PL212304B1 - Sposób monitorowania i rejestracji stanu pacjenta w warunkach zdalnego nadzoru zwłaszcza podczas przebiegu intensywnej insulinoterapii - Google Patents

Description

Przedmiotem wynalazku jest sposób monitorowania i rejestracji stanu pacjenta zwłaszcza podczas przebiegu intensywnej insulinoterapii, w warunkach zdalnego nadzoru.

Dotychczas pacjent zapisywał wyniki oznaczeń stężenia glukozy we krwi, wielkości dawek insuliny oraz inne dane w dzienniczku samokontroli (forma zeszytu) i przekazywał je lekarzowi podczas ambulatoryjnych wizyt kontrolnych. Pod koniec lat 80-tych dzięki pojawieniu się glukometrów z pamięcią wewnętrzną możliwe stało się także gromadzenie wyników oznaczeń stężenia glukozy i rzadziej innych danych bezpośrednio w pamięci glukometru. W tym przypadku, w trakcie wizyt kontrolnych w ambulatorium, dane mogły być transmitowane bezpośrednio do pamięci komputera z użyciem specjalizowanego oprogramowania i/lub oprzyrządowania.

Rozwiązania telemedyczne w leczeniu cukrzycy zaczęto stosować wraz z pojawieniem się pierwszych glukometrów z wewnętrzną pamięcią. Testowane wtedy prototypowe systemy pozwalały na przekazywanie poprzez modemy (drogą telefoniczną) wartości stężenia glukozy. Systemy te stosowały sporadyczne (najwyżej raz dziennie) przekazywanie danych. Pacjent w tym przypadku musiał ręcznie zainicjować przesyłanie danych. Systemy te nie znalazły szerszego zastosowania.

Pierwsze informacje o zakończonych powodzeniem projektach dotyczących opracowania telematycznych systemów wspomagających leczenie cukrzycy pojawiły się w latach 90-tych. Przykładami mogą być systemy opracowane przez Pozo i Gomeza (Del Pozo F, Gomez E, Arredond MT. A telemedicine approach to diabetes management. Diabetes Nutr Metab Suppl 1 1991; 4:149-153), system TeIeDoc Albissera (Ahring K, Ahring JP, Joyce C, Farid NR Telephone modem access improves diabetes control in those with insulin-requiring diabetes. Diabetes Care 1992; 15: 971-975), system TIDDM finansowany przez grant Europejski (Aibisser AM, Harris Rl, Sakkal S, Person ID, Chao SCE. Diabetes intervention in the information age. Med Inform 1996; 21: 297-317) czy system opracowany przez Wójcickiego i Ładyżyńskiego z zespołem (Ladyzynski P, Wójcicki JM, Krzymien J, Blachowicz J, Jozwicka E, Czajkowski K, Janczewska E, Karnafel W. Teletransmission system supporting intensive insulin treatment of out-clinic type 1 diabeytic pregnant women. Technical asses-sment during 3 years application. Int J Artif Organs 2001; 24: 157-163.

Wojcicki JM, Ladyzynski P, Krzymien J, Blachowicz J, Jozwicka E, Czajkowski K, Janczewska E, Karnafel W. What we can really expect from telemedicine in intensive diabetes treatment: Results from a 3-year study on type 1 pregnant diabetic women. Diabetes Technol Ther 2001; 3:581-590)

Żaden z wymienionych systemów jak również żaden z aktualnie będących w trakcie testów (Belazzi R, Cobelli C, Gomez EJ, Hernando E, Nucci G, Riva A, Corcoy R, d'Annuncio G, de Leiva A, del Prato S, Fiocch S, Koivisto V, Maran A, Stefanelli M. Telematic management of insulin dependent diabetes mellitus the technical and clinical infrastructure of the T-IDDM project. Diab Nutr Metab 1998; 11:67-77. Gomez EJ, Hernando ME, Garcia A, Del Poza F, Cermeno J, Corcoy R, Brugues E, De Leiva A. Telemedicine as a tool for intensive management of diabetes: the DIABteI experience. Comput Methods Programs Biomed 2002; 69: 163-177) zgodnie z wiedzą autorów nie opiera się na zasadach takich, jak w niniejszym wynalazku.

