PL217967B1

PL217967B1 - Implant medyczny do wzmacniania wgajania przeszczepów w rekonstrukcji więzadeł w tunelach kostnych

Info

Publication number: PL217967B1
Application number: PL396592A
Authority: PL
Inventors: Krzysztof Ficek
Original assignee: Ficek Krzysztof Indywidualna Specjalistyczna Praktyka Lekarska
Priority date: 2011-10-10
Filing date: 2011-10-10
Publication date: 2014-09-30
Also published as: PL396592A1; WO2013054216A1

Description

Przedmiotem wynalazku jest implant medyczny, w szczególności implant wykonany z materiału bioresorbowalnego, do wzmacniania wgajania przeszczepów w rekonstrukcji więzadeł w tunelach kostnych.

W medycynie podczas leczenia ludzi i zwierząt szeroko wykorzystuje się implanty, czyli wszczepiane w ciało pacjenta ciało obce w celu odtworzenia naturalnej funkcji uszkodzonego organu lub tkanki. Implanty wykonuje się z różnych materiałów, z szczególności biozgodnych i bioresorbowalnych, przykładowo polilaktylu, określanego w zależności od izomeryczności jako PLA albo PLDLA, czy też alginianu.

Dotychczas przy rekonstrukcji więzadeł, na przykład w stawie kolanowym lub barkowym, przeszczepy więzadeł umieszczano kanale kostnym bez dodatkowego implantu wzmacniającego wgajanie.

Wynalazek ma na celu opracowanie konstrukcji implantu przydatnego do wzmacniania wgajania przeszczepów w rekonstrukcji więzadeł w tunelach kostnych.

Implant medyczny według wynalazku, wykonany z materiału bioresorbowalnego, charakteryzuje się tym, że ma postać rurki z osiowym, przelotowym kanałem, przy czym ścianka rurki ma strukturę porowatą a ponadto przedmiotowa ścianka rurki zawiera przelotowe otwory o wymiarze od 100 mikrometrów do 1 milimetra, przebiegające przez nią pomiędzy kanałem a zewnętrzną powierzchnią rurki.

Osiowy kanał przebiegający przez rurkę pomiędzy jej pierwszym i drugim końcem może mieć przekrój kołowy, albo alternatywnie przekrój eliptyczny bądź owalny.

W korzystnym wykonaniu średnia ilość otworów w ściance rurki na centymetr kwadratowy powierzchni rurki jest mniejsza od 20, a korzystnie mieści się w przedziale 12 - 18, a najkorzystniej wynosi 15 - 16.

W dalszym korzystnym wykonaniu ścianka rurki ma grubość od 200 mikrometrów do 1,5 milimetra, korzystnie 200 do 500 mikrometrów, a najkorzystniej 250 do 300 mikrometrów.

W dalszym wykonaniu ścianka rurki ma porowatość do 50%, a korzystnie porowatość ścianki rurki zawiera się w przedziale 30 - 50%.

Ponadto celowym jest, gdy otwory w ściance rurki mają w przekroju poprzecznym zarys wydłużonych owali, korzystnie elips, o wielkich osiach usytuowanych wzdłuż osi rurki.

Otwory w ściance rurki mogą mieć również w przekroju poprzecznym zarys kołowy.

Otwory w ściance rurki mogą być rozmieszczone równomiernie, w rzędach i kolumnach, bądź też alternatywnie mogą być rozmieszczone w rzędach wzdłuż osi rurki, z naprzemiennym przesunięciem w sąsiednich rzędach. W ramach wynalazku dopuszcza się również nieregularne rozmieszczenie otworów w ściance rurki.

Dodatkowo otwory w ściance rurki są mniejsze niż 1 milimetr, a korzystnie mają w przekroju poprzecznym wymiar w przedziale od 100 do 600 mikrometrów, najkorzystniej 250 do 400 mikrometrów.

Korzystnym jest ponadto, gdy wewnętrzna powierzchnia ścianki rurki jest gładka, a zewnętrzna powierzchnia ścianki rurki jest chropowata.

Pożądanym jest również, gdy 80 do 90% porów w ściance rurki ma wymiar z przedziału 20 - 26 mikrometra, zaś do 10% porów w ściance rurki ma wymiar z przedziału 3 - 8 mikrometra.

