PL186149B1 - Końcówka do nadmuchiwania opon pojazdów - Google Patents

Abstract

1. Koncówka do nadmuchiwania opon pojazdów za posrednictwem ich zaworu nadmuchowego majaca laczona ze zródlem cisnienia obudowe, a w niej otwór sprzegajacy z zaworem nadmuchowym o srednicy wewnetrznej odpowiadajacej srednicy zewnetrznej za- woru nadmuchowego i czlon uruchamiajacy do wspól- pracy z trzpieniem zamykajacym zaworu nadmucho- wego, usytuowany na przedluzeniu otworu sprzegaja- cego, wspólosiowo z tym otworem, a takze elementy do przesuwania czlonu uruchamiajacego, znamienna tym, ze elementem przesuwajacym czlon uruchamia- jacy (312) jest tlok (304), który polaczony jest z trzo- nem tlokowym (325) i usytuowany suwliwie w cylin- drze (303) obudowy (302), majacym elementy stero- wania strumieniem gazu. F i g . 4 PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest końcówka do nadmuchiwania opon rowerów, pojazdów samochodowych, mająca zastosowanie do łączenia z pompkami ręcznymi, nożnymi i elektrycznymi.

Ze względu na jasność będą cytowane pewne stosowane normy. W normie ISO nr 10475:1992(E) jest opisany gwint dla zaworów nadmuchowych opon pojazdów. Najbardziej stosowane gwinty są oznaczone: 5V2 (DIN: Vg 5,2), który ma średnicę nominalną 5,2 mm i skok 1,058 mm oraz 8V1 (DIN: Vg 8), który ma średnicę nominalną 7,7 mm i skok 0,794 mm, odpowiednio. Te typy gwintów są stosowane w typach zaworów Dunlop-Woods, Sclaverand lub Schrader. Ostatni wymieniony typ zaworów jest często stosowany w popularnych samochodach, gdzie głowica trzpienia obciążonego sprężyną w rdzeniu zaworu musi być trzymana wciśnięta dla przygotowania przelotu powietrza podczas pompowania opony. W tym celu końcówka musi być wyposażona w odpowiednie środki, które mogą służyć temu celowi.

186 149

Ponadto odpowiednie środki, np. zawór zwrotny lub temu podobne, muszą być stosowane dla zapewnienia, że uniknięto strat powietrza, gdy uruchamiany jest trzpień rdzenia zaworu. Zawór Sclaverand ma - podobnie jak zawór Dunlop-Woods - wyróżniającą cechę, że jego trzpień rdzenia jest otwierany wyłącznie ciśnieniem powietrza. Konieczne ciśnienie powietrza dla otwierania zaworu Sclaverand wynosi do 16 bar i zawór jest przeważnie stosowany w połączeniu z oponami wysokociśnieniowymi o ciśnieniu do 16 bar. Ciśnienie otwarcia dla zaworu Dunlop-Woods wynosi w przybliżeniu 4 bar, co zapewnia łatwiejsze otwieranie go.

Znane końcówki (np. z opisu patentowego GB-B-977, 139) mogą być łączone tylko z zaworami typu Dunlop-Woods i/lub zaworami typu Sclaverand lub zaworami typu Schrader.

Znana końcówka dla zaworu Schrader jest tego typu, że tulejka gumowa jest mocno zaciskana na korpusie za pomocą dźwigni, która ściska wzdłużnie tulejkę gumową. W konsekwencji tulejka gumowa jest zaciskana promieniowo na korpusie. Ze względu na różne średnice zaworów, konieczne jest aby wyposażenie pomocnicze (nakrętka) było nakręcane na lub odkręcane z gwintu zaworu dla wyprzedzającego zmniejszenia lub zwiększenia średnicy wewnętrznej, aby zapewnić ustalenie połączenia między końcówką a zaworami o innych średnicach. Części luźne mogą zaginąć i mogąpoluźnić się gdy są stosowane, jeśli wąż pompy jest obracany, a więc połączenie może już nie być powietrznoszczelne. Wadą tego typu łącznika jest to, że użytkownik musi użyć dużo wysiłku gdy stosuje dźwignię.

Opis patentowy GB-B-15 99 304 pokazuje uniwersalną końcówką która może być nakręcana na wszystkie typy zaworów. Gwint odpowiadający 8V1 utrzymuje także tulejkę w swym położeniu. Tulejka ma gwint wewnętrzny odpowiadający 5V2 dla zaworów Sclaverand lub Dunlop-Woods. Trzpień rdzenia zaworu Schrader jest otwierany mechanicznie za pomocą trzona nieruchomego. Wadą tego typu końcówki jest to, że tulejka z gwintem 5V2 musi być usunięta przed połączeniem z zaworem Schrader, a także tulejka musi być ponownie zamontowana przed połączeniem z zaworem Dunlop-Woods lub Sclaverand. Także w tym przypadku są stosowane części luźne. Mogą one zaginąć lub poluźnić się gdy są stosowane, jeśli wąż pompy jest obracany, dając w wyniku nieszczelne połączenie.

Z opisu patentowego DE-B 38 19 771 znana jest łącznik końcówka na pompie ręcznej z dwoma otworami sprzęgającymi: jednym dla zaworów Dunlop-Woods i Sclaverand, a drugi dla zaworów Schrader, których trzpień rdzenia jest otwierany mechanicznie. Wadą tego sposobu jest po pierwsze, że końcówka nie może być mocowana do zaworu, a po drugie, że może ona być stosowana tylko w pewnej pozycji, gdy otwór sprzęgający jest skierowany prawie pionowo w górę i w końcu, że użytkownik musi stwierdzić który z tych dwóch otworów zastosować do określonego zaworu. Dlatego ten stan techniki wykazał brak zainteresowania, podczas gdy jest to istotne, aby użytkownik mógł stosować końcówkę bez studiowania typu zaworu, instrukcji obsługi i decydowania który typ zaworu powinien być stosowany, a potem obracania kola z zaworem do poprawnej, skierowanej w górę pozycji do łączenia danego zaworu.

