Przedmiotem wynalazku jest kartoteka, w której kartki wzglednie arkusze sa wzgle¬ dem siebie przesuniete w kierunku bocz¬ nym.W mysl wynalazku kartki posiadaja znaki, które umozliwiaja natychmiastowe spostrzezenie braku jednej kartki w zespo¬ le lub omylkowe umieszczenie dwóch kar¬ tek w jednym przedziale.Stosownie do wynalazku na tych cze¬ sciach kart, które sa widoczne w komplet¬ nej kartotece, zostaje umieszczony okre¬ slony znak, tak iz w razie braku jednej karty w ciaglym szeregu znaków zjawia sie przerwa, wskazujaca brak tej karty.Mozna równiez okreslony znak umiescic na tej czesci karty, która staje sie widocz¬ na wtedy, gdy brak jest karty poprzedza¬ jacej, przyczem znak ten jest zakryty (nie¬ widoczny), gdy karta poprzedzajaca znaj¬ duje sie na swojem miejscu. W tym dru¬ gim przypadku w kartotece kompletnej nie widac zadnego znaku; jesli zas brak ja¬ kiejs karty, to staje sie widoczny znak, u- mieszczony za nia na nastepnej karcie.O ile wiec w pierwszym przypadku w razie braku jakiejs karty ciagly szereg znaków widocznych zostaje przerwany, tow drugim przypadku staje sie wlasnie wi¬ doczny jeden znak z posród szeregu zna¬ ków, niewidocznych w kornpletnej kartor tece.Na dnie skrzynki kartoteki wedlug wy¬ nalazku nalezy umiescic kilka pretów roz¬ dzielczych, osadzonych w równych od sie¬ bie odstepach, natomiast dolne brzegi kart albo arkuszów nalezy zaopatrzyc w wycie¬ cia, których wzajemne odleglosci sa rów¬ ne odstepom pomiedzy pretami. W takim ukladzie mozna oznaczenia umiescic na wystepach, utworzonych pomiedzy wycie¬ ciami.Poza tern jest celowe ukosne sciecie górnego rogu kazdej karty. Niedaleko od ukosnego brzegu mozna umiescic znak, któ¬ ry jest przykryty wtedy, gdy kartoteka jest kompletna, a staje sie widoczny w ra¬ zie braku karty, lezacej na tym znaku.O ile w kompletnym zespole kart znak iest umieszczony na niewidocznej czesci kazdej karty, wówczas jest widoczny znak karty najwyzszej, co sprawia wrazenie braku jednej karty- Takiemu wrazeniu mozna zapobiec, nakladajac na najwyzsza karte kartoteki karte koncowa, której sze¬ rokosc jest zmniejszona o szerokosc wi¬ docznego pasma i która nie posiada zad¬ nego znaku. Karta koncowa umozliwia od¬ czytanie na karcie najwyzszej napisu, któ¬ ry winien byc widoczny, zakrywa nato¬ miast znak tej karty.Inna cecha znamienna kartoteki we¬ dlug wynalazku polega na wypelnieniu pu¬ stej przestrzeni, jaka powstaje miedzy dwoma zespolami kart i przebiega klinowa¬ to od srodkowej czesci zespolu ku jednej ze scianek bocznych, w srodkowej czesci bowiem znajduje sie najwiecei kart, ulo¬ zonych jedna na drugiej, natomiast na bo¬ ku zespolu znajduje sie tylko jedna karta.Wobec istnienia takiej pustej przestrzeni mogloby sie zdarzyc, ze karty przeginaly¬ by sie podczas przekladania i moglyby wówczas zesunac sie z pretów rozdziel¬ czych. Te puste przestrzenie mozna wy¬ równac zgrubieniem bocznych brzegów znanych kart przedzialowych, umieszczo¬ nych miedzy dwoma zespolami.Szczególnie korzystne jest w tym przy¬ padku przytwierdzenie listw do bocznych brzegów kart przedzialowych, dzieki czemu brzegi te zostaja zgrubione i jednoczesnie przedluzone ku dolowi az do zetkniecia sie z dnem skrzynki. Takie karty przedzia¬ lowe moga siegac az do bocznych scianek, sluzacych ini jako prowadnice, opierajac sie o dno skrzynki nazewnatrz od pretów rozdzielczych tak, iz dolny brzeg karty przedzialowej jest utrzymywany powyzej pretów. Dzieki temu niema obawy, aby wy¬ stepy stosunkowo grubych kart przedzia¬ lowych, wspóldzialajace z pretami roz- dzielczemi, podczas przekladania zespolu naciskaly na wystepy kart, wysuwajac je z ponredzy pretów rozdzielczych. W mniej¬ szym stopniu osiaga sie ten wynik równiez wtedy, gdy karty przedzialowe