Z opisu patentowego WO 0032088 znany jest system medyczny przeznaczony do użytku przez pacjenta i sposób jego kontroli. Obejmuje on przenośne urządzenia używane przez pacjenta w procesie samo-leczenia, obejmującego co najmniej dwie operacje wykonywane odpowiednio przez urządzenie pierwsze i urządzenie drugie (operacji i urządzeń może być więcej). Urządzenia te wyposażone są w funkcjonalność realizującą co najmniej jedno z poniższych działań: gromadzenie, transmitowanie, otrzymywanie, przetwarzanie i wyświetlanie danych oraz charakteryzuje się tym, że próba komunikacji pomiędzy tymi urządzeniami jest inicjowana na żądanie i jest kontrolowana przez funkcjonalny moduł nadrzędny, który wyznaczony jest spośród co najmniej dwóch wspomnianych urządzeń.

Celem wynalazku jest opracowanie efektywnego telematycznego systemu wspomagającego zwłaszcza w krótkich, kilkutygodniowych okresach, w sposób ciągły, realizację intensywnej terapii, zwłaszcza insulinoterapii, w warunkach zdalnego nadzoru, bez wizyt ambulatoryjnych i hospitalizacji, poprzez bieżącą kontrolę lekarską dobowego przebiegu leczenia, udostępnianie lekarzowi prowadzącemu zarejestrowanego zapisu przebiegu leczenia oraz udostępnianie w dowolnym czasie pacjentowi informacji o stosowaniu diety, doborze odpowiedniej dawki leku czy wpływie wysiłku fizycznego na przebieg leczenia.

PL 212 304 B1

Zgodnie z wynalazkiem sposób monitorowania i rejestracji stanu pacjenta z zastosowaniem noszonego modułu pacjenta w warunkach zdalnego nadzoru, polega na tym, że do noszonego teletransmisyjnego modułu pacjenta wprowadza się i zapamiętuje bieżące wartości wielkości charakteryzujących stan pacjenta i tryb jego życia oraz jednocześnie przekazuje się je do noszonego teletransmisyjnego modułu lekarza oraz do centralnej jednostki sterującej zawierającej blok analizy przebiegu leczenia i podpowiedzi dotyczących optymalnego stosowania terapii umożliwiając lekarzowi prowadzącemu przekazanie pacjentowi informacji i zaleceń na temat bieżącej realizacji terapii.

W noszonym module pacjenta składającym się z glukometru oraz elektronicznego dziennika samokontroli wraz modułem teletransmisyjnym łączącym w sobie funkcje mikrokomputera oraz telefonu i modemu komórkowego, gromadzi się wyniki pomiarów glikemii i innych danych charakteryzujących stan pacjenta, tryb życia i prowadzoną terapię przez ich wprowadzanie ręczne, głosowe lub inne przez pacjenta lub wprowadzanie automatyczne z urządzeń pomiarowych, udostępnia się zgromadzone dane pacjentowi w formie tabelarycznej i w postaci wykresów, automatycznie informuje się o stanach alarmowych, zapewnia się komunikację z centralnym serwerem klinicznym oraz noszonym modułem lekarza (w celu przekazywania zgromadzonych danych do serwera w formie e-maili i do lekarza w formie SMS-ów.

W centralnym systemie (serwer) klinicznym w bazie danych gromadzi się dane pozwalające na identyfikację pacjenta, na bieżąco odbiera się dane napływające od pacjenta lub ręcznie je uzupełnia, zapamiętuje wyniki testów laboratoryjnych oraz wyniki wywiadu lekarskiego. Pozostałe elementy serwera to: baza wiedzy, moduł analizy danych, moduł komunikacyjny, moduł pracy zdalnej.

W module analizy wyników następuje obróbka i prezentacja wyników monitorowania w formie ułatwiającej ich ocenę a z bazy wiedzy uzyskuje się informacje wspomagające tę ocenę.

Moduł komunikacyjny odpowiada za odbiór informacji przekazywanych przez noszone moduły pacjenta i lekarza.

Moduł pracy zdalnej pozwala na korzystanie z zasobów centralnej bazy danych z poziomu klinicznej stacji roboczej i mobilnej stacji roboczej lekarza. Stacje robocze lekarza (kliniczna i mobilna) stanową zdalny interfejs centralnego systemu klinicznego pozwalając lekarzowi na wygodny dostęp do jego zasobów.

