W znanych sposobach brykietowania we¬ gla kamiennego dodaje sie do wegla paku jako spoiwa w ilosci od 6 — 10% wagi we¬ gla, zaleznie od rodzaju wegla. Czesto pak zawiera nieznaczne ilosci smoly, wahajace sie miedzy 0,05 a 0,3%, a wiec okolo 1 — 3% ogólnej ilosci spoiwa.Proponowano dodawac do spoiwa wiek¬ sze ilosci smoly, a mianowicie okolo 20% i wiecej. Sposób ten jednak nie rozpo¬ wszechnil sie, poniewaz brykiety, wykona¬ ne w ten sposób nie (posiadaja dostatecznej wytrzymalosci na sciskanie.Stosownie do wynalazku stwierdzono, ze brykietowanie z wiekszym dodatkiem smoly, dochodzacym do okolo 50% ogólnej ilosci spoiwa jest wykonalne i nawet po¬ siada pewne zalety, jesli gotowa mieszani¬ ne, skladajaca sie z paku, smoly i wegla ochladza sie po wyjeciu mieszaniny z gnio¬ townika do okolo 60°C i nizej przed lub podczas brykietowania. Normalnie miesza¬ nina wyjeta z gniotownika posiada tempe¬ rature okolo 90°C i dotychczas starano sie podtrzymac te temperature, np. zapomoca podgrzewania materjalu brykietowego w czasie doprowadzania do pras. Sposób ten w zastosowaniu do materjalu brykietowe go, w którym spoiwem jest zasadniczo pak, jest zupelnie usprawiedliwiony, poniewazspoiwo to w niskich temperaturach krzepnie stosunkowo predko.Stosownie do wynalazku chlodzenie mie¬ szaniny po wyjeciu z gniotownika powodu¬ je znaczne zwiekszenie wytrzymalosci bry¬ kietów, przyczem wytrzymalosc ta jest je¬ szcze wieksza od wytrzymalosci, jaka daje sie osiagnac zapomoca znanych sposo¬ bów, a wiec przy zastosowaniu jako spoiwa paku z niewielka iloscia smoly. Poza tem chlodzenie zapobiega powstawaniu rys w go¬ towych brykietach; Proponowano takze mieszac wegiel ze spoiwem i brykietowac przy nizszej tempe¬ raturze (40 — 70°C); w tym przypadku jednak chodzi o sposób brykietowania za¬ pomoca innego spoiwa i przy zastosowaniu bardzo wysokich cisnien stlaczania (800 kg/cm2). Sposób wedlug wynalazku wyma¬ ga natomiast zwyklych temperatur w gnio¬ towniku (np. 90°C), co jest potrzebne do dokladnego mieszania. Nastepnie brykieto- wanie odbywa sie przy cisnieniach normal¬ nych tak, iz sposób niniejszy moze byc wy¬ konywany bez przeszkody w zwyklych pra¬ sach brykietowych. Stosowanie normal¬ nych niskich cisnien stlaczania materjalu i niskich temperatur w gniotowniku wiaze sie przyczynowo z zastosowaniem wiek¬ szych ilosci smoly w spoiwie. Obierajac spoiwo o normalnym skladzie (a wiec za¬ wierajace przewaznie smole), nalezy chcac stosowac w gniotowniku temperatury 40— 70QC, rzeczywiscie stosowac wedlug zna¬ nej propozycji wysokie cisnienie.Chlodzenie mieszaniny, wedlug wyna¬ lazku, moze odbywac sie podczas przeno¬ szenia jej z gniotownika do prasy, np. w ten sposób, iz przenoszenie odbywa sie po¬ woli zapomoca slimaka, który podczas przenoszenia chlodzi mase, stale ja miesza¬ jac. Przy takim sposobie materjal brykieto- wy ulega dostatecznemu ochlodzeniu juz