PL217498B1 - Broń lufowa o krótkim odrzucie lufy - Google Patents

Abstract

Istota broni, w której nieruchomej obudowie osadzony jest suwliwie zespół odrzutowy złożony z lufy (1) i połączonej z nią nasady zamkowej, która to lufa (1) jest zamykana ryglującym się w niej zamkiem sterowanym przez trzon zamkowy (6), odsuwany od komory zamkowej podczas strzału za pomocą dźwigni (5) odrzutnika, charakteryzuje się tym, że dźwignia (5) odrzutnika osadzona jest obrotowo w zamkowej nasadzie (2), przy czym ramię dźwigni (5) z czopem (7) sterującym odrzutnikiem osadzone jest w krzywkowej prowadnicy (8) przymocowanej trwale do nieruchomej obudowy broni, a drugie ramię tej dźwigni (5) odrzutnika oparte jest o trzon (6) zamkowy.

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest broń lufowa o krótkim odrzucie lufy.

Znany jest mechanizm odryglowujący i przyspieszający zamek w broni z krótkim odrzutem lufy wykorzystujący zasadę przekładni dźwigniowej. W znanym rozwiązaniu w nieruchomej obudowie osadzona jest suwliwie lufa z zamocowaną na jej tylnej części nasadą zamkową. Pomiędzy lufą i obudową osadzona jest sprężyna w taki sposób, że jednym końcem wspiera się ona o obudowę, a drugim o lufę. Podczas przemieszczania się lufy względem obudowy, co ma miejsce podczas odrzutu spowodowanego strzałem następuje napinanie tej sprężyny co zapewnia w dalszej kolejności powrót lufy w położenie początkowe. Podczas strzału lufa jest zamknięta od tyłu zamkiem zaryglowanym w nasadzie zamkowej. Dla prawidłowego działania broni konieczne jest, aby w czasie odrzutu lufy następowało odryglowanie zamka, a następnie jego odrzucenie na większą odległość niż występujące przemieszczenie lufy. Znany mechanizm odryglowujący i odrzucający składa się z prostej dźwigni osadzonej obrotowo na jednym swym końcu w nieruchomej obudowie broni, podczas gdy drugi koniec opiera się o specjalnie w tym celu wykonaną powierzchnię kształtową znajdującą się na trzonie zamkowym. Podczas strzału następuje przemieszczanie się lufy i związanych z nią elementów w głąb obudowy broni. Podczas tego ruchu zderzak umiejscowiony na lufie lub nasadzie zamkowej najeżdża na wymienioną dźwignię stykając się z nią w punkcie usytuowanym pomiędzy osią obrotu dźwigni a punktem zetknięcia dźwigni z zamkiem wymuszając jej obrót. W efekcie koniec dźwigni stykający się z trzonem zamkowym uzyskuje większą prędkość niż prędkość przemieszczającej się lufy. W rezultacie trzon zamkowy zaczyna być odpychany od przemieszczającej się lufy, co zapewnia oryglowanie zamka i jego dodatkowe przyspieszenie. Zapewnia to przemieszczanie się zamka na większą odległość niż przemieszczenie się zespołu lufy i spełnienie wymagań prawidłowego funkcjonowania broni działającej na zasadzie krótkiego odrzutu lufy.

Wadą takiego rozwiązania jest wysoce dynamiczny charakter obciążeń występujących pomiędzy dźwignią a najeżdżającym na nią zderzakiem. Podobnie niekorzystne są obciążenia działające w punkcie zetknięcia dźwigni z trzonem zamkowym. Wymaga to konstruowania odpowiednio wytrzymałych a więc i ciężkich elementów. Istotną wadą jest również to, że czas napędzania zamka jest bardzo krótki. Wynika to z samej kinematyki układu dźwigniowego. Krótki czas oznacza wystąpienie wysokich wartości przyspieszeń napędzanych elementów a więc ponownie wymusza to konieczność projektowania mechanizmów szczególnie wytrzymałych i tym samym ciężkich.

