PL185980B1 - Sposób i urządzenie do ciągłego podnoszenia i wyrównywania budynków oraz konstrukcji - Google Patents

Abstract

1. Sposób ciągłego podnoszenia i wyrównywania budyn- ków, konstrukcji, zawierający określenie obliczeniowej warto ści podniesienia budynku, konstrukcji (budowli) przez każde urządzenie podnośnikowe, obliczeniowej masy budynku, określenie średniej siły przypadającej na jedno urządzenie podnośnikowe i ilości urządzeń podnośnikowych, wykonanie zadanej ilości wnęk (nisz) pomiędzy fundamentem a cokołem budynku, konstrukcji a następnie przeprowadzenie montażu w tychże niszach urządzeń podnośnikowych, podłączenie urządzeń podnośnikowych do układu hydraulicznego, przeprowadzenie podnoszenia budynku, konstrukcji poprzez podanie roboczej cieczy stanowiącej medium hydrauliczne do komór płaskich podnośników hydraulicznych, aż do uzyskania wyrównania budynku, konstrukcji i wstawiania w powstałe szczeliny sztywnych podkładek, znamienny tym, Ze podnoszenie i wyrównywanie budynku, konstrukcji wykonuje się za pomocą urządzeń podnośnikowych (4) składających się z płaskich podnośników hydraulicznych (10) z wkładkami oporowymi (11) oraz podpór hydraulicznych (13), których liczbę z zaokrągleniem do najbliższej większej liczby całkowitej - oblicza się według następującej zależności: η = KI * K2 * Q/P, gdzie: n - ilość urządzeń podnośnikowych (liczba całkowita); KI - średni statystyczny współczynnik uwzględnia dodatkowe obciążenie przy jednoczesnej zmianie punktu oparcia wielu urządzeń podnośnikowych (K1=T,1 ..1,3); ......... 2. Urządzenie do ciągłego podnoszenia i wyrównywania budynków, konstrukcji zawierające urządzenia podnośnikowe w postaci wielu płaskich podnośników hydraulicznych ustawionych symetrycznie wobec wspólnej osi a połączonych pomiędzy sobą złączami rurowymi, spośród których każdy podnośnik jest wyposażony z góry i z dołu w oporowe podkładki, w ograniczniki ruchu, także stację pomp i układ sterowania, znamienne tym, że urządzenie to zawiera wskaźniki liniowych przemieszczeń (7) i centralny układ sterowania (9)...

Description

Przedmiotem wynalazku jest sposób i urządzenie do ciągłego podnoszenia i wyrównywania budynków oraz konstrukcji, które uległy przechyłowi.

Znany jest sposób wyrównywania przechyłu konstrukcji, polegający na tym, iż do podnośników hydraulicznych, ustawionych pomiędzy fundamentami a cokołem budynku, a połączonych pomiędzy sobą poprzez wspólny układ hydrauliczny - jest podawany roboczy płyn hydrauliczny do chwili wyrównania ciśnienia roboczego w każdym podnośniku hydraulicznym, po czym za pomocą zaworów zaporowych - podnośniki od strony przeciwnej w stosunku do przechyłu - zostają odłączone, a podawanie środka roboczego następuje do jednolitego, połączonego układu hydraulicznego, gdzie ustala się wspólne dla podnośników ciśnienie - i dalsze wyrównywanie budynku prowadzi się przy pomocy podnośników, stanowiących układ naczyń połączonych.

Niedogodnością znanego sposobu wyrównywania przechyłu konstrukcji jest relatywna równomierność obciążenia na podnoszoną część konstrukcji - przy nierównomiernej sztywności tejże konstrukcji wzdłuż całej powierzchni przyłożenia obciążenia, co kwalifikuje się do zastosowania w odniesieniu do ciał całkowicie sztywnych a co w praktyce - nie jest uzyskiwane, powoduje natomiast przeciążenia w węzłach konstrukcji, prowadzi do niedopuszczalnych deformacji konstrukcji - a oznacza to wymuszone przestoje w celu dokonania korekty obciążeń w miejscach przeciążonych o zbyt wysokich naprężeniach.

Innym znanym sposobem wyrównywania budynków - jest sposób całkowitego, bądź częściowego usunięcia przechyłu budynku z zastosowaniem bloków hydraulicznych z cylindrami i tłokami siłowników hydraulicznych, według którego najpierw oblicza się osiadanie budynku, jako wyjściową wartość przemieszczenia, następnie określa się obciążenie na każdy blok siłownika hydraulicznego (cylindra i tłoka) w miejscu jego lokalizacji a obliczoną wartość przekazuje się do układu centralnego sterowania, następnie wyjściową wartość przesunięcia porównuje się z rzeczywistą wartością przesunięcia i każdy blok siłownika hydraulicznego indywidualnie lub grupami uruchamia się odpowiednio do tej uzyskanej różnicy - aż do uzyskania maksymalnego dla danego bloku obciążenia.

