PL198399B1 - Obudowa głowicy zdalnego rażenia oraz wkładka do wybuchowego formowania pocisków - Google Patents

Abstract

1. Obudowa głowicy zdalnego rażenia do wybuchowego formowania pocisków, mająca kształt cylindra, w którego czołowej części jest wykonany pierścieniowy kołnierz zaczepowy, ustalający położenie centryczne wkładki osadzonej w tej obudowie, zaś w tylnej części tego cylindra osadzone jest cen- trycznie denko z otworem na zapalnik, znamienna tym, że na zewnętrznej powierzchni czołowej tej obudowy (1) umieszczony jest pierścień wzmacniający (10). 5. Wkładka do wybuchowego formowania pocisków, mająca małą wysokość i powierzchnię zewnętrzną wklęsłą, a powierzchnię wewnętrzną wypukłą, znamienna tym, że powierzchnię zewnętrzną wklęsłą stanowi powierzchnia sferyczna (12), a powierzchnię wewnętrzną wypukłą stanowi powierzchnia stożkowo-sferyczna 14, przy czym tworząca (L1) część stożkową powierzchni wewnętrznej (14), nachylona pod stałym kątem (α) w stosunku do kolistej podstawy wkładki (11), tworzy stożek ścięty, którego krawędź górna przenika w krawędź kolistą części sferycznej powierzchni wewnętrznej (14).

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest obudowa głowicy zdalnego rażenia oraz wkładka do wybuchowego formowania pocisków, przeznaczone do niszczenia opancerzonych wozów bojowych, śmigłowców, bunkrów, stanowisk artylerii ciężkiej, stanowisk artylerii przeciwlotniczej, oraz do rażenia kolumn wojsk lądowych z powietrza lub z ziemi, w zależności od kształtu lub rodzaju wkładki do wybuchowego formowania pocisków.

Znany jest kształtowy ładunek wybuchowy z soczewką detonacyjną kształtującą falę, opisany w opisie patentowym USA numer 5,565,644. Głowica zawierająca kształtowy ładunek wybuchowy i soczewkę detonacyjną, ma obudowę o eliptycznej ściance wewnętrznej, która w istocie jest symetryczna względem podłużnej osi symetrii głowicy. Punkt inicjacji detonacji, czyli zapalnik, umieszczony jest poosiowo w dolnej części obudowy. Materiał wybuchowy umieszczony jest pomiędzy eliptyczną ścianą wewnętrzną obudowy a wkładką, która to wkładka może mieć kształt półkuli, paraboloidy, elipsolidy, gruszki lub tuby gramofonowej. Materiał wkładki może stanowić miedź, aluminium, zubożony uran, wolfram, tantal, lub inny materiał. Wkładka połączona jest z wewnętrzną ścianą obudowy za pomocą pierścienia. W pobliżu wklęsłego wierzchołka wewnętrznej ściany obudowy umieszczona jest soczewka płasko-wypukła, tworząca łącznie z zapalnikiem układ formowania frontu fali detonacyjnej. Soczewka detonacyjna powoduje zogniskowanie rozbieżnej fali detonacyjnej i przetworzenie jej na falę quasi-stożkową, której wierzchołek znajduje się w punkcie usytuowanym na podłużnej osi symetrii głowicy, od wewnętrznej strony wkładki. W ten sposób soczewka detonacyjna dostosowuje falę detonacyjną do uderzenia na całą powierzchnię wkładki w tym samym czasie. W efekcie fala stożkowa o zwiększonej energii nadaje prędkość metalicznemu strumieniowi kumulacyjnemu, którego elementy przemieszczają się równolegle do osi materiału wybuchowego.

Znany jest ponadto układ wytwarzania kształtowych pocisków wybuchowych, opisany w opisie patentowym USA numer 4,982,667. Układ ten zawiera obudowę o wewnętrznej powierzchni cylindrycznej, która to obudowa wypełniona jest materiałem wybuchowym i uszczelniona od strony czołowej wkładką, a od strony tylnej denkiem. Wkładka ma kształt wklęsłego krążka o małej grubości ściany i jest utworzona na przykład ze stali, miedzi lub ciężkiego metalu. Wkładka ma niehomogeniczność, polegającą na zniekształceniach falistych krążka. Zniekształcenia te usytuowane są promieniowo, a ich wierzchołki zbiegają się ku środkowi krążka i są oddalone od tego środka w założonej odległości, natomiast krzywe, tworzące fale, łączą się z obwodnicą kolistą tego krążka. Zewnętrzna powierzchnia obudowy ma kształt regularnego wieloboku, na przykład sześciokąta lub ośmiokąta, tak że w narożach zewnętrznej powierzchni obudowy ściany mają największą grubość. W denku obudowy usytuowany jest poosiowe zapalnik, którego poszczególne punkty inicjacji detonacji, stanowiące część tego zapalnika, mające różną energię zapłonu lub różne opóźnienie zapłonu, są rozmieszczone symetrycznie w pobliżu krawędzi obwiedniowej tego denka.

Kiedy zawartość ładunku wybuchowego jest zdetonowana, fala detonacyjna, mająca kształt quasi-sferyczny, najpierw uderza na środek krążka, gdzie zaczyna się deformacja wkładki, natomiast wszystkie inne obszary zewnętrzne krążka są uderzane falą detonacyjną z małym opóźnieniem czasowym, tak że początkowo krążek jest wygięty w środku, zaś później następuje deformacja zniekształceń falistych krążka, tworzących w fazie końcowej pojedyncze, regularnie rozstawione fałdy, działające jako środki usterzające, stabilizujące pocisk.

Znany jest poza tym nabój kumulacyjny o kierunkowym efekcie wybuchu, opisany w polskim opisie patentowym numer 140102. Nabój kumulacyjny zawiera obudowę, materiał wybuchowy umieszczony w tej obudowie, zapalnik umieszczony w denku tej obudowy oraz wkładkę, mającą kształt wyciśniętego stożka, umieszczoną w części czołowej obudowy. Obudowa naboju kumulacyjnego i metalowa wkładka są precyzyjnie wycentrowane na wspólnej osi symetrii, na której jest również usytuowany zapalnik. Stożek jest zróżnicowany i wyciśnięty w formie, bezpośrednio z walcowanego na gorąco arkusza z czystej miedzi, bez dopuszczenia do znacznego ostygnięcia arkusza po walcowaniu na gorąco. Zróżnicowanie stożka polega na tym, że wypukłość ścianki stożka, której grubość jest jednakowa w obrębie powierzchni całego stożka, mierzona od ścianki stożka prostego o jednakowym kącie stożkowym, jest mniejsza niż grubość pozostałej części ścianki tego stożka i stanowi w przybliżeniu połowę grubości pozostałej części stożka. Kształt obudowy w pobliżu jej czołowej części jest cylindryczny, a następnie zwęża się przyjmując kształt stożka ściętego. Wskutek kształtu obudowy i kształtu miedzianego stożka, kąt uderzenia fali detonacyjnej na powierzchnię miedzianego

PL 198 399 B1 stożka jest prawie stały, a różnice w przyspieszeniu pomiędzy częściami masy naboju kumulacyjnego są minimalne, przy czym fala detonacyjna tego naboju jest quasi-sferyczna.

Znane dotychczas głowice kumulacyjne oraz głowice do wybuchowego formowania pocisków mają tę wadę, że pierwsze z nich generują jednego rodzaju strumień kumulacyjny o szerokim rozrzucie, a drugie generują tylko jednego rodzaju pocisk, stanowiący jednolite ciało.

Celem wynalazku jest utworzenie takiej obudowy głowicy, która daje niewielki kąt rozrzutu ciężkich odłamków, przemieszczających się w osi lotu pocisku i powoduje wzrost energii tego pocisku oraz stwarza możliwość optymalizacji kształtu pocisku i kąta rozrzutu odłamków, przy tym zastosowanie wkładek o różnorodnych kształtach, stwarza również możliwość regulacji dociążenia masy zastosowanej wkładki, w zależności od charakteru celu atakowanego.

Obudowa głowicy zdalnego rażenia do wybuchowego formowania pocisków, według wynalazku, mająca kształt cylindra, w którego czołowej części jest wykonany pierścieniowy kołnierz zaczepowy, ustalający położenie centryczne wkładki osadzonej w tej obudowie, zaś w tylnej części tego cylindra osadzone jest centrycznie denko z otworem na zapalnik, charakteryzuje się następującymi środkami technicznymi i ich funkcjonalnym połączeniem. Na zewnętrznej powierzchni czołowej obudowy umieszczony jest pierścień wzmacniający, wykonany korzystnie ze stali lub z wolframu, albo z każdego innego metalu ciężkiego.

Wkładki do wybuchowego formowania pocisków, mające małą wysokość i powierzchnię zewnętrzną wklęsłą, a powierzchnię wewnętrzną wypukłą, charakteryzują się następującymi środkami technicznymi.

Pierwsza wkładka charakteryzuje się tym, że jej powierzchnię zewnętrzną wklęsłą stanowi powierzchnia sferyczna, a powierzchnię wypukłą wewnętrzną stanowi powierzchnia stożkowo-sferyczna. Tworząca część stożkową powierzchni wewnętrznej, nachylona pod stałym kątem w stosunku do kolistej podstawy tej wkładki, tworzy stożek ścięty, którego krawędź górna przenika w krawędź kolistą części sferycznej powierzchni wewnętrznej. Zewnętrzna powierzchnia pierwszej wkładki ma promień, którego długość jest większa od długości promienia części sferycznej powierzchni wewnętrznej stożkowo-sferycznej. W innych wykonaniach pierwszej wkładki długość promienia zewnętrznej powierzchni sferycznej jest mniejsza od długości promienia części sferycznej powierzchni wewnętrznej stożkowo-sferycznej, albo promienie te są sobie równe.

Druga wkładka charakteryzuje się tym, że jej obie powierzchnie zewnętrzną i wewnętrzną stanowią powierzchnie stożkowo-sferyczne. Tworzące części stożkowe obu powierzchni nachylone są pod jednakowym kątem w stosunku do kolistej podstawy tej wkładki. Tworząca część stożkową powierzchni zewnętrznej tworzy pierwszy stożek ścięty, którego krawędź górna przenika w krawędź kolistą części sferycznej powierzchni zewnętrznej. Tworząca część stożkową powierzchni wewnętrznej tworzy drugi stożek ścięty, którego krawędź górna przenika w krawędź kolistą części sferycznej powierzchni wewnętrznej. Część sferyczna powierzchni zewnętrznej stożkowo-sferycznej ma promień, którego długość jest równa długości promienia części sferycznej powierzchni wewnętrznej stożkowo-sferycznej tej wkładki. W innych wykonaniach drugiej wkładki długość promienia części sferycznej powierzchni zewnętrznej stożkowo-sferycznej jest większa lub mniejsza od długości promienia części sferycznej powierzchni wewnętrznej stożkowo-sferycznej tej wkładki.

Trzecia wkładka charakteryzuje się tym, że jej obie powierzchnie zewnętrzną i wewnętrzną stanowią powierzchnie stożkowo-sferyczne. Tworząca część stożkową powierzchni zewnętrznej stożkowo-sferycznej nachylona jest pod kątem o pierwszej założonej wartości i tworzy stożek ścięty, którego krawędź górna przenika w krawędź kolistą części sferycznej tej powierzchni zewnętrznej stożkowo-sferycznej. Tworząca część stożkową powierzchni wewnętrznej stożkowo-sferycznej nachylona jest pod kątem o drugiej założonej wartości w stosunku do kolistej podstawy tej wkładki i tworzy stożek ścięty, którego krawędź górna przenika w krawędź kolistą części sferycznej powierzchni wewnętrznej stożkowo-sferycznej tej wkładki. Wartość kąta nachylenia tworzącej część stożkową powierzchni zewnętrznej stożkowo-sferycznej jest mniejsza od wartości kąta nachylenia tworzącej część stożkową powierzchni wewnętrznej stożkowo-sferycznej w stosunku do kolistej podstawy tej wkładki. Część sferyczna powierzchni zewnętrznej stożkowo-sferycznej trzeciej wkładki ma promień, którego długość jest równa długości promienia części sferycznej powierzchni wewnętrznej stożkowo-sferycznej tej wkładki. W innych wykonaniach trzeciej wkładki długość promienia części sferycznej jej powierzchni zewnętrznej stożkowo-sferycznej jest większa lub mniejsza od długości promienia części sferycznej powierzchni wewnętrznej stożkowo-sferycznej tej wkładki.

