PL184065B1 - Pomocniczy aparat dydaktyczny, zwłaszcza do stosowania w szkołach podstawowych - Google Patents

Abstract

1. Pomocniczy aparat dydaktyczny, zwlaszcza do s tosowania w szkolach podstawowych, w którym na plycie zasadniczej znajduja sie plyty z otworami o rozmaitych funkcjach i uzywa sie kolka, znamien-- ny tym, ze plyty aparatu umieszczone sa w ten spo-- sób, ze nad plyta zasadnicza (1), której zewnetrzny obwód zaopatrzony jest w skale z podzialka dzie-- siatek i jednosci, znajduje sie plyta obrotowa dzie- sietna (3) z uchwytem do wprawiania w ruch (13), plyta obrotowa jednosci (4) z uchwytem do wpra- wiania w ruch (14), plyta stanu obecnego (5) i po- krywa (6), a w jego sklad wchodzi folia z zadaniami (9) z otworami zadaniowymi (17), zas przy poslugiwa- niu sie aparatem folia z zadaniami (9) umieszczona jest na pokrywie (6) i przy prawidlowym rozwiaza- niu zadania po odpowiednim ustawieniu plyty obro- towej dziesietnej (3) i plyty obrotowej jednosci (4) oraz wprawianiu w ruch plyty stanu obecnego (5), otwory w plycie zasadniczej (1) i lezacych nad nia plytach (3, 4, 5, 6) i folii z zadaniami (9) polozone sa w stosunku do siebie przystajaco, przez co kolek (18) moze bez przeszkód przesunac sie w dól od otworu zadaniowego (17) poprzez folie z zadaniami (9) do plyty zasadniczej (1). F ig . 1 PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest pomocniczy aparat dydaktyczny, przeznaczony szczególnie do używania przez dzieci do czwartej klasy. Posługiwanie się do nauki pomocniczym aparatem dydaktycznym, powinno możliwie łatwo umożliwiać długotrwały dostęp do materiału edukacyjnego. Ponadto powinien również występować element zabawowego zaangażowania, aby zdobytą wiedzę w pewnych dziedzinach zbadać oraz utrwalić.

Znane są rozmaite pomocnicze środki do nauki, które mogą być wykorzystywane w trakcie lekcji. Jednym ze znanych środków pomocniczych jest aparat kontrolnych LUK wraz z należącymi do niego zbiorami zadań. Znany jest również wydany w formie książkowej zbiór zadań Einmaleins Das grosse Einmaleins Bruchrechnung, Heinz Vogel Verlag Braunschweig, wydanie z 1985 r.

Z pomocą aparatu kontrolnego LUK kontroluje się rozwiązania. Metoda pracy polega na tym, że po rozwiązaniu zadania, płytka zostaje przyporządkowana konkretnemu polu na spodzie aparatu. Na płytce z jednej strony widoczna jest liczba, a z drugiej strony widoczna jest część wzoru. Jeżeli wszystkie zadania są rozwiązane, płytki leżą na dolnej płycie aparatu. Po zamknięciu aparatu, jego obróceniu i otwarciu go od dolnej strony, dolne strony płytek tworzą określony w zbiorze zadań wzór, o ile wszystkie zadania zostały prawidłowo rozwiązane. Podane sposoby szkoleniowe dają możliwość przećwiczenia w domu i samodzielnego skontrolowania w domu materiału edukacyjnego.

184 065

Wadą tego aparatu jest to, że samokontrola możliwa jest dopiero po rozwiązaniu wszystkich zadań. Najpierw mianowicie musi być rozwiązany cały kompleks zadań. Pojedyncze przemyślenie jednego, źle wyliczonego zadania nie jest możliwe, a więc błąd zostaje odkryty dopiero wówczas, gdy wzór rozwiązania nie odpowiada wzorowi podanemu w zbiorze zadań. Krytycznie należy ocenić, że w przypadku błędnych wyników, rezultat może być przez uczniów skorygowany bez ponownego liczenia, jedynie poprzez dopasowanie wzoru rozwiązania do wzoru ze zbioru zadań. Krytyczna ocena opisanego tu aparatu kontrolnego LUK wynika z doświadczeń pedagogicznych przy obchodzeniu się uczniów z aparatem kontrolnym. Należy tu również wspomnieć, że gry typu puzzle, w ostatnich latach zyskały bardzo na popularności, a uczniowie posiadają w tym zakresie zadziwiającą sprawność. Jest mianowicie możliwe rozwiązanie kompleksu zadań, złożonego na przykład z 24 zadań w ten sposób, że dolne strony płytek na dolnej płycie aparatu kontrolnego będą porządkowane tak jak w grze w puzzle. W ten sposób poprawnie zostałyby rozwiązane wszystkie 24 zadania, bez przemyślenia któregokolwiek z nich z matematycznego punktu widzenia.