posiadaja tylko na koncach wystepy, zapadajace po¬ miedzy prety rozdzielcze.Stosujac wieksza liczbe kart i wieksza liczbe zespolów kart, nalezy oprzec prety rozdzielcze o dno skrzynki, wzglednie prze¬ giac je nawet wtedy, gdy dolne konce wy¬ stepów kart opieraja sie o dno skrzynki, bowiem poszczególne karty ustawiaja sie nieraz ukosnie, pozostajac w takiem na- chylonem polozeniu podczas przesuwania zespolu w glab i bedac przytrzymane przez karty, lezace przed i za karta nachylona, tak iz na prety rozdzielcze wywierany jest nacisk ku dolowi. Wskutek tego wspóldzia¬ lanie kart z pretami rozdzielczemi staje sie watpliwe. Niedogodnosc te usuwa sie w mysl wynalazku, zaopatrujac w otwory dolne brzegi znanych scianek, przedziela¬ jacych skrzynke, posiadajaca znaczna dlu¬ gosc, przyczem otwory te obejmuja prety rozdzielcze, a dolne brzegi tych otworów stanowia oparcie pretów, w razie ich prze¬ giecia sie wdól. — 2 —Aby zapobiec zeslizgiwaniu sie tych scianek na dno skrzynki, mozna w mysl wy¬ nalazku zastosowac wreby, umieszczone poza pretami rozdzielczemi, a wiec wpo- blizu bocznych scianek skrzynki kartoteki, przyczem wreby te powinny przylegac do dolnych brzegów scianek.Fig. 1 przedstawia poprzeczny przekrój kartoteki, fig. 2 — karte ze znakami, lig. 3 — karte koncowa, fig. 4 — kartoteke, w której zespoly kart sa oddzielone od siebie kartami przedzialowemi i która posiada jedna scianke do podpierania kilku zespo¬ lów kart, a fig. 5 jest przekrojem pionowym kartoteki wedlug fig. 4.Na rysunku.litera a oznacza skrzynke kartoteki, b — prety rozdzielcze kart, u- mieszczone na dnie skrzynki, c — karty, d — ukosne brzegi kart, e — wyciecia dol¬ nych brzegów kart, zapadajace pomiedzy prety rozdzielcze b; f — znaki na pierw¬ szych wzglednie ostatnich wystepach r, u- tworzonych pomiedzy wycieciami e; g — znak, przykryty ukosnym brzegiem poprze¬ dzajacej karty; h — karte koncowa, która w celu lepszego odróznienia moze posiadac inna barwe, niz karty c; i — arkusz konto¬ wy, umieszczony pomiedzy druga a trzecia karta. Mozna ulozyc wieksza liczbe arku- szów kontowych, przyczem karty c moga wówczas sluzyc tylko jako oznaczniki, u- mozliwiajace odszukanie arkuszów konto¬ wych. Linje przerywane, któremi zakresko- wany jest prawy skrajny wystep karty, oznaczaja, ze wystep ten posiada znak na odwrocie karty. Oznaczanie odwrotnej strony kart umozliwia równiez spostrzeze¬ nie braku karty z odwrotnej strony karto¬ teki, skad widoczne sa znaki, tworzace sze¬ reg ciagly, gdy zespól jest kompletny. Li- nJa Z (fig- 2) moze skladac sie z punktów lub kresek, dzieki czemu jest lepiej widocz¬ na, anizeli linja ciagla, która trudno od¬ róznic od cienia, rzucanego nieraz przez karte poprzedzajaca.Karty przedzialowe k posiadaja na swych pionowych brzegach bocznych zgru¬ bienia /.Scianki m posiadaja podluzne o- twory n, przez które przechodza prety.Wreby o chronia scianke m od mimo¬ wolnego przesuniecia sie.O ile scianka m nie jest utrzymywana w polozeniu pionowem przez karty, wów¬ czas opiera sie o listwy p. Scianka m po¬ siada wyciecia q, które ulatwiaja jej pod¬ noszenie i przekladanie do innego wrebu.Nózki s kart przedzialowych k posiada¬ ja na dolnym koncu klinowate ostrze r, równolegle do plaszczyzny karty przedzia¬ lowej, cq podczas przekladania dwóch sa¬ siednich kart przedzialowych zapobiega o- pieraniu sie nózek jednej karty o nózki drugiej, które mogloby spowodowac ich wzajemne posuniecie sie. Podobny wynik mozna otrzymac, nadajac nózkom zakon¬ czenie spiczaste.Na fig. 4 przedstawiono zespól kart c, skladajacy sie z trzech kart o znaczne po¬ wiekszonej grubosci w celu ich uwydatnie¬ nia. Na fig. 5 zespól c zupelnie pominieto, aby tern lepiej uwydatnic karte przedzia¬ lowa k i scianke m. PL