PL191257B1 - Sposób wytwarzania klinkieru cementowego - Google Patents

Abstract

1. Sposób wytwarzania klinkieru cementowego w wydłużonym piecu obrotowym mającym wlot i wylot, nachylonym w dół od poziomu w kierunku wylotu, w którym do pieca wprowadza się strumień materiału wsadowego zawierającego tlenek wapnia i żużel stalowniczy, a ciepło doprowadza się do wylotu pieca, znamienny tym, że żużel stalowniczy dodaje się u wlotu pieca, i przesuwa się on następnie w piecu wraz z materiałem wsadowym w kierunku gorącego wylotu pieca, przy czym żużel stalowniczy jest rozdrobniony i przesiany tak, że zawiera cząsteczki o maksymalnej średnicy 51 mm.

Description

Opis wynalazku

Wynalazek dotyczy sposobu wytwarzania klinkieru cementowego metodą suchą lub mokrą w piecu obrotowym.

Jak podano w opisie patentowym Stanów Zjednoczonych nr 5156676, procesy prażenia i klinkierowania prowadzące do otrzymania klinkieru cementowego są szeroko opisane w literaturze. Typowy tego rodzaju proces prowadzi się w piecu obrotowym, którego jeden koniec stanowi wlot dla wsadu, zaś drugi koniec, będący końcem gorącym, jest wylotem dla klinkieru. Piec jest nachylony w stosunku do poziomu, tak ż e jego wylot znajduje się poniż ej wlotu. Materiały wsadowe, takie jak wapień, glina, piasek i podobne, rozdrabnia się dokładnie i starannie miesza się na sucho lub po zarobieniu wodą, a następnie wprowadza się do wlotu pieca. W piecu wsad przechodzi kolejno przez cztery podstawowe strefy: strefę wstępnego prażenia, strefę prażenia, strefę klinkierowania i strefę chłodzenia. Piec jest ogrzewany typowym paliwem, takim jak gaz ziemny, olej opałowy lub pył węglowy. Paliwo miesza się ze wstępnie podgrzanym powietrzem i wdmuchuje do pieca od strony wylotu klinkieru.

Po wejściu do obracającego się pieca drobno zmielony wsad podgrzewa się od temperatury otoczenia to temperatury około 550°C w strefie wstępnego prażenia, odbierając ciepło od spalin przepływających przez piec w przeciwprądzie do wsadu. Dodatkowo dla polepszenia wymiany ciepła między gazem a wsadem w piecu mogą być zainstalowane łańcuchy lub podobne urządzenia. Podczas przechodzenia wsadu przez strefę prażenia temperatura wsadu rośnie do około 1100°C. W strefie tej nastę puje rozkład CaCO3 z uwolnieniem CO2. Wyprażony wsad o temperaturze 1100°C przesuwa się następnie do strefy klinkierowania będącej zarazem strefą spalania paliwa, gdzie temperatura wsadu rośnie do około 1500°C. W tej strefie składniki wsadu przekształcają się w typowe składniki cementu takie jak ortokrzemian trójwapniowy 3CaOOiO₂ (oznaczany powszechnie w literaturze jako C₃S), ortokrzemian dwuwapniowy 2CaOOiO₂ (C₂S), glinian trójwapniowy. 3CaOAl₂O₃ (C₃A) i glinożelazin wapniowy 4CaO^Al₂O<Fe₂O₃ (C₄AF). Następnie klinkier cementowy opuszcza strefę klinkierowania i poddawany jest chłodzeniu a potem dalszej przeróbce, przede wszystkim rozdrabnianiu.

Znane są od drugiej połowy 18 wieku właściwości hydrauliczne żużla wielkopiecowego. W procesie wytwarzania surówki do wielkiego pieca ładuje się w sposób ciągły od góry surowce zawierające tlenki żelaza, topniki i paliwo. Otrzymuje się dwa produkty: roztopioną surówkę, która gromadzi się w dolnej części pieca, oraz żużel, który jako lżejszy zbiera się w wielkim piecu ponad surówką. Obydwa produkty, mające temperaturę około 1500°C, spuszcza się z pieca co pewien czas. Żużel wielkopiecowy składa się przede wszystkim z dwutlenku krzemu i tlenku glinu. Obok tych związków występują tlenki wapnia i magnezu pochodzące z topników. Właściwości hydrauliczne żużla kwalifikujące go do użycia w zaprawach i betonach zależą od jego składu i szybkości chłodzenia żużla po opuszczeniu wielkiego pieca.