Z opisu patentowego US-A-2 025 067 znany jest sprzęg, w którym rurki o różnej średnicy mogą być sprzęgane z pasującymi średnicami w rurce. Ten stan techniki jest przewidziany do mocowania z rurkami bez gwintów i osiowe przesunięcie każdego uszczelnienia nie jest decydujące. Ten rodzaj sprzęgu jest pomyślany dla urządzeń do napełniania zbiorników. Uszczelki stosowane do uszczelnienia złączki są zasadniczo kształtu grzybkowego z trzonem grzybka umieszczonym pomiędzy trapezowymi ściankami łącznika, pozwalając dzięki temu aby półkoliste uszczelnienie było dociskane do dysz bez gwintów. Stosowanie rurki gwintowanej w takiej uszczelce zniszczyłoby uszczelkę po niewielu połączeniach.

Inny znany uniwersalny typ zaworu, który oczywiście nie istnieje w literaturze patentowej, jest tego samego typu jak ten z wyżej wymienionego opisu patentowego GB-B-15 99 304. Ta tulejka gumowa składa się z dwóch przyległych części o różnej średnicy i długości, pasujących na gwinty 5V2 i8Vl, odpowiednio. Możliwe jest zamontowanie środków, wzdłużnie, blisko przestawianych na osi otworów, które mogą otwierać trzpień rdzenia zaworu Schrader. Wadą tego sprzęgania jest częściowo to, że do ustalenia połączenia (rozłączenia) stosownych typów zaworów muszą być użyte obydwie ręce, a częściowo to, że tulejka gumowa musi być

186 149 wyjęta z obudowy i obrócona odwrotnie aby dokonać połączenia zaworów o różnych możliwych typach gwintów, tak aby miejsce sprzęgania lub łączonego zaworu było zawsze ustawione najbliżej wlotu otworu sprzęgającego. Także trzon, który otwiera mechanicznie zawór Schrader musi być obrócony w wyżej wymienionej operacji. Jest to problem dla zwykłego użytkownika, ponieważ obydwa środki muszą być ustawione właściwie względem siebie w celu umożliwienia połączenia z zaworem: łącznie istnieją cztery możliwości do wyboru który może być dokonany właściwie tylko wówczas, gdy dostępna jest instrukcja obsługi. Niezależnie od tego, wyżej wymienione środki mogą poluźnić się lub zagubić przy wyżej wymienionej operacji.

Z opisu WO-A-92/22448 znane jest zapewnienie uszczelnienia, które jest umieszczone na jednym poziomie, a z opisu patentowego GB-B-997139 znana jest końcówka sterowana krzywką dźwigniową. Wspólnie dla obydwu powołań stanu techniki jest to, że mogą one być stosowane razem z zaworem Schrader i że ani zawory typu Sclaverand ani zawory typu Dunlop-Woods nie mogą być obsłużone tym typem końcówki, ponieważ uszczelnienie pokazuje tylko złączkę o jednej średnicy, np. zawór Schrader.

Nadmuchiwanie opony jest problemem dla wielu ludzi, zwłaszcza jeśli opony mają różne typy zaworów, a tylko jedna pompa musi być stosowana. Ten przypadek występuje w większości gospodarstw domowych. Celem wynalazku jest zapewnienie końcówki, mającej sterowany automatycznie trzon uruchamiający do współpracy z dociskanym siłą sprężyny trzpieniem rdzenia zaworu nadmuchowego takiego jak zawór Schrader. Łącznik zaworowy w swojej podstawowej budowie może być dalej rozwijany aby pasował do wszystkich obecnych typów zaworów i był łatwy w obsłudze, był ekonomiczny i miał możliwość automatycznego przystosowania się do danego zaworu. Powinno być także możliwe stosowanie tego łącznika z istniejącymi pompami.

Istota wynalazku, którym jest końcówka do nadmuchiwania opon pojazdów za pośrednictwem ich zaworu nadmuchowego, mająca łączoną ze źródłem ciśnienia obudowę, a w niej otwór sprzęgający z zaworem nadmuchowym o średnicy zaworu nadmuchowego i człon uruchamiający do współpracy z trzpieniem zamykającym zaworu nadmuchowego, usytuowany na przedłużeniu otworu sprzęgającego, współosiowo z tym otworem, a także elementy do przesuwania członu uruchamiającego, polega na tym, że elementem przesuwającym człon uruchamiający jest tłok, który połączony jest z trzonem tłokowym i usytuowany suwliwie w cylindrze obudowy, mającym elementy sterowania strumieniem gazu.

Korzystnym jest, gdy cylinder ma wzdłużny kanał.

Korzystnym jest też, gdy tłok i człon uruchamiający mają elementy uszczelniające.

Korzystnym jest także, gdy elementem uszczelniającym tłoka jest uszczelka pierścieniowa.

Również korzystnym jest, gdy elementem uszczelniającym członu uruchamiającego jest cylindryczna powierzchnia wewnętrzna cylindra.

Poza tym korzystnym jest, gdy tłok i trzon tłokowy mają centralny kanał, zakończony kanałem wylotowym poniżej uszczelnienia przy zewnętrznym położeniu tłoka.

Szczególnie korzystnym jest, gdy człon uruchamiający ma zewnętrzne, wzdłużne kanały.

Dodatkowo korzystnym jest, gdy obudowa ma cylinder prowadzący trzonu tłokowego.

Zwłaszcza korzystnym jest, gdy tłok ma zawór usytuowany suwliwie na rdzeniu z rozciąganą sprężyną łączącą rdzeń z członem uruchamiającym, przy czym rdzeń ma w bezpośredniej strefie zaworu uszczelkę, a pod nią wlot centralnego kanału z wylotem, poza tym ma usytuowany niewspółosiowo popychacz.

