PL192983B1 - Głowica zdalnego rażenia do wybuchowego formowania pocisków - Google Patents

Abstract

1. Głowica zdalnego rażenia do wybuchowego formowania pocisków, utworzona z obudowy, z wkładki umieszczonej wewnątrz obudowy i usytuowanej w pobliżu jej czoła, z denka osadzonego w tylnej części tej obudowy, z materiału wybuchowego umieszczonego wewnątrz obudowy pomiędzy wkładką a denkiem oraz ze środków zapłonowych, znamienna tym, że pierwszy środek zapłonowy (18) umieszczony jest w pobliżu wierzchołka wkładki (3) na podłużnej osi symetrii (20) obudowy (1), natomiast drugie środki zapłonowe (19) usytuowane promieniowo, osadzone są w denku (4) w pobliżu jego zewnętrznej krawędzi, przy czym pierwszy środek zapłonowy (18) połączony jest z pierwszym wyjściem (a) zewnętrznego środka inicjującego (21), zaś drugie środki zapłonowe (19) połączone są z drugim wyjściem (b) tego środka inicjującego (21) a obudowa (1) jest bezpieczna ze względu na bardzo mały zasięg rażenia odłamkami.

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest głowica zdalnego rażenia do wybuchowego formowania pocisków, przeznaczonych do niszczenia opancerzonych, wozów bojowych, śmigłowców oraz nisko lecących samolotów.

Ładunki kumulacyjne wykazują efekt działania kierunkowego, którego skutki silnie zależą od konstrukcji całej głowicy. Wnęka w ładunku materiału wybuchowego może mieć różny kształt. Najczęściej jest to stożek, hemisfera lub czasza kulista o małej wysokości. Pokrycie powierzchni wnęki wkładką, wykonaną z metalu, szkła, ceramiki lub innego ciała stałego znacznie zwiększa efekt kierunkowego działania ładunku kumulacyjnego.

Wkładki stożkowe o dużej wysokości, czyli o małym kącie rozwarcia, oraz wkładki hemisferyczne generują strumienie kumulacyjne o prędkości czoła od 4 do 8 km/s. Natomiast wkładki o małej wysokości generują kilka szybkich odłamków lub w pewnych przypadkach jednolite w ciało, zwane wybuchowo formowanym pociskiem, oznaczonym skrótowo EFP. Prędkość takiego pocisku może osiągnąć wartość z zakresu 2-3 km/s.

W znanej głowicy do wybuchowego formowania pocisków, utworzonej z obudowy cylindrycznej, denka z poosiowym otworem, przesłony inercyjnej i wkładki utrzymującej ładunek materiału wybuchowego umieszczonego w obudowie, zapalnik, osadzony w otworze poosiowym denka, inicjuje detonację materiału wybuchowego. Układ formowania frontu fali detonacyjnej, utworzony z zapalnika i materiału wybuchowego wypełniającego obszar wewnętrzny denka wraz z soczewką detonacyjną służy do odpowiedniego ukształtowania frontu fali detonacyjnej. W przypadku inicjacji punktowej kształt frontu fali detonacyjnej, jest w przybliżeniu sferą, której środek pokrywa się z punktem inicjacji detonacji. Natomiast zastosowana soczewka detonacyjna pozwala uzyskać toroidalny kształt frontu fali detonacyjnej, ułatwiający odpowiednie ukształtowanie pocisku.