PL 198 399 B1

Czwarta wkładka charakteryzuje się tym, że jej obie powierzchnie zewnętrzną i wewnętrzną stanowią powierzchnie stożkowo-sferyczne. Tworząca część stożkową powierzchni zewnętrznej stożkowo-sferycznej nachylona jest pod kątem o pierwszej założonej wartości i tworzy stożek ścięty, którego krawędź górna przenika w krawędź kolistą części sferycznej tej powierzchni zewnętrznej stożkowo-sferycznej. Tworząca część stożkową powierzchni wewnętrznej stożkowo-sferycznej nachylona jest pod kątem o drugiej założonej wartości w stosunku do kolistej podstawy tej wkładki i tworzy stożek ścięty, którego krawędź górna przenika w krawędź kolistą części sferycznej powierzchni wewnętrznej stożkowo-sferycznej tej wkładki. Wartość kąta nachylenia tworzącej część stożkową powierzchni zewnętrznej stożkowo-sferycznej jest większa od wartości kąta nachylenia tworzącej część stożkową powierzchni wewnętrznej stożkowo-sferycznej w stosunku do kolistej podstawy tej wkładki. Część sferyczna powierzchni zewnętrznej stożkowo-sferycznej czwartej wkładki ma promień, którego długość jest równa długości promienia części sferycznej powierzchni wewnętrznej stożkowo-sferycznej tej wkładki. W innych wykonaniach czwartej wkładki długość promienia części sferycznej tej powierzchni zewnętrznej stożkowo-sferycznej jest większa lub mniejsza od długości promienia części sferycznej powierzchni wewnętrznej stożkowo-sferycznej tej wkładki.

Piąta wkładka charakteryzuje się tym, że jej obie powierzchnie zewnętrzną i wewnętrzną stanowią powierzchnie sferyczne. Wnętrze tej wkładki wypełnione jest kulkami stalowymi. Zewnętrzna powierzchnia sferyczna piątej wkładki ma promień, którego długość jest równa długości promienia wewnętrznego powierzchni sferycznej tej wkładki. W innych wykonaniach piątej wkładki długość promienia zewnętrznej powierzchni sferycznej jest większa lub mniejsza od długości promienia wewnętrznej powierzchni sferycznej tej wkładki.

Szósta wkładka charakteryzuje się tym, że jej powierzchnię zewnętrzną stanowi powierzchnia sferyczna, zaś powierzchnię wewnętrzną stanowi powierzchnia cylindryczna. Tworząca wewnętrznej powierzchni cylindrycznej szóstej wkładki jest prostopadła do podłużnej osi symetrii tej wkładki. Wnętrze szóstej wkładki wypełnione jest kulkami stalowymi. Zewnętrzna powierzchnia sferyczna szóstej wkładki ma promień, którego długość jest mniejsza lub większa od długości promienia wewnętrznej powierzchni cylindrycznej tej wkładki, albo długości tych promieni są sobie równe.

Siódma wkładka charakteryzuje się tym, że jej obie powierzchnie zewnętrzną i wewnętrzną stanowią powierzchnie cylindryczne. Tworzące powierzchni cylindrycznych zewnętrznej i wewnętrznej są względem siebie równoległe i prostopadłe do podłużnej osi symetrii tej wkładki. Wnętrze siódmej wkładki wypełnione jest kulkami stalowymi. Zewnętrzna powierzchnia cylindryczna siódmej wkładki ma promień, którego długość jest większa lub mniejsza od długości promienia wewnętrznej powierzchni cylindrycznej tej wkładki, albo długości tych promieni są sobie równe.

Ósma wkładka charakteryzuje się tym, że jej obie powierzchnie zewnętrzną i wewnętrzną stanowią powierzchnie sferyczne. Zewnętrzna powierzchnia sferyczna ósmej wkładki nacięta jest mechanicznie rowkami, które są ukształtowane w kwadraty. Zewnętrzna powierzchnia sferyczna ósmej wkładki ma promień, którego długość jest większa lub mniejsza od długości promienia wewnętrznej powierzchni sferycznej tej wkładki, albo długości tych promieni są sobie równe.

Dziewiąta wkładka charakteryzuje się tym, że jej powierzchnię zewnętrzną stanowi powierzchnia sferyczna, zaś powierzchnię wewnętrzną stanowi powierzchnia walcowa. Tworząca wewnętrznej powierzchni walcowej jest prostopadła do podłużnej osi symetrii tej wkładki. Zewnętrzna powierzchnia sferyczna dziewiątej wkładki jest nacięta mechanicznie rowkami, które są ukształtowane w romby. Zewnętrzna powierzchnia sferyczna dziewiątej wkładki ma promień, którego długość jest większa lub mniejsza od długości promienia wewnętrznej powierzchni walcowej tej wkładki, albo promienie te są sobie równe.

Dziesiąta wkładka charakteryzuje się tym, że jej obie powierzchnie zewnętrzną i wewnętrzną stanowią powierzchnie walcowe, których tworzące są do siebie równoległe i prostopadłe do podłużnej osi symetrii tej wkładki. Zewnętrzna powierzchnia walcowa dziesiątej wkładki jest nacięta rowkami, które są ukształtowane w prostokąty, i ma promień, którego długość jest większa lub mniejsza od długości wewnętrznej powierzchni walcowej tej wkładki, albo długości tych promieni są sobie równe.

Jedenasta wkładka charakteryzuje się tym, że jej powierzchnię zewnętrzną stanowi powierzchnia sferyczna, a powierzchnię wewnętrzną stanowi powierzchnia walcowa. Tworząca wewnętrznej powierzchni walcowej jedenastej wkładki jest prostopadła do podłużnej osi symetrii tej wkładki. Zewnętrzna powierzchnia sferyczna jedenastej wkładki jest nagrzana w założonych miejscach za pomocą lasera, a miejsca nagrzane ukształtowane są w kwadraty. Zewnętrzna powierzchnia sferyczna ma

PL 198 399 B1 promień, którego długość jest większa lub mniejsza od długości promienia wewnętrznej powierzchni walcowej tej wkładki, albo długości tych promieni są sobie równe.

Dwunasta wkładka charakteryzuje się tym, że jej obie powierzchnie zewnętrzną i wewnętrzną stanowią powierzchnie sferyczne. Zewnętrzna powierzchnia sferyczna dwunastej wkładki jest nagrzana w założonych miejscach za pomocą lasera, które ukształtowane są w romby, i ma długość promienia, która jest większa lub mniejsza od długości promienia wewnętrznej powierzchni sferycznej tej wkładki, albo długości tych promieni są sobie równe.

Trzynasta wkładka charakteryzuje się tym, że jej obie powierzchnie zewnętrzną i wewnętrzną stanowią powierzchnie walcowe, których tworzące są względem siebie równoległe i prostopadłe do podłużnej osi symetrii tej wkładki. Obie powierzchnie walcowe zewnętrzna i wewnętrzna trzynastej wkładki są nagrzane w założonych miejscach za pomocą lasera. Miejsca nagrzane ukształtowane są w prostokąty usytuowane vis a vis. Zewnętrzna powierzchnia walcowa trzynastej wkładki ma promień, którego długość jest większa lub mniejsza od długości promienia wewnętrznej powierzchni walcowej tej wkładki, albo długości tych promieni są sobie równe.

Czternasta wkładka charakteryzuje się tym, że jej obie powierzchnie zewnętrzną i wewnętrzną stanowią powierzchnie sferyczne. Zewnętrzna powierzchnia sferyczna tej wkładki jest nagrzana w założonych miejscach za pomocą lasera, zaś miejsca nagrzane mają kształt okręgów. Zewnętrzna powierzchnia sferyczna czternastej wkładki ma promień, którego długość jest większa lub mniejsza od długości promienia wewnętrznej powierzchni sferycznej tej wkładki, albo długości tych promieni są sobie równe.

Piętnasta wkładka charakteryzuje się tym, że obie jej powierzchnie zewnętrzną i wewnętrzną stanowią powierzchnie sferyczne, z których zewnętrzna powierzchnia sferyczna jest nagrzana w założonych miejscach za pomocą lasera. Miejsca nagrzane mają kształt półfasolek, które usytuowane są na brzegu tej wkładki i ukierunkowane wierzchołkami promieniowo ku jej środkowi. Zewnętrzna powierzchnia sferyczna piętnastej wkładki ma promień, którego długość jest większa lub mniejsza od długości promienia wewnętrznej powierzchni sferycznej tej wkładki, albo długości tych promieni są sobie równe.

Szesnasta wkładka charakteryzuje się tym, że jej zewnętrzną powierzchnię stanowi powierzchnia sferyczna, natomiast powierzchnię wewnętrzną stanowi powierzchnia stożkowo-sferyczna. Tworząca część stożkową powierzchni wewnętrznej, nachylona pod założonym kątem w stosunku do kolistej podstawy wkładki, tworzy stożek ścięty, którego krawędź górna przenika w krawędź kolistą części sferycznej powierzchni wewnętrznej tej wkładki. Zewnętrzna powierzchnia sferyczna szesnastej wkładki jest nagrzana w założonych miejscach za pomocą lasera, a miejsca nagrzane mają kształt półfasolek usytuowanych na brzegu tej wkładki i ukierunkowanych wierzchołkami promieniowo ku jej środkowi. Zewnętrzna powierzchnia sferyczna szesnastej wkładki ma promień, którego długość jest większa lub mniejsza od długości promienia części sferycznej powierzchni wewnętrznej stożkowo-sferycznej tej wkładki, albo długości tych promieni są sobie równe.

Siedemnasta wkładka charakteryzuje się tym, że jej powierzchnię zewnętrzną stanowi powierzchnia stożkowo-sferyczna, natomiast powierzchnię wewnętrzną stanowi powierzchnia sferyczna. Tworząca część stożkową powierzchni zewnętrznej stożkowo-sferycznej siedemnastej wkładki, nachylona pod założonym kątem w stosunku do kolistej podstawy tej wkładki, tworzy stożek ścięty, którego krawędź górna przenika w krawędź kolistą części sferycznej powierzchni zewnętrznej. Zewnętrzna powierzchnia stożkowo-sferyczna jest nagrzana w założonych miejscach za pomocą lasera, a miejsca nagrzane mają kształt półfasolek usytuowanych na brzegu tej wkładki i ukierunkowanych wierzchołkami promieniowo ku jej środkowi. Część sferyczna powierzchni zewnętrznej stożkowo-sferycznej siedemnastej wkładki ma promień, którego długość jest większa lub mniejsza od długości promienia wewnętrznej powierzchni sferycznej tej wkładki, albo długości tych promieni są sobie równe.