Ponadto korzystnym jest, gdy rdzeń o długości odpowiednio większej od długości członu uruchamiającego ma wewnętrzny kanał z wylotem, przy czym w przewężeniu rdzenia osadzona jest ściskana sprężyna, osadzona o dolną powierzchnię trzonu.

Istnieją typy trzpieni zaworów nadmuchowych, które nie mogą być otwierane za pomocą ciśnienia powietrza zwykłej pompki rowerowej (np. maks. 10 bar). Połączenie może być wykonane łatwo i wygodnie przez użycie trzona uruchamiającego umieszczonego na przedłużeniu i współosiowo z osią obudowy łącznika, który jest przemieszczany przez przesunięcie wzdłużne z pozycji najdalszej od zaworu dla uruchomienia głowicy trzpienia środkowego

186 149 rdzenia. Dzięki temu wykonaniu, konieczna siła pompowania jest znacznie niższa, gdy ma być nadmuchiwanie zaworem Schrader, ponieważ nie jest stosowane żadne ciśnienie powietrza do otwarcia zaworu. Dlatego nadmuchiwanie może być wykonywane zwykłą pompką rowerową.

Jako środek automatycznego przesuwania trzona uruchamiającego w obudowie z pozycji biernej do pozycji czynnej, trzon uruchamiający według wynalazku został skonstruowany jako tłok wyposażony w odpowiednie środki mocujące i tłoczysko, który może przesuwać się w cylindrycznie ukształtowanej obudowie i który, bez jakiegokolwiek obciążenia fizycznego, jest utrzymywany we wzdłużnej pozycji uszczelniającej względem ścianki cylindra tak, że przesuwanie tłoka po połączeniu łącznika zaworowego następuje za pomocą sprężonego powietrza, które jest transportowane ze źródła ciśnienia i tak, że tłok w najdalszej pozycji od zaworu koła uszczelnia mniej niż 100% względem ścianki cylindra.

Końcówką wyposażoną w taki automatycznie przesuwający się trzon uruchamiający możliwe jest montowanie łącznika zaworowego wyposażonego w zawór do węża sprężarki, który może być dostępny do publicznej wiadomości, np. ze sklepów rowerowych itd. Nie jest tam konieczne mocowanie końcówki do zaworu, ponieważ użytkownik wywiera ciśnienie konieczne do zabezpieczenia połączenia powietrznoszczelnego.

Z taką końcówką staje się możliwe nadmuchiwanie opon bez konieczności identyfikowania przez użytkownika typu i działania zaworu. Wygoda tej operacji także wzrasta znacznie i będzie teraz łatwiej dla użytkownika nadmuchiwać oponę do poprawnego ciśnienia, co ogólnie ułatwia kierowanie i zmniejsza ścieranie się opon. Równocześnie działanie zaworu zwrotnego jest dodawane do zaworów Schrader w ten sposób, że zawór otwiera rdzeń zaworu Schrader tylko wówczas gdy dostateczne ciśnienie jest dostarczane ze źródła ciśnienia i dlatego powietrze nie może wydostawać się z opony podczas nadmuchiwania.

We właściwym wykonaniu końcówki według wynalazku, sugeruje się aby tłok był skonstruowany ze środkowym przesuwnym wzdłużnie zaworem, który jest dociskany sprężyście do pozycji zamkniącia na górze tłoka. Zapewnia to dobrze określoną strefę otwarcia, na którą nie ma wpływu wytarcie prowadzenia tłoka, jak również zwiększające się otwarcie rdzenia zapewnia przejście sprężonego powietrza ze źródła ciśnienia.

Jako przykład, środkowy, przesuwny wzdłużnie zawór na tłoku może być w odpowiedni sposób uruchamiany przez fakt, że zawór tłoka jest podnoszony popychaczem zaworu, który sięga mimośrodowo poprzez tłok i przez fakt, że sprężyna pomiędzy tłokiem a jego zaworem utrzymuje zawór zamknięty gdy tłok nie oddziałuje na rdzeń w zaworze koła.

Alternatywnie, zawór tłoka może być podnoszony środkowym trzonem, który koncentrycznie sięga wzdłużnie poprzez tłok, przy czym sprężyna odprowadza go do pozycji odległej od tłoka. A więc stało się możliwe dostarczenie tłoka z niezawodnym działaniem w granicach ustalonych przez normę ISO, gdyż tłok z trzonem środkowym automatycznie reguluje swoją długość do granic danego zaworu.

Te ostatnie wykonania zapewniają bezpieczne działanie popychacza zaworowego, ponieważ jest on osłonięty i wpływają na niego tylko siły skierowane wzdłużnie. Także mostek na zaworze Schrader może być użyty do uruchamiania zaworu tłoka. Ponadto siły reakcji z tłoka są prowadzone do powietrza a nie do konstrukcji mechanicznych.