W noszonym module lekarza łączącym w sobie funkcje mikrokomputera oraz telefonu i modemu komórkowego gromadzi się wyniki pomiarów glikemii i innych danych przekazywane w formie SMS-ów przez mobilne moduły pacjentów, udostępnia się zgromadzone dane pacjentów w formie tabelarycznej i w postaci wykresów, umożliwia się komunikację z centralnym serwerem klinicznym oraz noszonym modułem pacjenta (w celu przekazywania danych do serwera w formie e-maili i do pacjenta w formie SMS-ów umożliwiając kontakt głosowy pomiędzy lekarzem a pacjentem.

Rozwiązanie według wynalazku pozwala na bieżące powiadamianie lekarza - diabetologa prowadzącego leczenie o stanie pacjenta, umożliwia bezpośrednią szybką reakcję lekarza w przypadku wystąpienia istotnych problemów w realizacji zakładanej terapii, stwarza możliwość ciągłego doskonalenia pacjenta w prowadzeniu intensywnego leczenia insuliną bez konieczności odbywania ambulatoryjnych wizyt kontrolnych i hospitalizacji, w którym o niewielkich zmianach dawek insuliny powinien decydować sam pacjent w zależności od stosowanej diety i trybu życia.

Opracowane rozwiązanie dzięki optymalnemu wykorzystaniu wiedzy lekarza (bezpośredni kontakt z pacjentem w ciągu dnia) umożliwia szybkie osiągnięcie i utrzymywanie zakładanej kontroli glikemii, pozwala na znaczne ograniczenie kosztów leczenia (uniknięcie hospitalizacji i ambulatoryjnych wizyt kontrolnych), a także w pewnych przypadkach stwarza większe szanse na uzyskanie remisji choroby. W przypadku rozchwianej, trudnej do opanowania świeżo wykrytej cukrzycy typu 1 zastosowanie opracowanego systemu telematycznego, gdzie istnieje możliwość doprowadzenia do prawie bezpośredniego w skali dnia kontaktu pacjenta z lekarzem wydaje się być szczególnie przydatne. Szybkie doprowadzenie i utrzymywanie przebiegów normoglikemicznych powinno mieć w tym przypadku kluczowe znaczenie zarówno z terapeutycznego jak i ekonomicznego punktu widzenia.

Przedmiot wynalazku zostanie bliżej objaśniony w przykładzie wykonania na rysunku przedstawiającym w formie schematu blokowego sposób monitorowania i rejestracji stanu pacjenta w warunkach ambulatoryjnych.

W opracowanym noszonym module pacjenta składającym się z glukometru (Esprit, Bayer) oraz elektronicznego dziennika samokontroli wraz z modułem teletransmisyjnym (Nokia Communicator

9000i) gromadzi się dane na temat przebiegu leczenia i automatycznie przekazuje się je w ustalonych odstępach czasu do noszonego modułu lekarza (który lekarz nosi przy sobie) oraz do centralnego

PL 212 304 B1 systemu (serwera) klinicznego znajdującego się w szpitalu. Dodatkowo, w noszonym module pacjenta analizuje się wprowadzane wyniki oznaczeń stężenia glukozy we krwi i powiadamia lekarza prowadzącego o wystąpieniu, wymagających szybkiej interwencji, sytuacji alarmowych. Moduł funkcjonuje na bazie miniaturowego urządzenia, łączącego w sobie funkcje mikrokomputera oraz telefonu i modemu komórkowego.

Centralnym elementem opracowanego modułu jest elektroniczny dziennik samokontroli. W bazie danych dziennika samokontroli pacjent gromadzi wyniki charakteryzujące stopień kontroli metabolicznej (np. stężenie glukozy we krwi, objawy hipoglikemii), ogólny stan zdrowia (np. ciśnienie krwi, tętno, masę ciała, temperaturę, informacje o innych chorobach), prowadzone leczenie (np. dawki insuliny, dawki leków hipoglikemizujących, hipotensyjnych i innych) oraz tryb życia (np. posiłki, aktywność fizyczna, stres). Każda wprowadzona dana może być uzupełniona dodatkowym komentarzem. Baza danych dziennika samokontroli współpracuje z bazą danych dnia modalnego (typowego). Baza danych dnia modalnego wypełniana jest przez lekarza prowadzącego, w trakcie wstępnego programowania modułu, danymi, które opisują typowy dla danego pacjenta dzień leczenia, takimi jak: przeciętne wielkości posiłków i pory ich spożywania, stosowane preparaty insuliny i przeciętne ich dawki itd. Analizując te dane system jest w stanie „odgadywać” kolejne wpisy do bazy danych dziennika samokontroli. Na przykład, wspomagane przez opisywany mechanizm, wprowadzenie do bazy danych wyniku oznaczenia stężenia glukozy we krwi wymaga wypełnienia przez pacjenta tylko jednego pola, to znaczy zmierzonej wartości glikemii, zamiast 5 pól, to znaczy zmierzonej wartości, jednostek, znacznika czasu, daty oznaczenia i godziny oznaczenia. Ponieważ pacjent wprowadza dziennie nawet 20-30 nowych wyników, zastosowana metoda pozwala skrócić czas potrzebny na bieżące uzupełnianie bazy danych.

