PL201872B1 - Sposób konserwacji przeszczepianych narządów miąższowych oraz pojemnik do konserwacji przeszczepianych narządów miąższowych - Google Patents

Abstract

Sposób polega na tym, że przeszczepiany narząd (6) utrzymuje się w temperaturze + 4°C, umieszczając go w wewnętrznym zbiorniku (1) wiotkiego trzyczęściowego pojemnika z tworzywa o wartości medycznej, wysterylizowanego i utrzymuje się go w zamkniętej przestrzeni (2) wypełnionej roztworem soli fizjologicznej (9) zawierającej cząstki topniejącego lodu tej soli, aż do czasu zakończenia wykonywania zespoleń między naczyniami (7, 8) narządu (6) a naczyniami biorcy. Pojemnik zbudowany jest z trzech zbiorników, wykonanych z przezroczystej folii polietylenowej o grubości 0,04 - 0,06 mm, z jednostronnie otwartego wewnętrznego zbiornika (1), do którego obu ścian są przytwierdzone szczelnie, nieco powyżej jego dna (4), dwa zewnętrzne zbiorniki (2). Wszystkie trzy zbiorniki (1, 2 ) są ponadto ze sobą złączone zewnętrznymi krawędziami i są jednostronnie otwarte z tej samej strony

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazków jest sposób konserwacji przeszczepianych narządów miąższowych oraz pojemnik do konserwacji przeszczepianych narządów miąższowych, pozwalające na całkowitą eliminację czasu ciepłego niedokrwienia podczas przeszczepiania tych narządów.

Przeszczepianie narządów miąższowych takich jak nerki, wątroba, czy trzustka wymaga, aby w czasie ich przechowywania, to jest w czasie jaki upł ywa od pobrania narzą du od dawcy do czasu wszczepienia go biorcy, który powinien być możliwie jak najkrótszy, nie następowała martwica tkanek, wynikająca z przerwania dopływu krwi o temperaturze ca 37°C do tych narządów. Podczas okresu przechowywania występują dwa okresy niedokrwienia narządu, a mianowicie niedokrwienie zimne, po wypłukaniu krwi z narządu i jego schłodzeniu, aż do ponownego odtworzenia krążenia u biorcy i niedokrwienie ciepłe, kiedy narząd nie jest zaopatrywany w krew dawcy, ale nie jest też schłodzony. Czas ciepłego niedokrwienia narządu obejmuje dwie składowe; okres od zatrzymania krążenia u dawcy do czasu schłodzenia narządu płynem perfuzyjnym o temperaturze + 4°C, nazywany czasem pierwszego ciepłego niedokrwienia oraz okres konieczny do wykonania zespoleń między naczyniami przeszczepianego narządu a naczyniami biorcy, określany jako czas drugiego ciepłego niedokrwienia. Podczas drugiego ciepłego niedokrwienia następuje wzrost temperatury przeszczepianego i jednocześnie niedokrwionego narządu, przechowywanego do tego momentu w temperaturze + 4°C. Niedokrwienie i wzrost temperatury są czynnikami uszkadzającymi przeszczepiany narząd, wskutek szybkiego wyczerpywania się wewnątrzkomórkowych rezerw związków wysokoenergetycznych i uruchomienia przemiany beztlenowej, co prowadzi w konsekwencji do obumierania komórek, a co za tym idzie do opóźnionej funkcji organu po jego przeszczepieniu.

Znanym sposobem zabezpieczania narządów przed uszkodzeniami powstającymi w okresie drugiego ciepłego niedokrwienia jest obniżenie temperatury do + 4°C. Z publikacji: M. Szóstek, B. Łągiewska, M. Pacholczyk: Chłodzenie nerki w czasie wykonywania zespoleń naczyniowych zmniejsza ryzyko wystąpienia ATN po przeszczepieniu. II Zjazd Poi Tow Transplant, Międzyzdroje 1995, znane jest okładanie przeszczepianego narządu kompresami gazowymi umieszczonymi w otaczającej go siatce, które polewa się solą fizjologiczną o temperaturze + 4°C. Sposób ten, oprócz uciążliwości technicznej, nie pozwala na utrzymywanie temperatury przeszczepianego narządu na wymaganej stałej wartości + 4°C.

Wynalazek dotyczy sposobu konserwacji przeszczepianych narządów miąższowych, zwłaszcza podczas drugiego ciepłego niedokrwienia, poprzez utrzymywanie ich w temperaturze + 4°C.