Końcówka do zaworów nadmuchowych opon pojazdów składa się z obudowy połączonej ze źródłem ciśnienia, korzystnie pompą ręczną lub nożną, z otworem sprzęgającym o śir^cdt^ii^c/ odpowiadającej średmcy z jest: połączony, przy czym otwór sprzęgający jest wyposażony w środek mocujący do zamocowania na zaworze i środki uszczelniające o różnych rozmiarach, wykonanie wynalazku jest zapewnione przez fakt, że środki uszczelniające są umieszczone normalnie współosiowo z osią środkową obudowy, w obudowie za otworem sprzęgającym i są ustalone na co najmniej dwóch równoległych poziomach indywidualnych, przy czym średnica wewnętrzna środków uszczelniających w przybliżeniu odpowiada średnicy zewnętrznej zaworu, z którym końcówka jest właśnie połączona, gdy to ma zastosowanie, środek uszczelniający, który jest najbliżej wlotu otworu sprzęgającego w obudowie ma największą średnicę wewnętrzną, podczas gdy środek uszczelniający, który

186 149 jest najdalej od wlotu otworu sprzęgającego w obudowie ma najmniejszą średnicę wewnętrzną, a średnice pomiędzy tymi skrajnościami są w odpowiednich nieciągłych odległościach pomiędzy skrajnościami. Miejsce sprzęgania na zaworze, który ma być połączony, jest ustalane względem powierzchni uszczelniającej na środku uszczelniającym w otworze sprzęgającym danego zaworu. Końcówka ma tylko jeden otwór sprzęgający. Stosowanie go jest dlatego proste, nawet bez instrukcji obsługi, a luźne złączki są zbędne. Dlatego łączenie może być zawsze realizowane w tylko jednej operacji.

We właściwym wykonaniu wynalazku, sugeruje się aby środkiem mocującym była tuleja obrotowa osadzona na obudowie, która jest wyposażona w gwint w otworze sprzęgającym, który pasuje do odpowiednich zaworów i który jest uszczelniany środkiem uszczelniającym względem obudowy łącznika, który jest najdalszy od otworu sprzęgającego w obudowie łącznika. Końcówka może być ustawiana tutaj na zaworze z połączeniem powietrznoszczelnym, które nie staje się nieszczelne, gdy wąż łączący jest obracany. Ponadto mocowanie jest dokonywane szybko bez zastosowania dużej siły. Łączenie (rozłączanie) łącznika może być dokonywane przy użyciu tylko jednej ręki.

Aby zmniejszyć zużycie powierzchni uszczelniającej uszczelki w obudowie końcówki, a także zmniejszyć siłę za pomocą której tuleja obrotowa musi być obracana, a ponadto aby zapewnić niezawodne uszczelnienie względem zaworów z gwintem 5V2, jeszcze właściwsze wykonanie sugeruje aby najbardziej wewnętrzny gwint był zapewniony przez tulejkę z gwintem 5V2, przy czym tulejka ta jest osadzona i nieznacznie wzdłużnie przesuwna w stożkowym wyfrezowaniu w obrotowej tulejce sprzęgającej i jest sprzęgnięta obrotowo z tulejką sprzęgającą za pomocą zestawu żeber, które są rozstawione wokół obwodu tulejki i które są zazębione w odpowiadających im rowkach w tulejce sprzęgającej i że środki uszczelniające spoczywają na stopniowanym wyfrezowaniu. Zapewnia to, że siły tarcia nie występują pomiędzy uszczelką a tulejką sprzęgającą podczas głównej części jej mocowania i odkręcania, podczas gdy tulejka sprzęgająca dociąga obudowę łącznika i jej uszczelkę do zaworu podczas zaciskania. Zaciskanie nastąpuje względem rdzenia gwintu zaworu i jest ustalane jako wynik zmniejszonego promienia wewnętrznej części uszczelki.

W celu umożliwienie stosowania końcówki na zaworze typu Sclaverand, który nie jest znormalizowany, tj. pewne zwoje gwintu są usunięte tworząc dwie równoległe powierzchnie sieczne na każdej stronie zaworu typu Sclaverand, sugerowany jest dalszy rozwój o tulejkę wewnętrzną, przy czym tulejka wewnętrzna porusza się w podciętym rowku w obudowie zaworu. Taki zawór typu Sclaverand nie może być dociśnięty do środka uszczelniającego i sprężone powietrze będzie usiłowało wydostać się poprzez otwory powierzchni siecznych. Przez poruszanie się w podciętym rowku tulejka będzie dociskana do niego gdy mocuje się łącznik zaworowy na zaworze.

W związku z łączeniem (rozłączaniem) tylko jedną ręką końcówka jest wyposażona w gwint tymczasowy, tworzony przez dociśnięcie np. gumowej tulejki do istniejącego gwintu zaworu, co oznacza, że środek mocujący i środek uszczelniający w znany sposób składa się z tulejki z odkształcalnego materiału umieszczonej w obudowie, korzystnie materiału typu gumowego ukształtowanego podobnie jak „H” i że zamontowany jest tłok blisko zaworu i tulejki gumowej, który ma dwa położenia skrajne ustalające ściśnięcie wzdłużne i zwolnienie tulejki gumowej, a także dźwignia do uruchamiania tłoka, przy czym oś dźwigni jest umieszczona prostopadle do osi środkowej i współśrodkowo z nią i że dźwignia do uruchamiania tłoka jest obracana z pozycji tworzącej kąt ψ z osią środkową do pozycji prawie prostopadłej do osi środkowej, a środek blokujący dźwigni współdziała razem z odpowiadającym środkiem blokującym obudowy, przy czym środek blokujący dźwigni jest, na przykład, zapewniony w konstrukcji dźwigni. W specjalnie korzystnym wykonaniu zastosowane jest ramię reakcyjne do przejmowania sił reakcji powstających od ruchu dźwigni pomiędzy dwoma pozycjami. Zapewnia to niezawodne zabezpieczenie i proste działanie.

Z tym wykonaniem końcówki możliwe jest mocowanie go przy użyciu tylko jednej ręki, ponieważ dźwignia jest sprowadzana w dół do swojej pozycji blokowania przez proste

186 149 ściśnięcie dźwigni i ramienia reakcyjnego równolegle do połączenia węża na obudowie łącznika. Przez to działanie tłok jest dociskany do tulejki gumowej, która jest mocno zaciskana promieniowo na danym zaworze.