Działanie soczewki detonacyjnej jest następujące. Zapalnik inicjuje na osi detonację materiału wybuchowego. Fala detonacyjna propaguje się w materiale wybuchowym z prędkością 6-8 km/s, zaś prędkość fali uderzeniowej w przesłonie inercyjnej, wykonanej z plastyku, wynosi około 2 km/s. Przesłona inercyjna zapobiega osiowej inicjacji detonacji w głównym ładunku materiału wybuchowego i kieruje falę detonacyjną na brzeg głowicy. Ciśnienie produktów detonacji generuje wprawdzie falę uderzeniową w przesłonie inercyjnej, lecz wymiary i właściwości tej przesłony są tak dobrane, że zanim fala uderzeniowa pokona jej grubość, fala detonacyjna w materiale wybuchowym zdąży obiec dookoła przesłonę inercyjną i zainicjować na jej obwodzie detonację głównego materiału wybuchowego, służącego do napędzenia wkładki. Ciśnienie produktów detonacji napędza i deformuje materiał wkładki. Kształt powstającego pocisku silnie zależy od konstrukcji ładunku materiału wybuchowego, kształtu wkładki oraz położenia punktu inicjacji detonacji.

Znany jest kształtowy ładunek wybuchowy z soczewką detonacyjną kształtującą falę, opisany w opisie patentowym USA numer 5,565,644. Głowica, zawierająca kształtowy ładunek wybuchowy i soczewkę detonacyjną, ma obudowę o eliptycznej ścianie wewnętrznej, która w istocie jest symetryczna względem podłużnej osi symetrii głowicy. Punkt inicjacji detonacji, czyli zapalnik, umieszczony jest poosiowe w dolnej części obudowy. Materiał wybuchowy umieszczony jest pomiędzy eliptyczną ścianą wewnętrzną obudowy a wkładką, która to wkładka może mieć kształt półkuli, paraboloidy, elipsoidy, gruszki lub tuby gramofonowej. Materiał wkładki może stanowić miedź, aluminium, zubożony uran, wolfram, tantal lub inny materiał. Wkładka połączona jest z wewnętrzną ścianą obudowy za pomocą pierścienia. W pobliżu wklęsłego wierzchołka wewnętrznej ściany obudowy umieszczona jest soczewka płasko-wypukła, tworząca łącznie z zapalnikiem układ formowania frontu fali detonacyjnej. Soczewka detonacyjna powoduje zogniskowanie rozbieżnej fali detonacyjnej i przetworzenie jej na falę quasi-stożkową, której wierzchołek znajduje się w punkcie usytuowanym na podłużnej osi symetrii głowicy, od zewnętrznej strony wkładki. W ten sposób soczewka detonacyjna dostosowuje falę detonacyjną do uderzenia na całą powierzchnię wkładki w tym samym czasie. W efekcie fala stożkowa o zwiększonej energii nadaje prędkość metalicznemu strumieniowi kumulacyjnemu, którego elementy przemieszczają się równolegle do osi materiału wybuchowego,

Znany jest ponadto układ wytwarzania kształtowych pocisków wybuchowych, opisany w opisie patentowym USA nr 4,982,667. Układ ten zawiera obudowę o wewnętrznej powierzchni cylindrycznej, która to obudowa wypełniona jest materiałem wybuchowym i uszczelniona od strony czołowej wkłada, a od strony tylnej denkiem. Wkładka ma kształt wklęsłego krążka o małej grubości ściany i jest utworzona na przykład ze stali, miedzi lub ciężkiego metalu. Wkładka ma niehomogeniczność, polegającą

PL 192 983 B1 na zniekształceniach falistych krążka. Zniekształcenia te usytuowane są promieniowo, a ich wierzchołki zbiegają się ku środkowi krążka i są oddalone od tego środka w założonej odległości, natomiast krzywe, tworzące fale, łączą się z obwiednią kolistą tego krążka. Zewnętrzna powierzchnia obudowy ma kształt regularnego wieloboku, na przykład sześciokąta lub ośmiokąta, tak że w narożach zewnętrznej powierzchni obudowy ściany mają największą grubość. W denku obudowy usytuowany jest poosiowo zapalnik, którego poszczególne punkty inicjacji detonacji, stanowiące części tego zapalnika, mające różną energię zapłonu lub różne opóźnienie zapłonu, są rozmieszczone symetrycznie w pobliżu krawędzi obwiedniowej tego denka.