W podobny sposób powstaje żużel stalowniczy. Gromadzi on się na powierzchni ciekłej stali w procesie stalowniczym polegającym na utlenianiu nadmiaru węgla i krzemu zawartego w surówce. Według składu tlenkowego żużel stalowniczy zawiera przede wszystkim tlenki wapnia, krzemu i żelaza, którym towarzyszą tlenki glinu i magnezu.

Zagospodarowanie obu rodzajów żużla, stanowiących materiały odpadowe, stwarza poważne trudności ze względu na to, że w przemyśle metalurgii żelaza powstają ich duże ilości. Obydwa rodzaje żużla składają się z cząstek o bardzo dużej twardości. Znane są różne sposoby wykorzystania żużla wielkopiecowego, lecz związane są one z koniecznością jego kruszenia i drobnego mielenia. Operacje te wymagają wysokiego zużycia energii i dużych nakładów na urządzenia rozdrabniające.

Proponowano wykorzystanie żużla wielkopiecowego w procesie wytwarzania cementu. Sposób taki jest opisany w opisie patentowym Stanów Zjednoczonych nr 2600515. Według tego sposobu bardzo drobno zmielony żużel wielkopiecowy w mieszaninie z wapieniem jest wprowadzany do strefy spalania obrotowego pieca cementowego. Pył żużlowy wdmuchuje się do pieca wraz z paliwem, to jest pyłem węglowym, olejem opałowym lub gazem ziemnym, tymi samymi przewodami co paliwo. Sposób ten wykazuje kilka niedogodności. Jedną z najważniejszych jest bardzo duże zużycie energii na mielenie i suszenie żużla.

Stwierdzono nieoczekiwanie, i to jest istotą wynalazku, że żużel stalowniczy może być użyty bez konieczności drobnego mielenia jako jeden z surowców w procesie wytwarzania cementu w piecu obrotowym, jeżeli wprowadzany jest przez wlot pieca wraz z dotychczas stosowanymi surowcami.

PL 191 257 B1

Wiele związków chemicznych występujących w żużlu stalowniczym ma skład analogiczny do składu związków występujących w cemencie. Przemiany chemiczne niezbędne do wytworzenia tych składników żużla zaszły w procesie metalurgicznym. Dyfrakcyjna analiza rentgenowska wykazała, że w ż u ż lu stalowniczym CaO i SiO2 wystę pują w postaci wysoce przetopionej odmiany beta ortokrzemianu dwuwapniowego 2CaOOiO₂ (C₂S). Związek ten w obecności CaO może być przekształcony w 3CaOOiO₂ (C₃S) w strefie klinkierowania pieca obrotowego.

Według wynalazku żużel stalowniczy kruszy się i przesiewa, aby otrzymać ziarna i kawałki o średnicy nie przekraczającej 5 mm i otrzymany gruboziarnisty materiał wprowadza się do wlotu pieca obrotowego wraz z innymi materiałami wsadowymi.

Okazało się, żużel stalowniczy nie wywiera niepożądanego wpływu na przebieg procesów w obrotowym piecu cementowym. Przeciwnie, wpływa on korzystnie na emisję substancji lotnych z pieca, gdyż jest on produktem przemian chemicznych, w wyniku których większość lotnych substancji, to jest dwutlenku węgla, węgla, substancji organicznych itp., została już z niego usunięta. Ponadto skład chemiczny żużla, który został już osiągnięty kosztem energii procesu stalowniczego, pozwala oszczędzić energię w procesie wytwarzania cementu.

Przytoczone wyżej podstawowe przesłanki i cechy wynalazku powodują, że daje on szereg korzyści. Zostaną one wymienione w kolejnych punktach.