Przedmiot wynalazku, w przykładzie wykonania, uwidoczniony jest na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia obudowę głowicy zdalnego rażenia, w przekroju poosiowym, fig. 2 - pierwszą wkładkę o zewnętrznej powierzchni sferycznej i o wewnętrznej powierzchni częściowo stożkowej i częściowo sferycznej, w przekroju poosiowym, fig. 3 - drugą wkładkę o obu powierzchniach częściowo stożkowych i częściowo sferycznych, przy czym tworzące powierzchni stożkowych są nachylone pod jednakowym kątem do dużej podstawy stożka ściętego, zaś promienie powierzchni sferycznych są sobie równe, w przekroju poosiowym, fig. 4 - trzecią wkładkę o obu powierzchniach, częściowo stożkowych i częściowo sferycznych, przy czym tworząca powierzchni stożkowej zewnętrznej jest nachylona do dużej podstawy stożka ściętego pod kątem mniejszym od kąta nachylenia tworzącej powierzchni stożkowej

PL 198 399 B1 wewnętrznej, zaś promienie obu powierzchni sferycznych są sobie równe, w przekroju poosiowym, fig. 5 czwartą wkładkę o obu powierzchniach częściowo stożkowych i częściowo sferycznych, przy czym tworząca powierzchni stożkowej zewnętrznej jest nachylona do dużej podstawy stożka ściętego pod kątem większym od kąta nachylenia tworzącej powierzchni stożkowej wewnętrznej, zaś promienie obu powierzchni sferycznych są sobie równe, w przekroju poosiowym, fig. 6 - piątą wkładkę o obu powierzchniach sferycznych, których promienie są sobie równe, przy czym wnętrze tej wkładki wypełnione jest kulkami stalowymi, w przekroju poosiowym, fig. 7 - szóstą wkładkę o zewnętrznej powierzchni sferycznej, zaś wewnętrznej powierzchni cylindrycznej, przy czym wnętrze tej wkładki wypełnione jest kulkami stalowymi, zaś promień powierzchni sferycznej zewnętrznej jest większy od promienia powierzchni cylindrycznej wewnętrznej, natomiast tworząca powierzchni wewnętrznej cylindrycznej jest prostopadła do podłużnej osi symetrii w przekroju poosiowym tej wkładki, fig. 8 - siódmą wkładkę o obu powierzchniach cylindrycznych, wypełnioną kulkami stalowymi, przy czym promień zewnętrznej powierzchni cylindrycznej jest większy od promienia wewnętrznej powierzchni cylindrycznej, natomiast tworzące obu powierzchni cylindrycznych są do siebie równoległe oraz prostopadłe do podłużnej osi symetrii tej wkładki, fig. 9 - ósmą wkładkę o obu powierzchniach sferycznych, których promienie są sobie równe, a zewnętrzna powierzchnia jest mechanicznie nacięta rowkami, tworzącymi kwadraty, w przekroju poosiowym, fig. 10 - dziewiątą wkładkę o zewnętrznej powierzchni sferycznej i wewnętrznej powierzchni walcowej, przy czym promień zewnętrznej powierzchni sferycznej jest większy od promienia wewnętrznej powierzchni walcowej, a tworząca wewnętrznej powierzchni walcowej jest prostopadła do podłużnej osi symetrii tej wkładki, zaś zewnętrzna powierzchnia sferyczna jest mechanicznie nacięta rowkami, tworzącymi romby, w przekroju poosiowym, fig. 11 - dziesiątą wkładkę o obu powierzchniach walcowych, przy czym promień zewnętrznej powierzchni walcowej jest większy od promienia wewnętrznej powierzchni walcowej, a tworzące obu powierzchni walcowych są do siebie równoległe oraz prostopadłe do podłużnej osi symetrii tej wkładki, zaś zewnętrzna powierzchnia walcowa jest mechanicznie nacięta rowkami, tworzącymi prostokąty, w przekroju poosiowym, fig. 12 jedenastą wkładkę o zewnętrznej powierzchni sferycznej i o wewnętrznej powierzchni walcowej, przy czym promień zewnętrznej powierzchni sferycznej jest większy od promienia wewnętrznej powierzchni walcowej, a tworząca wewnętrznej powierzchni walcowej jest prostopadła do podłużnej osi symetrii tej wkładki, zaś jej zewnętrzna powierzchnia sferyczna jest zmieniona pod względem wytrzymałościowodynamicznym poprzez miejscowe nagrzania za pomocą lasera, natomiast miejsca nagrzań tworzą kwadraty, w przekroju poosiowym, fig. 13 - jedenastą wkładkę przedstawioną na fig. 12, w widoku od strony jej powierzchni zewnętrznej, fig. 14 - dwunastą wkładkę o obu powierzchniach sferycznych, przy czym promień zewnętrznej powierzchni sferycznej jest większy od promienia wewnętrznej powierzchni sferycznej, zaś zewnętrzna powierzchnia sferyczna jest zmieniona pod względem wytrzymałościowo-dynamicznym poprzez miejscowe nagrzanie za pomocą lasera, natomiast miejsca nagrzań tworzą romby, w przekroju poosiowym, fig. 15 - trzynastą wkładkę o obu powierzchniach walcowych, przy czym promień zewnętrznej powierzchni walcowej jest większy od promienia wewnętrznej powierzchni walcowej, natomiast tworzące obu powierzchni walcowych są do siebie równoległe oraz prostopadłe do podłużnej osi symetrii tej wkładki i są zmienione pod względem wytrzymałościowodynamicznym poprzez nagrzania miejscowe za pomocą lasera, zaś miejsca nagrzań tworzą prostokąty, w przekroju poosiowym, fig. 16 - czternastą wkładkę o obu powierzchniach sferycznych, przy czym promień zewnętrznej powierzchni sferycznej jest większy od promienia wewnętrznej powierzchni sferycznej, zaś zewnętrzna powierzchnia sferyczna jest zmieniona pod względem wytrzymałościowodynamicznym poprzez miejscowe nagrzania za pomocą lasera, natomiast miejsca nagrzań tworzą okręgi, w przekroju poosiowym, fig. 17 - czternastą wkładkę, przedstawioną na fig. 16, w widoku od strony jej powierzchni zewnętrznej, fig. 18 - piętnastą wkładkę o obu powierzchniach sferycznych, przy czym promień zewnętrznej powierzchni sferycznej jest większy od promienia wewnętrznej powierzchni sferycznej, zaś zewnętrzna powierzchnia sferyczna jest zmieniona pod względem wytrzymałościowodynamicznym poprzez miejscowe nagrzania za pomocą lasera, natomiast miejsca nagrzań tworzą powierzchnie półfasolkowe, usytuowane promieniowo przy krawędzi kolistej powierzchni zewnętrznej, w przekroju poosiowym, fig. 19 - piętnastą wkładkę, przedstawioną na fig. 18, w widoku od strony jej powierzchni zewnętrznej, fig. 20 - szesnastą wkładkę o zewnętrznej powierzchni sferycznej i o wewnętrznej powierzchni częściowo stożkowej częściowo sferycznej, przy czym promienie obu powierzchni sferycznych są sobie równe, a zewnętrzna powierzchnia sferyczna jest zmieniona pod względem wytrzymałościowo-dynamicznym poprzez miejscowe nagrzania za pomocą lasera, natomiast miejsca nagrzań tworzą powierzchnie półfasolkowe, usytuowane promieniowo przy krawędzi

PL 198 399 B1 kolistej powierzchni zewnętrznej, w przekroju poosiowym, fig. 21 - szesnastą wkładkę przedstawioną na fig. 20, w widoku od strony jej powierzchni zewnętrznej, fig. 22 - siedemnastą wkładkę o zewnętrznej powierzchni częściowo stożkowej i częściowo sferycznej, i o wewnętrznej powierzchni sferycznej, przy czym promień zewnętrznej powierzchni częściowo sferycznej jest większy od promienia wewnętrznej powierzchni sferycznej, a zewnętrzna powierzchnia częściowo stożkowa jest zmieniona pod względem wytrzymałościowo-dynamicznym poprzez miejscowe nagrzania za pomocą lasera, natomiast miejsca nagrzań tworzą powierzchnie półfasolkowe, usytuowane promieniowo przy krawędzi kolistej zewnętrznej, w przekroju poosiowym, a fig. 23 - siedemnastą wkładkę, przedstawioną na fig. 22 w widoku od strony jej powierzchni zewnętrznej.

Ogólna konstrukcja głowicy zdalnego rażenia do wybuchowego formowania pocisków jest następująca. Obudowa 1 (fig. 1) ma kształt cylindra, posiadającego w czołowej części pierścieniowy kołnierz zaczepowy 2, ustalający położenie symbolicznie przedstawionej wkładki 3, osadzonej wewnątrz tej obudowy 1. Wkładka 3 usytuowana jest centrycznie, wierzchołkiem wypukłym skierowanym ku środkowi obudowy 1, przy czym jej wypukła powierzchnia stanowi powierzchnię wewnętrzną 4, zaś jej wklęsła powierzchnia stanowi powierzchnię zewnętrzną 5. W tylnej części obudowy 1 osadzone jest denko 6 o dwustopniowej powierzchni walcowej, przylegające ściśle zewnętrzną powierzchnią walcową o dużej średnicy do wewnętrznej powierzchni walcowo-kolistej 7 tej obudowy 1. Położenie denka 6 jest centryczne, a oś jego otworu 8 pokrywa się z podłużną osią symetrii 9 obudowy 1, przy czym otwór 8 denka 6 służy do osadzenia zapalnika, nie przedstawionego na rysunku. Przestrzeń obudowy 1, zawarta pomiędzy wkładką 3 i denkiem 6, służy do umieszczenia materiału wybuchowego, również nie przedstawionego na rysunku. Obudowa 1 wykonana jest z metalu, korzystnie z aluminium, albo może być kompozytowa, albo kompozytowo-metaliczna. Pierwszą wewnętrzną warstwę obudowy 1, wykonanej z kompozytu, stanowi laminat szklany, drugą warstwę - laminat kawlarowy, trzecią warstwę - laminat aramidowy, a czwartą, zewnętrzną warstwę stanowi laminat szklany. Pierwszą warstwę wewnętrzną obudowy 1, kompozytowo-metalicznej stanowi aluminium, drugą warstwę laminat kawlarowy, trzecią warstwę laminat aramidowy, a czwartą, zewnętrzną warstwę stanowi laminat szklany. Denko 6 wykonane jest z tego samego materiału co i obudowa 1. W czołowej części obudowy 1 wykonane jest wycięcie, tworzące zewnętrzną powierzchnię walcowo-kolistą, w którym to wycięciu umieszczony jest pierścień wzmacniający 10 część czołową obudowy 1. Pierścień wzmacniający 10 wykonany jest ze stali, albo z wolframu, albo z innych metali ciężkich. Tak skonstruowana obudowa 1 jest lekka, ale umożliwia podtrzymanie ciśnienia produktów detonacji w pierwszej fazie generacji wybuchowo formowanego, jednolitego pocisku, albo w pierwszej fazie generacji kilku wysokoenergetycznych odłamków, następnie rozrywa się na małe części, które lecą wzdłuż lotu pocisku. Dołożenie pierścienia wzmacniającego 10 powoduje wzrost energii pocisku około 20% w stosunku do głowic, których obudowy nie mają takiego pierścienia 10. Poza tym dobierając szerokość i/lub grubość pierścienia wzmacniającego 10 stwarza się możliwość optymalizacji kształtu pocisku i kąta rozrzutu odłamków. W głowicach, mających obudowę 1, wzmocnioną pierścieniem wzmacniającym 10, kąt rozrzutu ciężkich odłamków jest niewielki, przy czym odłamki przemieszczają się prawie równolegle do osi lotu pocisku dodatkowo rażąc cel. Resztki obudowy 1 tracą energię po kilku metrach, co umożliwia układanie głowic zdalnego rażenia obok siebie w odległościach od piętnastu do trzydziestu metrów.

