PL216177B1 - Kotew z głowicą rozprężną - Google Patents

Description

Przedmiotem wynalazku jest kotew z głowicą rozprężną znajdująca zastosowanie w obudowie kotwowej wyrobisk górniczych zwłaszcza przy wykorzystaniu automatycznych urządzeń kotwiących.

Znana jest głowica rozprężna przeznaczona do osadzania na kotwi górniczej zawierająca rozpierak zewnętrzny, dwa pierścienie ślizgowy oraz oporowy a także zewnętrzną tuleję rozprężną i plastikową nakładkę w postaci stożka. Rozpierak zewnętrzny ma postać ściętego stożka z wewnętrznym przelotowym gwintowanym otworem, korzystnie, zaopatrzony jest, w dwa karby - wystające ponad powierzchnię stożkową - rozmieszczenie karbów jest przystające do rozmieszczenia szczelin w zewnętrznej tulei rozprężnej. Korzystnie powierzchnia czołowa rozpieraka zewnętrznego jest odchylona na zewnątrz co ułatwia prowadzanie głowicy w otworze. Pierścień ślizgowy zaopatrzony jest w przelotowy gładki otwór oraz z wewnętrzne gniazdo cylindryczne, a pierścień oporowy w przelotowy gładki otwór. Zewnętrzna tuleja rozprężna stanowi walec z przelotowym otworem usytuowanym współosiowo z powierzchnią zewnętrzną tulei. Wejście do otworu zewnętrznej tulei rozprężnej z jednej strony ma postać stożka i stanowi gniazdo stożkowe przechodzące w cylindryczny otwór. Jeden koniec zewnętrznej tulei rozprężnej zakończony jest podtoczeniem - walcem, który stanowi trzpień osadczy. Ściana zewnętrznej tulei rozprężnej wyposażona jest w cztery szczeliny - w postaci nacięć przebiegających na wskroś ściany od krawędzi gniazda stożkowego w jej głąb. Jedno z nacięć przecina ścianę na całej długości, przy czym ściany szczeliny przelotowej są równoległe albo ściany szczeliny przelotowej wzdłuż szczeliny są równoległe, a w trzpieniu osadczym są rozwarte. Elementy głowicy rozprężnej mocowane są na żerdzi kotwi zaopatrzonej w siodło osadcze i gwintowaną końcówkę w następującej kolejności: pierścień oporowy, pierścień ślizgowy skierowany gniazdem cylindrycznym w kierunku gwintu kotwi, zewnętrzna tuleja rozprężna trzpieniem osadczym w kierunku gniazda cylindrycznego, rozpierak zewnętrzny powierzchnią stożkową w gnieździe stożkowym. Elementy głowicy rozprężnej stabilizuje się względem siebie przez pokręcanie żerdzią kotwi do momentu osadzania trzpienia osadczego w gnieździe cylindrycznym i rozpieraka zewnętrznego w gnieździe stożkowym. Na końcu tak zmontowanej głowicy żerdzi zamocowana jest plastikowa nakładka.

Wadą tego rozwiązania jest to, że w wysokiej temperaturze otoczenia - powyżej 25°C - plastikowe nakładki tracą sztywność co utrudnia wprowadzanie głowicy do otworu zwłaszcza przy stosowaniu automatów w procesie kotwienia. Gniazdo cylindryczne ze względu na usytuowanie w kierunku stropu ulega zanieczyszczeniu co powoduje zatarcie współpracujących powierzchni, a ponadto umieszczenie trzpienia osadczego w gnieździe cylindrycznym pierścienia ślizgowego uniemożliwia swobodne rozchylenie ścian tulei rozprężnej, a tym samym utrudnia docisk całą powierzchnią boczną do ściany otworu.