Istota broni według wynalazku, w której nieruchomej obudowie osadzony jest suwliwie zespół odrzutowy złożony z lufy i połączonej z nią nasadą zamkową, która to lufa jest zamykana ryglującym się w niej zamkiem sterowanym przez trzon zamkowy, odsuwany od komory zamkowej podczas strzału za pomocą dźwigni odrzutnika, polega na tym, że dźwignia odrzutnika osadzona jest obrotowo w zamkowej nasadzie, przy czym ramię dźwigni z czopem sterującym odrzutnikiem osadzone jest w krzywkowej prowadnicy przymocowanej trwale do nieruchomej obudowy broni a drugie ramię tej dźwigni odrzutnika oparte jest o trzon zamkowy.

Zgodnie z wynalazkiem dźwignię kątową napędzającą zamek połączono z nasadą zamkową, przez zamocowanie tej dźwigni na trzpieniu osadzonym w korpusie nasady zamkowej. Jedno ramię dźwigni opiera się o czołową powierzchnię zamka a jej drugie ramię poprzez osadzony w nim czop współpracuje z krzywkową prowadnicą zamocowaną trwale do nieruchomej obudowy broni. Przemieszczanie się zespołu odrzutowego względem obudowy w czasie strzału powoduje przesuwanie się czopa dźwigni w prowadnicy krzywkowej, co skutkuje obrotem całej dźwigni względem nasady zamkowej. Wtedy to ramię dźwigni kątowej, które opiera się o czołową powierzchnię trzonu zamkowego podczas wymienionego ruchu obrotowego dźwigni odsuwa zamek od nasady zamkowej odryglowując go początkowo a następnie przyspieszając odrzuca od przesuwającego się zespołu lufy i nasady zamkowej. W chwilę później zespół lufy wraz z nasadą zamkową zatrzymuje się na zderzaku obudowy, natomiast zamek oddzielony od nasady zamkowej może przemieszczać się dalej na odległość wymaganą konstrukcją samej broni. Zespół lufa - nasada zamkowa powracając w położenie wyjściowe pod wpływem oddziaływującej sprężyny powrotnej, wskutek powrotnego przemieszczenia się czopa dźwigni w prowadnicy krzywkowej spowoduje jej ustawienie się odpowiadające pozycji wyjściowej przed strzałem. W efekcie podczas powrotu zamka w położenie wyjściowe nie uderzy on we współpracujące z nim ramię dźwigni kątowej. Po powrocie lufa z nasadą zamkową oraz części zamka przyjmą położenia odpowiadające stanowi wyjściowemu. Zaletą takiego rozwiązania jest zdecydowane obniżenie obciążeń występujących pomiędzy ruchomą dźwignią kątową a współpracującymi z nią

PL 217 498 B1 elementami. W zastrzeganym rozwiązaniu możliwe jest całkowite wyeliminowanie uderzeń pomiędzy współpracującymi elementami, co w pierwszym rzędzie podnosi trwałość mechanizmu jak i znacznie zmniejsza jego awaryjność. Niższy poziom obciążeń zapewnia natomiast możliwość obniżenia masy elementów układu a w konsekwencji całej broni. Współpraca dźwigni kątowej z prowadnicą krzywkową umożliwia dokładne zaprogramowanie przebiegu procesu odryglowywania zamka i następnie jego odrzucania od przemieszczającej się lufy.

Przedmiot wynalazku uwidoczniono bliżej w przykładzie wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia przekrój wzdłużny wycinka broni w pozycji odpowiadającej położeniu poszczególnych części przed oddaniem strzału a fig. 2 - zewnętrzny widok z boku wycinka broni z umiejscowioną krzywką sterującą.