Kiedy zawartość ładunku wybuchowego jest zdetonowana, fala detonacyjna, mająca kształt quasi-sferyczny, najpierw uderza na środek krążka, gdzie zaczyna się deformacja wkładki, natomiast wszystkie inne obszary zewnętrzne krążka są uderzane falą detonacyjną z małym opóźnieniem czasowym, tak że początkowo krążek jest wygięty w środku, zaś później następuje deformacja zniekształceń falistych krążka, tworzących w fazie końcowej pojedyncze, regularnie rozstawione fałdy, działające jako środki usterzające, stabilizujące pocisk.

Znany jest poza tym nabój kumulacyjny o kierunkowym efekcie wybuchu, opisany w polskim opisie patentowym nr 140 102. Nabój kumulacyjny zawiera obudowę, materiał wybuchowy umieszczony w tej obudowie, zapalnik umieszczony w denku tej obudowy oraz wkładkę, mającą kształt wyciśniętego stożka, umieszczoną w części czołowej obudowy. Obudowa naboju kumulacyjnego i metaIowa wkładka są precyzyjnie wycentrowane na wspólnej osi symetrii, na której jest również usytuowany zapalnik. Stożek jest zróżnicowany i wyciśnięty w formie, bezpośrednio z walcowanego na gorąco arkusza z czystej miedzi, bez dopuszczenia do znacznego ostygnięcia arkusza po walcowaniu na gorąco. Zróżnicowanie stożka polega na tym, że wypukłość ścianki stożka, której grubość jest jednakowa w obrębie powierzchni całego stożka, mierzona od ścianki stożka prostego o jednakowym kącie stożkowym, jest mniejsza niż grubość pozostałej części ścianki tego stożka i stanowi w przybliżeniu połowę grubości pozostałej części stożka. Kształt obudowy, w pobliżu jej czołowej części, jest cylindryczny, a następnie zwęża się przyjmując kształt stożka ściętego. Wskutek kształtu obudowy i kształtu miedzianego stożka, kąt uderzenia fali detonacyjnej na powierzchnię miedzianego stożka jest prawie stały, a różnice w przyśpieszeniu pomiędzy częściami masy naboju kumulacyjnego są minimalne, przy czym fala detonacyjna tego naboju jest quasi-sferyczna.

Znane dotychczas głowice kumulacyjne oraz głowice do wybuchowego formowania pocisków charakteryzują się tym, że pierwsze z nich generują strumień kumulacyjny, a drugie generują pocisk, stanowiący jednolite ciało.

Celem wynalazku jest utworzenie takiej głowicy, która generuje albo jednolity wybuchowo uformowany pocisk, albo kilka wysokoenergetycznych odłamków, w zależności od rozmieszczenia punktów inicjacji detonacji materiału wybuchowego.

Głowica zdalnego rażenia do wybuchowego formowania pocisków, utworzona z obudowy, z wkładki umieszczonej wewnątrz obudowy i usytuowanej w pobliżu jej czoła, z denka osadzonego w tylnej części tej obudowy, z materiału wybuchowego umieszczonego wewnątrz obudowy pomiędzy wkładką a denkiem oraz ze środków zapłonowych, charakteryzuje się następującymi środkami technicznymi, ich ukształtowaniem i funkcjonalnym połączeniem. Pierwszy środek zapłonowy umieszczony jest w pobliżu wierzchołka wkładki na podłużnej osi symetrii obudowy. Drugie środki zapłonowe, usytuowane promieniowo, osadzone są w denku, w pobliżu jego zewnętrznej krawędzi. Pierwszy środek zapłonowy połączony jest z pierwszym wyjściem zewnętrznego środka inicjującego. Drugie środki zapłonowe połączone są z drugim wyjściem zewnętrznego środka inicjującego. Obudowa jest bezpieczna ze względu na bardzo mały zasięg rażenia odłamkami. Pierwszy środek zapłonowy stanowi pierwszy zapalnik. Drugie środki zapłonowe stanowią drugie zapalniki. Zewnętrzny środek inicjujący stanowi blok decyzyjny.

