest za pomocą łączników 2 z budowlą o kształcie sferycznym 4, a także z budowlami o kształtach sferycznych wykonanych dowolną znaną techniką oraz sposobem według wynalazku

Sposób wznoszenia budowli według wynalazku polega na wykonaniu kolejnych kroków, w których efekcie powstają kopułowe budowle połączone ze sobą korytarzami 1.

Krok pierwszy to niwelacja terenu i wykonanie fundamentu 5 i posadzki 6 odpowiadających kształtem kształtowi przyszłego budynku. Operacje te wykonuje się dowolną znaną techniką w dowolnej z dostępnych technologii.

PL 218 770 B1

W drugim kroku budowy z prefabrykowanych metodą wtrysku elementów styropianowych 7 składa się kolejne kopuły 4. Kształt oraz wypusty elementów 7 umożliwiają postawienie samonośnej półsfery styropianowej. Dodatkowo przy łączeniu paneli używa się kleju poliuretanowego, przy czym kształt paneli (elementów 7) wybrany został spośród wycinka sfery opartego na okręgu 14, wycinka sfery opartego na łuku lub okręgu 15 i trzeciego wycinka sfery 16, wypełniającego przestrzeń pomiędzy dwoma poprzednimi.

W trzecim etapie konstrukcja nośna 8 budynku wykonywana jest w technologii laminowania, jako zewnętrzny szkielet budowli. W tym celu na powierzchni kopuły 4 wyznacza się miejsca przebiegu ożebrowania 12, a następnie w tych miejscach nakłada się i za pomocą żywicy mocuje pasy z materiału chłonnego, które po pokryciu żywicą tworzą laminatowy szkielet przenoszący obciążenia.

Etap czwarty budowy to wykończenie powierzchni wewnętrznej kopuły 4, poprzez wypełnienie szczelin i łączeń pianą, korzystnie montażową. Do wewnętrznej powierzchni kopuły 4 mocowana jest siatka stalowa, która pokrywana jest tynkiem 19 nanoszonym w technologii natryskowej.

W etapie piątym wykańczana jest zewnętrzna powierzchnia kopuły 4, poprzez naniesienia na nią warstwy zewnętrznej 13 zabezpieczającej przed działaniem środowiska oraz uszkodzeniami mechanicznymi. Warstwa zewnętrzna 13 nakładana jest jedynie w miejscach, w których nie umieszczono laminowanego ożebrowania 12.

Claims (48)

1. Modułowy system zabudowy, którego elementem są, co najmniej trzy budowle o owalnym kształcie, oparty na promieniowym układzie łączników zawierający korytarz centralny (1) o kształcie zbliżonym do ściętego stożka lub walca jaki jest połączony za pomocą łączników (2) z co najmniej trzema budowlami o sferycznych kształtach, znamienny tym, że co najmniej trzy budowle o kształtach sferycznych wykonane są z prefabrykowanych elementów z materiału spienionego - styropianu tak, że na zniwelowanym terenie wykonany jest fundament (5) i posadzki (6) odpowiadające kształtem kształtowi przyszłego budynku, na których posadowione są wykonane z prefabrykowanego metodą wtrysku materiału - styropianu elementy ułożone w warstwy kolejnych kopuł (4), a kształt oraz wypusty elementów z materiału spienianego umożliwia postawienie samonośnej półsfery, a powierzchnia wewnętrzna kopuł (4) wykończona jest poprzez wypełnienie szczelin i łączeń pianą montażową, i pokryta tynkiem (19), a zewnętrzna powierzchnia sfery - kopuły (4) wykończona jest naniesioną na nią warstwą zewnętrzną (11).

2. Modułowy system zabudowy według zastrz. 1, znamienny tym, że korytarz centralny (1) zbudowany jest z profili wzmacnianych o kształcie trapezu, stanowią one oparcie dla dołączanych łączników (2).

3. Modułowy system zabudowy według zastrz. 1, znamienny tym, że korytarz centralny (1) zbudowany jako walec zbudowany jest z sześciu prostokątów.

4. Modułowy system zabudowy według zastrz. 1, znamienny tym, że korytarz centralny (1) zbudowany jest z profili wzmacnianych o kształcie prostokąta.