185 980

Wadą w/w sposobu są duże wymiary gabarytowe bloków tłokowych siłowników hydraulicznych, wymagające utworzenia dużych wnęk (otworów, nisz) pomiędzy fundamentami a pasem cokołu budynku - w celu ich montażu. Wysokie ciśnienie roboczego płynu hydraulicznego w tłokowych blokach siłowników hydraulicznych i wysokie ciśnienie na jednostkę powierzchni oporowych powierzchni fundamentu - wymagają zwiększonej wytrzymałości elementów nośnych budynku lub zastosowania podpór rozkładających obciążenia, co zwiększa materiałochłonność.

Oprócz tego znany sposób posiada ograniczone możliwości podnoszenia budynku, co wynika z szybkiego wyczerpania zakresu (suwu) ruchu roboczego tłoków siłowników hydraulicznych. Sposobem tym nie można wyrównywać silnie przechylonych budynków.

Celem wynalazku jest obniżenie pracochłonności, obniżenie zużycia materiałów metalowych, kosztów, skrócenie czasu wyrównywania i zwiększenie wydajności urządzeń podnośnikowych.

Sposób ciągłego podnoszenia i wyrównywania budynków oraz konstrukcji według wynalazku zawierający określenie wartości podniesienia budynku w każdej wnęce (niszy), obliczeniowej masy budynku, określenie średniej siły przypadającej na jedno urządzenie podnośnikowe, ilości podnośników, wykonanie zadanej ilości wnęk (pustych przestrzeni) pomiędzy fundamentem a pasem cokołu budynku a następnie zamontowanie w tychże wnękach podnośników, podłączenie podnośników do układu hydraulicznego, wykonanie poddźwignięcia budynku poprzez podanie roboczej cieczy hydraulicznej pod ciśnieniem, aż do uzyskania wyrównania budynku i wstawienie w powstałe szczeliny sztywnych podkładek, charakteryzuje się tym, że urządzenie podnośnikowe zostaje wykonane w formie płaskich podnośników (lewarów) z wkładkami oporowymi i podporami hydraulicznymi, przy czym - podczas montażu na dolną powierzchnię każdej wnęki ustawia się podporę hydrauliczną, na której rozmieszczone zostają płaskie podnośniki z wkładkami oporowymi; podczas podnoszenia następuje porównywanie wielkości liniowego przemieszczenia budynku w każdej wnęce zwartością obliczeniową i za pomocą ogranicznika ruchu roboczego płaskich podnośników po wykonaniu przez nie ruchu roboczego do końca ich zakresu roboczego, ich komory łączy się z odpływem a jednocześnie podaje się roboczą ciecz (medium hydrauliczne) pod ciśnieniem do komory roboczej podpory hydraulicznej w celu odtworzenia stanu wyjściowego płaskich podnośników i ustawia się podporę hydrauliczną na nowym poziomie, następnie podaje się ciecz (medium hydrauliczne) do komór podnośników w stanie wyjściowym, aż do dojścia przez nie do skrajnego położenia - kończącego suw roboczy a następnie wymusza się odtworzenie ich stanu wyjściowego, albo, zamiast do końca zakresu, podnośniki poruszają się aż do momentu osiągnięcia potrzebnej wartości przesunięcia liniowego budynku w obrębie danej wnęki.

Dany zbiór cech charakterystycznych sposobu ciągłego podnoszenia i wyrównywania budynku pozwala na stosowanie go także do likwidacji przechyłu wielopiętrowych konstrukcji, niezależnie od wielkości przechyłu, przy niewielkich stratach energii, niewielkiej pracochłonności i niewielkich stratach materiałowych.

Znane jest urządzenie do likwidacji przechyłu budynku lub części budynku, zawierające bloki tłokowych siłowników hydraulicznych jako urządzenia podnośnikowe z układami sterowania, centralny układ sterowania, stację pomp z zaworami i paroma zespołami sterującymi w celu zapewnienia płynnego i nieprzerywanego działania bloków tłokowych siłowników hydraulicznych.

Wadą tego urządzenia są duże rozmiary gabarytowe bloków tłokowych siłowników hydraulicznych, co powoduje dużą materiałochłonność. Wycieki cieczy stanowiącej medium hydrauliczne na stykach współpracujących elementów - wykluczają długotrwałe podtrzymywanie ciśnienia na zadanym poziomie bez stałego podawania cieczy - medium hydraulicznego, co zwiększa zużycie energii i powiększa koszty.

