PL211535B1 - Przyrząd rehabilitacyjny do wózka inwalidzkiego - Google Patents

Description

RZECZPOSPOLITA

POLSKA

Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej (12) OPIS PATENTOWY (19) PL (11) 211535 (13) B1 (21) Numer zgłoszenia: 382874 ^{(51) Int.Cl.}

A61G 5/00 (2006.01) A61G 5/10 (2006.01) A63B 23/04 (2006.01) (22) Data zgłoszenia: 09.07.2007 (54)

Przyrząd rehabilitacyjny do wózka inwalidzkiego

(43) Zgłoszenie ogłoszono: 19.01.2009 BUP 02/09	(73) Uprawniony z patentu: POLITECHNIKA KOSZALIŃSKA, Koszalin, PL
(45) O udzieleniu patentu ogłoszono: 31.05.2012 WUP 05/12	(72) Twórca(y) wynalazku: GRZEGORZ CZECHOWSKI, Słupsk, PL

PL 211 535 B1

Opis patentowy

Przyrząd rehabilitacyjny do wózka inwalidzkiego jest innowacją w dziedzinie fizjoterapii, a w szczególności w jej odmianie, jaką jest kinezyterapia. Umoż liwia osobie poruszają cej się na wózku inwalidzkim wykonywanie samodzielnych ćwiczeń, bez udziału rehabilitanta.

Znany jest wózek inwalidzki, który posiada siedzisko z oparciem, posadowione na dwóch dużych kołach i podparte z przodu na dwóch małych kołach, mogących wykonywać ruchy skrętne. Z przodu wózka, do ramy mocującej przednie koła, przytwierdzony jest podnóżek. Wózek umożliwia poruszanie się osobom niepełnosprawnym, w tym osobom mającym niesprawne nogi.

Znany jest również przyrząd do ćwiczeń siłowych, który ma dwa wahacze, umocowane z boków do ramy z siedziskiem. Wahacze na końcu połączone są poprzeczką wyściełaną miękkim materiałem, w miejscu sł u żącym do poruszania ich nogami i po łączone są z mechanizmem obciążają cym, pozwalającym na regulowanie siły potrzebnej do poruszania. Ćwiczenie wzmacniające siłę mięśni polega na tym, iż kończyny dolne podnoszą i opuszczają wahacze.

Według wynalazku przyrząd rehabilitacyjny do wózka inwalidzkiego ma dwie podpórki stabilizacyjne, korzystnie łukowato wygięte do przodu, i korzystnie niezależnie mocowane przy pomocy zaczepów do przednich nóg wózka. Podpórki stabilizacyjne zakończone są u góry poprzecznymi gniazdami łożysk, przez które przechodzą obrotowe osie z poprzecznymi wahaczami zakończonymi na końcu poprzeczką. Obrotowe osie jak i poprzeczki mają miękkie oparcia do nóg.

W korzystnym rozwiązaniu przyrząd rehabilitacyjny, na końcach osi wahaczy, ma poprzecznie zamocowane dźwignie, zaopatrzone w miękkie uchwyty do rąk.

Przyrząd montowany jest do wózka tak jak podnóżek, po jego zdemontowaniu. Przeznaczony jest dla pacjentów z osłabionymi kończynami dolnymi. Ćwiczenie polega na tym, że kończyny dolne podnoszą podpórki z wahaczami, wykonując tym samym ćwiczenie czynne, wzmacniające siłę mięśni.

We wspomnianym wyżej korzystnym rozwiązaniu, z dodatkowymi dźwigniami do rąk, przyrząd przeznaczony jest dla pacjentów z niesprawnymi kończynami dolnymi. Ćwiczenie polega na tym, że nogi spoczywają na miękkich oparciach i wprawiane są w ruch razem z wahaczami, poruszanymi dźwigniami za pomocą rąk. Wykonywany ruch jest ćwiczeniem czynnym dla rąk, biernym dla nóg. Zwiększa moc bicepsa i tricepsa, jest ćwiczeniem rozciągającym dla mięśni nóg.

Przedmiot wynalazku przedstawiono w przykładach wykonania na rysunkach, na których fig. 1 przedstawia na tle wózka inwalidzkiego widok aksonometryczny prostszej odmiany przyrządu, a fig. 2 - widok poprzeczny tego przyrzą du zamocowanego do wózka, natomiast fig. 3 przedstawia na tle wózka inwalidzkiego widok aksonometryczny odmiany przyrządu z dodatkowymi dźwigniami do rąk, a fig. 4 - widok poprzeczny tego przyrzą du zamocowanego do wózka.

Przyrząd ma podpórki stabilizacyjne 1, łukowato wygięte do przodu, w pobliżu końców których znajdują się zaczepy 2 do mocowania do przednich nóg wózka, w miejscu zdemontowanego podnóżka. Końce podpórek zakończone są natomiast gniazdami łożysk 3, w których wahadłowo obracają się poprzeczne osie 4, z zamocowanymi pod kątem prostym wahaczami 7 zakończonymi na końcu poprzeczkami 8. Zarówno osie 4 jak i poprzeczki 8 mają oparcia 9 dla nóg z miękkiego materiału.

W drugim przykładzie wykonania przyrząd ma dodatkowo dźwignie 6 połączone poprzecznie z końcami obrotowych osi 4. Dźwignie te wyściełane są miękkim materiałem, stanowiącym uchwyty 5 do rąk.

Obie podpórki z wahaczami 7 i dźwigniami 6, zarówno lewa jak i prawa, mogą być montowane osobno, w zależności od potrzeby.

Z medycznego punktu widzenia celem ćwiczeń jest utrzymanie pełnego ruchu w stawie, a także kształtowanie powierzchni stawowej. Odpowiednio stosowane ćwiczenia warunkują elastyczność i sprężystość miękkich części stawu tj. torebki i więzadeł. W przypadku porażeń, czy niedowładów mogą przywrócić czynność mięśni i poprawić ich siłę, a także utrzymują prawidłową długość i elastyczność mięśni.

Ćwiczenia mogą być pomocne wszędzie tam, gdzie jest możliwość wykonania ruchu kończyny dolnej i nie ma przeciwwskazań w kinezyterapii, takich jak: ostry stan zapalny stawów, kości lub mięśni, wysoka temperatura pacjenta, niewydolność krążenia, zmiany zapalne skóry, czy brak zrostu w miejscu złamania.

Nie powinien być to na pewno jedyny środek na drodze rehabilitacji, ale środek poszerzający możliwości w leczeniu ruchem.

Przyrząd został tak zaprojektowany, by pasował do konstrukcji standardowego wózka inwalidzkiego, a co za tym idzie, trafił do jak największej liczby odbiorców.

PL 211 535 B1

Claims (2)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Przyrząd rehabilitacyjny do wózka inwalidzkiego, znamienny tym, że ma dwie podpórki stabilizacyjne (1), korzystnie łukowato wygięte do przodu, i korzystnie niezależnie mocowane przy pomocy zaczepów (2) do przednich nóg wózka, ponadto podpórki stabilizacyjne (1) zakończone są u góry poprzecznymi gniazdami łożysk (3), przez które przechodzą obrotowe osie (4) z poprzecznymi wahaczami (7) zakończonymi na końcu poprzeczkami (8), przy czym obrotowe osie (4) jak i poprzeczki (8) mają miękkie oparcia (9) do nóg.
2. 2. Przyrząd rehabilitacyjny według zastrz. 1, znamienny tym, że na końcach osi (4) ma poprzecznie zamocowane dźwignie (6), korzystnie zaopatrzone w miękkie uchwyty (5) do rąk.

   Rysunki