Ponadto należy krytycznie ocenić to, że konieczna jest praca z podwójną symboliką, uzależnioną od urządzenia. Kiedy uczący się zgodnie z wybraną płytką 5 rozwiązał zadanie numer 5, jeżeli przykładowo pojawi się wynik 85, uczący musi na dolnej stronie urządzenia odszukać liczbę 85. Liczba 85 znajduje się jednak w polu 13. Po rozwiązaniu zadania konieczna jest znowu koncentracja do odszukania pola z liczbą na dole urządzenia. Zadanie numer 5 (odpowiada płytce numer 5) prowadzi do rozwiązania 85. Płytka 5 musi jednak być przyporządkowana polu numer 13. Liczby 85 i 13 tworzą podwójną symbolikę.

Innym znanym, charakterystycznym dla stanu techniki pomocniczym środkiem do pracy jest LOGICO-System. W broszurze przedstawiającej powyższy system (Neuer Finkenverlag, Arbeitsmittel-Lemspiele-Bucher 1 półrocze 1997) zostało przykładowo przedstawione na stronie 5, jak ten indywidualny system nauczania może być stosowany w szkole podstawowej do nauki matematyki.

Uczeń wsuwa kartę z zadaniami do aparatu i rozwiązuje zadanie w ten sposób, że przyporządkowuje właściwe rozwiązania, na których widoczne są kolorowe punkty, właściwym, oznaczonym kolorami guzikom. Jeżeli uczeń przy zadaniu nie jest pewien lub chciałby się samodzielnie skontrolować, wówczas wsuwa kartę odwrotną stroną do aparatu. Jeżeli kolorowe punkty na karcie zgadzają się kolorami z guzikami, wówczas rozwiązanie jest prawidłowe. Jeżeli zadanie rozwiązane jest błędnie, korekta może nastąpić tylko wówczas, jeżeli uczeń już przy rozwiązywaniu nie miał pewności. W przeciwnym wypadku błędne rozwiązania są widoczne wtedy, gdy wszystkie zadania są rozwiązane i kolorowe punkty na odwrocie karty wraz z guzikami nie tworzą pewnego rezultatu. Ten LOGICO-System może być również wykorzystywany do nauki niemieckiego (na przykład właściwe umlauty powinny być umieszczane przy pewnych słowach).

Opisywany tu LOGICO-System posiada wiele wad. Uczeń dostrzega błędne rozwiązanie zadania dopiero wówczas, gdy wszystkie zadania z karty do ćwiczeń (na przykład 10 zadań) są skończone, względnie jak wcześniej wspomniano, uczeń powątpiewa w poszczególne rozwiązanie i w tym zakresie dokonuje kontroli. W gruncie rzecz chodzi o tę samą wadę, jak w przypadku systemu LUK. Dopiero po rozwiązaniu całego kompleksu zadań będą widoczne rezultaty prawidłowo albo błędnie. Przy rozwiązywaniu zadania uczeń nie dostrzega swego błędu i musi go przymusowo obejść, aby dopiero potem korygować rezultat, który nie został natychmiast uznany za błędny.

Również tu zdarza się, że uczniowie poprzez odwrotne strony karty podglądają właściwy kolor i poprzez właściwą kombinację kolorów dochodzą do prawidłowych wyników. Podobnie, jak wcześniej w przypadku systemu LUK - tam prawidłowość korygowana lub kontrolowana jest poprzez podane wzory - w LOGICO-System właściwy wynik może być osiągnięty właściwie bez wysiłku ucznia, dzięki podpatrzeniu kombinacji kolorów.