Możliwe jest wprowadzenie funkcji bezpośredniego odczytu danych z wewnętrznej pamięci glukometrów jak i innych urządzeń zewnętrznych mogących znaleźć zastosowanie w niniejszym rozwiązaniu.

Wszystkie wyniki wprowadzone do bazy danych noszonego modułu pacjenta automatycznie przekazuje się z zastosowaniem cyfrowej transmisji bezprzewodowej do noszonego modułu lekarza i/lub centralnego serwera klinicznego. Przekaz do noszonego modułu lekarza odbywa się za pomocą dedykowanych SMS-ów, a do serwera z wykorzystaniem bezprzewodowego połączenia internetowego za pomocą dedykowanych wiadomości e-mail. SMS-y i e-maile zastosowano jako „kontenery” użytecznej informacji to znaczy danych pacjenta. Możliwe jest zastosowanie innych „kontenerów”, co nie zmienia istoty rozwiązania.

Lekarz może otrzymywać dane natychmiast po ich wpisaniu do bazy danych noszonego modułu pacjenta lub z mniejszą, wybraną przez siebie, częstością (po każdym pomiarze glikemii, raz na dobę, raz na tydzień itd.). Możliwe jest także „ręczne” zainicjowanie transmisji danych przez pacjenta.

Częstość automatycznej transmisji danych jak i inne parametry konfiguracyjne rozwiązania mogą być zmieniane zarówno lokalnie, to znaczy z wykorzystaniem funkcji wstępnego programowania modułu, jak i zdalnie z wykorzystaniem SMS-ów o określonej strukturze.

Dane (nowe lub poprawione istniejące) mogą także być przysyłane zdalnie przez lekarza z jego modułu mobilnego z wykorzystaniem dedykowanych SMS-ów. Dane zawarte w takich SMS-ach są automatycznie dekodowane i zapisywane w bazie danych dziennika samokontroli.

W detektorze stanów alarmowych wykrywa się trzy rodzaje alarmów: alarm hipoglikemiczny, alarm hiperglikemiczny oraz alarm braku danych. Alarmy hipo- i hiperglikemiczny wykrywane są na podstawie wprowadzanych do bazy danych wyników pomiarów glikemii, przy czym uwzględniana jest nie tylko chwilowa jej wartość lecz również dynamika zmian w ciągu kilku godzin poprzedzających ostatni pomiar. Alarm braku danych powstaje, gdy pacjent przez dłuższy, określony wstępnie czas, nie wprowadza nowych wyników do bazy danych modułu. Lekarz prowadzący powiadamiany jest o stanie alarmowym za pomocą zwykłej wiadomości SMS. Noszony moduł pacjenta także wizualizuje wyniki leczenia. Prócz prezentacji zmierzonych wartości glikemii, możliwe jest obliczenie i wyświetlenie wykresów dwóch wskaźników opisujących stopień kontroli metabolicznej pacjenta tzn. średniej glikemii (MBG) oraz uniwersalnego wskaźnika J. Wskaźniki te mogą być obliczane chronologicznie (dzień po dniu, tydzień po tygodniu) ilustrując zmiany kontroli glikemii zachodzące w czasie bądź syntetycznie (z oznaczeń glikemii na czczo, po śniadaniu itp.) obrazując średni profil dobowy glikemii w wybranym okresie.

PL 212 304 B1

Możliwe jest korzystanie przez pacjenta, za pomocą wbudowanej do noszonego modułu przeglądarki internetowej, z dostępnych w sieci Internet materiałów informacyjnych i edukacyjnych na temat cukrzycy.