Zaletą głowicy według wynalazku jest jej uniwersalność.

Przedmiot wynalazku, w przykładzie wykonania, uwidoczniony jest na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia ogólną konstrukcję głowicy zdalnego rażenia do wybuchowego formowania pocisków bez zapalników i bloku decyzyjnego, w przekroju poosiowym, fig. 2 - obudowę głowicy przedstawionej na fig. 1, w uproszczonym zarysie, wykonaną z duraluminium, w przekroju poosiowym, fig. 3 - obudowę głowicy przedstawionej na fig. 1, w uproszczonym zarysie, wykonaną z pierwszego kompozytu, w przekroju poosiowym, fig. 4 - obudowę głowicy przedstawionej na fig. 1, w uproszczonym zarysie, wykonaną z drugiego kompozytu, w przekroju poosiowym, fig. 5 - głowicę zdalnego rażenia do wybuchowego formowania pocisków, w uproszczonym zarysie, wyposażoną w zapalniki i blok decyzyjny,

PL 192 983 B1 w przekroju poosiowym, fig. 6 - przebieg generowania wybuchowo formowanego, jednolitego pocisku, w przekroju wzdłuż jego trajektorii, fig. 7 - przebieg generowania wysokoenergetycznych odłamków, w przekroju wzdłuż ich trajektorii, fig. 8 - wykres krawędziowy rozkładu ciśnienia w produktach detonacji przy obwodowej inicjacji materiału wybuchowego, a/ - po czasie 10 ms, b/ - po czasie 15 ms, c/ - po czasie 20 ms, a fig. 9 - wykres krawędziowy rozkładu, ciśnienia w produktach detonacji przy punktowej inicjacji materiału wybuchowego w pobliżu wierzchołka wkładki, a/ - po czasie 10 ms, b/ - po czasie 15 ms, c/ - po czasie 20 ms.

Ogólna konstrukcja głowicy zdalnego rażenia do wybuchowego formowania pocisków jest następująca. Obudowa 1 (fig. 1) ma kształt cylindra, posiadającego w czołowej części pierścieniowy kołnierz zaczepowy 2, ustalający położenie wkładki 3, osadzonej wewnątrz tej obudowy 1, przy czym wkładka 3 ma kształt czaszy kulistej o małej wysokości i wykonana jest z miedzi, z żelaza „ARMCO, albo z tantalu. Wkładka 3 usytuowana jest centrycznie, wierzchołkiem skierowanym ku środkowi głowicy. W tylnej części obudowy 1 osadzone jest denko koliste 4 o dwustopniowej powierzchni walcowej, przylegające ściśle zewnętrzną powierzchnią walcową o dużej średnicy do wewnętrznej powierzchni walcowej obudowy 1. Położenie denka 4, usytuowanego centrycznie wewnątrz obudowy 1, ustalone jest za pomocą pierścienia dociskowego 5, wciśniętego pomiędzy wewnętrzną powierzchnię walcową obudowy 1 a zewnętrzną powierzchnię walcową o małej średnicy denka 4. Wewnątrz obudowy 1, pomiędzy wkładką 3 i denkiem 4, umieszczony jest materiał wybuchowy 6, zwany w dalszej treści opisu skrótowo MW 6. Obudowa 1 wykonana jest z metalu, korzystnie z duraluminium 7 (fig. 2), albo może być kompozytowa (fig. 3), albo kompozytowo-metaliczna (fig. 4). Pierwszą warstwę wewnętrzną 9 obudowy 1, wykonanej z pierwszego kompozytu i metalu 8 stanowi duraluminium, drugą warstwę 10 - laminat kawlarowy, trzecią warstwę 11 - laminat aramidowy, a czwartą, zewnętrzną warstwę 12 stanowi laminat szklany. Pierwszą wewnętrzną warstwę 14 obudowy 1 wykonanej z drugiego kompozytu 13 stanowi laminat szklany, drugą warstwę 15 - laminat kawlarowy, trzecią warstwę 16 - laminat aramidowy, a czwartą, zewnętrzną warstwę 17 stanowi laminat szklany. Denko 4 i pierścień dociskowy 5 wykonane są z tego samego materiału co i obudowa 1. Obudowa 1, wykonana z duraluminium 7, albo z pierwszego kompozytu 8, albo z drugiego kompozytu 13, jest lekka, ale umożliwia podtrzymanie ciśnienia produktów detonacji w pierwszej fazie generacji wybuchowo formowanego, jednolitego pocisku, albo w pierwszej fazie generacji kilku wysokoenergetycznych odłamków, następnie rozrywa się na małe części o minimalnej sile rażenia. Pierwszy etap detonacji MW 6 powodują środki zapłonowe 18, 19, które stanowią zapalniki 18, 19 pierwszy i drugie. Pierwszy zapalnik 18 (fig. 5) umieszczony jest w pobliżu wierzchołka wkładki 3, na podłużnej osi symetrii 20 obudowy 1, natomiast drugie zapalniki 19 są usytuowane promieniowo i osadzone w denku 4 w pobliżu jego zewnętrznej krawędzi kolistej. Jako środek inicjujący 21, bezpośrednio oddziaływujący na środki zapłonowe 18, 19, czyli zapalniki 18, 19, użyty jest zewnętrzny blok decyzyjny 21, którego pierwsze wyjście a połączone jest z pierwszym zapalnikiem 18, natomiast drugie wyjście b połączone jest równolegle z drugimi zapalnikami 19.