W ulepszonym wykonaniu końcówki zaworowej, na tulei gumowej znajduje się co najmniej jedno nacięcie w kształcie V na obwodzie prostopadłym do osi środkowej blisko części dociskanych do gwintu zaworu. Przez takie nacięcia tulejka gumowa jest przygotowana do wywierania największej siły promieniowej na gwint dokładnie tam gdzie są nacięcia i użytkownik końcówki będzie doświadczał łagodnej pracy dźwigni. W celu dalszego wsparcia tego celu i mocowania końcówki nawet przy wysokich ciśnieniach sugeruje się aby korzystnie ukształtowany toroidalnie pierścień był umieszczany w nacięciach, zwiększając przez to wywierane siły promieniowe.

Wykonanie z dźwigniąjest przeznaczone do łączenie (rozłączania) bez momentu zginania, ponieważ zawór nie może przenosić jakiegokolwiek momentu zginającego od łączenia (rozłączania). Możliwe jest łączenie prawie wszystkich zaworów, ponieważ taki typ końcówki może otwierać trzpień rdzenia w takim zaworze Schrader, który jest otwierany przy ciśnieniu powietrza w przybliżeniu 5-6 bar. Ciśnienie powietrza w wężu pompy ma taką samą wielkość jak wówczas, gdy nadmuchiwana jest opona wysokociśnieniowa zaopatrzona w zawór Sclaverand. Jest to optymalnie osiągane przy zastosowaniu wysokociśnieniowej pompy rowerowej ręcznej lub nożnej.

Zawór Schrader ma największą zewnętrzną średnicę gwintu zewnętrznego (typ gwintu ISO 4570/3 8V1, ISO 10475:ł992-12V1 odpowiednio) i miejsce sprzęgania jest najbliższe wlotowi otworu sprzęgającego. Rdzenie Dunlop-Woods i zawory Sclaverand mają ten sam typ gwintu, w którym średnica zewnętrzna gwintu zewnętrznego (typ gwintu ISO 4750/2 5V2) jest mniejsza niż średnica wewnętrzna gwintu wewnętrznego 8V1. Dlatego możliwe jest aby typ rdzenia Dunlop-Woods i typ zaworu Sclaverand mogły obydwa przejść miejsce sprzęgania gwintów 8V1 i gwintów 12V1. W konsekwencji miejsce sprzęgania gwintu 5V2 jest najdalsze od wlotu otworu sprzęgającego. Gwint 5V2 rdzenia Dunlop-Woods (zarówno typu, który jest znormalizowany w DIN jak i typu, który w języku codziennym jest nazywany „zaworem kulowym) wystaje dostatecznie poza nakrętkę 8V1, która utrzymuje rdzeń w korpusie i którego średnica zewnętrzna jest mniejsza niż średnica wewnętrzna gwintu wewnętrznego dla gwintu 12V1 w tulejce. Dlatego istnieje wystarczająca przestrzeń dla co najmniej dwóch typów gwintu, każdego z odpowiednim pierścieniem uszczelniającym. To samo dotyczy połączenia zaciskającego, według wynalazku, w któiym łącznik jest ściskany dla utworzenia gwintu tymczasowego. Wymieniona nakrętka 8V1 nie może przechodzić przez miejsce sprzęgania zaworu Schrader. Jest tak ze względu na fakt, że średnica zewnętrzna wymienionej nakrętki jest większa niż średnica największego otworu w tulejce gumowej (średnica zewnętrzna gwintu zewnętrznego 8V1). Początek miejsca sprzęgania gwintu 5V2 jest w pewnej odległości od wlotu otworu sprzęgającego. Ponieważ obciążenie na połączeniu jest niskie, konieczne jest wykorzystanie całej długości gwintu wewnętrznego, skoro ogólnie akceptowana zasada mówi o 0,8 x rozmiar zewnętrznego gwintu sprzęganego. Reguła ta jest oparta na konstrukcjach, które są wysoko obciążone i gdzie gwint jest dokręcany za pomocą klucza. Dlatego możliwe jest, że miejsce sprzęgania gwintu 5V2 jest poza miejscem sprzęgania gwintu 8V1.

Wynalazek może być zastosowany w pewnej liczbie wykonań, przedstawionych poniżej.

Wynalazek jest wyjaśniony poniżej za pomocą figur rysunku.

Figura 1 przedstawia końcówkę uniwersalną w wykonaniu połączonym z wężem (wysokiego ciśnienia) pompy nożnej gdzie łącznik jest nakręcony na zawór i zawór typu Schrader może być otwierany ciśnieniem powietrza;

Figura 2A przedstawia końcówkę według fig. 1 w wykonaniu, gdzie tulejka z gwintem 5V2 i uszczelka zaworu Schrader może przesuwać się równolegle do osi;

Figura 2B przedstawia końcówkę według fig. 2A (przekrój A-A);

Figura 3 przedstawia końcówkę według fig. 2 w wykonaniu przeznaczonym do stosowania na zaworze Sclaverand, który nie jest według normy ISO;

186 149

Figura 4 przedstawia końcówkę według fig. 1 w pierwszym wykonaniu, gdzie sprzęg jest nakręcany na zawór i zawór Sclaverand może być otwierany automatycznie za pomocą trzona będącego tłokiem, gdzie tłok jest pokazany w swojej pozycji odległej, gdzie sprężone powietrze może przechodzić przez tłok będący także zaworem sterującym;

Figura 5 przedstawia końcówkę w drugim wykonaniu, gdzie tłok jest wyposażony w zawór, który jest podnoszony mimośrodowym popychaczem zaworu;

Figura 6 przedstawia końcówkę w trzecim wykonaniu, gdzie tłok jest wyposażony w zawór, który jest podnoszony koncentrycznym popychaczem zaworu; tłok jest pokazany w pozycji na drodze do rdzenia zaworu Schrader, gdzie zawór na górze tłoka jest zamknięty;

