PL192867B1 - Fotel dla pacjenta - Google Patents

Abstract

1. Fotel dla pacjenta, z siedziskiem i opar- ciem, w którym z obu stron siedziska umiesz- czony jest, majacy postac drazka, wspornik dla podpórki noznej, zamocowany poziomo za po- moca przegubu nastawnego wokól osi wychylnej skierowanej w przyblizeniu horyzontalnie, rów- nolegle do przedniej krawedzi siedziska, przy czym kazdy ze wsporników dla podpórek noz- nych posiada na swoim koncu, oddalonym od przegubu, odstajacy prostopadle wspornik po- przeczny, na którego swobodnym koncu zamo- cowana jest za pomoca przegubu uniwersalnego podpórka nozna, znamienny tym, ze wsporniki poprzeczne (32) wsporników (22) dla podpórek noznych (24) skierowane sa ku sobie, w przybli- zeniu równolegle do przedniej krawedzi siedzi- ska (16), a ich dlugosc jest równa przynajmniej polowie szerokosci podpórki noznej (24), zamo- cowanej na przegubie uniwersalnym. PL PL PL

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest fotel dla pacjenta, z siedziskiem i oparciem, w którym z obu stron siedziska umieszczony jest, mający postać drążka, wspornik dla podpórek nożnych, przeznaczony do badań ginekologicznych i urologicznych.

W typowych fotelach dla pacjentów powyższego rodzaju podpórki nożne stanowią zazwyczaj tak zwane podpórki Goepla. Podpórka taka ma postać rynienki, na spodzie której umieszczony jest drążek, włożony w umieszczoną na jego końcu złączkę i zaciśnięty w niej za pomocą śruby zaciskowej. Poprzez zmianę ustawienia drążka podtrzymującego i ustawienia podpórki nożnej na drążku można ją ustawić w położeniu odpowiednim dla danego badania. W znanych fotelach dla pacjentów nie jest jednak możliwe tak dalekie wysunięcie podpórki nożnej, aby badana osoba mogła przyjąć wyciągniętą pozycję leżącą, w której podpórki nożne mogłyby być również wykorzystane do podtrzymywania nóg.

Fotel dla pacjenta jest też znany z opisu EP-A-0 803 239. W opisanym tam rozwiązaniu wsporniki i wsporniki poprzeczne tworzą razem podzespół w kształcie litery L, którego dłuższe ramię litery L, tworzące wspornik, połączone jest swoim swobodnym końcem poprzez przegub uniwersalny z fotelem a krótsze ramię litery L tworzące wspornik poprzeczny podtrzymuje poprzez przegub uniwersalny swoim swobodnym końcem podpórki nożne.

Z opisu niemieckiego DE-91 03 8S6 U jest natomiast znany fotel do badań, w którym wsporniki są zakrzywione łukowo i każdorazowo są wtykane swoim jednym końcem w zamocowany z boku siedziska element przyłączeniowy a drugim końcem podtrzymują tulejkę łożyskową przegubu uniwersalnego, za pomocą którego podpórki nożne są zamocowane bezpośrednio na wsporniku. Wspornik jest przestawny na swojej długości, przy czym może być przesuwany sam w otworze prowadzącym elementu przyłączeniowego albo podtrzymuje rurę teleskopową, na której zamocowana jest podpórka nożna.

Opis patentu europejskiego EP-A-0 058 411 z kolei przedstawia ginekologiczny fotel do badań, w którym wspornik dla podpórek nożnych jest utworzony przez drążki, prowadzone w pionowych tulejkach, które są zamocowane z boków siedziska. Drążki są obrotowe wokół ich pionowych osi wzdłużnych. Na swoich swobodnych górnych końcach, drążki podtrzymują poziomą tuleję, w której prowadzony jest przesuwnie wspornik poprzeczny, który na jednym końcu utrzymuje poprzez przegub uniwersalny właściwą podpórkę nożną. Dzięki temu, podpórki nożne mogą być wychylane wokół pionowych osi wzdłużnych wspornika i przestawne na swej wysokości.

W żadnym ze znanych foteli dla pacjentów nie jest możliwe, tak dalekie przestawienie podpórek nożnych, że badana osoba może przyjąć wyciągnięte położenie leżące, w którym podpórki nożne mogłyby być zastosowane również do podpierania nóg.

Celem wynalazku jest, opracowanie fotela dla pacjenta, w którym podpórki nożne mogłyby być doprowadzone do położenia nadającego się dla badanej osoby leżącej w położeniu rozciągniętym.