Przykładowa głowica (fig. 5), w zależności od umiejscowienia punktów lub punktu inicjacji detonacji MW 6, generuje albo wybuchowo formowany, jednolity pocisk (fig. 6, a3), albo kilka wysokoenergetycznych odłamków (fig. 7, b3).

Wybuchowo formowany, jednolity pocisk generowany jest przez głowicę w przypadku, gdy detonację MW 6 wywołują osadzone w denku 4 drugie zapalniki 19 pobudzone zewnętrznym blokiem decyzyjnym 21 (inicjacja obwodowa detonacji MW 6). Natomiast wysokoenergetyczne odłamki generowane są w przypadku, gdy pierwszy zapalnik 18, powodujący detonację MW 6, pobudzony jest zewnętrzna blokiem decyzyjnym 21 (Inicjacja punktowa detonacji MW 6).

Dla przypadku, gdy głowica generuje wybuchowo formowany, jednolity pocisk, a obudowa 1 tej głowicy wykonana jest z jednolitego duraluminium 7, przedstawiono wybiórczo trzy fazy rozkładu ciśnienia w produktach detonacji MW 6. W pierwszej wybiórczej fazie (fig. 8a) rozkładu ciśnienia w produktach detonacji MW 6, to jest po 10 ms od chwili inicjacji detonacji MW 6, wyróżnia się: front 22 fali detonacyjnej; początkowe ciśnienie 23 na froncie 22 fali detonacyjnej, bardzo wysoki (obcięty z braku miejsca) przyrost 24 ciśnienia na froncie 22 fali detonacyjnej, wywołany przez efekty kumulacyjne na podłużnej osi symetrii 20 obudowy 1, tym samym na osi ładunku MW 6; front 25 fali uderzeniowej, odbitej od osi ładunku MW 6 oraz front 26 fali uderzeniowej odbitej od obudowy 41. W drugiej wybiórczej fazie (fig. 8b) rozkładu ciśnienia w produktach detonacji MW 6, to jest po 15 ms od chwili inicjacji detonacji MW 6, rozkład ciśnienia osiąga wynikowe apogeum 27, przy tym odróżnienie nawzajem nakładających się frontów, to jest frontu 22 fali detonacyjnej, frontu 25 fali uderzeniowej odbitej od osi