Implant medyczny według wynalazku pozwala na wzmacnianie wgajania przeszczepów po umieszczeniu implantu w tunelu kostnym i przeciągnięciu przez kanał implantu przeszczepu więzadła. Wskazane grubości ścianki rurki pozwalają na umieszczenie implantu w tunelu kostnym, a jednocześnie nie ograniczają średnicy przeszczepu więzadła. Implant stabilizuje położenie protezy więzadła w tunelu kostnym, zwłaszcza przy okrągłym, owalnym lub eliptycznym przekroju kanału, a ponadto zabezpiecza protezę przed bezpośrednim kontaktem z kością na długości implantu według wynalazku. Występowanie w ściance rurki otworów, w szczególności o wskazanym preferowanym rozmieszczeniu, kształcie i rozmiarach, a także porowata struktura rurki, w tym o wskazanym preferowanym rozmiarze i ilości porów, umożliwia optymalną perfuzję krwi i innych płynów ustrojowych do protezy więzadła. Poza tym wskazane cechy konstrukcyjne implantu według wynalazku umożliwiają kumulowanie aktywnych czynników biologicznych w rejonie protezy więzadła, powodując przyspieszenia jego wgajania. Pożądana gładka wewnętrzna powierzchnia rurki umożliwia poślizg protezy więzadła wewnątrz implantu, co przeciwdziała możliwym uszkodzeniem protezy, zaś chropowata zewnętrzna powierzchnia rurki zwiększa stopień osadzenia implantu w tunelu kostnym, zabezpieczając go dodatkowo przed niepożądanym wysunięciem.

PL 217 967 B1

Wynalazek został bliżej przedstawiony w poniższych przykładach wykonania i na załączonym rysunku, na którym fig. 1 do fig. 4 ilustrują schematyczne widoki perspektywiczne na implant w różnych przykładach wykonania, fig. 5 i fig. 6 ilustrują schematyczny częściowy widok na ściankę rurki tworzącej implant, zaś fig. 7 i 8 - kolejne przykłady wykonania implantu medycznego według wynalazku w schematycznych widokach perspektywicznych.

Implant 1 (fig. 1, fig. 2) do wzmacniania wgajania przeszczepów w rekonstrukcji więzadeł w tunelach kostnych, przykładowo więzadeł w stawie kolanowym lub barkowym, ma postać rurki 2 z osiowym, przelotowym kanałem 3 o przekroju kołowym. Ścianka rurki 2 ma grubość od 200 mikrometrów do 1,5 milimetra, przykładowo 300 mikrometrów i wykonana jest z polilaktylu PLDLA o porowatości do 50%, przykładowo 45%. Ponadto ścianka rurki 2 zawiera przelotowe otwory 4 w średniej ilości do 20 otworów ₂ na 1 cm² swej powierzchni, przykładowo 15, których przekrój poprzeczny ma zarys wydłużonych owali, korzystnie elips. Otwory 4 mają w przekroju wymiar do 1 milimetra, przykładowo 800 mikrometrów, który to wymiar odnosi się do największej wymiaru przekroju i zwany jest na potrzeby niniejszego opisu wielką osią otworu 4. Otwory 4 mogą mieć jednakowe wymiary, bądź różne w granicy od 100 mikrometrów do 1 milimetra. Otwory 4 mogą być rozmieszczone na ściance rurki 2 równomiernie, w rzędach i kolumnach, jak to przedstawiono na fig. 1, albo alternatywnie z przesunięciem w sąsiednich rzędach, jak to przedstawiono na fig. 2. Wielkie osie otworów 4 usytuowane są korzystnie wzdłuż osi wzdłużnej rurki 2. Otwory w ściance rurki 2 mogą mieć również kołowy przekrój poprzeczny. Na fig. 2 przedstawiono kilka otworów 4a o kołowym przekroju poprzecznym, przy czym w ramach wynalazku możliwe są wykonania, w których w ściance rurki 2 wykonane są otwory o przekroju poprzecznym w kształcie wydłużonego owalu, albo otwory o kołowym przekroju poprzecznym albo łącznie otwory o przekroju poprzecznym w kształcie wydłużonego owalu i otwory o kołowym przekroju poprzecznym. Średnia ilość otworów 4, 4a na centymetr kwadratowy powierzchni ścianki rurki 2 nie przekracza 20.

Implanty 1' przedstawione w kolejnych przykładach wykonania na fig. 3 i fig. 4 różnią się tym od implantów przedstawionych na fig. 1 i fig. 2 tym, że zawierają przelotowy kanał 3' o przekroju poprzecznym w kształcie elipsy lub owalu.

Na fig. 5 przedstawiono fragment powierzchni rurki 2, która zawiera otwory 4a o przekroju kołowym usytuowane regularnie, z przesunięciem w sąsiednich rzędach, zaś na fig. 6 przedstawiono fragment powierzchni rurki 2, która zawiera otwory 4 o przekroju owalnym i otwory 4a o przekroju kołowym usytuowane nieregularnie.

