PL217970B1 - Słupek kotwiczący - Google Patents

Description

Przedmiotem wynalazku jest słupek kotwiczący, przeznaczony przede wszystkim do mocowania na dachach lub ścianach budynków, stanowiący część systemu w łańcuchu elementów zabezpieczających osoby pracujące na wysokości, mocowany do punktu konstrukcji stałej.

Znane są słupki kotwiczące w postaci nogi ze stopą, stanowiącą podstawę, za którą słupek kotwiący mocowany jest do dachu lub ściany. Noga jest najczęściej rurą o przekroju kołowym, przyspawaną do płaskiej płyty, stanowiącej stopę. Dla wzmocnienia połączenia, noga posiada u dołu przyspawane symetrycznie cztery trójkątne żebra, które przyspawane są też do stopy. W stopie znajdują się otwory, przez które wkręca się śruby mocujące słupki podstawami do dachu lub ściany. Na dachu lub ścianie mocuje się przynajmniej dwa słupki kotwiczące, pomiędzy którymi rozciągana jest lina. Lina stanowi bieżnię, np. dla przesuwnego wózka linki zabezpieczającej pracującego na wysokości pracownika - wózek przesuwa się po linie w trakcie przemieszczania się pracownika. Do mocowania liny w słupkach kotwiczących służą znajdujące się w górnej podstawie nogi otwory, w których umieszcza się haki lub inne elementy mocujące.

Na skutek rozciągania liny pomiędzy słupkami, są one obciążone poprzecznymi siłami zginającymi, które działają też na śruby mocujące słupki do podłoża. W momencie upadku, siły te znacznie wzrastają, do tego stopnia, że mogą powodować pękanie połączenia spawanego nogi ze stopą oraz wyrywanie śrub mocujących z podłoża. Dla zabezpieczenia się przed taką sytuacją możliwe jest zwiększanie wymiarów nogi, zwiększanie ilości żeber wzmacniających połączenie spawane nogi wymiarów stopy, zwiększanie wymiarów śrub mocujących słupki do podłoża. Wiąże się to jednak ze znacznym zwiększeniem ciężaru słupka, a trzeba go brać pod uwagę ze względu na konieczność przetransportowania słupka na dach. Aby złagodzić występujący w chwili upadku nagły wzrost siły, do słupków wraz z poprzeczną liną montuje się szeregowo amortyzator.

Celem wynalazku jest uzyskanie dużej wytrzymałości połączenia spawanego nogi ze stopą i śrubowego połączenia słupka z podłożem oraz możliwość wyeliminowania amortyzatora z układu kotwiącego przy niedużych wymiarach części składowych słupka kotwiącego.

Według wynalazku, przymocowana do stopy noga jest u dołu otoczona kołnierzem, również przymocowanym do stopy, przy czym pomiędzy ścianami zewnętrznymi nogi i wewnętrznymi kołnierza jest szczelina. Wysokość kołnierza jest dużo mniejsza od wysokości nogi. Szczególnie korzystnie jest, gdy szerokość szczeliny pomiędzy nogą i kołnierzem wynosi maksymalnie 5% średnicy zewnętrznej nogi, a wysokość kołnierza stanowi 60-110% średnicy zewnętrznej nogi.

Słupek kotwiczący według wynalazku charakteryzuje się tym, że kontrolowane jest jego zginanie w celu odciążenia spoiny łączącej nogę ze stopą oraz w celu odciążenia śrub mocujących słupek w podłożu. Mniejszy jest moment zginający, gdyż siła działająca na spoinę działa na dużo mniejszym ramieniu, bowiem po ugięciu nogi jej ścianka napiera na ściankę kołnierza i tam, w miejscu styku, znajduje się teraz punkt przyłożenia siły działającej na spoinę. Z tego samego względu mniejsze są siły działające na śruby mocujące słupek do podłoża, w razie nagłego wzrostu sił w układzie kotwiczenia, czyli w przypadku upadku pracującej na dachu osoby, nogi słupków kotwiczących nie zostaną wyrwane ze stopy lub całe słupki z podłoża, lecz zegną się, amortyzując rosnące siły. Z układu kotwiczenia można zatem wyeliminować amortyzator, gdyż tę funkcję przejmie zginająca się noga - w znanych konstrukcjach noga nie zginała się lecz była wyrywana ze stopy (zrywane było połączenie spawane) lub cały słupek był wyrywany z podłoża (wyrywane były śruby mocujące). Ważną zaletą słupka według wynalazku jest też ta cecha, że jego zginanie jest kontrolowane we wszystkich kierunkach, niezależnie od kierunku działania siły zginającej.

Przedmiot wynalazku pokazano na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia słupek kotwiczący w przekroju pionowym, a fig. 2 - w widoku z góry.

Jak pokazano na fig. 1, słupek kotwiczący składa się z nogi 1 połączonej ze stopą 2 za pomocą spoiny 3. U dołu noga 1 jest otoczona kołnierzem 4, przyspawanym do stopy 2 spoiną 5. Pomiędzy nogą 1 a kołnierzem 4 jest szczelina 6, o szerokości maksymalnie równej 5% średnicy zewnętrznej nogi 1. Kołnierz 4 jest dużo niższy od nogi 1.

Jak pokazano na fig. 2, w stopie 2 są otwory 7, w które wkładane są śruby mocujące słupek kotwiczący do podłoża. Noga 1 ma górną podstawę 8, w której znajduje się otwór 9, służący do mocowania w słupku elementów kotwiczących, takich jak np. lina kotwicząca.

Claims (2)

1. Słupek kotwiczący, w postaci nogi ze znajdującym się w górnej podstawie otworem do mocowania urządzeń zabezpieczających, przyspawanej do płaskiej stopy z otworami na elementy złączne, znamienny tym, że przymocowana do stopy (2) noga (1) jest u dołu otoczona kołnierzem (4), również przymocowanym do stopy (2), przy czym pomiędzy ścianami zewnętrznymi nogi (1) i wewnętrznymi kołnierza (4) jest szczelina (6), zaś wysokość kołnierza (4) jest dużo mniejsza od wysokości nogi (1).

2. Słupek kotwiący według zastrz. 1, znamienny tym, że szerokość szczeliny (6) pomiędzy nogą (1) i kołnierzem (4) wynosi maksymalnie 5% średnicy zewnętrznej nogi (1), a wysokość kołnierza (4) stanowi 60-110% średnicy zewnętrznej nogi.