Stosując wkładki o małej wysokości i różnych kształtach ich powierzchni wewnętrznych i zewnętrznych generuje się dużą różnorodność szybkich odłamków lub w pewnych przypadkach dużą różnorodność wybuchowo formowanych pocisków, których prędkość może osiągnąć wartość z zakresu od dwóch do dwóch i pół kilometrów na sekundę, przy czym wkładki mają zawsze zewnętrzne powierzchnie wklęsłe, a powierzchnie wewnętrzne - wypukłe.

Pierwsza wkładka 11 (fig. 2) ma zewnętrzną powierzchnię sferyczną 12 i wewnętrzną powierzchnię stożkowo-sferyczną 14. Tworząca L1 część stożkową powierzchni wewnętrznej 14, nachylona pod stałym kątem α w stosunku do kolistej podstawy wkładki 11, tworzy stożek ścięty, którego krawędź górna przenika w krawędź kolistą części sferycznej powierzchni wewnętrznej 14. Zmieniając długość promieni 13, 15 powierzchni sferycznych 12, 14 uzyskuje się trzy wykonania pierwszej wkładki 11. Pierwszym wykonaniem pierwszej wkładki 11 jest wykonanie, w którym długość promienia 13 zewnętrznej powierzchni sferycznej 12 jest większa od długości promienia 15 części sferycznej powierzchni wewnętrznej 14. Drugim wykonaniem pierwszej wkładki 11 jest wykonanie, w którym długość promienia 13 zewnętrznej powierzchni sferycznej 12 jest mniejsza od długości promienia 15 części sferycznej powierzchni wewnętrznej 14. Trzecim wykonaniem pierwszej wkładki 11 jest wykonanie, w którym długości promieni 13, 15 obu powierzchni sferycznych 12, 14 są sobie równe. Liczba

PL 198 399 B1 wykonań pierwszej wkładki 11 może być zwiększona trzykrotnie, gdy przy tak określonych długościach promieni 13, 15 zostanie zastosowana wewnętrzna powierzchnia 14 jako powierzchnia stożkowo-hiperboidalna, lub jako powierzchnia stożkowo-paraboidalna.

Pierwsza wkładka 11 generuje, przy każdym jej wykonaniu, jeden wybuchowo formowany pocisk, za pomocą którego można niszczyć wszelkiego rodzaju cele opancerzone, stąd nazwa tej wkładki „przeciwpancerna”.

Druga wkładka 16 (fig. 3) ma obie powierzchnie 17, 18 zewnętrzną i wewnętrzną stożkowo-sferyczną przy czym tworzące L2, L3 części stożkowych obu powierzchni 17, 18 nachylone są pod jednakowym kątem β w stosunku do kolistej podstawy drugiej wkładki 16. Tworząca L2 część stożkową powierzchni zewnętrznej 17 tworzy pierwszy stożek ścięty, którego krawędź górna przenika w krawędź kolistą części sferycznej powierzchni zewnętrznej 17. Tworząca L3 część stożkową powierzchni wewnętrznej 18 tworzy drugi stożek ścięty, którego krawędź górna przenika w krawędź kolistą części sferycznej powierzchni wewnętrznej 18. Promienie 19, 20 obu części sferycznych powierzchni 17, 18 zewnętrznej i wewnętrznej są sobie równe, zaś obie tworzące L2, L3 stożków ściętych są równoległe względem siebie. Symetryczność obu powierzchni stożkowo-sferycznych 17, 18 zewnętrznej i wewnętrznej drugiej wkładki 16 stwarza duże możliwości wykonawcze jej odmian pod względem technologicznym. Przemieszczając punkty A, A' po liniach prostych a, a' i jednocześnie punkty B, B' po liniach prostych b, b', nachylonych pod założonym kątem β do podstaw stożków ściętych i zmieniając wartość tego kąta β, uzyskuje się wydłużenie lub skrócenie tworzących L2, L3 części stożkowe powierzchni stożkowo-sferycznych 17, 18 zewnętrznej i wewnętrznej, a przez to - regulację dociążenia masy drugiej wkładki 16 po środku lub na brzegach, przy czym powstaje duża liczba parametrów przy optymalizacji tej wkładki 16.

Druga wkładka 16 generuje jednolity, wybuchowo formowany pocisk, za pomocą którego można niszczyć wszelkiego rodzaju cele opancerzone, stąd pochodzi jej nazwa „przeciwpancerna”.

Trzecia wkładka 21 (fig. 4) ma obie powierzchnie 22, 23 zewnętrzną i wewnętrzną stożkowo-sferyczne, przy czym tworząca L4 część stożkową powierzchni zewnętrznej stożkowo-sferycznej 22 nachylona jest pod kątem β1 w stosunku do kolistej podstawy trzeciej wkładki 21, natomiast tworząca L5 część stożkową powierzchni wewnętrznej stożkowo-sferycznej 23 nachylona jest pod kątem β2 w stosunku do kolistej podstawy trzeciej wkładki 21. Kąt β1 nachylenia tworzącej L4 część stożkową powierzchni zewnętrznej stożkowo-sferycznej 22 jest mniejszy od kąta β2 nachylenia tworzącej L5 część stożkową powierzchni wewnętrznej stożkowo-sferycznej 23, przy czym długości tworzących L4, L5 nie są sobie równe. Tworząca L4 część stożkową powierzchni zewnętrznej stożkowo-sferycznej 22 tworzy pierwszy stożek ścięty, którego krawędź górna przenika w krawędź kolistą części sferycznej powierzchni zewnętrznej stożkowo-sferycznej 22 trzeciej wkładki 21. Tworząca L5 część stożkową powierzchni wewnętrznej stożkowo-sferycznej 23 tworzy drugi stożek ścięty, którego krawędź górna przenika w krawędź kolistą części sferycznej powierzchni wewnętrznej stożkowo-sferycznej 23 trzeciej wkładki 21. Długości promieni 24, 25 obu części sferycznych powierzchni 22, 23 zewnętrznej i wewnętrznej stożkowo-sferycznych trzeciej wkładki 21 są sobie równe, lecz w innych wykonaniach tej wkładki 21 długość promienia części sferycznej powierzchni zewnętrznej stożkowo-sferycznej 22 może być większa lub mniejsza od długości promienia 25 części sferycznej powierzchni wewnętrznej stożkowo-sferycznej 23.

Niesymetryczność obu powierzchni stożkowo-sferycznych 22, 23 zewnętrznej i wewnętrznej trzeciej wkładki 21 stwarza bardzo duże możliwości wykonawcze jej odmian. Przemieszczając punkty C, C' po liniach prostych c, c', a punkty D, D' po liniach prostych d, d' oraz zmieniając wartości kątów β1, β2, nachyleń tworzących L4, L5 części stożkowe powierzchni stożkowo-sferycznych 22, 23 zewnętrznej i wewnętrznej jednocześnie lub oddzielnie, uzyskuje się wydłużenie lub skrócenie tych tworzących L4, L5, a przez to regulację dociążenia masy trzeciej wkładki 21 po środku lub na brzegach, przy czym powstaje bardzo duża liczba parametrów przy optymalizacji tej wkładki 21.

Trzecia wkładka 21 generuje jednolity, wybuchowo formowany pocisk, za pomocą którego można niszczyć wszelkiego rodzaju cele opancerzone, stąd pochodzi jej nazwa „przeciwpancerna”.

Czwarta wkładka 26 (fig. 5) ma obie powierzchnie 27, 28 zewnętrzną i wewnętrzną stożkowo-sferyczne, przy czym tworząca L6 część stożkową powierzchni zewnętrznej stożkowo-sferycznej 27 nachylona jest pod kątem ββ w stosunku do kolistej podstawy czwartej wkładki 26, natomiast tworząca L7 część stożkową powierzchni wewnętrznej stożkowo-sferycznej 28 nachylona jest pod kątem β4 w stosunku do kolistej podstawy czwartej wkładki 26. Kąt β3 nachylenia tworzącej L6 część stożkową powierzchni zewnętrznej stożkowo-sferycznej 27 jest większy od kąta β4 nachylenia tworzącej L7

PL 198 399 B1 część stożkową powierzchni wewnętrznej stożkowo-sferycznej 28, przy czym tworzące L6, L7 nie są sobie równe. Tworząca L6 część stożkową powierzchni zewnętrznej stożkowo-sferycznej 27 tworzy pierwszy stożek ścięty, którego krawędź górna przenika w krawędź kolistą części sferycznej powierzchni zewnętrznej stożkowo-sferycznej 27. Tworząca L7 część stożkowa powierzchni wewnętrznej stożkowo-sferycznej 28 tworzy drugi stożek ścięty, którego krawędź górna przenika w krawędź kolistą części sferycznej powierzchni wewnętrznej stożkowo-sferycznej 28 czwartej wkładki 26. Długość promieni 29, 30 obu części sferycznych powierzchni stożkowo-sferycznych 27, 28 zewnętrznych i wewnętrznych są sobie równe, lecz w innych wykonaniach czwartej wkładki 26 długość promienia 29 części sferycznej powierzchni zewnętrznej stożkowo-sferycznej 27 może być większa lub mniejsza od długości promienia 30 części sferycznej powierzchni wewnętrznej stożkowo-sferycznej 28.

Niesymetryczność obu powierzchni stożkowo-sferycznych 27, 28 zewnętrznej i wewnętrznej czwartej wkładki 26 stwarza bardzo duże możliwości wykonawcze jej odmian. Przemieszczając punkty E, E' po liniach prostych e, e', a punkty F, F po liniach prostych f, f oraz zmieniając wartości kątów β3, β₄ nachyleń tworzących L6, L7 części stożkowe powierzchni stożkowo-sferycznych 27, 28 zewnętrznej i wewnętrznej jednocześnie lub oddzielnie, uzyskuje się wydłużenie lub skrócenie tych tworzących L6, L7, a przez to regulację dociążenia masy czwartej wkładki 26 po środku lub na brzegach, przy czym powstaje bardzo duża liczba parametrów przy optymalizacji tej wkładki 26.

Czwarta wkładka 26 generuje jednolity wybuchowo formowany pocisk, za pomocą którego można niszczyć wszelkiego rodzaju cele opancerzone, stąd pochodzi jej nazwa „przeciwpancerna”.

Piąta wkładka 31 (fig. 6), a w zasadzie pojemnik o kształcie wkładki, ma obie powierzchnie 32, 33 zewnętrzną i wewnętrzną sferyczne, przy tym długości promieni 34, 35 obu powierzchni sferycznych 32, 33 są sobie równe, ale w innych wykonaniach piątej wkładki 31 długość promienia 34 zewnętrznej powierzchni sferycznej 32 może być większa lub mniejsza od długości promienia 35 wewnętrznej powierzchni sferycznej 33. Wnętrze piątej wkładki 31 wypełnione jest kulkami stalowymi 36. Piąta wkładka 31 w drugim wykonaniu ma zewnętrzną powierzchnię sferyczną 32, a wewnętrzną powierzchnię walcową, przy czym tworząca część walcową powierzchni wewnętrznej jest prostopadła do podłużnej osi symetrii piątej wkładki 31. Piąta wkładka 31, mająca wewnętrzną powierzchnię sferyczną 33, generuje wysokoenergetyczne odłamki, które łącznie z kulkami stalowymi 36 służą do rażenia celu z góry, gdyż podczas wybuchu mają rozlot sferyczny, natomiast gdy ma ona wewnętrzną powierzchnię walcową, wtedy generuje wysokoenergetyczne odłamki, które łącznie z kulkami stalowymi 36 służą do rażenia celu z ziemi, gdyż podczas wybuchu mają rozlot w przekroju o kształcie elipsy, przy czym jej obłe krawędzie przekrojowe o dużym promieniu krzywizny usytuowane są w odniesieniu do Ziemi quasi-horyzontalnie.