W noszonym module lekarza gromadzi się dane od więcej niż jednego pacjenta. Lekarz ma możliwość wyboru pacjenta, którego wyniki chce w danej chwili przeglądać. W module lekarza teletransmisja danych (do modułu pacjenta) może być inicjowana tylko ręcznie przez lekarza.

Podstawowe czynności realizowane przez noszony moduł lekarza to odbieranie, dekodowanie i zapisywanie w bazie danych nadsyłanych przez pacjentów wyników.

W centralnym serwerze klinicznym gromadzi się dane nadsyłane przez pacjentów i lekarza prowadzącego za pomocą modułów noszonych z wykorzystaniem wiadomości na przykład email. Dane zawarte w nadsyłanych wiadomościach dekoduje się i zapisuje w centralnej bazie danych systemu. W bazie danych gromadzi się także wyniki wywiadu lekarskiego, dane personalne pacjenta, wyniki testów laboratoryjnych itp.

Lekarz prowadzący ma dostęp do informacji zgromadzonych w bazie danych serwera za pomocą oprogramowania interfejsu bazy danych zainstalowanego na stacjach roboczych (klinicznej i domowej). Oprogramowanie interfejsu wyposażone jest między innymi w graficzny moduł analizy przebiegu i wyników leczenia oraz bazę wiedzy na temat cukrzycy, leczenia diety itd.

Poniżej zostanie przedstawiony sposób monitorowania i rejestracji stanu pacjenta w warunkach ambulatoryjnych zwłaszcza podczas przebiegu intensywnej insulinoterapii na przykładzie transmisji i rejestracji podstawowego parametru monitorowania i leczenia cukrzycy - zmierzonej przez pacjenta wartości stężenia glukozy we krwi. Zakłada się, że zmierzona przez pacjenta nr 1 wartość stężenia glukozy jest bardzo niska, wskazująca na zagrożenie hipoglikemiczne.

1. godz. 9:46, korzystając z funkcji modułu noszonego „Wprowadzanie danych”, pacjent wprowadza zmierzoną wartość do bazy danych dziennika samokontroli. Wszystkie inne pola formularza służącego do wpisywania danych są automatycznie wypełnione na podstawie analizy „Bazy danych dnia modalnego”.

2. W module wykrywa się, że zgodnie z aktualną konfiguracją (częstość transmisji, rodzaj wysyłanych danych, typ transmisji), wprowadzona dana winna być automatycznie wysłana do noszonego modułu lekarza oraz centralnego serwera klinicznego i uruchamia funkcję „Teletransmisja”.

3. Za pomocą funkcji „Teletransmisja” przygotowuje się dedykowaną wiadomość e-mail do serwera oraz jedną lub kilka dedykowanych wiadomości SMS do noszonego modułu lekarza. Wiadomości te zawierają, właśnie wprowadzoną daną oraz, zależnie od konfiguracji systemu, inne dane, które pacjent wprowadził wcześniej, a które nie zostały jeszcze przesłane.

4. Przygotowana wiadomość e-mail i wiadomości SMS przekazywane są do terminala e-mail i SMS w celu ich przesłania.

5. W detektorze stanów alarmowych sprawdza się, że wprowadzona wartość glikemii leży w zakresie wartości hipoglikemicznych uruchamiając procedurę alarmową to znaczy wyświetlane jest ostrzeżenie dla pacjenta oraz wywoływana jest funkcja „Teletransmisja”.

6. Za pomocą funkcji „Teletransmisja” przygotowuje się wiadomość alarmową dla lekarza i przekazuje ją do terminala SMS w celu wysłania do mobilnego modułu lekarza.

7. Z „terminala SMS” wysyła się za pomocą sieci cyfrowej telefonii komórkowej dedykowane wiadomości SMS do noszonego modułu lekarza.

8. Z „terminala SMS” wysyła się za pomocą sieci cyfrowej telefonii komórkowej wiadomości alarmową wiadomość SMS do modułu lekarza.

9. O 9:47 noszony moduł lekarza odbiera SMS(y) z danymi od pacjenta.

10. Za pomocą funkcji „Odczyt danych nadesłanych zdalnie” dekoduje się nadesłane dane i zapisuje je w bazie danych dziennika samokontroli pacjenta nr 1 w noszonym module lekarza, powiadamiając o tym lekarza sygnałem dźwiękowym.