Znane jest inne urządzenie do podnoszenia konstrukcji, zawierające połączone pomiędzy sobą rurociągami płaskie podnośniki, wzajemnie wobec siebie wycentrowane i wyposażone w ograniczniki ruchu roboczego, między podnośnikami umieszczone są oporowe podkładki z umieszczonym na nich wypełniaczem. Urządzenie zawiera także stację pomp z przewodami komunikacyjnymi i zespół sterowania.

185 980

Wada tegoż znanego urządzenia polega na wysokiej pracochłonności i długotrwałości wyrównywania budynku, konstrukcji, które to wynikają z konieczności wielokrotnego demontażu płaskich podnośników po dojściu przez nie do końca suwu roboczego w celu odtworzenia ich stanu wyjściowego przy użyciu prasy (poprzez sprasowanie), powtórnego montażu podnośników z całym kompletem elementów, nowego podłączenia do układu hydraulicznego itp.

Celem wynalazku jest obniżenie pracochłonności, skrócenie czasu wyrównywania budynku i zwiększenie wydajności płaskich podnośników.

Urządzenie do ciągłego podnoszenia i wyrównywania budynków, konstrukcji według wynalazku zawierające płaskie urządzenia podnośnikowe - w postaci kilku wycentrowanych względem wspólnej osi (rozmieszczonych w sposób osiowosymetryczny), połączonych ze sobą przewodami rurowymi podnośników, z których każdy podnośnik jest z góry i z dołu wyposażony w oporowe podkładki, w ograniczniki ruchu oraz stacją pomp i układ sterowania charakteryzuje się, tym, że dodatkowo zawiera wskaźniki liniowych przemieszczeń, centralne urządzenie sterujące, przy tym wejścia i wyjścia hydrauliczne zespołów sterowania są połączone z wejściami - wyjściami stacji pomp poprzez system przewodów hydraulicznych, a wejścia elektryczne są połączone z odpowiednimi wyjściami centralnego urządzenia sterującego, przy czym każde urządzenie podnośnikowe jest dodatkowo wyposażone w blokowaną na różnych poziomach podporę hydrauliczną, na którą odpowiednio ustawia się płaskie podnośniki hydrauliczne z wkładkami oporowymi wykonanymi ze sztywnego materiału, przy czym podpora hydrauliczna składa się z obudowy z pierścieniem uszczelniającym i umieszczonego we wnętrzu wydrążonego nurnika, wewnątrz którego, równomiernie po obwodzie (okręgu) poziomo rozmieszczone są cylindry siłowników hydraulicznych, tłoki tych cylindrów hydraulicznych są drążkami zaczepowymi z możliwością przemieszczenia pionowego i z ustalaniem ich położenia w gniazdach obudowy podpory hydraulicznej, komory tłokowe (wypychające) cylindrów siłowników hydraulicznych są połączone z komorą roboczą podpory hydraulicznej i z jej otworem wejściowym a komory drążków cylindrów hydraulicznych za pośrednictwem przewodów rurowych i skrzynki przełączającej są połączone z otworem wyjściowym podpory hydraulicznej, wejściowe i wyjściowe otwory podpory hydraulicznej są połączone z drugimi wejściami-wyjściami odpowiedniego węzła sterującego, trzecie wejście-wyjście hydrauliczne węzła sterującego jest połączone z wejściami płaskich podnośników, przy czym każdy węzeł sterujący zawiera dwa rozdzielacze hydrauliczne sterowane elektrycznie, przekaźnik ciśnieniowy i zawór hydrauliczny (zawór odcinający), wejścia elektromagnesów rozdzielaczy hydraulicznych węzła sterującego są połączone z wyjściem odpowiedniego ogranicznika ruchu roboczego, wyjścia z czujników liniowych przemieszczeń budynku są połączone odpowiednio z wejściami centralnego układu sterowania. '

Zastosowanie rozkładanych podpór hydraulicznych, spełniających także role urządzeń siłowych do odtwarzania stanu płaskich podnośników (wyciśnięcia z „poduszki” - zamiast prasy), które wyczerpały możliwość ruchu roboczego - bezpośrednio na miejscu, we wnękach podnośnikowych - zapewnia ciągły proces wyrównywania budynków przy stosowaniu płaskich podnośników, bez potrzeby przerw na montaż/demontaż podnośników, wyklucza stosowanie urządzeń przysposobionych do odciążania i znacznej ilości podkładek do klinowania budynku podczas przestojów.