Figura 7 przedstawia końcówkę w wykonaniu połączonym z wężem (wysokiego ciśnienia) pompy nożnej, gdzie łącznik jest zaciśnięty na zaworze i zawór Schrader może być otwierany ciśnieniem powietrza;

Figura 8 przedstawia końcówkę w wykonaniu specjalnym w celu stosowania na kołach pojazdów z wąskim wlotem dla łącznika, gdzie łącznik jest zaciskany na zaworze i zawór Schrader jest otwierany za pomocą automatycznie poruszanego trzonu;

Figura 9 przedstawia końcówkę w wykonaniu, gdzie łącznik jest zaciśnięty na zaworze przy zastosowaniu tulejki gumowej z nacięciami i pierścieniem toroidalnym w każdym nacięciu i gdzie zawór Schrader może być otwierany za pomocą automatycznie ruchomego trzona, który jest ukształtowany jak tłok i jest pokazany w pozycji dolnej;

Figura 10 przedstawia końcówkę w wykonaniu, gdzie łącznik jest zaciśnięty na zaworze przy zastosowaniu tulejki gumowej z nacięciami i pierścieniem toroidalnym w każdym nacięciu, a zawór Schrader jest otwierany za pomocą automatycznie ruchomego trzona, który jest ukształtowany jak tłok z zaworem sterującym i jest pokazany w pozycji dolnej.

Figury 1, 2A, 2B, 3 i 7 chociaż nie zupełnie objęte wynalazkiem, pokazują pewne szczegóły, które są także włączone w wykonania wynalazku według innych figur rysunku bez szczegółowego opisania w odniesieniu do tych innych rysunków.

Na figurze 1 tuleja 6 wokół otworu sprzęgającego 5 jest wyposażona w gwinty ISO dwóch typów: 5V2 7 rozpoczynający się najdalej od wlotu 8 otworu sprzęgającego 5 i 8V1 9 rozpoczynający się przy wyżej wymienionym wlocie. Przy łączeniu (rozłączaniu), tuleja 6 jest obracana dookoła i jest utrzymywana w rowkach 11 obudowy 3 za pomocą haczyków uchwytowych 10. Uszczelki 12 i 13 dociskane do gwintów typu 5V2 i 8V1. Uszczelka 12 uszczelnia także miejsce połączenia 14 pomiędzy obudowa 3 a tuleją 6, gdy łącznik jest stosowany na zaworze Schrader. Na dole tulei 6 znajduje się stożek 15.

Figura 2A pokazuje drugie wykonanie. Obudowa 190 jest wyposażona w tuleję zewnętrzną 191, która swobodnie i bez tarcia może obracać się dookoła obudowy 190 na skutek małego luzu b pomiędzy uszczelką 192 a tulejką 193 razem z tuleją łącznika 191. Uszczelka 194 zaworu Schrader jest umieszczona swobodnie w tulei zewnętrznej 191, na gwincie 8V1 195. Tuleja 193 z gwintem 5V2 jest nieprzymocowana ale ruchoma wzdłużnie w wyfrezowaniu stożkowym 202 w tulei zewnętrznej 191. Obydwie mogą być przesuwane równolegle zosią zaworu. Uszczelka 200 jest osadzona w wyfrezowaniu stopniowym 201 w obudowie 190 z częścią zewnętrzną 192, która uszczelnia także miejsce połączenia pomiędzy obudową 190 a tuleją zewnętrzną 191. Tulejka 193 może obracać się razem z tuleją łącznika 191 jako że jest wyposażona w co najmniej dwa żebra 196, które pasują w odpowiadające rowki 197 (fig. 2B) w tulei zewnętrznej 191. Gdy łączony jest zawór Dunlop-Woods lub Sclaverand, uszczelka 200 jest dociskana na średnicy gwintu zaworu. Zawór zatrzymuje się na krawędzi 198 tak, że nakrętka zaworu Dunlop-Woods nie jest sama mocowana na dole 199 gwintu 8V1. Na górze uszczelka 200 ma stopniowaną promieniowo, zmniejszoną średnicę.

Figura 3 przedstawia inną końcówkę przewidzianą do stosowania na zaworze Sclaverand, który nie jest według normy ISO. W zaworze takim pewne zwoje gwintu są usuwane tworząc przez to dwie równoległe powierzchnie sieczne na każdej stronie zaworu typu Sclaverand. Taki zawór typu Sclaverand nie może być dociskany do uszczelki 330 wyżej wymienionych kocówek, ponieważ sprężone powietrze będzie usiłowało wydostać się poprzez otwory powierzchni siecznych. Tuleja 340 jest przymocowana do obudowy 341 za pomocą rozłączalnych środków blokujących 339 sięgających do rowka zewnętrznego na obudowie 341 prosto186 149 padłego do osi środkowej. Uszczelka wewnętrzna 330 i uszczelka zewnętrzna 332 są umieszczone pomiędzy tulejką, sprzęgającą 331 a obudową 341 względnie tuleją 340. Tulejkę sprzęgającą 331 dociska się do podciętego rowka w obudowie 341, w obecności innego uszczelnienia 333 zamontowanego w podciętym rowku. Gdy montuje się końcówkę na zaworze, tulejka zewnętrzna porusza się w podciętym rowku w obudowie zaworu i jeśli zawór typu Sclaverand nie może być dociśnięty do uszczelniania 330, powietrze będzie przechodziło do przestrzeni pomiędzy tulejką sprzęgającą 331 a innym uszczelnieniem 333.