W innym znanym rozwiązaniu głowica rozprężna zawiera rozpierak zewnętrzny, w postaci ściętego stożka z wewnętrznym przelotowym gwintowanym otworem, przeznaczonym do osadzania na początku gwintowanego końca żerdzi kotwi, przy czym korzystnie, powierzchnia czołowa rozpieraka zewnętrznego jest odchylona na zewnątrz, rozpierak wewnętrzny - w postaci ściętego stożka z wewnętrznym przelotowym gładkim otworem, przy czym powierzchnia czołowa zaopatrzona jest w wewnętrzne gniazdo cylindryczne, dwie korzystnie identyczne, tuleje rozprężne wewnętrzną i zewnętrzną, których wlot stanowi gniazdo stożkowe przechodzące w cylinder, zaś ich zewnętrzne powierzchnie mają postać walca zakończonego podtoczeniem - walcem o mniejszej średnicy - stanowiącym trzpień osadczy oraz dwa pierścienie: ślizgowy w postaci pierścienia z gniazdem cylindrycznym na powierzchni czołowej oraz pierścień oporowy przeznaczony do osadzania na siodle osadczym żerdzi kotwi - usytuowanym poniżej gwintowanej końcówki żerdzi. Zewnętrzna tuleja rozprężna usytuowana jest między rozpierakami zewnętrznym i wewnętrznym - jej gniazdo stożkowe przylega do powierzchni stożkowej rozpieraka zewnętrznego, a trzpień osadczy umieszczony jest w wewnętrznym gnieździe cylindrycznym rozpieraka wewnętrznego, wewnętrzna tuleja rozprężna usytuowana jest między rozpierakiem wewnętrznym a pierścieniem ślizgowym jej gniazdo stożkowe przylega do powierzchni stożkowej rozpieraka wewnętrznego, a trzpień osadczy umieszczony jest w wewnętrznym gnieździe cylindrycznym na powierzchni czołowej pierścienia ślizgowego. Ściana każdej tulei rozprężnej wyposażona jest w cztery szczeliny w postaci nacięć, przebiegających od krawędzi gniazda stożkowego w jej głąb. Jedno z nacięć przebiega wzdłuż całej ściany bocznej - przecina ją na wskroś, przy czym ściany szczeliny przelotowej są równoległe albo ściany szczeliny przelotowej wzdłuż szczeliny są równoległe a na wylocie - w miejscu osadzania w gnieździe cylindrycznym są rozwarte. Każdy rozpierak, korzystnie, zaopatrzony jest, w dwa karby - wystające ponad powierzchnię stożkową - usytuowane

PL 216 177 B1 naprzeciw szczelin tulei rozprężnej i osadzone we wnętrzu tych szczelin. Na końcu tak zmontowanej głowicy żerdzi zamocowana jest plastikowa nakładka.

Wadą tego rozwiązania jest to, że w wysokiej temperaturze otoczenia - powyżej 25°C, plastikowe nakładki tracą sztywność co utrudnia wprowadzanie głowicy do otworu zwłaszcza przy stosowaniu automatów w procesie kotwienia. Gniazdo cylindryczne ze względu na usytuowanie w kierunku stropu ulega zanieczyszczeniu co powoduje zatarcie współpracujących powierzchni, a ponadto umieszczenie trzpieni osadczych w gniazdach cylindrycznym odpowiednio pierścienia ślizgowego i wewnętrznego rozpieraka uniemożliwia swobodne rozchylenie ścian tulei rozprężnych a tym samym utrudnia ich docisk całą powierzchnią boczną do ściany otworu.

