PL199831B1 - Biologiczna oczyszczalnia ścieków - Google Patents

Abstract

Bilogiczna oczyszczalnia ścieków, składająca się z trzech współosiowo usytuowanych zbiorników, tworzących zewnętrzny pierścień podstawowej sedymentacji, wewnętrzny pierścień aktywacji i osadnik wtórny, a ponadto z komory zaworów, przy czym oba pierścienie wyposażone są w szczelną przegrodę, zaś w dnie zewnętrznego pierścienia podstawowej sedymentacji podłączone są rurociągi osadu, charakteryzuje się tym, że na początku zewnętrznego pierścienia podstawowej sedymentacji (1) utworzona jest komora zagęszczająca (4) za pomocą szczelnej przegrody (13) i pośredniej przegrody z przepływem górnym (2). W komorze zagęszczającej (4), przed pośrednią przegrodą z przepływem górnym (2) usytuowana jest ściana nurnikowa (3). Co najmniej jeden rurociąg osadu (5) wyprowadzony jest ponad poziom dna komory zagęszczającej (4) i wyposażony jest z jednej strony w dyszę (7), skierowaną w kierunku wymiaru podłużnego komory zagęszczającej (4), a z drugiej strony, w komorze zaworów (8), wyposażony jest w rurociąg obejściowy (9), zawierający zawór klapowy, zwrotny (10) i pompę (11).

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest konstrukcja biologicznej oczyszczalni ścieków z komorą zagęszczania dla oczyszczania ścieków, zwłaszcza ścieków odprowadzanych z małych gmin, składająca się z trzech współ osiowo usytuowanych zbiorników.

Dotychczas znane biologiczne oczyszczalnie składają się z trzech współosiowo usytuowanych zbiorników, z których osad ewakuowany jest kilkoma otworami spustowymi w dnie zbiornika o kształcie pierścienia, gdzie za pomocą szczelnej przegrody ograniczony jest początek i koniec sedymentacji osadu pierwotnego i nadmiarowego. Do otworów spustowych podłączone są rurociągi osadowe, które poprzez zawory odcinające podłączone są w komorze podziemnej do rurociągu zbiorczego odprowadzającego osad poza oczyszczalnię w celu odwodnienia.

Niedogodnością takiego rozwiązania jest to, że mieszanka osadu pierwotnego i nadmiarowego w sedymentacyjnym zbiorniku pierścieniowym układa się nierównomiernie. Przy odmulaniu zawartość pozostałości suchej spuszczanego osadu waha się w zależności od wybranego otworu spustowego, co utrudnia optymalizację dawki polielektrolitu do odwadniania oraz wymusza na obsłudze konieczność stałego śledzenia gęstości spuszczanego osadu.

Znanym jest także rozwiązanie, w którym homogenizację i zagęszczanie osadu prowadzi się w zbiorniku zagęszczającym usytuowanym przed urządzeniem odwadniającym.

Wadą takiego rozwiązania jest to, że zbiornik należy chronić przed mrozem poprzez usytuowanie w budynku lub zabezpieczenie izolacją cieplną.

Biologiczna oczyszczalnia ścieków według wynalazku składa się z trzech współosiowo usytuowanych zbiorników, tworzących zewnętrzny pierścień podstawowej sedymentacji, wewnętrzny pierścień aktywacji i osadnik wtórny, a ponadto z komory zaworów, przy czym oba pierścienie wyposażone są w szczelną przegrodę, zaś w dnie zewnętrznego pierścienia podstawowej sedymentacji podłączone są rurociągi osadu. Na początku zewnętrznego pierścienia podstawowej sedymentacji utworzona jest komora zagęszczająca za pomocą szczelnej przegrody i pośredniej przegrody z przepływem górnym. W komorze zagęszczającej przed pośrednią przegrodą z przepływem górnym usytuowana jest ściana nurnikowa. Co najmniej jeden rurociąg osadu wyprowadzony jest ponad poziom dna komory zagęszczającej i wyposażony jest z jednej strony w dyszę, skierowaną w kierunku wymiaru podłużnego komory zagęszczającej, a z drugiej strony, w komorze zaworów, wyposażony jest w rurociąg obejściowy, zawierający zawór klapowy zwrotny i pompę.

Zaletą biologicznej oczyszczalni ścieków zgodnie z wynalazkiem jest to, że komora zagęszczająca wykorzystuje energię pompowania osadu do przemieszania treści, a tym samym poprawia kontakt sedymentu ze świeżym osadem i wspomaga mineralizację osadu. Zaletą jest także skrócenie rurociągu doprowadzającego i całkowite wyeliminowanie rurociągu powrotnego wody osadowej. Ponadto komora zagęszczająca nie wymaga zapewnienia ogrzewania ani izolacji cieplnej i jej temperatura jest stała.