Na fig. 4 przekrój końcówki według wynalazku jest pokazany w cząstkowym przekroju wzdłużnym, gdzie tłok 304 jest pokazany w pozycji odległej, w której naciska rdzeń zaworu Schrader do całkowitego otwarcia. W ten sposób powietrze ze źródła ciśnienia może przechodzić przez cylinder 303 i np. poprzez środkowe ślepe wywiercenie 309 umiejscowione osiowo w tłoku 304 i w trzonie tłokowym 325, które kończy się w trzonie 321 na odgałęziającym się skierowanym promieniowo wywierceniu 310, które kończy się na drugiej stronie prowadzenia tłoka 308 uszczelnionego np. pierścieniem typu O 311. Ten układ wywierceń zapewnia maksymalne ciśnienie na tłoku dla otwarcia rdzenia zaworu Schrader, po którym zapewnione jest otwarcie ciśnienia powietrza, gdy rdzeń zaworu Schrader jest prawie całkowicie otwarty. Sam tłok 304 jest uszczelniony innym pierścieniem typu O 305 względem ścianki cylindra 303, który we właściwej odległości, odpowiadającej co najmniej skokowi rdzenia zaworu Schrader, ponad odległą pozycję tłoka jest wyposażony w środek 307 do redukcji uszczelnienia. Układ ten jest stosowany w celu uczynienia możliwym aby powietrze omijało tłok 304, gdy jest on umiejscowiony w pozycji bliskiej przy zastosowaniu łącznika zaworowego do zaworów innych niż zawory typu Schrader. W tej pozycji człon uszczelniający 312 jest umiejscowiony tak dalego od pozycji odległej, że wiercenie ślepe 310 z wylotem 332 jest umieszczone powyżej części uszczelnionej ścianki cylindra 303. Część odległa członu 312 jest stale prowadzona w prowadzeniu tłoka 308 i w celu doprowadzenia powietrza do danego zaworu tłoczysko 312 jest tutaj wyposażone we wzdłużne kanały powietrzne 306, które pozwalają aby powietrze przechodziło przez tłoczysko 312 w uszczelnionym prowadzeniu tłoka 308 z uszczelnieniami 311.

Figura 5 pokazuje inne wykonanie końcówki według tego wynalazku w cząstkowym przekroju wzdłużnym, gdzie tłok 304 jest wyposażony w zawór 317, który jest podnoszony przez mimośrodowy popychacz zaworu 315. Tutaj zawór tłoka 317 jest umieszczony na górze tłoka 304, gdzie ma on trzon środkowy 318 na dolnej stronie, który przy przejściu do zaworu ma w części promieniowo skierowane ślepe wywiercenie 313, a w części pierścień typu 0 314, który zapewnia uszczelnienie pomiędzy zaworem 317 a tłokiem 304. Promieniowo skierowane ślepe wywiercenie 313 kończy się na środkowym osiowo skierowanym ślepym wywierceniu 309 z wylotem 323, które przechodzi przez trzon środkowy 318 od ślepego wywiercenia 313 w kierunku przeciwnym do zaworu 317. Na końcu odległym trzonu środkowego 318 sprężyna rozciągana 316 jest zamocowana na odległym końcu tłoczyska 312 i dociąga zawór 317, gdy nie jest on poddany działaniu innych sił. Kiedy tłok 304 porusza się w cylindrze 303, tłok 304 i zawór 317 towarzyszą sobie. Zawór 317 może otworzyć się, gdy tłok dojdzie blisko swojej pozycji odległej, gdzie popychacz zaworu 315 jest zatrzymywany przez powierzchnię końcową w cylindrze 303. Zatrzymuje to wspólny ruch tłoka 304 i zaworu 317 i wówczas najpierw uszczelka 314, a następnie krótko potem wywiercenie ślepe 313 są podnoszone ponad tłok 304. Czyni to możliwym aby sprężone powietrze ponad tłokiem 304 uchodziło przez wywiercenia 313 i 309'. Sprężone powietrze jest wówczas doprowadzane do rdzenia zaworu Schrader, który jest już całkowicie otwarty.

Figura 6 pokazuje inne wykonanie końcówki według tego wynalazku w cząstkowym przekroju wzdłużnym, gdzie tłok 304 jest wyposażony w zawór 317, który jest podnoszony przez koncentryczny rdzeń 318, który tworzy tutaj trzon środkowy. Sam zawór 317 jest zbudowany jak na fig. 5 i dlatego nie jest opisywany dalej. Tłok 304 jest pokazany w pozycji na swojej drodze do rdzenia zaworu Schrader, gdzie zawór 317 na górze tłoka 304 jest zamknięty. 'Zawór jest otwierany gdy trzon środkowy 318 naciska rdzeń zaworu Schrader, dzięki czemu jest on otwierany równocześnie z otwarciem samego zaworu 317. Na skutek tego sprężyna 316' usytuowana w przewężeniu 319 i oparta o dolną powierzchnię trzonu 312 jest

186 149 ściskana razem do takiego stopnia, że trzon środkowy 318 zawsze może wyregulować się do różnych granic rdzenia zaworu Schrader.

Na fig. 7 wąż pompy 1 jest połączony z tłokiem 76, który porusza się w obudowie 110, za pomocą pierścienia zaciskowego 2. Korpus elastomerowy 78 z powierzchniami uszczelniającymi 79 (dla zaworu Dunlop-Woods i Sclaverand) i 80 (dla zaworu Schrader) jest ściskany przez tłok ruchomy 76 za pomocą dźwigni 102, która jest naciskana w dół od pozycji górnej 82 do pozycji 83, gdzie jest ona równoległa z osią 36 zacisku pierścieniowego 2. Dźwignia 102 obraca się wokół osi 85, która jest zamontowana w obudowie 110 i do której środek osi 107 jest prostopadły i który przecina oś środkową 4 wlotu 8 otworu sprzęgającego 5. Powierzchnia uszczelniająca 79 leży w odległości „a” od wlotu 8 otworu sprzęgającego 5, podczas gdy powierzchnia uszczelniająca 80 przylega do niego. Obszar na środku elastomerowym 78 opiera się o tłok 76. Otwór 75 zasilania powietrzem tłoka ma średnicę, która jest nieco mniejsza niż średnica zewnętrzna gwintu zewnętrznego 5V2, tak aby zawór Sclaverand miał naturalny opór w swoim połączeniu. A więc miejsce sprzęgania gwintu 5V2 jest wokół gwintu 5V2.