Jak przedstawiono na fig. 1 w ustawieniu mechanizmów odpowiadającym pozycji broni załadowanej przed oddaniem strzału, lufa 1 wraz z zamocowaną na jej końcu zamkową nasadą 2 w wyniku oddziaływania powrotnej sprężyny 3 ustawione są w swym przednim położeniu. W nasadzie 2 zamkowej na osadzonym w niej trzpieniu 4 zainstalowana jest obrotowo dźwignia 5 odrzutnika. Jedno z ramion dźwigni 5 odrzutnika opiera się o powierzchnię czołową zamkowego trzonu 6. Na końcu drugiego ramienia tej dźwigni osadzony jest na stałe sterujący czop 7. Sterujący czop 7 współpracuje z krzywkową prowadnicą 8 zamocowaną trwale do obudowy 9 broni. Podczas strzału przemieszczający się w nieruchomej obudowie 9 broni, zespół odrzutowy powoduje przemieszczanie się sterującego czopa 7 w krzywkowej prowadnicy 8, w wyniku czego następuje obrót kątowy dźwigni 5 odrzutnika. Obrót kątowy dźwigni 4 odrzutnika powoduje poprzez ramię oddziaływujące na powierzchnię czołową zamkowego trzonu 6 odryglowanie, a następnie odrzucenie do tyłu zespołu Z1 zamkowego. Kolejny rysunek na fig. 2 przedstawia zamocowaną w sposób stały do obudowy 9 broni krzywkową prowadnicę 8. Z prowadnicą tą współpracuje sterujący czop 7 kątowej dźwigni 5. Oddanie strzału następuje po ściągnięciu spustu 10. Obracający się spust 10 naciskając zwalniającą dźwignię 11 spowoduje jej obrót w wyniku czego wyzębiony zostanie bijnik 12. Bijnik 12 napędzany sprężyną 13 bijnika przemieści się do przodu uderzając iglicę 14, która nakłuwając spłonkę naboju spowoduje odpalenie ładunku miotającego. Z chwilą gdy rozpocznie się ruch pocisku 17 w lufie 1, lufa 1 w tym samym momencie zacznie przemieszczać się w przeciwnym kierunku w obudowie 9 broni. Wtedy sterujący czop 7 zacznie przemieszczać się w krzywkowej prowadnicy 9, w wyniku czego zostanie wymuszony obrót dźwigni 5 odrzutnika na trzpieniu 4 nasady zamkowej. Podczas tego obrotu ramię dźwigni 5 odrzutnika opierającej się o powierzchnię czołową zamkowego trzonu 6 zacznie go odsuwać od zamkowej nasady 2 i jednocześnie przyspieszać go. Trzon 6 zamkowy współpracując z zespołem zamka Z1 podczas tak wymuszonego ruchu spowoduje odryglowanie broni, wskutek czego zespół zamka Z1 i trzon 6 zamkowy uzyskają możliwość dalszego niezależnego ruchu od przemieszczającej się lufy. Po rozdzieleniu trzona 6 zamkowego w zespole Z1 zamka zespół Z2 lufy z komorą zamkową zatrzyma się na zderzaku 15 i pod działaniem powrotnej sprężyny 3 powróci w położenie początkowe. Podczas ruchu powrotnego czop 7 sterujący dźwigni 5 odrzutnika współpracując z krzywkową prowadnicą 8 wymusi odwrotny obrót dźwigni 5 odrzutnika ustawiając ją w położeniu odpowiadającym pozycji przed strzałem. Z kolei zespół Z1 zamka i trzon 6 zamkowy przemieszczając się będzie napinał sprężynę 13 bijnika. Po przemieszczeniu się tego zespołu Z1 na określoną konstrukcyjnie odległość pod działaniem powrotnej zamkowej sprężyny 16, również i ten zespół Z1 powróci w położenie początkowe. Podczas tej fazy w pierwszej kolejności zespół Z1 zamka zostanie wprowadzony do nasady 2 zamkowej a następnie zaryglowany w niej przez oddziaływujący na niego trzon 6 zamkowy. W efekcie końcowym wszystkie mechanizmy przyjmą położenie takie jakie zajmowały przed oddaniem strzału.

Claims (1)

1. Zastrzeżenie patentowe

   Broń lufowa o krótkim odrzucie lufy, w której nieruchomej obudowie osadzony jest suwliwie zespół odrzutowy złożony z lufy i połączonej z nią nasadą zamkową, która to lufa jest zamykana ryglującym się w niej zamkiem sterowanym przez trzon zamkowy, odsuwany od komory zamkowej podczas strzału za pomocą dźwigni odrzutnika, znamienna tym, że dźwignia 5 odrzutnika osadzona jest obrotowo w zamkowej nasadzie 2, przy czym ramię dźwigni 5 z czopem 7 sterującym odrzutnikiem osadzone jest w krzywkowej prowadnicy 8 przymocowanej trwale do nieruchomej obudowy 9 broni a drugie ramię tej dźwigni 5 odrzutnika oparte jest o trzon 6 zamkowy.