Kotew z głowicą rozprężną według wynalazku zawiera żerdź kotwi oraz głowicę rozprężną składającą się z rozpieraka zewnętrznego, dwóch pierścieni dolnego ślizgowego oraz oporowego oraz zewnętrznej tulei rozprężnej. Żerdź kotwi ma postać stalowego pręta, którego jeden koniec zakończony jest łbem kotwi o znanym kształcie, drugi zaś stanowi czop głowicy. Czop głowicy zaopatrzony jest w siodło głowicy. Wolna końcówka czopa głowicy jest nagwintowana na odcinku równym co najmniej 1,5 długości rozpieraka zewnętrznego. Czoło czopa głowicy jest stożkowe, a kąt pochylenia tworzącej stożka zawarty jest w przedziale od 30 do 60 stopni, korzystnie jest równy kątowi pochylenia powierzchni czołowej rozpieraka zewnętrznego. Długość czopa głowicy jest równa albo nieco większa od długości głowicy. Rozpierak zewnętrzny ma postać ściętego stożka z wewnętrznym przelotowym gwintowanym otworem, korzystnie, zaopatrzony jest, w dwa karby - wystające ponad powierzchnię stożkową - rozmieszczenie karbów jest przystające do rozmieszczenia szczelin w zewnętrznej tulei rozprężnej. Korzystnie powierzchnia czołowa rozpieraka zewnętrznego jest odchylona na zewnątrz. Pierścienie: dolny ślizgowy i oporowy zaopatrzone są w przelotowy gładki otwór przy czym średnica dolnego pierścienia ślizgowego jest mniejsza od średnicy pierścienia oporowego. Zewnętrzna tuleja rozprężna stanowi walec z przelotowym otworem usytuowanym współosiowo z powierzchnią zewnętrzną tulei. Wejście do otworu zewnętrznej tulei rozprężnej z jednej strony ma postać stożka i stanowi gniazdo stożkowe z drugiej zaś ma postać cylindrycznego wgłębienia które stanowi gniazdo oporowe oba gniazda połączone są ze sobą otworem cylindrycznym. Ściana zewnętrznej tulei rozprężnej wyposażona jest w cztery szczeliny - w postaci nacięć przebiegających na wskroś ściany od krawędzi gniazda stożkowego w głąb do krawędzi gniazda oporowego, korzystnie nacięcia nie przekraczają krawędzi gniazda oporowego - nie są przelotowe albo jedno z nacięć przecina ścianę na całej długości, przy czym ściany szczeliny przelotowej w gnieździe oporowym są równoległe albo ściany szczeliny przelotowej w gnieździe oporowym są rozwarte. Elementy głowicy usytuowane są następująco względem siebie: na siodle głowicy mocowane są kolejno: pierścień oporowy, pierścień ślizgowy, zewnętrzna tuleja rozprężna skierowana gniazdem osadczym w kierunku dolnego pierścienia ślizgowego, rozpierak zewnętrzny skierowany powierzchnią stożkową do gniazda stożkowego przy czym gwintowany otwór osadzony jest na gwincie czopa głowicy. Pełne ustabilizowanie elementów względem siebie uzyskuje się znanym sposobem przez pokręcanie żerdzią kotwi do momentu osadzenia dolnego pierścienia ślizgowego w gnieździe osadczym, a rozpieraka zewnętrznego w gnieździe stożkowym.

Rozwiązanie według wynalazku: ułatwia wprowadzanie do otworu i prowadzanie głowicy w otworze - wszystkie elementy zachowują stałą sztywność niezależnie od temperatury otoczenia; jest odporne na zacieranie się powierzchni dolnego pierścienia ślizgowego w gnieździe cylindrycznym, a ponadto umieszczenie dolnego pierścienia ślizgowego w gnieździe cylindrycznym usytuowanym w zewnętrznej tulei rozprężnej umożliwia swobodne rozchylenie ścian zewnętrznej tulei rozprężnej, a tym samym równomierne ich dociśnięcie do powierzchni otworu kotwowego.

Inna kotew z głowicą rozprężną według wynalazku zawiera żerdź kotwi oraz głowicę rozprężną. Żerdź kotwi ma postać stalowego pręta, którego jeden koniec zakończony jest łbem kotwi o znanym kształcie, drugi zaś stanowi czop głowicy. Czop głowicy zaopatrzony jest w siodło głowicy. Wolna końcówka czopa głowicy jest nagwintowana na odcinku równym co najmniej 1,5 długości rozpieraka zewnętrznego. Czoło czopa głowicy jest stożkowe, a kąt pochylenia tworzącej stożka zawarty jest w przedziale od 30 do 60 stopni, korzystnie jest równy kątowi pochylenia powierzchni czołowej rozpieraka zewnętrznego. Długość czopa głowicy jest równa albo nieco większa od długości głowicy. Głowica rozprężna zawiera: rozpierak zewnętrzny, rozpierak wewnętrzny, dwie tuleje rozprężne, korzystnie identyczne, wewnętrzną i zewnętrzną oraz trzy pierścienie: dwa ślizgowe środkowy i dolny oraz oporowy. Rozpierak zewnętrzny, ma postać ściętego stożka z wewnętrznym przelotowym gwintowanym otworem, przeznaczonym do osadzania na początku gwintowanego czopa głowicy, przy czym korzystnie, powierzchnia czołowa rozpieraka zewnętrznego jest odchylona na zewnątrz. Rozpierak