Istota wynalazku polega na tym, że przeszczepiany narząd umieszcza się w wewnętrznym zbiorniku wiotkiego trzyczęściowego pojemnika wykonanego z tworzywa o wartości medycznej, który się uprzednio sterylizuje za pomocą tlenku etylenu przez czas co najmniej 6 godzin, po czym poddaje degazacji w temperaturze pokojowej przez czas 7 dni. Zbiornik ten, po wypełnieniu przeszczepianym narządem, utrzymuje się w zamkniętej przestrzeni wypełnionej roztworem soli fizjologicznej zawierającej cząstki topniejącego lodu tej soli, aż do czasu zakończenia wykonywania zespoleń między naczyniami narządu a naczyniami biorcy, natomiast przedtem wycina się w dnie wewnętrznego zbiornika otwór, przez który wyprowadza się naczynia krwionośne przeszczepianego narządu.

Wynalazek dotyczy także pojemnika do konserwacji przeszczepianych narządów miąższowych, który jest zbudowany z trzech zbiorników, wykonanych z przezroczystej folii polietylenowej stosowanej do opakowań medycznych, o grubości 0,04 - 0,06 mm, a mianowicie z jednostronnie otwartego wewnętrznego zbiornika, do ścian którego z jednej i z drugiej strony są przytwierdzone szczelnie, nieco powyżej jego dna, obwodowo z trzech boków, zewnętrzne zbiorniki, natomiast wszystkie trzy zbiorniki są ponadto ze sobą złączone zewnętrznymi krawędziami i są jednostronnie otwarte z tej samej strony.

Sposób według wynalazku pozwala na skrócenie, a nawet eliminację czasu drugiego ciepłego niedokrwienia, co w znaczący sposób wpływa na poprawę funkcji przeszczepianego narządu, ponieważ w skutecznie utrzymywanej temperaturze + 4°C zapotrzebowanie tkanek na tlen spada do ca 5%, w porównaniu do zapotrzebowania w wyż szej temperaturze, a sam zabieg moż e być przeprowadzony w sposób bardziej swobodny i dokładny, w porównaniu do znanego sposobu schładzania za pomocą polewania tamponów gazowych. Nowy sposób umożliwia uniknięcie szkodliwych następstw niedokrwienia narządów w czasie ich przeszczepiania zarówno w transplantacji klinicznej, jak też w badaniach doświadczalnych.

Pojemnik zgodny z wynalazkiem, dzięki wydzieleniu trzech przestrzeni, jednej w postaci wewnętrznego zbiornika na przeszczepiany narząd i dwóch przestrzeni chłodzenia tego narządu, w postaci

PL 201 872 B1 dwóch zewnętrznych zbiorników, otaczających ten wewnętrzny zbiornik, powstałych wskutek szczelnego połączenia ich wokół trzech krawędzi z wewnętrznym zbiornikiem i złożenia ich ku sobie, a następnie połączenia wzdłuż ich boków, zapewnia w pełni skuteczny kontakt z warstwami chłodzącego układu. Wydzielenie wewnętrznego zbiornika na przeszczepiany narząd umożliwia wygodny dostęp do jego naczyń krwionośnych, dzięki czemu możliwe jest swobodne wykonywanie zespoleń zarówno żylnych jak i tętniczych, niezależnie od zaistniałych, warunków śródoperacyjnych. Ponadto takie połączenie ścianek zbiorników pozwala na uniknięcie skręcania się zbiornika wewnętrznego podczas zabiegu. Sposób i pojemnik, zgodne z wynalazkami, mogą przynieść także wymierne efekty ekonomiczne, biorąc pod uwagę dynamiczny rozwój transplantacji klinicznej i doświadczalnej w ostatnich latach.

Przedmiot wynalazku jest przedstawiony w przykładach wykonania, zobrazowanych rysunkiem, na którym fig. 1 przedstawia w przekroju wzdłużnym pojemnik zgodny z wynalazkiem, w stanie przed jego użyciem, lekko wypełniony powietrzem, fig. 2 przedstawia go w widoku z boku, zaś fig. 3 przedstawia schematycznie pojemnik z przeszczepianym organem usytuowanym w wewnętrznym zbiorniku oraz z zewnętrznymi zbiornikami wypełnionymi solą fizjologiczną z kostkami lodu, w widoku z boku.

P r z y k ł a d I.

Przykład przedstawia pojemnik przeznaczony do konserwacji nerki w temperaturze + 4°C, podczas dokonywania jej przeszczepu.