Po pierwsze, jak już wspomniano, nie jest potrzebne daleko idące mielenie żużla. Duże ilości gruboziarnistego żużla, o uziarnieniu do 5 mm, mogą być włączone do klinkieru cementowego przy niewielkiej jedynie zmianie składu typowego wsadu stosowanego dotychczas do zasilania pieca cementowego. Rozdrabnianie i przesiewanie wymagane jest jedynie w stosunku do brył o średnicy przekraczającej około 50 mm.

Po drugie, nie ma potrzeby suszenia żużla. Naturalna jego wilgotność wynosi normalnie od 1 do 6%. W procesie wytwarzania cementu prowadzonym metodą mokrą pozwala to zmniejszyć ilość wody doprowadzanej do pieca obrotowego, co oszczędza energię. W procesie suchym niewielka wilgotność żużla nie przysparza trudności.

Po trzecie, nie stwierdzono tworzenia się w piecu pierścieniowych złogów wsadu ani narostów klinkieru. Tak w procesie mokrym jak i suchym grube uziarnienie żużla działa czyszcząco, przeciwdziałając tworzeniu się złogów i narostów.

Po czwarte, żużel stalowniczy i mokry wsad podstawowy mogą być wprowadzane do pieca osobno, bez potrzeby mieszania ich ze sobą. Możliwe jest także wcześniejsze mieszanie żużla z wsadem.

Po piąte, stosowanie żużla stalowniczego wymaga niewielkiej jedynie korekty typowego składu wsadu. Zwykle polega ona na wzbogaceniu wsadu w tlenek wapnia.

Po szóste, stwierdzono, że struktura chemiczna gruboziarnistego żużla stalowniczego przekształca się w drodze dyfuzji w pożądaną strukturę klinkieru cementowego.

Po siódme, uzyskuje się znaczne oszczędności energii ze względu na niską temperaturę topnienia żużla i brak potrzeby jego dokładnego rozdrabniania.

Po ósme, osiąga się wzrost produkcji cementu prawie równy ilości użytego żużla.

Po dziewiąte, poprawiają się warunki ochrony środowiska w otoczeniu pieca obrotowego, gdyż żużel stalowniczy zawiera niewielkie ilości lotnych składników.

Po dziesiąte, wykorzystanie żużla stalowniczego w produkcji cementu przyczynia się do ochrony środowiska, gdyż dotychczas składowanie i utylizacja tego żużla stwarza trudności.

Po jedenaste, obniża się istotnie koszt wytwarzania cementu dzięki oszczędności energii i łatwej dostępności taniego żużla.

Tak więc sposób według wynalazku dotyczy wytwarzania klinkieru cementowego w wydłużonym piecu obrotowym nachylonym w dół od poziomu w kierunku wylotu. Do wlotu pieca podaje się strumień materiału wsadowego zawierającego tlenek wapnia. W pobliżu wylotu pieca doprowadza się do pieca ciepło. Strumień materiału wsadowego przesuwa się w piecu w kierunku jego gorącego końca i podlega po drodze prażeniu a następnie klinkierowaniu. Według wynalazku do materiału wsadowego dodaje się w obliczonej ilości przed wlotem pieca rozdrobniony i przesiany żużel stalowniczy. Żużel przesuwa się przez piec wraz z podstawowym materiałem wsadowym w kierunku gorącego końca pieca i podczas tego zostaje stopiony, a następnie dyfunduje do reagującego materiału wsadowego, biorąc udział w tworzeniu klinkieru.

PL 191 257 B1

Korzystnie jest stosować żużel zawierający ortokrzemian dwuwapniowy 2CaOOiO₂ oznaczany jako C2S. Związek ten w strefie klinkierowania pieca obrotowego może być przekształcony w ortokrzemian trójwapniowy C3S przez reakcję z tlenkiem wapnia:

2CaODiO₂ + CaO + ciepło 3CaODiO₂

Podstawowy materiał wsadowy powinien zawierać tlenek wapnia w ilości wystarczającej do przeprowadzenia tej reakcji. C3S jest głównym składnikiem decydującym o wytrzymałości mechanicznej cementu.