Przykład wykonania wynalazku przedstawiono na rysunku, na którym fig. 1 pokazuje ogólny widok budynku z wykrojem w cokole budynku, w którym w sposób schematyczny pokazane zostały wnęki (otwory) dla rozmieszczenia urządzeń podnośnikowych - pomiędzy fundamentem a pasem stanowiącym „cokół” budynku, fig. 2 pokazuje schemat funkcjonalny urządzenia do realizacji proponowanego sposobu, fig. 3 pokazuje schemat urządzenia podnośnikowego i jego układu sterującego w położeniu wyjściowym, fig. 4 - schemat urządzenia podnośnikowego podczas pracy płaskich podnośników w trakcie podnoszenia budynku, fig. 5

- schemat urządzenia podnośnikowego podczas pracy podpory hydraulicznej w trakcie odtwarzania stanu wyjściowego płaskich podnośników i przejścia na następny stopień oparcia, fig. 6

- schemat hydraulicznego urządzenia podnośnikowego podczas powrotu urządzenia podnośnikowego do położenia wyjściowego - po zakończeniu podnoszenia, fig. 7 - schemat ideowy podpory hydraulicznej, a fig. 8 - przekrój w płaszczyźnie A-A fig. 1.

185 980

Urządzenie do ciągłego wyrównywania budynków i konstrukcji jest montowane w piwnicznej części budynku, gdzie we wnękach (otworach) 1 wykonanych pomiędzy fundamentem 2 a pasem „cokołu” budynku 3 rozmieszczone zostaje urządzenie podnośnikowe 4 a w jego pobliżu układy sterowania 5, ograniczniki ruchu 6, wskaźniki liniowych przemieszczeń budynku 7, połączone liniami łączności elektrycznej i hydraulicznej odpowiednio ze stacją pomp 8 i centralnym układem sterowania 9 - wyprowadzonymi poza obręb budynku.

Urządzenie podnośnikowe 4 zawiera płaskie podnośniki 10, wkładki oporowe 11 z drążkami do ich centrowania (wyśrodkowania) 12, podporę hydrauliczną 13 składającą się z obudowy 14 z otworem wejściowym 15, pierścieniem uszczelniającym 16 i z wykonanymi w obudowie cylindrycznymi gniazdami 17, cylindrów siłowników hydraulicznych 18 z tłokami - drążkami 19 i jest sprzężone z korpusem wydrążonego nurnika 20 ze skrzynką przełączającą 21 i otworem wyjściowym 22.

Wyrównywanie budynku, sposobem według wynalazku, jest realizowane w kilku etapach.

W celu przygotowania budynku do wyrównywania przeprowadza się niwelację oznaczeń („marek”) zamontowanych na „cokołowej” części budynku i oblicza się wysokość podnoszenia konstrukcji w tych punktach, w których ustawione są urządzenia podnośnikowe.

Wykonuje się zabiegi zmierzające do zapobieżenia uszkodzeniu inżynieryjnych systemów komunikacyjnych, określa się ilość urządzeń podnośnikowych według następującej zależności:

n = K1 *K2*Q/P_śr, gdzie:

n - liczba urządzeń podnośnikowych (liczba całkowita);

K1 - średni statystyczny współczynnik uwzgiędmający dodatkowe obciążeme przy jednoczesnej zmianie punktu oparcia wielu urządzeń podnośnikowych (K1=1,l...l,3);

K2 - średni statystyczny współczynnik uwzględniający dodatkowe obciążenie przy nierównomiernym oderwaniu budynku od fundamentu (K2=1 ...1,2),

Q - masa budynku;

P_śr - śi^e^cinia siła dzaałama eedreego urządzema podnośnikowego - przy titć>e<ąj mUczy spodziewać się podniesienia budynku.

, Wykonuje się wnęki 1 (otwory, nisze) pomiędzy fundamentem 2 a pasem spełniającym rolę cokołu budynku 3 w razie konieczności oswobodzając go z gruntu od strony zewnętrznej. Następnie do każdej wnęki 1 wstawia się podporę hydrauliczną 13, na górnej płaszczyźnie której ustawia się płaskie podnośniki hydrauliczne 10 - każdy z dwoma sztywnymi podkładkami 11, ustawiając je wzajemnie współśrodkowo (centrując) za pomocą drążków 12. Obok wnęk 1 lub pod nimi mocuje się węzły sterujące 5, łącząc je odpowiednio z mechanizmami 4 za pośrednictwem elastycznych węży. Ograniczniki ruchu roboczego 6 płaskich podnośników 10 za pośrednictwem liny stalowej łączy się z pasem stanowiącym cokół budynku 3. Stację pomp 8 i układ centralnego sterowania 9 lokalizuje się w odległości 8-10 m od budynku, montuje się układ połączeń hydraulicznych i zapewnia się wszystkie potrzebne połączenia zgodnie ze schematem funkcjonalnym przedstawionym na fig. 2.