5. Modułowy system zabudowy według zastrz. 1 albo 2, albo 3, albo 4, znamienny tym, że ścięty stożek stanowiący korytarz centralny (1) zbudowany jest z sześciu trapezów.

6. Modułowy system zabudowy według zastrz. 1 do 5, znamienny tym, że średnica podstawy stożka albo walca tworzącego korytarz centralny (1 równa jest dwukrotnej długości dolnej podstawy trapezu albo krótszego boku prostokąta do górnej podstawy każdego trapezu albo do górnego krótszego boku prostokąta przymocowane są łukowate żebra tworzące kształt kopuły.

7. Modułowy system zabudowy według zastrz. 1 do 6, znamienny tym, że na użebrowaniu wsparte jest sferyczne zadaszenie (3).

8. Modułowy system zabudowy według zastrz. 7, znamienny tym, że zadaszenie (3) jest wewnętrznie uzbrojone i wsparte jest bezpośrednio na profilach trapezów albo prostokątów.

9. Modułowy system zabudowy według zastrz. 1 do 8, znamienny tym, że jeden z łączników (2) połączonych z korytarzem centralnym (1) może być skrócony, a powstały w ten sposób wolny koniec krótkiego łącznika (10) może zostać wyposażony w drzwi.

10. Modułowy system zabudowy według zastrz. 9, znamienny tym, że górne wzdłużne przestrzenie łączników (2) są przeszklone.

PL 218 770 B1

11. Sposób wznoszenia budowli o owalnym kształcie, w którym na zniwelowanym terenie wykonuje się fundament (5) i posadzki (6) odpowiadające kształtem kształtowi przyszłego budynku, znamienny tym, że, po wykonaniu fundamentu (5) i posadzki (6) w drugim kroku budowy z prefabrykowanych metodą wtrysku elementów z materiału spienialnego - styropianu składa się kolejne kopuły (4), a kształt oraz wypusty elementów umożliwią postawienie samonośnej półsfery, następnie w kolejnym etapie budowy wykańcza się powierzchnię wewnętrznej kopuły (4), poprzez wypełnienie szczelin i łączeń pianą montażową, przy czym po tej operacji wewnętrzna powierzchnia kopuły (4) może być pokryta tynkiem (19), następnie wykańcza się zewnętrzną powierzchnię sfery - kopuły (4), poprzez naniesienie na nią warstwy zewnętrznej (11).

12. Sposób według zastrz. 11, znamienny tym, że wylewkę betonową, na której wykonuje się posadzkę (6) unosi się nad poziom gruntu.

13. Sposób według zastrz. 12, znamienny tym, że na podniesionej wylewce betonowej posadawia się posadzkę (6).

14. Sposób według zastrz. 12 albo 13, znamienny tym, że pomiędzy wylewką betonową, a posadzką (6) umieszcza się warstwę ocieplenia.

15. Sposób według zastrz. 11 do 14, znamienny tym, że krawędzie obrysu budynku zabezpiecza się przed wilgocią.

16. Sposób według zastrz. 15, znamienny tym, że zabezpieczenie obrysu krawędzi wykonuje się jako izolację przeciwko wilgoci i izolację termiczną.

17. Sposób według zastrz. 11 do 16, znamienny tym, że zestawienie prefabrykowanych elementów ze sobą na fundamencie oraz posadzce wykonuje się z elementów zawierających zewnętrzną konstrukcję ceramiczną oraz rdzeń termoizolacyjny, a kształt zewnętrzny zestawianych elementów zbliżony jest do sferycznych trójkątów Fulera.

18. Sposób według zastrz. 11 do 16, znamienny tym, że zestawienie prefabrykowanych elementów ze sobą na fundamencie oraz posadzce wykonuje się z elementów zawierających zewnętrzną konstrukcję ceramiczną oraz rdzeń termoizolacyjny, a kształt zewnętrzny zestawianych elementów zbliżony jest do trapezów sferycznych.

19. Sposób według zastrz. 17 albo 18, znamienny tym, że zestawiane elementy wyposaża się w toku produkcji w rdzeń termoizolacyjny wykonany ze styropianu.