Przedmiot wynalazku jest uwidoczniony w przykładzie wykonania na rysunku, na którym figura 1 przedstawia rzut poziomy oczyszczalni z komorą zaworów, a figura 2 - przekrój podłużny komory zagęszczającej.

Biologiczna oczyszczalnia ścieków składa się z trzech zbiorników usytuowanych w układzie współosiowym, tworzących zewnętrzny pierścień podstawowej sedymentacji 1, wewnętrzny pierścień aktywacji 21 i osadnik wtórny 22, a ponadto z komory zaworów 8. Oba pierścienie 1 i 21 wyposażone są w szczelną przegrodę 13, do której w zewnętrznym pierścieniu podstawowej sedymentacji i uchodzi rurociąg 12 nadmiarowego osadu. W dnie zewnętrznego pierścienia podstawowej sedymentacji 1 wykonane są otwory spustowe, do których podłączone są rurociągi osadu 5. Rurociągi osadu 5 poprzez zawory odcinające od 14 do 19 podłączone są do rurociągu zbiorczego 20 w komorze zaworów 8. Na początku zewnętrznego pierścienia podstawowej sedymentacji 1 utworzona jest komora zagęszczająca 4, ograniczona szczelną przegrodą 13 i pośrednią przegrodą z przepływem górnym 2. W komorze zagęszczającej 4 przed przegrodą z przepływem górnym 2 usytuowana jest ściana nurnikowa 3. Jeden rurociąg osadu 5 wyprowadzony jest ponad poziom dna 6 komory zagęszczającej 4 i wyposażony jest z jednej strony w dyszę 7, skierowaną w kierunku wymiaru podłużnego komory zagęszczającej 4, a z drugiej strony w komorze zaworów 8, wyposażony jest w rurociąg obejściowy 9, zawierający zawór klapowy zwrotny 10 i pompę 11. Nadmiar osadu doprowadzany rurociągiem 12 poprzez przegrodę szczelną 13 osadza się stopniowo wraz z pierwotnym osadem w całej objętości pierścienia podstawowej sedymentacji 1. W komorze zagęszczającej 4 osad wytrąca się w największym stopniu. Ściana nurnikowa 3 wyłapuje pływające po powierzchni zanieczyszczenia, które ulegają stopniowemu

PL 199 831 B1 rozkładowi i osadzają się w komorze zagęszczającej 4. Osad przed spuszczeniem zagęszczany jest w urządzeniu odwadniającym w taki sposób, że stopniowo otwierają się poszczególne zawory od 16 do 19, a przy zamkniętych zaworach 14 i 15 pompą 11 osad odsysany jest z zewnętrznego pierścienia podstawowej sedymentacji 1 i transportowany jest rurociągiem obejściowym 9 i rurociągiem osadu 5 do komory zagęszczania 4, gdzie osad przepływa przez dyszę 7. Komora zagęszczania 4 napełnia się osadem i równocześnie jej treść miesza się z wykorzystaniem energii powstającej w pompowanym osadzie. Po upływie określonego czasu, potrzebnego do zagęszczania osadu, osad spuszcza się poprzez otwarte zawory 14 i 15 do rurociągu zbiorczego 20, którym osad odprowadzany jest do zewnętrznego urządzenia odwadniającego.

Claims (1)

1. Biologiczna oczyszczalnia ścieków składająca się z trzech współosiowo usytuowanych zbiorników, tworzących zewnętrzny pierścień podstawowej sedymentacji, wewnętrzny pierścień aktywacji i osadnik wtórny, a ponadto z komory zaworów, przy czym oba pierś cienie wyposaż one są w szczelną przegrodę, zaś w dnie zewnętrznego pierścienia podstawowej sedymentacji podłączone są rurociągi osadu, znamienna tym, że na początku zewnętrznego pierścienia podstawowej sedymentacji (1) utworzona jest komora zagęszczająca (4), za pomocą szczelnej przegrody (13) i pośredniej przegrody z przepł ywem górnym (2), w której przed poś rednią przegrodą z przepł ywem górnym (2) usytuowana jest ściana nurnikowa (3), przy czym co najmniej jeden rurociąg osadu (5) wyprowadzony jest ponad poziom dna (6) komory zagęszczającej (4) i wyposażony jest z jednej strony w dyszę (7), skierowaną w kierunku wymiaru podł u żnego komory zagęszczającej (4), a z drugiej strony w komorze zaworów (8), wyposażony jest w rurociąg obejściowy (9), zawierający zawór klapowy zwrotny (10) i pompę (11).