podczas przenoszenia trwajacego okolo 2— 4 minut.Obnizenie temperatury moze równiez odbywac sie w naczyniu rozdzielczem pfzy prasie, przyczem naczyniu temu nadaje sie odpowiednio duze wymiary, aby masa po¬ zostawala w niem przez czas dluzszy.Szczególna zaleta sposobu wedlug wy¬ nalazku polega ija oszczednosci spoiwa, wy¬ noszacej od 14 do 43%, zaleznie od rodza¬ ju wegla i proporcji mieszaniny paku i smoly.O ile wedlug sposobów znanych nale¬ zalo dodawac do danego gatunku wegla 7% spoiwa (skladajacego sie prawie cal¬ kowicie z paku), to wedlug wynalazku wy¬ starczy w tym przypadku 1% smoly i 5% paku albo 2% smoly i 2% paku; zyskuje sie wiec 1% wzglednie 3% oszczednosci w stosunku do wegla albo w stosunku do spoi¬ wa 14% wzglednie 43%.W zastosowaniu do wegla, wymagajace¬ go do brykietowania domieszki 10% paku, wystarcza wedlug wynalazku dodatek 2% smoly i 5% paku albo 3% smoly i 4 — 4,5% paku.Poza tem zbadano chudy wegiel west¬ falski o wymiarach ziarna 0 — 6 mm wy¬ konywuj ac z niego brykiety o wlasciwej wytrzymalosci na sciskanie 100 kg na cm2.Wedlug znanych sposobów nalezalo do¬ dac w tym przypadku 7% paku lub paku z bardzo malym dodatkiem smoly. Sto¬ sownie do wynalazku taka sama wytrzyma¬ losc osiagnieto przez dodanie 2% smoly i 2,6% paku, a wiec naógól 4,6% spoiwa. W ten sposób zaoszczedzono 2,4% w stosun¬ ku do ciezaru wegla lub 34,1% w stosunkd do ilosci spoiwa.Porównywujac znany sposób ze sposo¬ bem wedlug wynalazku i stosujac te same ilosci spoiwa, otrzymuje sie w tym ostat¬ nim przypadku znacznie wieksza wytrzy¬ malosc brykietu na sciskanie. Stosujac np. westfalski wegiel chudy z 10% paku, otrzy¬ mano wytrzymalosc wlasciwa na sciskanie 120 kg na cm2. Dodajac 10% spoiwa, skla¬ dajacego sie z 8% paku i 2% smoly (a wiec po dodaniu Z0% smoly w stosunku do — 2 —ilosci spoiwa), otrzymano wlasciwa wy¬ trzymalosc na sciskanie 270 kg na cm2.Spoiwo wedlug wynalazku moze byc dodawane w dowolny znany sposób* Mozna wiec wegiel i pak mieszac w slimaku do¬ prowadzajacym przed gniotownikiem, wtryskujac smole w znany sposób przez dysze do gniotownika. O wiele lepiej jest jednak smole dodawac do mieszaniny, a wiec np. w slimaku doprowadzajacym mie¬ szanine do gniotownika, aby smola, pak i wegiel zdazyly zmieszac sie ze soba do¬ kladnie jeszcze na zimno, dzieki czemu o- siaga sie drobniejszy rozdzial spoiwa.Lepsze dzialanie uzyskuje sie wtedy, gdy uprzednio zmiesza sie smole z pakiem tak, aby otrzymac rodzaj roztworu lub za¬ wiesiny, która nastepnie dodaje sie do we¬ gla w slimaku doprowadzajacym. Miesza¬ nie smoly i paku moze odbywac sie na zimno lub na goraco, przyczem w tym o- statnim przypadku rozdrabnianie smoly jest zbyteczne.Mozna równiez pak i smole oddzielnie lub po zmieszaniu razem wdmuchiwac na goraco do wegla w bebnie, umieszczonym przed ugniatarka. Ten sposób doprowadza¬ nia smoly do wegla jest sam przez sie zna¬ ny. PL