Przy rozłączaniu dźwignia 102 jest zwalniana. Wraca ona teraz automatycznie do pozycji spoczynkowej 82, ponieważ korpus elastomerowy powraca do stanu nienaprężonego. Jest to możliwe, ponieważ odległość powierzchni 118 od środka osi 107 jest większa niż odległość powierzchni 120 dźwigni 102 na górze 119 tłoka 76. Obrót dźwigni 102 zatrzymuje się, gdy powierzchnia płaska 120 dźwigni 102 zatrzyma się na płaskiej górze 119 tłoka. Góra dźwigni 102 jest w pozycji spoczynkowej 82 pod kątem ψ w przybliżeniu 45° względem osi 36 zacisku pierścieniowego 2. Przy wlocie 8 otworu sprzęgającego 5, obudowa 110 jest wyposażona w stożek 15, który ułatwia montowanie łącznika uniwersalnego.

Figura 8 pokazuje końcówkę w wykonaniu specjalnym w celu stosowania na kołach pojazdów z wąskim wlotem dla łącznika, gdzie końcówka jest zaciskana na zaworze i zawór Schrader jest otwierany za pomocą automatycznie poruszanego trzona. W celu ułatwienia stosowania, dźwignia 319 ma kształt specjalny, a w ramieniu reakcyjnym 320 jest wykonany rowek 321 dla węża ciśnieniowego.

Figura 9 pokazuje końcówkę w wykonaniu, w którym sprzęgnięcie następuje przez zaciśnięcie na zaworze przy zastosowaniu tulei gumowej 366 z nacięciem 361 i pierścieniem toroidalnym 362 w nacięciu i gdzie zawór Schrader może być otwierany za pomocą poruszanego automatycznie trzona, który jest ukształtowany jako tłok i jest pokazany w pozycji dolnej. W celu uniknięcia przenoszenia sił pędu na zawór pojazdu, powierzchnia 367 może być lekko stożkowa. Nacięcie 361 osłabia tulejkę gumową 366 w pokazanym miejscu, co powoduje, że tulejka zaciska się na gwincie zaworu dokładnie tam gdzie to jest najdogodniejsze. Gdy ponadto w nacięciach są umieszczone pierścienie toroidalne, siły wywierane na gwinty zaworów zwiększają się.

Figura 10 pokazuje końcówkę w wykonaniu podobnym jak na fig. 9, lecz gdzie poruszany automatycznie trzon jest samoregulujący się według tolerancji produkcyjnych rdzenia zaworów Schrader.

186 149

Fig.4

186 149

Fig.5

186 149

186 149

Fig. 7

186 149

Fig,8

186 149

186 149

186 149

Fig. 2A Fig. 2B

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 60 egz.

Cena 4,00 zł.

Claims (10)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Końcówka do nadmuchiwania opon pojazdów za pośrednictwem ich zaworu nadmuchowego mająca łączoną ze źródłem ciśnienia obudowę, a w niej otwór sprzęgający z zaworem nadmuchowym o średnicy wewnętrznej odpowiadającej średnicy zewnętrznej zaworu nadmuchowego i człon uruchamiający do współpracy z trzpieniem zamykającym zaworu nadmuchowego, usytuowany na przedłużeniu otworu sprzęgającego, współosiowo z tym otworem, a także elementy do przesuwania członu uruchamiającego, znamienna tym, że elementem przesuwającym człon uruchamiający (312) jest tłok (304), który połączony jest z trzonem tłokowym (325) i usytuowany suwliwie w cylindrze (303) obudowy (302), mającym elementy sterowania strumieniem gazu.
2. 2. Końcówka według zastrz. 1, znamienna tym, że cylinder (303) ma kanał (307).
3. 3. Końcówka według zastrz. 1, znamienna tym, że tłok (304) i człon uruchamiający (312) ma elementy uszczelniające.
4. 4. Końcówka według zastrz. 3, znamienna tym, że elementem uszczelniającym tłoka (304) jest uszczelka pierścieniowa (305).
5. 5. Końcówka według zastrz. 3, znamienna tym, że elementem uszczelniającym członu uruchamiającego (312) jest cylindryczna powierzchnia wewnętrzna cylindra (308).
6. 6. Końcówka według zastrz. 1, znamienna tym, że tłok (304) i trzon tłokowy (325) mają centralny kanał (309), zakończony kanałem wylotowym (310) poniżej uszczelnienia (311) przy zewnętrznym położeniu tłoka (304).
7. 7. Końcówka według zastrz. 1, znamienna tym, że człon uruchamiający (312) ma wzdłużne kanały (306).
8. 8. Końcówka według zastrz. 1, znamienna tym, że obudowa (302) ma cylinder prowadzący (308) trzonu tłokowego (325).
9. 9. Końcówka według zastrz. 1, znamienna tym, że tłok (304) ma zawór (317) usytuowany suwliwie na rdzeniu (318) ze sprężyną rozciąganą (316), łączącą rdzeń (318) z członem uruchamiającym (312), przy czym rdzeń (318) w bezpośredniej strefie zaworu (317) ma uszczelką (314), a pod nią wlot (313) centralnego kanału (309) z wylotem (322), (323), (324), poza tym ma usytuowany niewspółosiowo popychacz (315).
10. 10. Końcówka według zastrz. 1, znamienna tym, że rdzeń (318) o długości odpowiednio większej od długości członu uruchamiającego (312), ma wewnętrzny kanał (309) z wylotem (324), przy czym w przewężeniu (319) rdzenia (318) osadzona jest ściskana sprężyna (316), oparta o dolną powierzchnię trzonu (312).