Układ sterowania 9 załącza stację pomp 8 i inicjuje (dokonuje rozruchu) poszczególne węzły sterujące 5, a robocza ciecz hydrauliczna napływa do komór płaskich podnośników 10. Przy zwiększaniu ciśnienia do uzyskania odpowiedniej siły na podnośniku - rozpoczyna się podnoszenie budynku. Wielkość uniesienia jest kontrolowana za pośrednictwem wskaźników przemieszczeń liniowych 7. Gdy płaskie podnośniki 10 w którejkolwiek wnęce - dochodząc do końca swojego suwu roboczego wyczerpią swoją możliwość ruchu (zwarcie styków) ogranicznika ruchu 6, załącza się tryb automatycznej regeneracji (powrotu do pozycji wyjściowej) podnośników płaskich w danej wnęce, podpora hydrauliczna 13 wykonuje ruch roboczy, blokuje (mocuje) się na następnym poziomie i powtórnie włącza się ruch roboczy płaskich podnośników 10, przy czym tryb pracy innych urządzeń podnośnikowych - nie zmienia się. Zmniejszona siła podczas regeneracji płaskich podnośników przez krótkotrwały okres jest

185 980 kompensowana poprzez sąsiadujące z nimi urządzenia podnośnikowe, przy rozmieszczaniu których praca ta jest uwzględniana, uwzględniana jest także sztywność cokołu budynku 3.

Podnoszenie budynku przebiega nieprzerwanie. Po osiągnięciu zadanej wielkości podniesienia w powstałe pomiędzy cokołem budynku 3 a fundamentem 2 szczeliny - wstawia się sztywne podkładki, stanowiące część końcowego wypełnienia tych szczelin i niezależnie od wielkości deformacji (odkształcenia) płaskich podnośników 10 układ 9 poprzez węzły 5 wymusza tryb powrotu wszystkich urządzeń 4 do pozycji wyjściowej. Następnie układ podlega demontażowi a szczeliny podlegają końcowemu wypełnieniu.

Sposób według wynalazku jest realizowany za pomocą urządzenia do ciągłego wyrównywania budynków, ukazany na rysunku, na którym fig. 2 przedstawia schemat funkcjonalny urządzenia zawierającego urządzenia podnośnikowe 4, układy/węzły sterowania 5, ograniczniki ruchu 6, wskaźniki liniowego przemieszczenia budynku 7, stację pomp 8 i układ centralnego sterowania 9.

Urządzenie podnośnikowe 4 zawiera płaskie podnośniki hydrauliczne 10, wkładki oporowe 11 z drążkami 12, podporę hydrauliczną 13, składającą się z obudowy 14 z otworem wejściowym 15, pierścieniem uszczelniającym 16 i z wykonanymi w obudowie gniazdami 17 dla cylindrów siłowników hydraulicznych 18, wchodzących w nie tłoków - drążków 19 i sprzężony z obudową nurnik 20 ze skrzynką przełączającą (komutacyjną) 21 oraz otwór wyjściowy 22.

Odległość pomiędzy osią cylindra a osią dolnego gniazda, a także pomiędzy osiami gniazd w pionie - wynosi 80% lub 90% wielkości suwu roboczego płaskich podnośników (w celu zwiększenia współczynnika zapasu wobec tych ostatnich).

Układ/węzeł sterowania 5 zawiera rozdzielacz hydrauliczny 23 z elektromagnesami 24 i 25, rozdzielacz hydrauliczny 26 z elektromagnesami 27 i 28, przekaźnik ciśnienia 29, zawór hydrauliczny 30, zamykający (odcinający, blokujący) ciecz stanowiącą medium hydrauliczne w komorach roboczych płaskich podnośników w czasie przestojów. Hydrauliczne elementy zespołu są ze sobą wzajemnie związane przewodami hydraulicznymi. Wyjścia grupy elementów kontaktujących ogranicznika ruchu 6 są połączone z elektromagnesem 24 rozdzielacza hydraulicznego 23, którego działanie zapewnia podawanie cieczy stanowiącej medium hydrauliczne - do płaskich podnośników. Wyjścia styków przekaźnika ciśnienia 29 są połączone z elektromagnesem 25 rozdzielacza hydraulicznego 23 oraz z elektromagnesem 27 rozdzielacza hydraulicznego 26, zapewniających podawanie cieczy - medium hydraulicznego do komory podpory hydraulicznej 13 z jednoczesnym spływem tejże cieczy z komór tłokowych (powrotnych) cylindrów siłowników hydraulicznych 18 i płaskich podnośników hydraulicznych 10.