PL 216 177 B1 wewnętrzny ma postać ściętego stożka z wewnętrznym przelotowym gładkim otworem przy czym jego powierzchnia czołowa jest płaska. Każda tuleja rozprężna stanowi walec z przelotowym otworem usytuowanym współosiowo z powierzchnią zewnętrzną tulei. Wejście do otworu tulei rozprężnej z jednej strony ma postać stożka i stanowi gniazdo stożkowe z drugiej zaś ma postać cylindrycznego wgłębienia, które stanowi gniazdo oporowe. Oba gniazda połączone są ze sobą otworem cylindrycznym. Ściana każdej tulei rozprężnej wyposażona jest w cztery szczeliny - w postaci nacięć przebiegających na wskroś ściany od krawędzi gniazda stożkowego w głąb do krawędzi gniazda oporowego. Korzystnie nacięcia nie przekraczają krawędzi gniazda oporowego - nie są przelotowe, albo jedno z nacięć przecina ścianę na całej długości, przy czym ściany szczeliny przelotowej w gnieździe oporowym są równoległe albo ściany szczeliny w gnieździe oporowym są rozwarte. Pierścienie: dwa ślizgowe środkowy i dolny są płaskie, wszystkie zaopatrzone w przelotowy gładki otwór przy czy średnica dolnego pierścienia ślizgowego jest mniejsza od średnicy pierścienia oporowego. Pierścień oporowy osadzony jest na siodle głowicy, zewnętrzna tuleja rozprężna usytuowana jest między rozpierakami zewnętrznym a środkowym pierścieniem ślizgowym - jej gniazdo stożkowe przylega do powierzchni stożkowej rozpieraka zewnętrznego, a w jej gnieździe oporowym umieszczony jest środkowy pierścień ślizgowy, który osadzony jest na powierzchni czołowej rozpieraka wewnętrznego, wewnętrzna tuleja rozprężna usytuowana jest między rozpierakiem wewnętrznym a dolnym pierścieniem ślizgowym - jej gniazdo stożkowe przylega do powierzchni stożkowej rozpieraka wewnętrznego a w jej gnieździe oporowym umieszczony jest dolny pierścień ślizgowy, który osadzony jest na pierścieniu oporowym.

Każdy rozpierak, korzystnie, zaopatrzony jest, w dwa karby - wystające ponad powierzchnię stożkową - usytuowane naprzeciw szczelin tulei rozprężnej i osadzone we wnętrzu tych szczelin.

Rozwiązanie według wynalazku: ułatwia wprowadzanie do otworu i prowadzanie głowicy w otworze - wszystkie elementy zachowują stałą sztywność niezależnie od temperatury otoczenia; jest odporne na zacieranie się powierzchni pierścieni ślizgowych w gniazdach cylindrycznym, a ponadto umieszczenie pierścieni ślizgowych w gniazdach cylindrycznych usytuowanych odpowiednio w zewnętrznej i wewnętrznej tulei rozprężnej umożliwia swobodne rozchylenie ścian tulei rozprężnych a tym samym umożliwia równomierne, rozprężanie obu - zewnętrznej i wewnętrznej - tulei rozprężnych, w otworze kotwowym.

Przedmiot wynalazku przedstawiony jest w przykładowym wykonaniu na rysunku na którym fig. 1 przedstawia żerdź kotwi, fig. 2 półprzekrój pół widok głowicy rozprężnej z jednym rozpierakiem, fig. 3, półprzekrój pół widok głowicy rozprężnej z dwoma rozpierakami i z dwoma tulejami rozprężnymi, fig. 4 rysunek montażowy elementów głowicy rozprężnej z jednym rozpierakiem bez żerdzi kotwi, a fig. 5 rysunek montażowy elementów głowicy rozprężnej z dwoma rozpierakami bez żerdzi kotwi.