20. Sposób według zastrz. 11 do 19, znamienny tym, że panele łączy się klejem.

21. Sposób według zastrz. 20, znamienny tym, że klej jest klejem poliuretanowym.

22. Sposób według zastrz. 21, znamienny tym, że w rowkach w strukturze paneli rozmieszcza się elementy szkieletu konstrukcyjnego.

23. Sposób według zastrz. 21, znamienny tym, że rowki w strukturze paneli w jakich rozmieszcza się elementy szkieletu konstrukcyjnego wytwarza się poprzez wybranie materiału, z jakiego wytworzono panele.

24. Sposób według zastrz. 11 do 23, znamienny tym, że budowlę wykonuje z paneli z umieszczonymi w ich wnętrzu elementami konstrukcyjnymi, przy czym miejsca łączeń paneli pozostawia się odkryte w taki sposób, że możliwe jest połączenie elementów konstrukcyjnych dowolną znaną techniką.

25. Sposób według zastrz. 11 do 23, znamienny tym, że konstrukcję nośną (8) kopuły (8) wznosi się z wykorzystaniem pustaków styropianowych (7), wykonanych znaną technologią, zbudowanych tak, że zawierają dwie równoległe płaszczyzny sferyczne, których kształty odpowiadają sobie albo w innym wariancie są różnymi wycinkami sfery i/lub sfer.

26. Sposób według zastrz. 11 do 23, znamienny tym, że konstrukcję sferyczną wykonuje się bez wstępnego budowania konstrukcji nośnej (8), poprzez wykorzystanie paneli wewnętrznie zbrojonych, przy czym kształt paneli wybiera się spośród wycinka sfery opartego na okręgu (14), wycinka sfery opartego na łuku L' okręgu (15) i trzeciego wycinka sfery (16), wypełniającego przestrzeń pomiędzy dwoma poprzednimi, albo koła i z trójkątów o wklęsłych bokach, dobranych tak, aby wypełniały przestrzenie pomiędzy kołami albo z koła i trójkąta o wklęsłych, łukowato ukształtowanych bokach (10 półkoli + 20 połówek trójkąta albo inaczej 3 kół i półkoli oraz 8 trójkątów i 4 połówek).

27. Sposób według zastrz. 26, znamienny tym, że konstrukcję sferyczną wykonuje się z paneli ze styropianu usztywnionego w środku prętami korzystnie żelaznymi i/lub z włókna szklanego.

28. Sposób według zastrz. 11 do 23, znamienny tym, że konstrukcję nośną kopuły (4) uzyskuje się poprzez pokrycie paneli zewnętrznych warstwą żywicy chemoutwardzalnej, przy czym warstwa ta może być wykonana nieciągle.

PL 218 770 B1

29. Sposób według zastrz. 28, znamienny tym, że w powierzchni paneli zewnętrznych wypełnia się warstwą żywicy wytworzone w strukturze paneli rowkowate wybrania.

30. Sposób według zastrz. 11 do 29, znamienny tym, że na powierzchni nie całej kopuły (4) wykonuje się laminowaną powłokę poprzez wytworzenie z pozbawionych zbrojenia paneli sfery, a następnie ułożeniu na jej powierzchni pasów z materiału chłonnego, używanego w procesach laminowania.

31. Sposób według zastrz. 30, znamienny tym, że przez każdy panel tworzący sferę - kopułę (4) przeprowadza się co najmniej jeden wzmocniony pas posiadający właściwości przenoszenia obciążeń, przy czym pasy takie umieszcza się we wnętrzu sfery lub też na jej zewnętrznej powierzchni, a po umieszczeniu pasów nasącza się je masą utwardzalną.

32. Sposób według zastrz. 11 do 23, znamienny tym, że konstrukcję nośną (8) budynku wykonuje się z prefabrykowanych elementów prętowych uformowanych w łuki i/lub okręgi (9), a poszczególne wymiary elementów konstrukcyjnych dobiera się w zależności od wielkości budynku ustalając wymaganą gęstość ożebrowania, a co za tym idzie średnice i/lub ilość obręczy (9), które łączy się ze sobą dowolną znaną techniką.

33. Sposób według zastrz. 32, znamienny tym, że obręcze umiejscawia się tak, iż obręcze (9) dotykają się wzajemnie

34. Sposób według zastrz. 32, znamienny tym, obręcze umiejscawia się tak, że ich obwody krzyżują się (przecinają) pod dowolnym kątem.