Podpora hydrauliczna 13 składa się z obudowy 14 z otworem wejściowym 15, pierścieniem uszczelniającym 16 i cylindrycznymi gniazdami 17 cylindrów siłowników hydraulicznych 18, w które wchodzą tłoki - drążki 19 z wydrążonego nurnika 20 ze skrzynką przełączającą 21 i z otworu wyjściowego 22. Oprócz tego w obudowie 14 wstawione zostały ślizgające się wpusty (kliny) 31, wchodzące w rowki 32 nurnika 20 na dolnym obwodzie którego wykonano okienka 33, cylindry siłowników hydraulicznych są wyposażone w pierścienie blokujące 34 i ślizgające się wpusty 35.

Wpusty 31 wchodzące w rowki 32 przeciwdziałają obrotowi nurnika 20 wokół własnej osi. Wykonane na dolnym obwodzie pełnego nurnika okienka 33 są przeznaczone dla przepuszczania roboczej cieczy hydraulicznej płynącej od otworu wlotowego w obudowie 14 podpory hydraulicznej 13. Ilość cylindrów siłowników hydraulicznych - może być dowolna, ale nie może ich być mniej niż trzy - co wynika z wymogu określenia płaszczyzny ustawienia nurnika. Wpusty 35 rozmieszczone na wewnętrznych powierzchniach obudów cylindrów hydraulicznych 18 przeciwdziałają obrotowi tłoków - drążków 19 wokół własnej osi, zapewniając możliwość swobodnego wysuwania się z gniazd przy ruchu nurnika 20 w górą dzięki ukośnie ściętym częściom czołowym.

Stacja pomp 8 składa się ze zbiornika oleju, pompy z elektrycznym napędem, czujników ciśnienia, aparatury rozdzielającej i sterującej, manometrów kontrolnych z kranami dławikami i służy do podawania roboczej cieczy hydraulicznej do układu połączeń hydrau8

185 980 licznych, składającego się z elastycznych węży hydraulicznych - wysokociśnieniowych oraz urządzeń przełączających.

Układ centralnego sterowania 9, analizując wskazania czujników ciśnienia i wskaźników liniowych przemieszczeń budynku, inicjuje pracę stacji pomp i węzłów ciśnieniowych. W danym wariancie realizacji urządzenie to zostało wykonane w postaci pulpitu sterowniczego (dla operatora). Urządzenie do nieprzerwanego wyrównywania budynków działa w następujący sposób. Z pulpitu sterowniczego centralnego układu sterowania 9 załącza się stację pomp 8, elektromagnes 24 rozdzielacza hydraulicznego 23. Robocza ciecz stanowiąca medium hydrauliczne poprzez przewody połączeniowe układu hydraulicznego, przez rozdzielacz hydrauliczny 23 i zawór hydrauliczny 30 napływa do komór płaskich podnośników 10. Następnie ciśnienie roboczej cieczy hydraulicznej zostaje stopniowo zwiększane do osiągnięcia siły odpowiadającej stanowi początku podnoszenia budynku, zwiększa się strumień podawanej cieczy hydraulicznej - i rozpoczyna się podnoszenie budynku. Wielkość szczeliny pomiędzy fundamentem 2 a cokołem 3 jest kontrolowana poprzez ograniczniki ruchu roboczego płaskich podnośników hydraulicznych 6.

W chwili, gdy płaskie podnośniki dochodzą do końca swojego zakresu suwu roboczego, wyczerpując w ten sposób swoje możliwości dalszego podnoszenia, następuje zwarcie styku ogranicznika ruchu 6 - i elektromagnes 24 rozdzielacza hydraulicznego 23 wyłącza się - powodując przejście rozdzielacza w stan neutralny. Jednocześnie sygnał o wstrzymaniu ruchu przez dany płaski podnośnik hydrauliczny dochodzi do pulpitu sterowniczego - a operator załącza tryb automatycznej regeneracji (odtworzenia stanu) płaskich podnośników w danej wnęce i ponownego włączenia ich do pracy. Ogólny proces podnoszenia budynku przy tym nie ulega wstrzymaniu, a obciążenie wynikające ze zmniejszenia przyłożonej siły na krótkotrwały okres czasu przejmują sąsiednie urządzenia podnośnikowe. Tryb regeneracji (odtworzenia stanu wyjściowego) płaskich podnośników jest realizowany w następującej kolejności.