Piąta wkładka 31 nosi nazwę „odłamkowo-kulkowa”.

Szósta wkładka 37 (fig. 7) ma zewnętrzną powierzchnię sferyczną 38, a wewnętrzna powierzchnię cylindryczną 39, przy czym długość promienia 40 zewnętrznej powierzchni sferycznej 38 jest większa od długości promienia 41 wewnętrznej powierzchni cylindrycznej 39. W innych wykonaniach szóstej wkładki 37 długość promienia 40 zewnętrznej powierzchni sferycznej 38 może być równa lub mniejsza od długości promienia 41 wewnętrznej powierzchni cylindrycznej 39. Tworząca część cylindryczną wewnętrznej powierzchni 39 jest prostopadła do podłużnej osi symetrii szóstej wkładki 37. Wnętrze szóstej wkładki 37 wypełnione jest kulkami stalowymi 42.

Szósta wkładka 37 generuje wysokoenergetyczne odłamki, które łącznie z kulkami stalowymi 42 służą do rażenia celu z ziemi, gdyż podczas wybuchu mają one rozlot w przekroju o kształcie elipsy, przy czym jej obłe krawędzie przekrojowe o dużym promieniu krzywizny usytuowane są w odniesieniu do Ziemi quasi-horyzontalnie.

Szósta wkładka 37 nosi nazwę „odłamkowo-kulkowa”.

Siódma wkładka 43 (fig. 8) ma obie powierzchnie 44, 45 zewnętrzną i wewnętrzną cylindryczne, przy czym długość promienia 46 zewnętrznej powierzchni cylindrycznej 44 jest większa od długości promienia 47 wewnętrznej powierzchni cylindrycznej 45. W innych wykonaniach siódmej wkładki 43 długość promienia 46 zewnętrznej powierzchni cylindrycznej 44 może być równa, lub mniejsza od długości promienia 47 zewnętrznej powierzchni cylindrycznej. Tworzące części cylindryczne powierzchni 44, 45 zewnętrznej i wewnętrznej siódmej wkładki 43 są względem siebie równoległe i prostopadłe do podłużnej osi symetrii tej wkładki 43.

Siódma wkładka 43 generuje wysokoenergetyczne odłamki, które łącznie z kulkami stalowymi 48 służą do rażenia celu z ziemi, gdyż podczas wybuchu mają one rozlot w przekroju o kształcie elipsy,

PL 198 399 B1 przy czym jej obłe krawędzie przekrojowe o dużym promieniu krzywizny usytuowane są w odniesieniu do Ziemi quasi-horyzontalnie.

Siódma wkładka 43 nosi nazwę „odłamkowo-kulkowa”.

Ósma wkładka 49 (fig. 9) ma obie powierzchnie 50, 51 zewnętrzną i wewnętrzną sferyczne, przy czym długość promienia 52 zewnętrznej powierzchni sferycznej 50 jest równa długości promienia 53 wewnętrznej powierzchni sferycznej 51. W innych wykonaniach ósmej wkładki 49 długość promienia 52 zewnętrznej powierzchni sferycznej 50 jest większa lub mniejsza od długości promienia 53 wewnętrznej powierzchni sferycznej 51. Zewnętrzna powierzchnia sferyczna 50 ósmej wkładki 49 jest nacięta mechanicznie rowkami 54, tworzącymi kwadraty.

Ósma wkładka 49 generuje tyle wysokoenergetycznych odłamków, ile jest kwadratów i ich niepełnych odpowiedników przybrzegowych, wyciętych na zewnętrznej powierzchni sferycznej 50. Rozlot wysokoenergetycznych odłamków jest sferyczny, dlatego używa się ich do rażenia celu z góry, a wkładka 49 nosi nazwę „odłamkowa”.

Dziewiąta wkładka 55 (fig. 10) ma zewnętrzną powierzchnię sferyczną 56 i wewnętrzną powierzchnię walcową 57, przy czym długość promienia 58 zewnętrznej powierzchni sferycznej 56 jest większa od długości promienia 59 wewnętrznej powierzchni walcowej 57. W innych wykonaniach dziewiątej wkładki 55 długość promienia 58 zewnętrznej powierzchni sferycznej 56 jest równa lub mniejsza od długości promienia 59 wewnętrznej powierzchni walcowej 57. Tworząca część walcową powierzchni wewnętrznej 57 dziewiątej wkładki 55 jest prostopadła do podłużnej osi symetrii tej wkładki 55. Zewnętrzna powierzchnia sferyczna 56 dziewiątej wkładki 55 jest nacięta mechanicznie rowkami 60, tworzącymi w rzucie czołowym romby.

Dziewiąta wkładka 55 generuje tyle odłamków wysokoenergetycznych ile jest rombów i ich niepełnych odpowiedników przybrzegowych, wyciętych na zewnętrznej powierzchni sferycznej 56. Rozlot wysokoenergetycznych odłamków ma w przekroju kształt elipsy, przy czym obłe krawędzie tej elipsy o dużym promieniu krzywizny usytuowane są w odniesieniu do Ziemi quasi-horyzontalnie, dlatego tych odłamków używa się do rażenia celu z ziemi.

Dziewiąta wkładka 55 nosi nazwę „odłamkowa”.

Dziesiąta wkładka 61 (fig. 11) ma obie powierzchnie 62, 63 zewnętrzną i wewnętrzną walcowe, przy czym długość promienia 64 zewnętrznej powierzchni walcowej 62 jest większa od długości promienia 65 wewnętrznej powierzchni walcowej 63. W innych wykonaniach dziesiątej wkładki 61 długość promienia zewnętrznej powierzchni walcowej 62 jest mniejsza od długości promienia 65 wewnętrznej powierzchni walcowej 63, lub długości tych promieni 64, 65 są sobie równe. Tworzące części walcowe powierzchni 62, 63 zewnętrznej i wewnętrznej są do siebie równoległe, a prostopadłe do podłużnej osi symetrii dziesiątej wkładki 61. Zewnętrzna powierzchnia walcowa 62 jest nacięta mechanicznie rowkami 66, tworzącymi w rzucie czołowym prostokąty.

Dziesiąta wkładka 61 generuje tyle wysokoenergetycznych odłamków, ile jest prostokątów i ich niepełnych odpowiedników, wyciętych na jej zewnętrznej powierzchni walcowej 62. Rozlot wysokoenergetycznych odłamków ma w przekroju kształt elipsy, przy czym obłe krawędzie tej elipsy o dużym promieniu krzywizny usytuowane są w odniesieniu do Ziemi quasi-horyzontalnie, dlatego tych odłamków używa się do rażenia celu z ziemi.

Dziesiąta wkładka 61 nosi nazwę „odłamkowa”.

Jedenasta wkładka 67 (fig. 12, fig. 13) ma zewnętrzną powierzchnię sferyczną 68, a wewnętrzną powierzchnię walcową, przy czym długość promienia 70 zewnętrznej powierzchni sferycznej 68 jest większa od długości promienia 71 wewnętrznej powierzchni walcowej 69. W innych wykonaniach jedenastej wkładki 67 długość promienia zewnętrznej powierzchni sferycznej 68 jest mniejsza od długości promienia 71 wewnętrznej powierzchni walcowej 69 lub długości tych promieni 70, 71 są sobie równe. Tworząca część walcową powierzchni zewnętrznej 69 jedenastej wkładki 67 jest prostopadła do podłużnej osi symetrii tej wkładki 67. Zewnętrzna powierzchnia sferyczna 68 jedenastej wkładki 67 jest nagrzana w założonych miejscach za pomocą lasera, nie przedstawionego na rysunku, a miejsca nagrzane tworzą w rzucie czołowym kwadraty 72. Materiał, z którego wykonana jest jedenasta wkładka 67 w miejscach nagrzania zmienia własności wytrzymałościowo-dynamiczne ułatwiające formowanie odłamków.

Jedenasta wkładka 67 generuje tyle wysokoenergetycznych odłamków, ile jest kwadratów 72 i ich niepełnych odpowiedników, wytworzonych na jej zewnętrznej powierzchni sferycznej 68. Rozlot wysokoenergetycznych odłamków ma w przekroju kształt elipsy, przy czym obłe krawędzie tej elipsy

PL 198 399 B1 o dużym promieniu krzywizny usytuowane są w odniesieniu do Ziemi quasi-horyzontalnie, dlatego tych odłamków używa się do rażenia celu z ziemi.

Jedenasta wkładka 67 nosi nazwę „odłamkowa”.

Dwunasta wkładka 73 (fig. 14) ma obie powierzchnie 74, 75 zewnętrzną i wewnętrzną sferyczne, przy czym długość promienia 76 zewnętrznej powierzchni sferycznej 74 jest większa od długości promienia 77 wewnętrznej powierzchni sferycznej 75. W innych wykonaniach dwunastej wkładki 73 długość promienia 76 zewnętrznej powierzchni sferycznej 74 jest mniejsza od długości promienia 77 wewnętrznej powierzchni sferycznej 75 lub długości tych promieni 76, 77 są sobie równe. Zewnętrzna powierzchnia sferyczna 74 dwunastej wkładki 73 jest nagrzana w założonych miejscach 78 za pomocą lasera, a miejsca 78 nagrzane tworzą w rzucie czołowym romby. Materiał, z którego wykonana jest dwunasta wkładka 73, w miejscach 78 nagrzania zmienia własności wytrzymałościowo-dynamiczne ułatwiające formowanie odłamków.

Dwunasta wkładka 73 generuje tyle wysokoenergetycznych odłamków, ile jest rombów i ich niepełnych odpowiedników, wytworzonych na jej zewnętrznej powierzchni sferycznej 74. Rozlot wysokoenergetycznych odłamków jest sferyczny, dlatego tych odłamków używa się do rażenia celu z góry.

Dwunasta wkładka 73 nosi nazwę „odłamkowa”.

Trzynasta wkładka 79 (fig. 15) ma obie powierzchnie 80, 81 zewnętrzną i wewnętrzną walcowe, przy czym długość promienia 82 zewnętrznej powierzchni walcowej 80 jest dłuższa od długości promienia 83 wewnętrznej powierzchni walcowej 81. W innych wykonaniach trzynastej wkładki 79 długość promienia 82 zewnętrznej powierzchni walcowej 80 jest krótsza od długości promienia 83 wewnętrznej powierzchni walcowej 81, lub długości tych promieni 82, 83 są sobie równe. Tworzące części walcowe powierzchni 80, 81 zewnętrznej oraz wewnętrznej są względem siebie równoległe, a prostopadłe do podłużnej osi symetrii trzynastej wkładki 73. Zewnętrzna powierzchnia walcowa 80 trzynastej wkładki 79 jest nagrzana w założonych miejscach 84 za pomocą lasera, a miejsca 84 nagrzane tworzą w rzucie czołowym prostokąty. Zewnętrzna powierzchnia walcowa 81 trzynastej wkładki 79 jest również nagrzana w założonych miejscach 85 tworzących prostokąty. Materiał, z którego wykonana jest trzynasta wkładka 79 w miejscach 84, 85 nagrzania zmienia własności wytrzymałościowo-dynamiczne ułatwiające formowanie odłamków, przy czym leżące vis a vis prostokąty obu powierzchni 80, 81, w pierwszej fazie formowania odłamków, kształtują z masy wkładki 79 graniastosłupy ścięte, których podstawy mają powierzchnie wycinkowo walcowe.

Trzynasta wkładka 79 generuje tyle wysokoenergetycznych odłamków, ile jest prostokątów i uzupełnień przybrzegowych, wytworzonych na powierzchniach 80, 81. Rozlot wysokoenergetycznych odłamków ma w przekroju kształt elipsy, przy czym obłe krawędzie tej elipsy o dużym promieniu krzywizny usytuowane są w odniesieniu do Ziemi quasi-horyzontalnie, dlatego tych odłamków używa się do rażenia celu z ziemi, zaś trzynasta wkładka 79 nosi nazwę „odłamkowa”.