11. O 9:47 w noszonym module lekarza odbiera się SMS alarmowy jako standardową wiadomość SMS i powiadamia o tym lekarza specjalnym sygnałem dźwiękowym.

12. O 9:48 lekarz odczytuje alarmową wiadomość SMS oraz dane nadesłane przez noszony moduł pacjenta nr 1.

13. O 9:50 lekarz telefonuje do pacjenta nr 1 zalecając mu natychmiastowe spożycie dodatkowego posiłku w celu doprowadzenia do wzrostu wartości stężenia glukozy we krwi.

PL 212 304 B1

14. Z „terminala e-mail” noszonego modułu pacjenta nr 1 wysyła się za pomocą sieci cyfrowej telefonii komórkowej i bezprzewodowego połączenia internetowego e-mail z danymi do centralnego serwera klinicznego.

15. O 9:51 w centralnym serwerze odbiera się nadesłany e-mail, automatycznie dekoduje jego zawartość i wprowadza nadesłane dane do bazy danych.

16. O 21:00 lekarz prowadzący używając domowej stacji roboczej synchronizuje lokalną kopię bazy danych z bazą danych serwera a następnie, korzystając z modułu analizy przebiegu i wyników monitorowania, decyduje o zmianie dawki insuliny krótkodziałającej podawanej przed I śniadaniem, aby w przyszłości wyeliminować pojawianie się epizodów hipoglikemii po I śniadaniu.

Claims (4)

1. Sposób monitorowania i rejestracji stanu pacjenta w warunkach zdalnego nadzoru zwłaszcza podczas przebiegu intensywnej insulinoterapii z zastosowaniem noszonego modułu pacjenta, znamienny tym, że do noszonego teletransmisyjnego modułu pacjenta wprowadza się bieżące wartości wielkości charakteryzujących stan pacjenta i tryb jego życia i zapamiętuje się je, a jednocześnie przekazuje się je do noszonego teletransmisyjnego modułu lekarza oraz do centralnej jednostki sterującej zawierającej blok analizy przebiegu leczenia i podpowiedzi dotyczących optymalnego stosowania terapii umożliwiając lekarzowi prowadzącemu przekazanie pacjentowi informacji i zaleceń na temat bieżącej realizacji terapii.

2. Sposób według zastrz.1, znamienny tym, że w noszonym module pacjenta zawierającym elektroniczny dziennik samokontroli wraz z modułem teletransmisyjnym gromadzi się wyniki pomiarów glikemii i innych danych charakteryzujących stan pacjenta, tryb życia i prowadzoną terapię przez ich wprowadzanie ręczne przez pacjenta lub wprowadzanie automatyczne z urządzeń pomiarowych, udostępnia się zgromadzone dane pacjentowi w formie tabelarycznej i w postaci wykresów, automatycznie informuje się o stanach alarmowych, przekazuje się zgromadzone dane do centralnego serwera klinicznego oraz do noszonego modułu lekarza w formie korzystnie e-maili i SMS-ów umożliwiając kontakt głosowy pomiędzy pacjentem i lekarzem.

3. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że w noszonym module lekarza łączącym w sobie funkcje mikrokomputera oraz telefonu i modemu komórkowego gromadzi się wyniki pomiarów glikemii i innych danych przekazywane w formie SMS-ów przez mobilne moduły pacjentów, udostępnia się zgromadzone dane pacjentów w formie tabelarycznej i w postaci wykresów, umożliwia się komunikację z centralnym serwerem klinicznym oraz noszonym modułem pacjenta w celu przekazywania danych do serwera w formie korzystnie e-maili i do pacjenta w formie korzystnie SMS-ów umożliwiając kontakt głosowy pomiędzy lekarzem i pacjentem.

4. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że w centralnym systemie klinicznym w bazie danych gromadzi się dane pozwalające na identyfikację pacjenta, na bieżąco odbiera się dane napływające od pacjenta lub ręcznie je uzupełnia, zapamiętuje wyniki testów laboratoryjnych oraz wyniki wywiadu lekarskiego, w module analizy wyników dokonuje się obróbki i prezentacji wyników monitorowania w formie ułatwiającej ich ocenę, a z bazy wiedzy uzyskuje się informacje wspomagające tę ocenę.