PL 192 983 B1 ładunku MW 6 i frontu 26 fali uderzeniowej odbitej od obudowy 1, jest bardzo trudne. W trzeciej wybiórczej fazie (fig. 8c) rozkładu ciśnienia w produktach detonacji MW 6, to jest po 20 ms od chwili inicjacji detonacji MW 6, rozkład ciśnienia jest już bardzo wyrównany i ma trzy wyróżniające się fronty: quasi-kulisty front 28; pierścieniowy front 29 oraz dzwonowy front 50 o krótkiej tworzącej i dużym kącie rozwarcia. Quasi-kulisty front 28 ciśnienia najpierw oddziaływuje na wierzchołek wkładki 3, a następnie na wewnętrzną, przywierzchołkową część 31 powierzchni tej wkładki 3 z niewielkim opóźnieniem, wynikającym z jej wypukłości, tworząc w pierwszej fazie a1 (fig. 6) formowania pocisku jego czołową część 32 o kształcie zaokrąglonego walca. Pierścieniowy front 29 ciśnienia oddziaływuje na drugą część 33 wewnętrznej powierzchni wkładki 3, tworząc część cylindryczną 34 wybuchowo formowanego, jednolitego pocisku. Dzwonowy front 30 ciśnienia oddziaływuje na trzecią część 35 wewnętrznej powierzchni wkładki 3, tworząc ściętostożkową część 36 wybuchowo formowanego, jednolitego pocisku o dużym kącie rozwarcia. Wybuchowo formowany, jednolity pocisk, poruszając się po swojej trajektorii w wyniku działania produktów detonacji MW 6, przybiera w pośredniej fazie formowania a2 w ogólnym zarysie kształt nieforemnego stożka o ostrym kącie rozwarcia, aby w końcowej fazie a3 osiągnąć kształt docelowy. Tak wybuchowo uformowany, jednolity pocisk osiąga w końcowej fazie lotu prędkość 2484 m/s.

Dla przypadku, gdy głowica generuje kilka wysokoenergetycznych odłamków (fig. 7) przedstawiono wybiórczo również trzy fazy rozkładu ciśnienia w produktach detonacji MW 6. W pierwszej wybiórczej fazie (fig. 9a) rozkładu ciśnienia w produktach detonacji MW 6, to jest po 10 ms od chwili inicjacji detonacji MW 6, wyróżnia się: front 37 fali detonacyjnej; początkowe ciśnienie 38 na froncie 37 fali detonacyjnej; front 40 fali uderzeniowej odbitej od obudowy 1 i front 39 fali uderzeniowej odbitej od wkładki 3. W drugiej wybiórczej fazie (fig. 9b) rozkładu ciśnienia w produktach detonacji MW 6, to jest po 15 ms od chwili inicjacji detonacji MW 6, rozkład ciśnienia osiąga wynikowe apogeum 41 z wyraźną dominacją frontu 37 fali detonacyjnej i frontu 39 fali uderzeniowej odbitej od wkładki 3, przy tym odróżnienie nawzajem nakładających, się frontów 37, 39 i 40 jest bardzo trudne. W trzeciej wybiórczej fazie (fig. 9c) rozkładu ciśnienia w produktach, detonacji MW 6, to jest po 20 ms od chwili inicjacji detonacji MW 6, rozkład ciśnienia jest już bardzo wyrównany i ma w przekroju krawędziowym trzy wyróżniające się fronty: quasi-kulisty front 42 o średnicy mniejszej niż ma to miejsce w przypadku generacji wybuchowo formowanego, jednolitego pocisku; pierścieniowy front 43 o mniejszej średnicy niż ma to miejsce w przypadku generacji wybuchowo formowanego, jednolitego pocisku oraz dzwonowy front 44 o długiej tworzącej i kącie rozwarcia większym niż to ma miejsce w przypadku generacji wybuchowo formowanego, jednolitego pocisku. Quasi-kulisty front 42 ciśnienia w produktach, detonacji MW 6 oddziaływuje na pierwszą, wierzchołkową część 45 wewnętrznej powierzchni wkładki 3, tworząc w pierwszej fazie b1 generacji kilku wysokoenergetycznych odłamków część czołową 47 tych odłamków. Pierścieniowy front 43 ciśnienia oddziaływuje na drugą, przywierzchołkową część 46 wewnętrznej powierzchni wkładki 3, tworząc ścianę stożkową 48 wysokoenergetycznych odłamków o bardzo dużym kącie rozwarcia. Dzwonowy front 44 ciśnienia w produktach detonacji MW 6 oddziaływuje na trzecią, przybrzegową część 49 wewnętrznej powierzchni wkładki 3, tworząc półkoliste obrzeża 50 wysokoenergetycznych odłamków. Wysokoenergetyczne odłamki, poruszając się początkowo po jednej trajektorii w wyniku działania produktów detonacji MW 6, w pośredniej fazie b2 ich formowania ulegają deformacji pod wpływem gradientów prędkości, aby w końcowej fazie b3 formowania rozerwać się na kilka dużych, wysokoenergetycznych odłamków 51, na kilka średniej wielkości wysokoenergetycznych odłamków 52 i na kilkanaście małych, wysokoenergetycznych odłamków 53, pędzących w stożku o kącie rozwarcia zależnym od konstrukcji głowicy, przy czym duże, wysokoenergetyczne odłamki 51 osiągają prędkość 1983 m/s, średniej wielkości, wysokoenergetyczne odłamki 51 osiągają prędkość 2065 a/s, a małe, wysokoenergetyczne odłamki 53 osiągają prędkość 1626 m/s.