Czternasta wkładka 86 (fig. 16, fig. 17) ma obie powierzchnie 87, 88 sferyczne, przy czym długość promienia 89 zewnętrznej powierzchni sferycznej 87 jest większa od długości promienia 90 wewnętrznej powierzchni sferycznej 88. W innych wykonaniach czternastej wkładki 86 długość promienia 89 zewnętrznej powierzchni sferycznej 87 jest mniejsza od długości promienia 90 wewnętrznej powierzchni sferycznej 88, lub długości tych promieni 89, 90 są sobie równe. Zewnętrzna powierzchnia sferyczna 87 czternastej wkładki 86 jest nagrzana w założonych miejscach za pomocą lasera, a miejsca nagrzane tworzą w rzucie czołowym okręgi 91. Materiał, z którego wykonana jest wkładka 86, w miejscach nagrzania, określonych okręgami 91, zmienia własności wytrzymałościowo-dynamiczne, ułatwiające formowanie pocisków.

Czternasta wkładka 86 generuje tyle odłamków wysokoenergetycznych, ile jest okręgów 91 i uzupełnień przybrzegowych, wytworzonych na jej zewnętrznej powierzchni sferycznej 87. Rozlot wysokoenergetycznych odłamków jest sferyczny, dlatego używa się ich do rażenia celu z góry.

Czternasta wkładka 86 nosi nazwę „odłamkowa”.

Piętnasta wkładka 92 (fig. 18, fig. 19) ma obie powierzchnie 93, 94 zewnętrzną i wewnętrzną sferyczne. Długość promienia 95 zewnętrznej powierzchni sferycznej piętnastej wkładki 92 jest większa od długości promienia 96 wewnętrznej powierzchni sferycznej 94. W innych wykonaniach piętnastej wkładki 92 długość promienia 95 zewnętrznej powierzchni sferycznej 93 jest mniejsza od długości promienia 96 wewnętrznej powierzchni sferycznej 94, lub długości tych promieni 95, 96 są sobie równe. Zewnętrzna powierzchnia sferyczna 93 piętnastej wkładki 92 jest nagrzana w założonych miejscach za pomocą lasera, a miejsca nagrzane tworzą w rzucie czołowym półfasolki 97, usytuowane na brzegach tej wkładki 92 i ukierunkowane wierzchołkami promieniowo ku jej środkowi. Materiał, z którego

PL 198 399 B1 jest wykonana piętnasta wkładka 92, w miejscach nagrzania, określonych półfasolkami 97, zmienia własności wytrzymałościowo-dynamiczne, ułatwiające równomierne formowanie lotek pocisku, stabilizujących go na torze lotu.

Piętnasta wkładka 92 generuje tylko jeden jednorodny pocisk formowany wybuchowo, służący do rażenia z góry lub z ziemi wszelkich celów opancerzonych, stąd jej nazwa „przeciwpancerna”.

Szesnasta wkładka 98 (fig. 20, fig. 21) ma zewnętrzną powierzchnię sferyczną 99 i wewnętrzną powierzchnię stożkowo-sferyczną 100. Długość promienia 101 zewnętrznej powierzchni sferycznej 99 szesnastej wkładki 98 jest równa długości promienia 102 części sferycznej powierzchni wewnętrznej 100. Tworząca L8 część stożkową powierzchni wewnętrznej 100 nachylona jest pod założonym kątem γ w stosunku do kolistej podstawy szesnastej wkładki 98. Tworząca L8 część stożkową powierzchni wewnętrznej 100 tworzy stożek ścięty, którego krawędź górna przenika krawędź kolistą części sferycznej powierzchni wewnętrznej 100. Przemieszczając punkty G, G', tworzące w ruchu okrężnym krawędź górną stożka ściętego, po liniach prostych g, g' będących przedłużeniem tworzącej L8, oraz zmieniając wartość kąta γ nachylenia tworzącej L8, uzyskuje się zwiększenie lub zmniejszenie części stożkowej powierzchni wewnętrznej 100 szesnastej wkładki 98, a przez to - regulację dociążenia masy tej wkładki 98 po środku lub na brzegach, przy czym powstaje duża liczba parametrów przy optymalizacji wkładki 98 pod względem jej kształtu. Zewnętrzna powierzchnia sferyczna 99 szesnastej wkładki 98 jest nagrzana w założonych miejscach za pomocą lasera, a miejsca nagrzane tworzą w rzucie czołowym półfasolki 103, usytuowane na brzegach tej wkładki 98 i ukierunkowane wierzchołkami promieniowo ku jej środkowi. Materiał, z którego jest wykonana szesnasta wkładka 98 w miejscach określonych półfasolkami 103, zmienia własności wytrzymałościowo-dynamiczne, ułatwiając równomierne formowanie lotek pocisku, stabilizujących go na torze lotu.

Szesnasta wkładka 98 generuje tylko jeden jednorodny pocisk formowany wybuchowo, służący do rażenia z góry lub z ziemi wszelkich celów opancerzonych, stąd jej nazwa „przeciwpancerna”.

Siedemnasta wkładka 104 (fig. 22, fig. 23) ma zewnętrzną powierzchnię stożkowo-sferyczną 105 i wewnętrzną powierzchnię sferyczną 106. Długość promienia 107 części sferycznej powierzchni zewnętrznej 105 jest większa od długości promienia 108 wewnętrznej powierzchni sferycznej 106 siedemnastej wkładki 104. Tworząca L9 część stożkową powierzchni zewnętrznej 105 nachylona jest pod założonym kątem γ1 w stosunku do kolistej podstawy siedemnastej wkładki 104. Tworząca L9 część stożkową powierzchni zewnętrznej tworzy stożek ścięty, którego krawędź górna przenika w krawędź kolistą części sferycznej powierzchni zewnętrznej 105. Przemieszczając punkty H, H', tworzące w ruchu okrężnym krawędź górną stożka ściętego, po liniach prostych h, h', będących przedłużeniem tworzącej L9, oraz zmieniając wartość kąta γ1 nachylenia tej tworzącej L9, uzyskuje się zwiększenie lub zmniejszenie części stożkowej powierzchni zewnętrznej 105 siedemnastej wkładki 104, a przez to - regulację dociążenia masy tej wkładki 104 po środku lub na brzegach, przy czym powstaje duża liczba parametrów przy optymalizacji wkładki 104 pod względem jej kształtu. Zewnętrzna powierzchnia stożkowo-sferyczna 105 siedemnastej wkładki 104 jest nagrzana w założonych miejscach za pomocą lasera, a miejsca nagrzane tworzą w rzucie czołowym półfasolki 109, usytuowane na brzegach tej wkładki 104 i ukierunkowane wierzchołkami promieniowo ku jej środkowi. Materiał, z którego jest wykonana siedemnasta wkładka 104, w miejscach określonych półfasolkami 109, zmienia własności wytrzymałościowo-dynamiczne, ułatwiające równomierne formowanie lotek pocisku, stabilizujących go na torze lotu.

Siedemnasta wkładka 104 generuje tylko jeden jednorodny pocisk formowany wybuchowo, służący do rażenia z góry lub z ziemi wszelkich celów opancerzonych, stąd jej nazwa „przeciwpancerna”.

Claims (74)

1. Obudowa głowicy zdalnego rażenia do wybuchowego formowania pocisków, mająca kształt cylindra, w którego czołowej części jest wykonany pierścieniowy kołnierz zaczepowy, ustalający położenie centryczne wkładki osadzonej w tej obudowie, zaś w tylnej części tego cylindra osadzone jest centrycznie denko z otworem na zapalnik, znamienna tym, że na zewnętrznej powierzchni czołowej tej obudowy (1) umieszczony jest pierścień wzmacniający (10).

2. Obudowa według zastrz. 1, znam ienna tym, że pi^r^^(^i^rń wzmacniający (10) wykonany jest korzystnie ze stali.

PL 198 399 B1

3. Obudowawedługzastrz. 1, znamienna tym, że pierścień wzmacniający (10) wykonany jest z wolframu.

4. Obudowawedługzass-z. 1, znamienna tym i że ρΐβί^οΐβή wzmacn iającc (10) wykonany jeeS z każdsgo innsgo metalu ciężkiego.

5. Wkładka do wybuchowego formowania pocisków, mająca małą wysokość i powierzchnię zewnętrzną wklęsłą, a powierzchnię wewnętrzną wypukłą, znamienna tym, że powierzchnię zewnętrzną wklęsłą stanowi powierzchnia sferyczna (12), a powierzchnię wewnętrzną wypukłą stanowi powierzchnia stożkowo-sferyczna 14, przy czym tworząca (L1) część stożkową powierzchni wewnętrznej (14), nachylona pod stałym kątem (α) w stosunku do kolistej podstawy wkładki (11), tworzy stożek ścięty, którego krawędź górna przenika w krawędź kolistą części sferycznej powierzchni wewnętrznej (14).

6. \Wd-adka według zas^z. 5, znamienna tym, że jej zewnętrena powierzchnia sseryczna (12) ma promień (13), którego długość jest większa od długości promienia (15) części sferycznej powierzchni wewnętrznej stożkowo-sferycznej (14).

7. \Wdadka według zas^z. 5, znamienna tym, że jej zewnętrena powierzchnia sseryczna (12) ma promień (13), którego długość jest mniejsza od długości promienia (15) części sferycznej powierzchni wewnętrznej stożkowo-sferycznej (14).

8. \Wdadka według zas^z. 5, znamienna tym, że jej zewnętrena powierzchnia sseryczna (12) ma promień (13), którego długość jest równa długości promienia (15) części sferycznej powierzchni wewnętrznej stożkowo-sferycznej (14).

9. Wkładka do wybuchowego formowania pocisków, maaąca małą wysokość i powierzchnię zewnętrzną wklęsłą, a powierzchnię wewnętrzną wypukłą, znaiienna tyi, że jej obie powierzchnie zewnętrzną i wewnętrzną stanowią powierzchnie stożkowo-sferyczne (17, 18), przy czym tworzące (L2, L3) części stożkowe obu powierzchni (17, 18) nachylone są pod jednakowym kątem (β) w stosunku do kolistej podstawy tej wkładki (16), przy czym tworząca (L2) część stożkową powierzchni zewnętrznej (17) tworzy pierwszy stożek ścięty, którego krawędź górna przenika w krawędź kolistą części sferycznej powierzchni zewnętrznej (17), a tworząca (L3) część stożkową powierzchni wewnętrznej (18) tworzy drugi stożek ścięty, którego krawędź górna przenika w krawędź kolistą części sferycznej powierzchni wewnętrznej (18).

10. Wkadka według zas^z. 9, znamienna tym, że cc^z^i^ś: sserryczna j ee zewnętrenee stożkowo-sferycznej (17) ma promień (19), którego długość jest równa długości promienia (20) części sferycznej powierzchni wewnętrznej stożkowo-sferycznej (18) tej wkładki (16).

11. Wkadka według z£^^sr^^. 9, znamienna tym, że sserryczna j ee powierzchni zewnętrener stożkowo-sferycznej (17) ma promień (19), którego długość jest większa od długości promienia (20) części sferycznej powierzchni wewnętrznej stożkowo-sferycznej (18) tej wkładki (16).

12. 'Wkładkawedługzastrz. 9, znamiennatym, że sseryczna j ee powierzchni zewnętrener stożkowo-sferycznej (17) ma promień (19), którego długość jest mniejsza od długości promienia (20) części sferycznej powierzchni wewnętrznej stożkowo-sferycznej (18) tej wkładki (16).