Przed wprowadzeniem do pieca obrotowego żużel stalowniczy kruszy się i przesiewa, tak aby jego uziarnienie nie przekraczało 51 mm. Jest to korzystne dla zapewnienia dobrych warunków wymiany ciepła i masy w piecu cementowym.

Żużel stalowniczy i podstawowy materiał wsadowy mogą być wprowadzane go pieca osobnymi strumieniami lub po zmieszaniu ze sobą.

Żużel stalowniczy i podstawowy materiał wsadowy mogą być wprowadzane do pieca zarówno w stanie suchym jak i mokrym. Nie ma potrzeby mokrej przeróbki żużla przed załadowaniem do pieca. Natomiast żużel może być przed piecem zmieszany z wsadem przygotowanym znaną metodą mokrą.

Sposób według wynalazku pozwala na wykorzystanie różnych rodzajów żużla stalowniczego do wytwarzania cementu w piecu obrotowym i powoduje, że pierwiastki zawarte w związkach chemicznych składających się na żużel, to jest w 2CaODiO₂ (C₂S) i w związkach podobnych, wbudowują się integralnie w strukturę klinkieru cementowego. Jest rzeczą zrozumiałą dla specjalisty, że dla właściwego wykonania sposobu według wynalazku skład chemiczny określonej partii żużla musi być zbadany i na tej podstawie ilość żużla dodawanego do podstawowych materiałów wsadowych musi być zbilansowana z ilością tych materiałów i ich składem chemicznym w odniesieniu do pożądanego składu klinkieru.

Poniżej zostaną podane przykłady odpowiednich analiz surowców, przykłady ich zestawów oraz przykłady analiz otrzymanego klinkieru.

W piecu laboratoryjnym ogrzewano żużel stalowniczy o uziarnieniu około 9,5 mm w zakresie temperatur od 1000 do 1300°C. W kolejnych temperaturach różniących się o 100°C, to jest w 1000, 1100 1200 i 1300°C ogrzewanie prowadzono przez 15 minut. Wyniki przedstawia tabela 1.

Temperatura oC	Stan żużla
1000	bez zmian
1100	bez zmian
1200	nadtapianie
1300	topi się

Jak z powyższego wynika, temperatura topnienia żużla wynosi około 1300°C. Żużel o tej temperaturze topnienia zaczyna się topić i łączyć z pozostałymi surowcami, tworząc C3S, w obszarze między strefą prażenia a strefą klinkierowania pieca obrotowego. Ze względu na niską temperaturę topnienia żużel ten nie wymaga silnego rozdrabniania, w odróżnieniu od materiałów stosowanych według stanu techniki, które dla dobrego związania się z pozostałymi składnikami wymagają, aby 80% materiału przechodziło przez sito 200 mesh. Dyfrakcyjna analiza rentgenowska próbki żużla wykazała obecność silnie przetopionej odmiany beta ortokrzemianu dwuwapniowego 2CaOOO (C2S).

Tabela 2 podaje w procentach wyniki analizy chemicznej 6 próbek żużla stalowniczego pobranych ze stosu magazynowego w sposób przypadkowy. Oczywiście, wyniki analizy innych partii żużla stalowniczego mogą różnić się od przedstawionych w tej tabeli. Jak wynika z tabeli 2, skład żużla stalowniczego jest bardzo jednolity i odpowiedni do wytwarzania cementu. Średnia zawartość wolnego CaO wynosi 0,50% a średnia strata przy prażeniu 1,40%. Zawartość wilgoci wynosi 1%, zawartość wody związanej 1%. Dyfrakcyjna analiza rentgenowska wykazała obecność silnie przetopionej odmiany beta ortokrzemianu dwuwapniowego 2CaOOiO₂ (C₂S).