35. Sposób według zastrz. 32 albo 33, albo 34, znamienny tym, że zbrojenie obręczowe umieszcza się w istniejących kopułach, wykonanych dowolną techniką.

36. Sposób według zastrz. 11 albo 32, albo 33, albo 34, albo 35, znamienny tym, że konstrukcję opartą na szkielecie wykonanym z okręgów (9) wykonuje się metodą siatkobetonu.

37. Sposób według zastrz. 11 do 36, znamienny tym, że ustala się, w którym miejscu będą okna, a następnie w tym miejscu umieszcza się obręcz (9) o odpowiednio dobranym promieniu, a w przypadku otworów do przyłączenia łączników (2) i/lub drzwi jako podparcie a za razem część szkieletu stosuje się kształt półokrągły lub eliptyczny mocowany do podłoża, lub prefabrykowany stelaż będący elementem nośnym łącznika, np. trapez, a w wypadku konstrukcji wykonanej metodą siatkobetonu otwory użytkowe wycina się po wykonaniu kompletnego szkieletu.

38. Sposób według zastrz. 11 do 37, znamienny tym, że w wypadku budowy sfery z prefabrykowanych paneli samonośnych otwory użytkowe zawarte są w gotowych panelach.

39. Sposób według zastrz. 11 do 37, znamienny tym, że w wypadku budowy sfery z prefabrykowanych paneli samonośnych otwory użytkowe wykonuje się na miejscu budowy po wycięciu w wykonanej sferze pożądanych kształtów.

40. Sposób według zastrz. 39, znamienny tym, że otwór wykonuje się tak, iż w pierwszej kolejności usuwana jest warstwa nie konstrukcyjna panelu, a następnie do odsłoniętej konstrukcji wewnątrz panelu montowana jest dowolną techniką konstrukcja nośna otworu i usuwana zbędna część konstrukcji nośnej kopuły.

41. Sposób według zastrz. 37 albo 38, albo 39, albo 40, znamienny tym, że powierzchnie okienne wytwarza się poprzez uzupełnienie powierzchni sferycznej przez samonośną konstrukcję łamaną (17) pod kątem zbliżonym do 135 stopni, a górną płaszczyznę okienną konstrukcji łamanej wspiera się na szkielecie kopuły (4) w taki sposób, że co najmniej jeden punkt na odcinku tworzącym krawędź styku okna ze sferą przylega do dowolnego elementu szkieletu, a dolną płaszczyznę okienną wspiera się o powierzchnie płyty stanowiącej podłogę kopuły (4), w tej jej części, która wystaje na zewnątrz.

42. Sposób według zastrz. 41, znamienny tym, że dolną część płaszczyzny okna wspiera się dodatkowo o kopułę.

43. Sposób według zastrz. 11 albo 37, albo 39, albo 40, albo 41, albo 42, znamienny tym, że okna lub drzwi osadza się w konstrukcji budynku za pośrednictwem skróconego łącznika (2), wysuniętego na zewnątrz kopuły (4) na dowolną odległość.

44. Sposób według zastrz. 11 do 43, znamienny tym, że zewnętrzną powierzchnię sfery pokrywa się warstwa wodoodporną - zabezpieczającą.

45. Sposób według zastrz. 44, znamienny tym, że zewnętrzną powierzchnię sfery pokrywa się warstwa wodoodporną - zabezpieczającą wytworzoną z farby lub tzw. folii w płynie.

PL 218 770 B1

46. Sposób według zastrz. 44 albo 45, znamienny tym, że na powierzchnie paneli nanosi się dodatkową warstwę zabezpieczającą (11) sferę przed uszkodzeniami mechanicznymi, a warstwą zabezpieczającą (11) może być w szczególnym przypadku tynk żywiczny.

47. Sposób według zastrz. 46, znamienny tym, że warstwę zabezpieczającą (11) sferę przed uszkodzeniami mechanicznymi nanosi się na miejsca pokryte warstwą wodoodporną.

48. Sposób według zastrz. 11 do 47, znamienny tym, że konstrukcja kopuły (4) ma wysokość zawierającą się w przedziale od 3,5 do 4,5 m.