13. Wkładka do wybuchowego formowania pocisków, maaąca małą wysokość i powierzchnię zewnętrzną wklęsłą, a powierzchnię wewnętrzną wypukłą, znaiienna tyi, że jej obie powierzchnie zewnętrzną i wewnętrzną stanowią powierzchnie stożkowo-sferyczne (22, 23), przy czym tworząca (L4) część stożkową powierzchni zewnętrznej stożkowo-sferycznej (22) nachylona jest pod kątem (βθ o pierwszej założonej wartości, i tworzy stożek ścięty, którego krawędź górna przenika w krawędź kolistą części sferycznej tej powierzchni zewnętrznej stożkowo-sferycznej (22), natomiast tworząca (L5) część stożkową powierzchni wewnętrznej stożkowo-sferycznej (23) nachylona jest pod kątem (β?) o drugiej założonej wartości w stosunku do kolistej podstawy tej wkładki (21) i tworzy stożek ścięty, którego krawędź górna przenika w krawędź kolistą części sferycznej powierzchni wewnętrznej stożkowo-sferycznej (23) tej wkładki (21).

14. Wkadkawedługzastrz. O, znamienna tym, że wartość kąta (P-i) nachylenia (wośzącej 0_4) część stożkową powierzchni zewnętrznej stożkowo-sferycznej (22) jest mniejsza od wartości kąta (—2) nachylenia tworzącej (L5) część stożkową powierzchni wewnętrznej stożkowo-sferycznej (23) w stosunku do kolistej podstawy tej wkładki (21).

15. Wkładka według zastrz. 13 albo 14, znaiienna tyi, że część sferyczna jej powierzchni zewnętrznej stożkowo-sferycznej (22) ma promień (24), którego długość jest równa długości promienia (25) części sferycznej powierzchni wewnętrznej stożkowo-sferycznej (23) tej wkładki (21).

PL 198 399 B1

16. Wkładka według zastrz. 13 albo 14, znamienna tym, że część sferyczna jej powierzchni zewnętrznej stożkowo-sferycznej (22) ma promień (24), którego długość jest większa od długości promienia (25) części sferycznej powierzchni wewnętrznej stożkowo-sferycznej (23) tej wkładki (21).

17. Wkładka według zastrz. 13 albo 14, znamienna tym, że część sferyczna jej powierzchni zewnętrznej stożkowo-sferycznej (22) ma promień (24), którego długość jest mniejsza od długości promienia (25) części sferycznej powierzchni wewnętrznej stożkowo-sferycznej (23) tej wkładki (21).

18. Wkładka do wybuchowego formowania pocisków, mająca małą wysokość i powierzchnię zewnętrzną wklęsłą, a powierzchnię wewnętrzną wypukłą, znamienna tym, że jej obie powierzchnie zewnętrzną i wewnętrzną stanowią powierzchnie stożkowo-sferyczne (27, 28), przy czym tworząca (L6) część stożkową powierzchni zewnętrznej stożkowo-sferycznej (27) nachylona jest pod kątem (β3) o pierwszej założonej wartości i tworzy stożek ścięty, którego krawędź górna przenika w krawędź kolistą części sferycznej tej powierzchni zewnętrznej stożkowo-sferycznej (27), natomiast tworząca (L7) część stożkową powierzchni wewnętrznej stożkowo-sferycznej (28) nachylona jest pod kątem (β,) o drugiej założonej wartości w stosunku do kolistej podstawy tej wkładki (26) i tworzy stożek ścięty, którego krawędź górna przenika w krawędź kolistą części sferycznej powierzchni wewnętrznej stożkowo-sferycznej (28) tej wkładki (26).

19. Wdadkawedługzastrz. 18, znamiennatym, że wartość kąta (β₃3 nachylenialworzącej (L6) część stożkową powierzchni zewnętrznej stożkowo-sferycznej (27) jest większa od wartości kąta (β,) nachylenia tworzącej (L7) część stożkową powierzchni wewnętrznej stożkowo-sferycznej (28) w stosunku do kolistej podstawy tej wkładki (26).

20. Wkładka według zastrz. 18 albo 19, znamienna tym, że część sferyczna jej powierzchni zewnętrznej stożkowo-sferycznej (27) ma promień (29), którego długość jest równa długości promienia (30) części sferycznej powierzchni wewnętrznej stożkowo-sferycznej (28) tej wkładki (26).

21. Wkładka według zastrz. 18 albo 19, znamienna tym, że część sferyczna jej powierzchni zewnętrznej stożkowo-sferycznej (27) ma promień (29), którego długość jest większa od długości promienia (30) części sferycznej powierzchni wewnętrznej stożkowo-sferycznej (28) tej wkładki (26).

22. Wkładka według zastrz. 18 albo 19, znamienna tym, że część sferyczna jej powierzchni zewnętrznej stożkowo-sferycznej (27) ma promień (29), którego długość jest mniejsza od długości promienia (30) części sferycznej powierzchni wewnętrznej stożkowo-sferycznej (28) tej wkładki (26).

23. Wkładka do wybuchowego formowania pocisków, mająca małą wysokość i powierzchnię zewnętrzną wklęsłą, a powierzchnię wewnętrzną wypukłą, znamienna tym, że jej obie powierzchnie zewnętrzną i wewnętrzną stanowią powierzchnie sferyczne (32, 33), przy czym wnętrze tej wkładki (31) wypełnione jest kulkami stalowymi (36).

24. \Wkadkawedługzassz. 23, znamiennatym, że( ee powierzchniasteryczna(32) ma promień (34), którego długość jest równa długości promienia (35) wewnętrznej powierzchni sferycznej (33) tej wkładki (31).

25. \Władkawedługzastrz. 23, znamiennatym, że( ee zewr^^na powierzchniasteryczna(32) ma promień (34), którego długość jest większa od długości promienia (35) wewnętrznej powierzchni sferycznej (33) tej wkładki (31).

26. \Władkawedługzastrz. 23, znamiennatym, że( ee zewr^^na powierzchniasteryczna (32) ma promień (34), którego długość jest mniejsza od długości promienia (35) wewnętrznej powierzchni sferycznej (33) tej wkładki (31).

27. Wkładka do wybuchowego formowania pocisków, mająca małą wysokość i powierzchnię zewnętrzną wklęsłą, a powierzchnię wewnętrzną wypukłą, znamienna tym, że jej powierzchnię zewnętrzną stanowi powierzchnia sferyczna (38), natomiast jej powierzchnię wewnętrzną stanowi powierzchnia cylindryczna (39), której tworząca jest prostopadła do podłużnej osi symetrii wkładki (37), przy czym wnętrze tej wkładki (37) wypełnione jest kulkami stalowymi (42).

28. \Władkawedługzastrz. 27, znamiennatym, że( ee zewnętrzna powierzchniasteryczna(38) ma promień (40), którego długość jest większa od długości promienia (41) wewnętrznej powierzchni cylindrycznej (39) tej wkładki (37).

29. Wkładkawedługzastrz. 27, znamiennatym, że j ee zewnę^zna powierzchn iasteryczna(38) ma promień (40), którego długość jest mniejsza od długości promienia (41) wewnętrznej powierzchni cylindrycznej (39) tej wkładki (37).

30. Wkładka według zastrz. 27, znamienna tym, że jej zewnętrzna powierzchnia sferyczna (38) ma promień (40), którego długość jest równa długości promienia (41) wewnętrznej powierzchni cylindrycznej (39) tej wkładki (37).

PL 198 399 B1

31. Wkładka do wybuchowego formowania pocisków, mająca małą wysokość i powierzchnię zewnętrzną wklęsłą, a powierzchnię wewnętrzną wypukłą, znamienna tym, że jej obie powierzchnie zewnętrzną i wewnętrzną stanowią powierzchnie cylindryczne (44, 45), których tworzące są względem siebie równoległe i prostopadłe do podłużnej osi symetrii tej wkładki (43), przy czym wnętrze wkładki (43) jest wypełnione kulkami stalowymi (48).

32. Wkładka według zastrz. 31, znamienna t^im, że jej zewnęttzna powierzchnia cyllndryczna (44) ma promień (46), którego długość jest większa od długości promienia (47) wewnętrznej powierzchni cylindrycznej (45) tej wkładki (43).

33. \Wdadka według zassrz. 31, znamienna t^m, że j^j powierzchnia cyllndryczna (44) ma promień (46), którego długość jest mniejsza od długości promienia (47) wewnętrznej powierzchni cylindrycznej (45) tej wkładki (43).

34. \Wkadka według zassrz. 31, znamienna tym. że j^j zewnętrzna pc^\^i^r^<^lhni^ cyllndryczna (44) ma promień (46), którego długość jest równa długości promienia (47) wewnętrznej powierzchni cylindrycznej (45) tej wkładki (43).

35. Wkkadka do wybuchowego formowania pocisków, mająca małą wysokość i zewnętrzną powierzchnię wklęsłą, a wewnętrzną powierzchnię wypukłą, znamienna tym, że jej obie powierzchnie zewnętrzną i wewnętrzną stanowią powierzchnie sferyczne (50, 51), przy czym zewnętrzna powierzchnia sferyczna (50) nacięta jest mechanicznie rowkami (54), które są ukształtowane w kwadraty.

36. Wkkad kawedługzassrz. 35, znamiennatym, że j ee zewnętrzna powierzchniaster·yczna(50) ma promień (52), którego długość jest równa długości promienia (53) wewnętrznej powierzchni sferycznej (51) tej wkładki (49).

37. Wkładkawedługzastrz. 35, zi^^r^i^i^i^^ tym, że j ee zewnęfozna pc^\^i^r^^c^t^rΉ£jst^r^r^c^^mj(ί^(^) ma promień (52), którego długość jest większa od długości promienia (53) wewnętrznej powierzchni sferycznej (51) tej wkładki (49).

38. Wkładkawedługzastrz. 35, zr^^r^i^i^i^^ tym, że j ee zewnęfozna pc^\^i^r^^c^t^rΉ£jst^r^'^c^^mj(ί^(^) ma promień (52), którego długość jest mniejsza od długości promienia (53) wewnętrznej powierzchni sferycznej (51) tej wkładki (49).

39. Wkładka do wybuchowego formowania pocćsków, mająca małą wysokość i zewnętrzną powierzchnię wklęsłą, a wewnętrzną powierzchnię wypukłą, znamienna tym, że jej powierzchnię zewnętrzną stanowi powierzchnia sferyczna (56), a powierzchnię wewnętrzną stanowi powierzchnia walcowa (57), której tworząca jest prostopadła do podłużnej osi symetrii tej wkładki (55), przy czym zewnętrzna powierzchnia sferyczna (56) jest nacięta mechanicznie rowkami (60), które są ukształtowane w romby.

40. \Wdadkawedługzastrz. 39, znamienna tym, że j ee zewnętrzna powierzchniasteryczna (56) ma promień (58), którego długość jest większa od długości promienia (59) wewnętrznej powierzchni walcowej (57) tej wkładki (55).

41. Wkładkawedługzastrz. 39, znamienna tym, że j ee zewnę^^zna pc^\^i^r^^c^t^rΉ£jst^r^r^c^^mj(ί^6^) ma promień (58), którego długość jest mniejsza od długości promienia (59) wewnętrznej powierzchni walcowej (57) tej wkładki (55).

42. \Wdadkawedługzastrz. 39, znamiennatym, że j ee zewr^l^na powierzchniasteryczna(56) ma promień (58), którego długość jest równa długości promienia (59) wewnętrznej powierzchni walcowej (57) tej wkładki (55).