Załącza się elektromagnes 25 rozdzielacza hydraulicznego 23 i elektromagnes 27 rozdzielacza hydraulicznego 26. Ciecz robocza stanowiąca medium hydrauliczne poprzez przewody układu hydraulicznego przepływa do komory podpory hydraulicznej oraz pod sterujący tłok zaworu hydraulicznego 30 (zaworu odcinającego) - powodując otwarcie tegoż zaworu. Jednocześnie następuje odpływ cieczy hydraulicznej poprzez przewody z komór tłokowych cylindrów siłowników hydraulicznych 19 oraz odpływ z płaskich podnośników, by nie przeszkadzać ich powrotowi do stanu wyjściowego (regeneracji). W chwili zakończenia procesu regeneracji płaskich podnośników 10 ich płaszczyzny stykają się a ciśnienie w układzie hydraulicznym skokowo (gwałtownie) wzrasta, powoduje to zadziałanie przekaźnika ciśnienia 29, elektromagnesy 27 i 26 odłączają się - powodując przejście rozdzielaczy hydraulicznych do położenia neutralnego. Jednocześnie tłoki - drążki siłowników hydraulicznych 19 pod działaniem ciśnienia w komorze podpory hydraulicznej wsuwają się do gniazd 17, blokując podporę hydrauliczną 13 w tym położeniu dla dalszego podnoszenia. Następuje załączenie elektromagnesu 24 rozdzielacza hydraulicznego 23 i podnoszenie jest kontynuowane, aż do jego zakończenia. W powstałe po zakończeniu procesu podnoszenia budynku szczeliny pomiędzy fundamentem a cokołem budynku - wstawia się sztywne podkładki i niezależnie od bieżącego stopnia odkształcenia płaskich podnośników hydraulicznych, na pulpicie sterowniczym załącza się tryb automatycznej regeneracji płaskich podnośników - opisany powyżej, a następnie załącza się elektromagnesy 25 i 28 rozdzielaczy hydraulicznych 23 i 26. Przy tym ciecz stanowiąca robocze medium hydrauliczne napływa do komór tłokowych (powrotnych) cylindrów siłowników hydraulicznych 18 powodując powrót tłoków 19 do pozycji wyjściowej aż do oporu - do oparcia się o pierścienie blokujące 34, zwalniając w ten sposób blokadę nurnika a z komory podpory hydraulicznej ciecz hydrauliczna zostaje odlana. Nurnik 20 pod działaniem własnego ciężaru oraz ciężaru płaskich podnośników - opuszcza się - powodując powrót urządzenia podnośnikowego - do pozycji wyjściowej.

185 980

185 980

185 980

Ύ^ζό' }!4^r=cHYTom //

Fi⁵

1$ ,

W··.'··. . •ii'··,'·'·' ¹ M',’··'·,·''' ' ^v'.' ,\·'\\-V ·· <\\'· ·'- <\\\\ v',· ···'· '

S.

z '^SSS2Ei2aE222S3SS2>-i-Y .

Fi· <6

185 980

fO

A?· 4

185 980

185 980

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 60 egz. Cena 4,00 zł.

Claims (2)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Sposób ciągłego podnoszenia i wyrównywania budynków, konstrukcji, zawierający określenie obliczeniowej wartości podniesienia budynku, konstrukcji (budowli) przez każde urządzenie podnośnikowe, obliczeniowej masy budynku, określenie średniej siły przypadającej na jedno urządzenie podnośnikowe i ilości urządzeń podnośnikowych, wykonanie zadanej ilości wnęk (nisz) pomiędzy fundamentem a cokołem budynku, konstrukcji a następnie przeprowadzenie montażu w tychże niszach urządzeń podnośnikowych, podłączenie urządzeń podnośnikowych do układu hydraulicznego, przeprowadzenie podnoszenia budynku, konstrukcji poprzez podanie roboczej cieczy stanowiącej medium hydrauliczne do komór płaskich podnośników hydraulicznych, aż do uzyskania wyrównania budynku, konstrukcji i wstawiania w powstałe szczeliny sztywnych podkładek, znamienny tym, że podnoszenie i wyrównywanie budynku, konstrukcji wykonuje się za pomocą urządzeń podnośnikowych (4) składających się z płaskich podnośników hydraulicznych (10) z wkładkami oporowymi (11) oraz podpór hydraulicznych (13), których liczbę z zaokrągleniem do najbliższej większej liczby całkowitej oblicza się według następującej zależności:

   n = K1 *K2*Q/P, gdzie:

   n - ilość urządzeń podnośnikowy ch (liczba całkowita);

   K1 - średni statystyczny współczynnik uwzględniający dodatkowe obciążenie przy jednoczesnej zmianie punktu oparcia wielu urządzeń podnośnikowych (K1=1,1 ...1,3);