Fotel dla pacjenta, z siedziskiem i oparciem, w którym z obu stron siedziska umieszczony jest, mający postać drążka, wspornik dla podpórek nożnych, zamocowany poziomo za pomocą przegubu nastawnego wokół osi wychylnej skierowanej w przybliżeniu horyzontalnie, równolegle do przedniej krawędzi siedziska, przy czym każdy ze wsporników dla podpórek nożnych posiada na swoim końcu, oddalonym od przegubu, odstający prostopadle wspornik poprzeczny, na którego swobodnym końcu zamocowana jest za pomocą przegubu uniwersalnego podpórka nożna, charakteryzuje się według wynalazku tym, że wsporniki poprzeczne wsporników dla podpórek nożnych skierowane są ku sobie w przybliżeniu równolegle do przedniej krawędzi siedziska a ich długość jest równa przynajmniej połowie szerokości podpórki nożnej, zamocowanej na przegubie uniwersalnym.

Przegub uniwersalny podpórki nożnej może mieć postać przegubu kulistego.

Korzystnie, każdy wspornik dla podpórki nożnej ma w przybliżeniu kształt ćwiartki łuku koła.

Korzystnie, każdy wspornik jest połączony z siedziskiem za pomocą przegubu uniwersalnego, przy czym zwłaszcza przegub uniwersalny wspornika jest przegubem kulistym.

Korzystnie, każdy wspornik podpórki nożnej jest połączony z urządzeniem wyważającym, zwłaszcza w postaci sprężyny gazowej.

W rozwiązaniu według wynalazku przegub uniwersalny, stanowiący przegub do przekazywania momentu obrotowego pomiędzy elementami, pozwala zmieniać ustawienie podpórki nożnej względem wspornika w każdym dowolnym kierunku. Ponieważ podpórka nożna jest przez wspornik poprzeczny przesunięta w bok względem wspornika dla podpórki nożnej, wspornik ten nie stanowi przeszkody

PL 192 867 B1 przy zmianie ustawienia podpórki. Dzięki temu wsporniki wraz z podpórkami nożnymi można wychylić na tyle daleko, że podpórki znajdują się w jednej płaszczyźnie z siedziskiem i oparciem, stanowiąc tym samym powierzchnię podparcia dla osoby leżącej w pozycji wyciągniętej.

Dzięki zastosowanym przegubom wspornik może być szybko przestawiany w szerokim zakresie kątowym.

Aby położenie wspornika wraz z przyporządkowaną mu podpórką nożną można było zmieniać również pod obciążeniem, proponuje się aby wspornik był połączony z urządzeniem wyważającym.

Przedmiot wynalazku jest uwidoczniony w przykładach wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia fotel dla pacjenta w położeniu do badania, w schematycznym widoku z boku, fig. 2 - fotel dla pacjenta w położeniu spoczynkowym, w schematycznym widoku z boku, fig. 3 - pierwszy przykład wykonania siedziska i podpórki nożnej, w widoku z boku, fig. 4 - elementy ukazane na fig. 3 w widoku z przodu w kierunku strzałki A na fig. 3, zaś fig. 5 i 6 - drugi przykład wykonania wynalazku w widokach odpowiadających fig. 3 i 4.

Fotel dla pacjenta, przedstawiony na fig. 1, zawiera podstawę 10 i połączoną z nią kolumnę 12, na której osadzona jest część fotelowa 14. Część fotelowa 14 obejmuje siedzisko 16 i oparcie 18, połączone ze sobą przegubowo względem poziomej osi obrotu 20. Część fotelowa 14 jest, w nie przedstawiony bliżej sposób, połączona z kolumną 12 tak, że siedzisko 16 i oparcie 18 mają nie tylko regulowaną wysokość, lecz mogą być również przemieszczane względem siebie pomiędzy położeniem siedzenia względnie położeniem badania, w którym siedzisko 16 i oparcie 18 są ustawione względem siebie pod większym lub mniejszym kątem, oraz położeniem spoczynkowym, w którym siedzisko 16 i oparcie 18 leżą w zasadzie w jednej płaszczyźnie, umożliwiając zajęcie przez pacjenta wyciągniętej pozycji poziomej (fig. 2). Ponieważ przemieszczanie siedziska 16 i oparcia 18 może się odbywać w dowolny sposób, nie jest ono tutaj bliżej objaśnione.