Tabela 3 ilustruje sposób obliczenia typowego składu wsadu zawierającego 0% żużla stalowniczego, 89,67% wapienia, 4,42% łupka, 4,92% piasku i 0,99% rudy. Tabela 4 przedstawia analogiczne dane dotyczące zestawu surowców złożonego z 90,79% wapienia, 3,64% łupka, 5,36% piasku

PL 191 257 B1 i 0,21% rudy i zawierają cego dodatek 5% ż u ż la. Tabela 5 dotyczy zestawu surowców złoż onego z 91,43% wapienia, 2,75% łupka, 5,82% piasku i 0% rudy i zawierającego dodatek 10% żużla. Z tabel 3-5 wynika jasno, że dodatek żużla stalowniczego jest odpowiedni jako jeden z surowców w procesie wytwarzania klinkieru cementowego.

T a b e l a 2 Żużel stalowniczy

Próbka #	1	2	3	4	5	6	Średnio
SiO2	14,92	13,80	13,26	13,26	14,44	13,91	13,93
AI2O3	7,37	7,01	6,51	6,21	7,70	6,51	6,89
Fe2O3	25,31	25,31	27,02	26,94	25,95	26,09	26,10
CaO	34,10	37,07	37,07	32,18	34,28	34,77	34,91
MgO	6,54	7,54	7,33	6,75	7,38	6,41	6,99
SO3	0,23	0,26	0,11	0,16	0,19	0,08	0,17
P2O5
TiO2
C2O3	1,27	1,19	1,22	1,20	1,07	1,01	1,16
Mn2O3	7,00	6,63	6,17	6,54	6,62	6,54	6,58
Na2O	0,13	0,12	0,10	0,17	0,14	0,07	0,12
K2O	0,02	0,02	0,02	0,03	0,02	0,01	0,02
ZnO	0,07	0,13	0,02	0,02	0,02	0,01	0,05
SrO	0,04	0,04	0,02	0,04	0,04	0,04	0,04
Strata	2,60	2,69	1,98	0,90	0,29	0,09	1,40
Razem	99,60	101,81	100,83	94,39	98,14	95,35	98,35
Wolny CaO	0,33	0,72	0,44	0,55	0,50	0,44	0,50
Związana H2O 370°	1,45	1,25	1,04	0,90	0,92	1,00	1,09

T a b e l a 3

Skład zestawu surowcowego i klinkieru - 0% żużla

	Wapień	Łupek	Piasek	Ruda
1	2	3	4	5
SiO2	8,25	49,25	90,00	0,81
Al2O3	2,31	18,60	3,24	0,28
Fe2O3	1,30	5,79	1,90	96,17
CaO	47,60	3,30	0,51	0,51
MgO	0,46	1,25	0,07	0,70
SO3	0,90	3,37	0,13	0,11
P2O5	0,00	0,00	0,00	0,00
TiO2	0,00	0,00	0,00	0,00
Na2O	0,10	0,73	0,03	0,03

PL 191 257 B1

c.d. tabeli 3

1	2	3	4	5
K2O	0,50	3,10	0,31	0,04
Analiza klinkieru
		Szlam		Klinkier
SiO2		14,01		21,78
AI2O3		3,06		4,75
Fe2O3		2,46		3,83
CaO		42,86		66,62
MgO		0,48		0,74
SO3		0,96		0,75
P2O5		0,00		0,21
TiO2		0,00		0,21
Na2O		0,12		0,19
K2O		0,60		0,50
Razem				99,59
S/R				2,42
A/F				1,35
C3S				63,33
C2S				14,66
C3A				7,22
C4AF				11,66

T a b e l a 4

Skład zestawu surowcowego i klinkieru - 5% żużla

	Wapień	Łupek	Piasek	Ruda	Żużel
1	2	3	4	5	6
SiO2	8,25	49,25	90,00	0,81	13.93
Al2O3	2,31	18,60	3,24	0,28	6,89
Fe2O3	1,30	5,79	1,90	96,17	26,1
CaO	47,60	3,30	0,51	0,51	36,9
MgO	0,46	1,25	0,07	0,70	6,99
SO3	0,90	3,37	0,13	0,11	0,00
P2O5	0,00	0,00	0,00	0,00	0,00
TiO2	0,00	0,00	0,00	0,00	0,00
Na2O	0,10	0,73	0,03	0,03	0,12
K2O	0,50	3,10	0,31	0,04	0,02
Analiza klinkieru
		Szlam		Klinkier
SiO2		14,11		21,78