Głowica rozprężna w przykładzie pierwszym, w wykonaniu pokazanym na fig. 2 i 4 stanowi konstrukcję na której pokazane są: żerdź kotwi z głowicą rozprężną 2. Głowica rozprężna 2 składa się z: pierścienia oporowego 13, dolnego pierścienia ślizgowego 12, zewnętrznej tulei rozprężnej 7, rozpieraka zewnętrznego 3. Żerdź kotwi 1 ma postać stalowego pręta zaopatrzonego w czop głowicy 4, siodło głowicy 6. Końcówka czopa głowicy 4 jest nagwintowana na odcinku równym 1,5 długości rozpieraka zewnętrznego 3. Czoło czopa głowicy 4 jest stożkowe, a kąt pochylenia tworzącej stożka jest kątowi pochylenia powierzchni czołowej 5 rozpieraka zewnętrznego 3 i wynosi 30 stopni. Długość czopa głowicy 4 jest równa długości głowicy rozprężnej 2. Tuleja rozprężna 7 zaopatrzona jest w gniazdo oporowe 8 usytuowane naprzeciw gniazda stożkowego 9, oba gniazda połączone są ze sobą otworem cylindrycznym 10. Nacięcia ścian 11 nie sięgają do krawędzi gniazda oporowego 8 są nieprzelotowe.

Głowica rozprężna w przykładzie drugim, w wykonaniu pokazanym na fig. 3 i 5 stanowi konstrukcję na której pokazane są: żerdź kotwi z głowicą rozprężną 2. Żerdź kotwi 1 ma postać stalowego pręta zaopatrzonego w czop głowicy 4, siodło głowicy 6. Końcówka czopa głowicy 4 jest nagwintowana na odcinku równym 1,5 długości rozpieraka zewnętrznego 3. Czoło czopa głowicy 4 jest stożkowe, a kąt pochylenia tworzącej stożka jest kątowi pochylenia powierzchni czołowej 5 rozpieraka zewnętrznego 3 i wynosi 30 stopni. Długość czopa głowicy 4 jest równa długości głowicy rozprężnej 2. Głowica rozprężna 2 składa się z: pierścienia oporowego 13, dolnego 12 i środkowego 14 pierścienia ślizgowego, rozpieraków zewnętrznego 3 i wewnętrznego 15, dwu tulei rozprężnych wewnętrznej 17 i zewnętrznej 7. Pierścień oporowy 13 osadzony jest na siodle głowicy 6, zewnętrzna tuleja rozprężna 7 usytuowana jest między rozpierakiem zewnętrznym 3 a środkowym pierścieniem ślizgowym 14 tak, że jej gniazdo stożkowe przylega do powierzchni stożkowej rozpieraka zewnętrznego 3, a w jej gnieździe oporowym 8 umieszczony jest środkowy pierścień ślizgowy 14, który osadzony jest na powierzchni

PL 216 177 B1 czołowej 16 rozpieraka wewnętrznego 15. Wewnętrzna tuleja rozprężna 17 usytuowana jest między rozpierakiem wewnętrznym 15, a dolnym pierścieniem ślizgowym 12 przy czym jej gniazdo stożkowe przylega do powierzchni stożkowej rozpieraka wewnętrznego 15. W gnieździe oporowym 8 wewnętrznej tulei rozprężnej 17 umieszczony jest dolny pierścień ślizgowy 12, który osadzony jest na pierścieniu oporowym 13. Tuleja rozprężna zewnętrzna 7 i wewnętrzna 17 zaopatrzona jest w gniazdo oporowe 8 usytuowane naprzeciw gniazda stożkowego 9, oba gniazda połączone są ze sobą otworem cylindrycznym 10. Ściana tulei rozprężnych 7 i 17 wyposażona jest w cztery szczeliny w postaci nacięć przebiegających na wskroś tej ściany od krawędzi gniazda stożkowego 9 w głąb, przy czym jedno z nacięć jest przelotowe. Powierzchnie ścian nacięcia przelotowego - nie pokazane na rysunku w gnieździe oporowym 8 są rozwarte. Rozpierak zewnętrzny 3 ma postać ściętego stożka z wewnętrznym przelotowym gwintowanym otworem. Powierzchnia czołowa 5 rozpieraka zewnętrznego 3 jest odchylona na zewnątrz. Rozpierak wewnętrzny 15 ma postaci ściętego stożka z wewnętrznym przelotowym gładkim otworem. Powierzchnia czołowa 16 rozpieraka wewnętrznego 15 jest płaska. Każdy rozpierak, zaopatrzony jest, w dwa karby - wystające ponad powierzchnię stożkową - usytuowane naprzeciw szczelin tulei rozprężnej i osadzone we wnętrzu tych szczelin. Pierścienie ślizgowe dolny 12 i środkowy 14 są płaskie.