Implanty przedstawione na fig. 6 i fig. 7 zawierają wyłącznie otwory 4a o przekroju kołowym.

W odniesieniu do wszystkich opisanych powyżej przykładów wykonania wewnętrzna powierzchnia ścianki rurki 2 jest korzystnie gładka.

Analogicznie w odniesieniu do wszystkich opisanych powyżej przykładów wykonania zewnętrzna powierzchnia ścianki rurki 2 jest korzystnie chropowata.

Korzystnie, także w odniesieniu do wszystkich opisanych powyżej przykładów wykonania 80 do 90% porów w ściance rurki 2 ma wymiar z przedziału 20 - 26 mikrometra, a do 10% porów w ściance rurki 2 ma wymiar z przedziału 3 - 8 mikrometra.

Claims

1. Implant medyczny do wzmacniania wgajania przeszczepów w rekonstrukcji więzadeł w tunelach kostnych, wykonany z materiału bioresorbowalnego, znamienny tym, że ma postać rurki (2) z osiowym, przelotowym kanałem (3, 3'), przy czym ścianka rurki (2) ma strukturę porowatą a ponadto zawiera przelotowe otwory (4, 4a) o wymiarze od 100 mikrometrów do 1 milimetra, przebiegające przez nią pomiędzy kanałem (3, 3') a zewnętrzną powierzchnią rurki (2).

2. Implant według zastrz. 1, znamienny tym, że osiowy kanał (3) rurki (2) ma przekrój kołowy.

3. Implant według zastrz. 1, znamienny tym, że osiowy kanał (3') rurki (2) ma przekrój eliptyczny lub owalny.

4. Implant według zastrz. 1 albo 2 albo 3, znamienny tym, że średnia ilość otworów (4, 4a) na centymetr kwadratowy powierzchni rurki (2) jest mniejsza od 20, a korzystnie mieści się w przedziale 12 - 18, a najkorzystniej wynosi 15 - 16.

5. Implant według jednego z zastrzeżeń od 1 do 4, znamienny tym, że ścianka rurki (2) ma grubość od 200 mikrometrów do 1,5 milimetra, korzystnie 200 do 500 mikrometrów, a najkorzystniej 250 do 300 mikrometrów.

PL 217 967 B1

6. Implant według jednego z zastrzeżeń od 1 do 5, znamienny tym, że ścianka rurki (2) ma porowatość do 50%, a korzystnie porowatość ścianki rurki (2) zawiera się w przedziale 30 - 50%.

7. Implant według jednego z zastrzeżeń od 1 do 6, znamienny tym, że otwory (4) w ściance rurki (2) mają w przekroju poprzecznym zarys wydłużonych owali, korzystnie elips, o wielkich osiach usytuowanych wzdłuż osi rurki (2).

8. Implant według jednego z zastrzeżeń od 1 do 7, znamienny tym, że otwory (4a) w ściance rurki (2) mają w przekroju poprzecznym zarys kołowy.

9. Implant według jednego z zastrzeżeń od 1 do 8, znamienny tym, że otwory (4, 4a) w ściance rurki (2) rozmieszczone są równomiernie, w rzędach i kolumnach.

10. Implant według jednego z zastrzeżeń od 1 do 8, znamienny tym, że otwory (4, 4a) w ściance rurki (2) rozmieszczone są w rzędach wzdłuż osi rurki (2), z naprzemiennym przesunięciem w sąsiednich rzędach.

11. Implant według jednego z powyższych zastrzeżeń, znamienny tym, że przelotowe otwory (4, 4a) w ściance rurki (2) są mniejsze niż 1 milimetr, a korzystnie mają w przekroju poprzecznym wymiar w przedziale od 100 do 600 mikrometrów, najkorzystniej 250 do 400 mikrometrów.

12. Implant według jednego z powyższych zastrzeżeń, znamienny tym, że wewnętrzna powierzchnia ścianki rurki (2) jest gładka.

13. Implant według jednego z powyższych zastrzeżeń, znamienny tym, że zewnętrzna powierzchnia ścianki rurki (2) jest chropowata.

14. Implant według jednego z powyższych zastrzeżeń, znamienny tym, że 80 do 90% porów w ściance rurki (2) ma wymiar z przedziału 20 - 26 mikrometra.

15. Implant według jednego z powyższych zastrzeżeń, znamienny tym, że do 10% porów w ściance rurki (2) ma wymiar z przedziału 3 - 8 mikrometra.