   K2 - średni statystyczny współczynnik uwzględniający dodatkowe obciążenie przy nierównomiernym oderwaniu budynku od fundamentu (K2 = 1 ...1,2);

   Q - masa budynku;

   P - średnia siła działania jednego urządzenia podnośnikowego (4), przy czym podczas montażu na dolnej płaszczyźnie każdej wnęki (1) najpierw ustawia się podporę hydrauliczną (13), na której następnie odpowiednio rozmieszcza się płaskie podnośniki hydrauliczne (10) z wkładkami oporowymi (11), zaś podczas podnoszenia w każdej wnęce (1) porównuje się wielkość liniowego przemieszczenia budynku, konstrukcji zwartością obliczeniową a po wyczerpaniu możliwości ruchu roboczego płaskich podnośników hydraulicznych (10) za pomocą ogranicznika ruchu, ich komory zostają połączone z odpływem a jednocześnie następuje podawanie roboczej cieczy hydraulicznej pod ciśnieniem do roboczej komory podpory hydraulicznej (13) w celu regeneracji płaskich podnośników (10) (ich powrotu do stanu wyjściowego) a po automatycznym ustaleniu i zablokowaniu pozycji podpory hydraulicznej (13) na nowym poziomie - następuje podanie roboczej cieczy hydraulicznej do komór zregenerowanych płaskich podnośników hydraulicznych (10) aż do wyczerpania możliwości ich ruchu roboczego i znów powtórnego ich odtworzenia, albo do uzyskania koniecznej wartości liniowego przemieszczenia budynku, konstrukcji w obrębie danej wnęki.
2. 2. Urządzenie do ciągłego podnoszenia i wyrównywania budynków, konstrukcji zawierające urządzenia podnośnikowe w postaci wielu płaskich podnośników hydraulicznych ustawionych symetrycznie wobec wspólnej osi a połączonych pomiędzy sobą złączami rurowymi, spośród których każdy podnośnik jest wyposażony z góry i z dołu w oporowe podkładki, w ograniczniki ruchu, także stację pomp i układ sterowania, znamienne tym, że urządzenie to zawiera wskaźniki liniowych przemieszczeń (7) i centralny układ sterowania (9), przy czym pierwsze hydrauliczne wejścia - wyjścia układów sterujących (5) są połączone z wejściami wyjściami stacji pomp (8) poprzez system przewodów hydraulicznych, a wejścia elektryczne

   185 980 są podłączone do odpowiednich wyjść centralnego układu sterowania (9), przy czym każde urządzenie podnośnikowe (4) jest dodatkowo wyposażone w blokowaną na różnych poziomach podporę hydrauliczną (13), na której są odpowiednio ustawione płaskie podnośniki hydrauliczne (10) z wkładkami oporowymi (11) wykonanymi ze sztywnego materiału, przy czym podpora hydrauliczna (13) składa się z obudowy (14) z pierścieniem uszczelniającym (16) i umieszczonego we wnętrzu wydrążonego nurnika (20), wewnątrz którego, równomiernie po obwodzie (okręgu) poziomo rozmieszczone są cylindry siłowników hydraulicznych (18), tłoki tych cylindrów hydraulicznych są drążkami (19) zaczepowymi z możliwością przemieszczenia pionowego i z ustaleniem ich położenia w gniazdach (17) obudowy podpory hydraulicznej (13), komory tłokowe (wypychające) cylindrów siłowników hydraulicznych są połączone z komorą roboczą podpory hydraulicznej (13) i z jej otworem wejściowym a komory drążków (19) cylindrów hydraulicznych (18) (powrotne) za pośrednictwem przewodów rurowych i skrzynki przełączającej (21) są połączone z otworem wyjściowym (22) podpory hydraulicznej (13), wejściowe (15) i wyjściowe (22) otwory podpory hydraulicznej (13) są połączone z drugimi hydraulicznymi wejściami-wyjściami odpowiedniego węzła sterującego (5), zaś trzecie wejście-wyjście hydrauliczne węzła sterującego (5) jest połączone z wejściami płaskich podnośników (10), przy czym każdy węzeł sterujący (5) zawiera dwa rozdzielacze hydrauliczne (23, 26) sterowane elektrycznie, przekaźnik ciśnieniowy (29) i zawór hydrauliczny (30), przy czym wejścia elektromagnesów (24, 25, 27, 28) rozdzielaczy hydraulicznych (23 i 26) węzła sterującego (5) są połączone z wyjściem odpowiedniego ogranicznika ruchu roboczego (6) wyjścia z czujników liniowych (7) przemieszczeń budynku są połączone odpowiednio z wejściami centralnego układu sterowania (9).