Rozwiązania według wynalazku stosuje się, w znany sposób, jako element kotwi stosowanych w procesach zabezpieczania wyrobisk górniczych.

Claims (10)

1. Kotew z głowicą rozprężną zawierająca żerdź kotwi na końcu której mocowane są kolejno: pierścień oporowy, dolny pierścień ślizgowy, zewnętrzna tuleja rozprężna, rozpierak zewnętrzny stanowiące głowicę rozprężną, przy czym rozpierak zewnętrzny ma postać ściętego stożka z wewnętrznym przelotowym gwintowanym otworem, a zewnętrzna tuleja rozprężna stanowi walec z przelotowym otworem usytuowanym współosiowo, przy czym wejście do otworu zewnętrznej tulei rozprężnej ma postać stożka i stanowi gniazdo stożkowe przechodzące w cylindryczny otwór, zaś ściana zewnętrznej tulei rozprężnej wyposażona jest w cztery szczeliny w postaci nacięć przebiegających na wskroś tej ściany od krawędzi gniazda stożkowego w głąb, a ponadto, korzystnie, powierzchnia czołowa rozpieraka zewnętrznego jest odchylona na zewnątrz, a także rozpierak zewnętrzny zaopatrzony jest w dwa karby, rozmieszczone naprzeciw siebie, wystające ponad powierzchnię stożkową, znamienna tym, że dolny pierścień ślizgowy (12) jest płaski, a żerdź kotwi (1) ma postać stalowego pręta, którego jeden koniec zakończony jest łbem kotwi o znanym kształcie, drugi zaś stanowi czop głowicy (4) zaopatrzony w siodło głowicy (6), a końcówka czopa głowicy (4) jest nagwintowana na odcinku równym co najmniej 1,5 długości rozpieraka zewnętrznego, przy czym czoło czopa głowicy (4) jest stożkowe, a kąt pochylenia tworzącej stożka zawarty jest w przedziale od 30 do 60 stopni, korzystnie jest równy kątowi pochylenia powierzchni czołowej (5) rozpieraka zewnętrznego (3), przy czym długość czopa głowicy (4) jest równa albo nieco większa od długości głowicy, a ponadto zewnętrzna tuleja rozprężna (7) zaopatrzona jest w cylindryczne wgłębienie, które stanowi gniazdo oporowe (8) usytuowane naprzeciw gniazda stożkowego (9), przy czym oba gniazda połączone są ze sobą otworem cylindrycznym (10), a ponadto, korzystnie, nacięcia (11) nie są przelotowe.

2. Kotew według zastrz. 1, znamienna tym, że jedno z nacięć (11) jest przelotowe - przecina ścianę na całej długości, przy czym jego ściany w gnieździe oporowym (8) są albo równoległe albo rozwarte.

3. Kotew według zastrz. 1, znamienna tym, że średnica czopa głowicy (4) jest mniejsza od średnicy pozostałej części pręta kotwi.

4. Kotew według zastrz. 1, znamienna tym, że średnica dolnego pierścienia ślizgowego (12) jest mniejsza od średnicy pierścienia oporowego (13).

5. Kotew według zastrz. 1, znamienna tym, że siodło głowicy (6) stanowi powierzchnia, korzystnie prostopadła do osi żerdzi kotwi, zawarta między powierzchniami pręta kotwi i czopa głowicy (4).