W przypadku głowicy mającej obudowę 1, wykonaną z pierwszego kompozytu 8 lub z drugiego kompozytu 13, doboru kształtu wkładki 3, jej masy i krzywizny powierzchni, długości ładunku MW 6 oraz zapalników 18, 19 dokonuje się stosując metody fizyki komputerowej.

Wybuchowo uformowanych, jednolitych, pocisków używa się do niszczenia opancerzonych wozów bojowych, natomiast wysokoenergetycznych odłamków - do niszczenia śmigłowców i nisko lecących samolotów.

Tak skonstruowana głowica, będąca składową częścią układów mechanicznych pocisków zdalnego rażenia, jest szczególnie przydatna w szybko zmieniających się sytuacjach na polu walki, to jest gdy zachodzi potrzeba niszczenia różnych środków bojowych, a nie ma możliwości lub czasu na użycie specjalnie do tego celu przystosowanych pocisków.

Claims (4)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Głowica zdalnego rażenia do wybuchowego formowania pocisków, utworzona z obudowy, z wkładki umieszczonej wewnątrz obudowy i usytuowanej w pobliżu jej czoła, z denka osadzonego w tylnej części tej obudowy, z materiału wybuchowego umieszczonego wewnątrz obudowy pomiędzy wkładką a denkiem oraz ze środków zapłonowych, znamienna tym, że pierwszy środek zapłonowy (18) umieszczony jest w pobliżu wierzchołka wkładki (3) na podłużnej osi symetrii (20) obudowy (1), natomiast drugie środki zapłonowe (19) usytuowane promieniowo, osadzone są w denku (4) w pobliżu jego zewnętrznej krawędzi, przy czym pierwszy środek zapłonowy (18) połączony jest z pierwszym wyjściem (a) zewnętrznego środka inicjującego (21), zaś drugie środki zapłonowe (19) połączone są z drugim wyjściem (b) tego środka inicjującego (21) a obudowa (1) jest bezpieczna ze względu na bardzo mały zasięg rażenia odłamkami.
2. 2. Głowica według zastrz. 1, znamienna tym, że pierwszy środek zapłonowy (18) stanowi pierwszy zapalnik.
3. 3. Głowica według zastrz. 1, znamienna tym, że drugie środki zapłonowe (19) stanowią drugie zapalniki.
4. 4. Głowica według zas^z. 1, znamiennatym, że zewnętrzny środek i nicjujący(21) ssanowi blok decyzyjny.