PL 191 257 B1

c.d. tabeli 4

1	2	3	4	5	6
Al2O3		2,95		4,75
Fe2O3		1,69		3,83
CaO		43,36		66,62
MgO		0,47		1,05
SO3		0,95		0,70
P2O5		0,00		0,20
TiO2		0,00		0,20
Na2O		0,12		0,18
K2O		0,58		0,50
Razem				99,81
S/R				2,43
A/F				1,34
C3S				63,61
C2S				14,46
C3A				7,71
C4AF				11,65

T a b e l a 5

Skład zestawu surowcowego i klinkieru - 10% żużla

	Wapień	Łupek	Piasek	Ruda	Żużel
1	2	3		4	5
SiO2	8,25	49, 25	90,00	0,81	13,93
AI2O3	2,31	18,60	3,24	0,28	6,89
Fe2O3	1,30	5,79	1,90	96,17	26,1
CaO	47,60	3,30	0,51	0,51	36,9
MaO	0,46	1,25	0,07	0,70	6,99
SO3	0,90	3,37	0,13	0,11	0,00
P2O5	0,00	0,00	0,00	0,00	0,00
TiO2	0,00	0,00	0,00	0,00	0,00
Na2O	0,10	0,73	0,03	0,03	0,12
K2O	0,50	3,10	0,31	0,04	0,02
Analiza klinkieru
		Szlam		Klinkier
SiO2		14,13		21,47
Al2O3		2,81		4,69
Fe2O3		1,46		4,68
CaO		43,64		65,69
MgO		0,46		1,35

PL 191 257 B1

c.d. tabeli 5

1	2	3	4	5	6
SO3		0,92		0,70
P2O5		0,00		0,20
TiO2		0,00		0,20
Na2O		0,11		0,17
K2O		0,56		0,50
Razem				99,65
S/R				2,20
A/F				1,09
C3S				61,39
C2S				15,25
C3A				5,55
C4AF				14,25

Urządzenie odpowiednie do prowadzenia procesu sposobem według wynalazku przedstawia fig. 1. Aparatura 10 zawiera piec obrotowy 12 osadzony w znany sposób na pierścieniach tocznych 14, które obracają się wraz z piecem. Piec ma wlot 16 i gorący koniec 18, będący strefą spalania paliwa. Gorący koniec pieca 18 znajduje się poniżej jego wlotu 16. Przez doprowadzenie 20 wprowadza się paliwo Surowce takie jak wapień, glina, piasek i podobne doprowadzane są do pieca obrotowego 12 przez przenośnik taśmowy 24 o regulowanej prędkości. Jeśli stosuje się metodę mokrą, przenośnik taśmowy transportuje materiał wsadowy do młyna szlamowego 26, a stąd jest on kierowany do wlotu 16 pieca obrotowego 12. Wsad przesuwa się wewnątrz pieca 12 strumieniem 28 w kierunku płomienia 22. Wewnątrz pieca zachodzą znane procesy chemiczne, a utworzony w ich wyniku klinkier 30 opuszcza gorący koniec 18 pieca i jest kierowany do dalszej przeróbki.

Powszechnie znane w technice urządzenia odpylające i oczyszczające gazy odlotowe 34 i 32 zainstalowane są przy wlocie i wylocie pieca. Przy gorącym końcu 18 za urządzeniem odpylającym 32 gazy kierowane są do atmosfery, a produkty odpadowe 40 są odzyskiwane. Analogicznie przy wlocie 16 pieca za urządzeniem oczyszczającym 34 wypuszcza się gazy odlotowe 36 i odbiera się produkty odpadowe 42.

Przy pracy sposobem według wynalazku żużel stalowniczy 44 przenosi się urządzeniem transportowym 46, takim jak przenośnik taśmowy o regulowanej prędkości, i miesza się z podstawowym materiałem wsadowym 48, a całość wprowadza się przez lej zasypowy 56 (fig. 2) do wlotu 16 pieca. Urządzenie 25 reguluje prędkość przenośników taśmowych 24 i 46, tak aby zapewnić właściwy stosunek ilości żużla 44 do ilości podstawowego wsadu. Tego rodzaju sposoby regulacji ilości transportowanych materiałów są dobrze znane i nie wymagają dokładniejszego opisu.