43. Wkkadka do wybuchowego formowania pocisków, mająca małą wysokość i zewnętrzną powierzchnię wklęsłą, a wewnętrzną powierzchnię wypukłą, znamienna tym, że jej obie powierzchnie zewnętrzną i wewnętrzną stanowią powierzchnie walcowe (62, 63), których tworzące są do siebie równoległe i prostopadłe do podłużnej osi symetrii tej wkładki (61), przy czym zewnętrzna powierzchnia walcowa (62) jest nacięta mechanicznie rowkami (66), które są ukształtowane w prostokąty.

44. Wk-adka według zas^z. 43, tym, że jej zewnętrzna powierzchnia walcowa (62) ma promień (64), którego długość jest większa od długości promienia (65) wewnętrznej powierzchni walcowej (63) tej wkładki (61).

45. Wk-adka według zas^z. 43, znam ienna tym, że jej zewnętrzna powierzchn ia walcowa (622 ma promień (64), którego długość jest równa długości promienia (65) wewnętrznej powierzchni walcowej (63) tej wkładki (61).

46. Wkładka według zastrz. 43, znamienna tym, że jej zewnętrzna powierzchnia walcowa (62) ma promień (64), którego długość jest mniejsza od długości promienia (65) wewnętrznej powierzchni walcowej (63) tej wkładki (61).

PL 198 399 B1

47. Wkładka do wybuchowego formowania pocisków, mająca małą wysokość i zewnętrzną powierzchnię wklęsłą, a wewnętrzną powierzchnię wypukłą, znamienna tym, że jej powierzchnię zewnętrzną stanowi powierzchnia sferyczna (68), natomiast jej powierzchnię wewnętrzną stanowi powierzchnia walcowa (69), której tworząca jest prostopadła do podłużnej osi symetrii tej wkładki (67), przy czym zewnętrzna powierzchnia sferyczna (68) jest nagrzana w założonych miejscach za pomocą lasera, a miejsca nagrzane ukształtowane są w kwadraty (72).

48. Wkładkawedługzastrz. 47, znamiennatym, że j ej zewnękzna powierzchniasferyczna(68) ma promień (70), którego długość jest większa od długości promienia (71) wewnętrznej powierzchni walcowej (69) tej wkładki (67).

49. Wkładkawedługzasfrz. 47, znamiennatym, że( ee zewnękzna powierzchniasferyczna(68) ma promień (70), którego długość jest równa długości promienia (71) wewnętrznej powierzchni walcowej (69) tej wkładki (67).

50. \Wkadkawedługzasfrz. 47, znamiennatym, że j ee zewnękzna powier'zchn iassei-yczna (Q8) ma promień (70), którego długość jest mniejsza od długości promienia (71) wewnętrznej powierzchni walcowej (69) tej wkładki (67).

51. Wkkadka do wybuchowe go formowania mająca małą wysokość i zewnęttzną powierzchnię wklęsłą, a wewnętrzną powierzchnię wypukłą, znamienna tym, że jej obie powierzchnie zewnętrzną i wewnętrzną stanowią powierzchnie sferyczne (74, 75), przy czym zewnętrzna powierzchnia sferyczna (74) tej wkładki (73) jest nagrzana w założonych miejscach (78) za pomocą lasera, które to miejsca (78) ukształtowane są w romby.

52. \Wkadkawedługzasfrz. 51, znamiennatym, że j ee zewnękzna powier'zchn iassei-yczna (74) ma promień (76), którego długość jest większa od długości promienia (77) wewnętrznej powierzchni sferycznej (75) tej wkładki (73).

53. Wkładkawedługzasfrz. 51, znamiennatym, że j ee zewnękzna powier'zchniasferyczna(74) ma promień (76), którego długość jest równa długości promienia (77) wewnętrznej powierzchni sferycznej (75) tej wkładki (73).

54. Wkładkawedługzasfrz. 51, znamiennatym, że j ee zewnękzna powier'zchniasferyczna(74) ma promień (76), którego długość jest mniejsza od długości promienia (77) wewnętrznej powierzchni sferycznej (75) tej wkładki (73).

55. Wkkadka do wybuchowego formowania mająca małą wysokość i zewnętrzną powierzchnię wklęsłą, a wewnętrzną powierzchnię wypukłą, znamienna tym, że jej obie powierzchnie zewnętrzną i wewnętrzną stanowią powierzchnie walcowe (80, 81), których tworzące są względem siebie równoległe, a prostopadłe do podłużnej osi symetrii tej wkładki (79), przy czym obie powierzchnie walcowe (80, 81) zewnętrzna i wewnętrzna są nagrzane w założonych miejscach (84, 85) za pomocą lasera, które to miejsca (84, 85) ukształtowane są w prostokąty usytuowane vis a vis.

56. Wkładka według zastrz. 55, znamienna tym, że jej zewnętrzna powierzchnia walcowa (80) ma promień (82), którego długość jest większa od długości promienia (83) wewnętrznej powierzchni walcowej (81) tej wkładki (79).

57. Wkładka według zastrz. 55, znamienna tym, że jej zewnętrzna powierzchnia walcowa (80) ma promień (82), którego długość jest równa długości promienia (83) wewnętrznej powierzchni walcowej (81) tej wkładki (79).

58. Wkładka według zastrz. 55, znamienna tym, że jej zewnętrzna powierzchnia walcowa (80) ma promień (82), którego długość jest mniejsza od długości promienia (83) wewnętrznej powierzchni walcowej (81) tej wkładki (79).

59. Wkładka do wybuchowego formowania pocisków, mająca małą wysokość i zewnętrzną powierzchnię wklęsłą, a wewnętrzną powierzchnię wypukłą, znamienna tym, że jej obie powierzchnie zewnętrzną i wewnętrzną stanowią powierzchnie sferyczne (87, 88), przy czym zewnętrzna powierzchnia sferyczna (87) tej wkładki (86) jest nagrzana w założonych miejscach za pomocą lasera, zaś miejsca nagrzane mają kształt okręgów (91).

60. Wkładka według zastrz. 59, znamienna tym, że jej zewnętrzna powierzchnia sferyczna (87) ma promień (89), którego długość jest większa od długości promienia (90) wewnętrznej powierzchni sferycznej (88) tej wkładki (86).

61. Wkładka według zastrz. 59, znamienna tym, że jej zewnętrzna powierzchnia sferyczna (87) ma promień (89), którego długość jest równa długości promienia (90) wewnętrznej powierzchni sferycznej (88) tej wkładki (86).

PL 198 399 B1

62. Wkładka według zastrz. 59, znamienna tym, że jej zewnętrzna powierzchnia sferyczna (87) ma promień (89), którego długość jest mniejsza od długości promienia (90) wewnętrznej powierzchni sferycznej (88) tej wkładki (86).

63. Wkładka do wybuchowego formowania pocisków, mająca małą wysokość i zewnętrzną, powierzchnię wklęsłą, a wewnętrzną powierzchnię wypukłą, znamienna tym, że obie jej powierzchnie zewnętrzną i wewnętrzną stanowią powierzchnie sferyczne (93, 94), przy czym zewnętrzna powierzchnia sferyczna (93) jest nagrzana w założonych miejscach za pomocą lasera, a miejsca nagrzane mają kształt półfasolek (97) usytuowanych na brzegu tej wkładki (92) i ukierunkowanych wierzchołkami promieniowo ku jej środkowi.

64. \Wdadkawedługzastrz. 63, znamiennatym, że j ej powierzchniasferyczna(93) ma promień (95), którego długość jest większa od długości promienia (96) wewnętrznej powierzchni sferycznej (94) tej wkładki (92).

65. \Wkadkawedługzastrz. 63, znamiennatym, że j ee zewnętrzna powierzchniasferyczna(93) ma promień (95), którego długość jest równa długości promienia (96) wewnętrznej powierzchni sferycznej (94) tej wkładki (92).

66. Wdadkawedługzastrz. 63, znamienna tym, że j ee zewnętrzna powierzchniasferyczna j93) ma promień (95), którego długość jest mniejsza od długości promienia (96) wewnętrznej powierzchni sferycznej (94) tej wkładki (92).

67. Wkkadka do wybuchowego formowania ρ(^(^ϊ^Ι^(^\^, mająca małą wysokość i zewnętrzną powierzchnię wklęsłą, a wewnętrzną powierzchnię wypukłą, znamienna tym, że jej zewnętrzną powierzchnię stanowi powierzchnia sferyczna (99), natomiast powierzchnię wewnętrzną stanowi powierzchnia stożkowo-sferyczna (100), przy czym tworząca (L8) część stożkową powierzchni wewnętrznej (100), nachylona pod założonym kątem (γ) w stosunku do kolistej podstawy wkładki (98), tworzy stożek ścięty, którego krawędź górna przenika w krawędź kolistą części sferycznej powierzchni wewnętrznej (100) tej wkładki (98), zaś zewnętrzna powierzchnia sferyczna (98) jest nagrzana w założonych miejscach za pomocą lasera, a miejsca nagrzane mają kształt półfasolek (103) usytuowanych na brzegu tej wkładki (98) i ukierunkowanych wierzchołkami promieniowo ku jej środkowi.

68. Wkładkawedługzastrz. 61, znamienna tym, że j ee zewnę^zna powierzchniasferycznaj99) ma promień (101), którego długość jest równa długości promienia (102) części sferycznej powierzchni wewnętrznej stożkowo-sferycznej (100) tej wkładki (98).

69. Wdadkawedługzastrz. 67, znamiennatym, że j ee zewnęęrzna powierzchniasferycznaj99) ma promień (101), którego długość jest większa od długości promienia (102) części sferycznej powierzchni wewnętrznej stożkowo-sferycznej (100) tej wkładki (98).

70. Wdadkawedługzastrz. 67, znamienna tym, że j ee zewnę^zna powierzchniasferyczna j99) ma promień (101), którego długość jest mniejsza od długości promienia (102) części sferycznej powierzchni wewnętrznej stożkowo-sferycznej (100) tej wkładki (98).

71. \Wdadka do wybuchowego ροοίε^ν. mająca małą wysokość j zewnętrzną powierzchnię wklęsłą, a wewnętrzną powierzchnię wypukłą, znamienna tym, że jej powierzchnię zewnętrzną stanowi powierzchnia stożkowo-sferyczna (105), natomiast powierzchnię wewnętrzną stanowi powierzchnia sferyczna (106), przy czym tworząca (L9) część stożkową powierzchni zewnętrznej stożkowo-sferycznej (105), nachylona pod założonym kątem (γ_ή) w stosunku do kolistej podstawy wkładki (104), tworzy stożek ścięty, którego krawędź górna przenika w krawędź kolistą części sferycznej powierzchni zewnętrznej (105) tej wkładki (104), która to zewnętrzna powierzchnia stożkowo-sferyczna (105) jest nagrzana w założonych miejscach za pomocą lasera, a miejsca nagrzane mają kształt półfasolek (109) usytuowanych na brzegu tej wkładki (104) i ukierunkowanych wierzchołkami promieniowo ku jej środkowi.

72. Wkkadka według 11, znamienna tym, że sseryczna jej pc^\^i^r^^(^ł^rn nej stożkowo-sferycznej (105) ma promień (107), którego długość jest większa od długości promienia (108) wewnętrznej powierzchni sferycznej (106) tej wkładki (104).

73. Wkkadka według zastrz. 71, tym, że sferyczna jej pc^\^i^r^^r^ł^rn zewnętrznej stożkowo-sferycznej (105) ma promień (107), którego długość jest równa długości promienia (108) wewnętrznej powierzchni sferycznej (106) tej wkładki (104).

74. Wkładka według zastrz. 71, znamienna tym, że część sferyczna jej powierzchni zewnętrznej stożkowo-sferycznej (105) ma promień (107), którego długość jest mniejsza od długości promienia (108) wewnętrznej powierzchni sferycznej (106) tej wkładki (104).