6. Kotew z głowicą rozprężną zawierająca żerdź kotwi i głowicę rozprężną mocowaną na jej końcu którą stanowią pierścień oporowy, dolny i środkowy pierścień ślizgowy, rozpieraki zewnętrzny i wewnętrzny, dwie tuleje rozprężne wewnętrzną i zewnętrzną - korzystnie identyczne, przy czym rozpierak zewnętrzny ma postać ściętego stożka z wewnętrznym przelotowym gwintowanym otworem

PL 216 177 B1 a ponadto, korzystnie, powierzchnia czołowa rozpieraka zewnętrznego jest odchylona na zewnątrz, a rozpierak wewnętrzny ma postaci ściętego stożka z wewnętrznym przelotowym gładkim otworem przy czym każdy rozpierak, korzystnie, zaopatrzony jest, w dwa karby - wystające ponad powierzchnię stożkową - usytuowane naprzeciw szczelin tulei rozprężnej i osadzone we wnętrzu tych szczelin, zaś każda tuleja rozprężna: zewnętrzna i wewnętrzna, stanowi walec z przelotowym otworem usytuowanym współosiowo, przy czym wejście do otworu ma postać stożka i stanowi gniazdo stożkowe przechodzące w cylindryczny otwór, zaś ściana tulei rozprężnej wyposażona jest w cztery szczeliny w postaci nacięć prze- biegających na wskroś tej ściany od krawędzi gniazda stożkowego w głąb, znamienna tym, że pierścienie ślizgowe dolny (12) i środkowy (14) są płaskie; żerdź kotwi (1) ma postać stalowego pręta, którego jeden koniec zakończony jest łbem kotwi o znanym kształcie, drugi zaś stanowi czop głowicy (4) zaopatrzony w siodło głowicy (6), a końcówka czopa głowicy (4) jest nagwintowana na odcinku równym co najmniej 1,5 długości rozpieraka zewnętrznego, przy czym czoło czopa głowicy (4) jest stożkowe, a kąt pochylenia tworzącej stożka zawarty jest w przedziale od 30 do 60 stopni, korzystnie jest równy kątowi pochylenia powierzchni czołowej (5) rozpieraka zewnętrznego (3), przy czym długość czopa głowicy (4) jest równa albo nieco większa od długości głowicy; zaś każda tuleja rozprężna zewnętrzna (7) i wewnętrzna (17) zaopatrzona jest w cylindryczne wgłębienie, które stanowi gniazdo oporowe (8) usytuowane naprzeciw gniazda stożkowego (9), przy czym oba gniazda połączone są ze sobą otworem cylindrycznym (10), a ponadto nacięcia (11), korzystnie, nie są przelotowe; zaś powierzchnia czołowa (16) rozpieraka wewnętrznego (15) jest płaska przy czym pierścień oporowy (13) osadzony jest na siodle głowicy (6), zewnętrzna tuleja rozprężna (7) usytuowana jest między rozpierakami zewnętrznym (3) a środkowym pierścieniem ślizgowym (14) tak że jej gniazdo stożkowe przylega do powierzchni stożkowej rozpieraka zewnętrznego (3), a w jej gnieździe oporowym (8) umieszczony jest środkowy pierścień ślizgowy (14), który osadzony jest na powierzchni czołowej (16) rozpieraka wewnętrznego (15), a wewnętrzna tuleja rozprężna (17) usytuowana jest między rozpierakiem wewnętrznym (15) a dolnym pierścieniem ślizgowym (12) przy czym jej gniazdo stożkowe przylega do powierzchni stożkowej rozpieraka wewnętrznego (17), a w jej gnieździe oporowym (8) umieszczony jest dolny pierścień ślizgowy (12), który osadzony jest na pierścieniu oporowym (13).

7. Kotew według zastrz. 6, znamienna tym, że jedno z nacięć (11) jest przelotowe - przecina ścianę na całej długości, przy czym jego ściany w gnieździe oporowym (8) są albo równoległe albo rozwarte.

8. Kotew według zastrz. 6, znamienna tym, że średnica czopa głowicy (4) jest mniejsza od średnicy pozostałej części pręta kotwi.

9. Kotew według zastrz. 6, znamienna tym, że średnica dolnego pierścienia ślizgowego (12) jest mniejsza od średnicy pierścienia oporowego (13).

10. Kotew według zastrz. 6, znamienna tym, że siodło głowicy (6) stanowi powierzchnia, korzystnie prostopadła do osi żerdzi kotwi, zawarta między powierzchniami pręta kotwi i czopa głowi-