Figura 2 przedstawia schematycznie urządzenie, w którym obydwa materiały, to jest żużel stalowniczy i wsad podstawowy, doprowadza się osobno do wlotu pieca obrotowego 12. W urządzeniu tym żużel stalowniczy 50 zsypywany jest do zasobnika 52 a stąd transportowany w górę przenośnikiem 54. Dalej jego strumień 55 jest kierowany do leja załadowczego 56 znajdującego się przy wlocie 16 pieca. Analogicznie, podstawowy wsad 58 jest zsypywany do zasobnika 60, skąd jest transportowany w górę przenośnikiem 62, a potem spada jako strumień 64 do leja załadowczego 56, przez który trafia do wlotu 16 pieca.

Obydwie odmiany urządzeń do zasilania pieca obrotowego przedstawione na fig. 1 i fig. 2 dają oczekiwane rezultaty.

Figura 3 przedstawia proces prowadzony sposobem według wynalazku, w którym podstawowy wsad i żużel stalowniczy są mieszane przed wprowadzeniem do pieca obrotowego, jak to pokazano na fig. 1. W etapie 76 przygotowuje się podstawowy wsad i w etapie 78 miesza go się z żużlem stalowniczym, który w etapie 80 został pokruszony i przesiany do uziarnienia nie przekraczającego około 50 mm. Zmieszany materiał jest następnie wprowadzany do wlotu pieca obrotowego w etapie 82.

PL 191 257 B1

Figura 4 dotyczy procesu prowadzonego sposobem według wynalazku, w którym podstawowy wsad i żużel stalowniczy doprowadza się do wlotu pieca obrotowego osobno, jak to pokazano na fig. 2. W etapie 66 przygotowuje się podstawowy wsad, a następnie w etapie 68 transportuje się go do wlotu pieca obrotowego. Żużel stalowniczy kruszy się i przesiewa w etapie 72 do uziarnienia nie przekraczającego około 50 mm, a potem transportuje się go w etapie 74 do wlotu pieca. W operacji 70 podstawowy wsad i żużel są ogrzewane w piecu obrotowym aż do utworzenia klinkieru cementowego.

Sposób według wynalazku został powyżej opisany w odniesieniu do wybranej korzystnej postaci jego wykonania.

Jednakże nie należy ograniczać zakresu wynalazku do podanych szczegółowych cech jego wykonania. Przeciwnie, wynalazek obejmuje także te odmiany, modyfikacje i równoważniki, które wynikają z istoty wynalazku i jego zakresu ujętego w zastrzeżeniach patentowych.

Claims (6)

1. Sposób wytwarzania klinkieru cementowego w wydłużonym piecu obrotowym mającym wlot i wylot, nachylonym w dół od poziomu w kierunku wylotu, w którym do pieca wprowadza się strumień materiału wsadowego zawierającego tlenek wapnia i żużel stalowniczy, a ciepło doprowadza się do wylotu pieca, znamienny tym, że żużel stalowniczy dodaje się u wlotu pieca, i przesuwa się on następnie w piecu wraz z materiałem wsadowym w kierunku gorącego wylotu pieca, przy czym żużel stalowniczy jest rozdrobniony i przesiany tak, że zawiera cząsteczki o maksymalnej średnicy 51 mm.

2. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że stosuje się żużel stalowniczy zawierający ortokrzemian dwuwapniowy 2CaOOiO₂.

3. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że żużel stalowniczy i materiał wsadowy wprowadza się do pieca obrotowego osobnymi strumieniami.

4. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że żużel stalowniczy i materiał wsadowy miesza się przed wprowadzeniem do pieca obrotowego.

5. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że materiał wsadowy i żużel stalowniczy wprowadza się do pieca obrotowego w stanie mokrym.

6. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że materiał wsadowy i żużel stalowniczy wprowadza się do pieca obrotowego w stanie suchym.