Z siedziskiem 16 połączone są, mające kształt łuku koła, drążkowe wsporniki 22 dla podpórek nożnych 24 zwanych podpórkami Goepla, które w położeniu siedzenia lub badań podtrzymują nogi badanej osoby w obszarze podudzia i dołu podkolanowego, jak widać na fig. 1. Wsporniki 22 i zamocowanie podpórek nożnych 24, na tych wspornikach 22 są objaśnione poniżej w odniesieniu do fig. 3 i 4.

Jak widać na fig. 3 i 4, każdy ze wsporników 22 na jednym ze swych końców jest osadzony przegubowo za pomocą przegubu kulistego 26 na ramieniu 28, połączonym z siedziskiem 16. Przegub kulisty 26 można zablokować w zadanym położeniu za pomocą pokrętła 30. W ten sposób wspornik 22 jest osadzony obrotowo wokół poziomej osi pomiędzy położeniem przedstawionym na fig. 1 i położeniem przedstawionym na fig. 2.

Na swym końcu, odwrotnym względem przegubu kulistego 26, wspornik 22 ma skierowany prostopadle względem niego do wewnątrz, to znaczy w stronę siedziska 16, wspornik poprzeczny 32, na którego wolnym końcu poprzez przegub kulisty 34 osadzona jest odpowiednia podpórka nożna 24. Podpórkę nożną 24 można również zablokować w określonym położeniu za pomocą pokrętła. W wyniku bocznego przesunięcia podpórki nożnej 24 względem wspornika 22 można ją ustawić tak, by leżała w przybliżeniu w jednej płaszczyźnie z siedziskiem 16 i oparciem 18, jak ukazano na fig. 2. Odcinek podpórki nożnej 24 leży przy tym obok wspornika 22. Bez tego bocznego przesunięcia podpórka nożna 24 opierałaby się o wspornik 22, co uniemożliwiałoby jej ustawienie w jednej płaszczyźnie z siedziskiem 16 i oparciem 18.

Na ramieniu 28 zamocowany jest ponadto drążek 36 dla płytki 38 pod stopę.

W przykładzie wykonania uwidocznionym na fig. 5 i 6 wspornik 22 ma wystającą poza przegub kulisty 26 końcówkę 40, z którą współpracuje jeden koniec sprężyny gazowej 42, której drugi koniec współpracuje z drążkiem 36 dla płytki 38 pod stopę. Sprężyna gazowa 42 służy do wyważania, które umożliwia łatwą zmianę ustawienia wspornika 22 i podpórki nożnej 24 także pod obciążeniem, to znaczy przy spoczywającej na niej nodze.

Dzięki łukowej krzywiźnie, wsporniki 22 mogą jednocześnie służyć jako uchwyty i poręcze dla ramion osoby siedzącej na fotelu.

Claims (7)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Fotel dla pacjenta, z siedziskiem i oparciem, w którym z obu stron siedziska umieszczony jest, mający postać drążka, wspornik dla podpórki nożnej, zamocowany poziomo za pomocą przegubu nastawnego wokół osi wychylnej skierowanej w przybliżeniu horyzontalnie, równolegle do przedniej

   PL 192 867 B1 krawędzi siedziska, przy czym każdy ze wsporników dla podpórek nożnych posiada na swoim końcu, oddalonym od przegubu, odstający prostopadle wspornik poprzeczny, na którego swobodnym końcu zamocowana jest za pomocą przegubu uniwersalnego podpórka nożna, znamienny tym, że wsporniki poprzeczne (32) wsporników (22) dla podpórek nożnych (24) skierowane są ku sobie, w przybliżeniu równolegle do przedniej krawędzi siedziska (16), a ich długość jest równa przynajmniej połowie szerokości podpórki nożnej (24), zamocowanej na przegubie uniwersalnym.
2. 2. Fotel według zastrz. 1, znamienny tym, że przegub uniwersalny podpórki nożnej (24) ma postać przegubu kulistego (34).
3. 3. Fotel według zastrz. 1, znamienny tym, że każdy wspornik (22) dla podpórki nożnej (24) ma w przybliżeniu kształt ćwiartki łuku koła.
4. 4. Fotel według zastrz. 3, znamienny tym, że każdy wspornik (22) jest połączony z siedziskiem (16) za pomocą przegubu uniwersalnego.
5. 5. Fotel według zastrz. 3, znamienny tym, że przegub uniwersalny wspornika (22) jest przegubem kulistym (26).
6. 6. Fotel według zastrz. 1, znamienny tym, że każdy wspornik (22) podpórki nożnej (24) jest połączony z urządzeniem wyważającym.
7. 7. Fotel według zastrz. 6, znamienny tym, że urządzenie wyważające ma postać sprężyny gazowej (42).