Pojemnik zbudowany jest z trzech zbiorników, wykonanych z przezroczystej folii etylenowej, stosowanej do opakowań medycznych, o grubości około 0,05 mm. Wewnętrzny zbiornik 1, jednostronnie otwarty, jest nieco dłuższy od dwóch zewnętrznych zbiorników 2. Do obu jego ścian zewnętrzne zbiorniki 2 są szczelnie przytwierdzone metodą zgrzewania w ten sposób, że połączenie 3 jest obwodowo wykonane wzdłuż jego boków i od dołu, z dobranym dystansem w stosunku do dna 4 tego wewnętrznego zbiornika 1. Zewnętrzne boczne krawędzie wszystkich trzech zbiorników 1 i 2, są także ze sobą złączone bokami, metodą zgrzewania. Wewnętrzny zbiornik 1 i oba zewnętrzne zbiorniki 2, są otwarte z tej samej strony. Pojemnik jest umieszczony w typowym sterylnym opakowaniu, stosowanym w medycynie.

P r z y k ł a d II.

Przykład ten przedstawia według wynalazku sposób konserwacji w temperaturze + 4°C przeszczepianej nerki, za pomocą pojemnika opisanego w przykładzie I. Z opakowania sterylnego wyjmuje się pojemnik, uprzednio wysterylizowany za pomocą tlenku etylenu w czasie 6 godzin i poddany potem degazacji w temperaturze pokojowej przez 7 dni.

W dnie 4 wewnętrznego zbiornika 1 wycina się sterylnymi nożyczkami otwór 5, o szerokości 2 3 cm, a następnie wkłada się od strony otwartej do wewnętrznego zbiornika 1 przeszczepianą nerkę 6 i wyprowadza na zewnątrz naczynia krwionośne, to jest tętnicę 7 i żyłę 8. Następnie zewnętrzne zbiorniki 2 wypełnia się solą fizjologiczną 9 i cząstkami 10 lodu tej soli, w ilości około 80% objętości, po czym wszystkie trzy pojemniki 1 i 2 zamyka się znanym medycznym sterylnym zaciskiem 11. Układ soli fizjologicznej z topniejącym lodem zapewnia zachowanie temperatury + 4°C, na czas zespalania naczyń krwionośnych przeszczepianej nerki 6, trwającego zazwyczaj około 30 minut, przy doborze objętości układu soli z lodem wypełniającej zewnętrzne zbiorniki 2, w granicach około 1 litra.

Claims (2)

1. Sposób konserwacji przeszczepianych narządów miąższowych, zwłaszcza podczas drugiego ciepłego niedokrwienia, poprzez utrzymywanie ich w temperaturze + 4°C, znamienny tym, że przeszczepiany narząd (6) umieszcza się w wewnętrznym zbiorniku (1) wiotkiego trzyczęściowego pojemnika wykonanego z tworzywa o wartości medycznej, który się uprzednio sterylizuje za pomocą tlenku etylenu przez czas co najmniej 6 godzin, po czym poddaje degazacji w temperaturze pokojowej przez czas 7 dni, zaś zbiornik ten, po wypełnieniu przeszczepianym narządem (6) utrzymuje się w zamkniętej przestrzeni wypełnionej roztworem soli fizjologicznej (9) zawierającej cząstki topniejącego lodu tej soli, aż do czasu zakończenia wykonywania zespoleń między naczyniami (7, 8) narządu (6) a naczyniami biorcy, natomiast przedtem wycina się w dnie (4) wewnętrznego zbiornika (1) otwór (5), przez który wyprowadza się naczynia krwionośne (7, 8) przeszczepianego narządu (6).

2. Pojemnik do konserwacji przeszczepianych narządów miąższowych, znamienny tym, że jest zbudowany z trzech zbiorników, wykonanych z przezroczystej folii polietylenowej stosowanej do opakowań medycznych, o grubości 0,04 - 0,06 mm, a mianowicie z jednostronnie otwartego wewnętrznego

PL 201 872 B1 zbiornika (1), do ścian którego z jednej i z drugiej strony są przytwierdzone szczelnie, nieco powyżej jego dna (4), obwodowe z trzech boków, dwa zewnętrzne zbiorniki (2), natomiast wszystkie trzy zbiorniki (1, 2) są ponadto ze sobą złączone zewnętrznymi krawędziami i są jednostronnie otwarte z tej samej strony.