W przypadku LOGICO-System występuje również, opisana wcześniej przy aparacie kontrolnym LUK, wada w postaci pracy z podwójną symboliką. To znaczy: uczący się rozwiązuje zadanie, któremu to zadaniu przyporządkowany jest kolorowy symbol. Po rozwiązaniu zadania spośród guzików oznaczonych kolorowymi symbolami musi zostać wybrany taki

184 065 guzik z kolorowym symbolem, który odpowiada kolorowemu symbolowi zadania. Temu wybranemu guzikowi przyporządkowany jest wynik liczbowy, przy czym wyniki liczbowe znajdują się w pewnej nieuporządkowanej kolejności na brzegu aparatu. Praca z podwójną symboliką oznacza w tym przypadku wybór właściwego, oznaczonego kolorem guzika i przyporządkowanie tego guzika do liczby, wyniku liczbowego, która musi być wybrana spośród pewnej ilości nieuporządkowanych liczb.

Z opisu patentowego DE-OS 1497 674 znana jest tablica kontrolna do wyników obliczeniowych, która służy do samokontroli wyników liczbowych zadań podanych w zeszycie z zadaniami. Płyta z otworami i znajdujący się pod nią szablon z systemem otworów, są dopasowywane przystająco, poprzez przesuwanie szablonu tak, że kołek w przypadku prawidłowego rozwiązania pasuje do przystających otworów. Istotne jest również, że arkusz z wynikami, zaopatrzony w otwory, dopasowany jest do płyty z otworami, a otworom przyporządkowane są liczby jako wyniki.

Sposób pracy z tablicą kontrolną polega na tym, że zgodnie z inegralnym zbiorem 20 zadań, na przykład pierwsze z dwudziestu jest rozwiązywane. Następnie spośród 20 kołków wybiera się kołek numer 17, jeżeli rozwiązane zostało zadanie numer 17. Na arkuszu z wynikami musi zostać wybrany otwór odpowiadający wynikowi, przykładowo oznaczony wynikiem liczbowym 18. Kołek numer 17 musi być umieszczony w otworze z wynikiem o numer 18.

Naturalnie przy posługiwaniu się tablicą możliwa jest również sztuczka, zwłaszcza gdy tylko nieliczne zadania zostały błędnie rozwiązane. Poprzez umieszczenie kołków w otwory, gdzie zadania zostały rozwiązane prawidłowo, następuje utrwalenie szablonu. Kołki, które nie przeszły przez otwory, zostają zabrane i rzut oka na płytę z otworami oraz szablon pokazuje, przez które przystające otwory mogą być wsunięte kołki.

Również w przypadku tablicy kontrolnej należy ponownie wskazać na wadę w postaci pracy z podwójną symboliką. Jak zostało już wcześniej przedstawione, ponumerowane zadania są rozwiązywane i wybiera się kołek odpowiedni do numeru zadania. Po rozwiązaniu zadania - jak zostało to już wcześniej przedstawione - kołek numer 17 musi zostać przyporządkowany wynikowi liczbowemu 18. Tej dodatkowej koncentracji często brakuje uczącym się i dochodzi do błędów. Ponieważ płyta z otworami zawiera 100 otworów, nadal konieczna jest dodatkowa uwaga przy wkładaniu w otwory, przy czym należy uważać na właściwe koordynaty. Należy również krytycznie ocenić, że tablica kontrolna nie tworzy zamkniętego w sobie systemu. Do zmiany zakresu rozwiązań konieczne jest nowe położenie szablonu, co powoduje konieczność rozmontowania i ponownego złożenia tablicy kontrolnej.

Celem wynalazku jest uniknięcie wad występujących w urządzeniach przedstawionych i opisanych w stanie techniki i zaprojektowanie pomocniczego aparatu dydaktycznego, w którym następuje natychmiastowa samokontrola poprzez ćwiczącego lub bawiącego się. Rozpoznanie błędu przy samokontroli powinno zachęcać do ponownego przemyślenia zadania, a błędny rezultat powinien zostać skorygowany tylko własnym wysiłkiem i poprzez wykorzystanie aparatu pomocniczego zatwierdzony. Poprawa błędu poprzez sztuczki w najszerszym tego słowa znaczeniu powinna być niemożliwa. Wady pracy z opisaną wyżej, zależną od urządzenia podwójną symbolika przy znanych urządzeniach kontrolnych powinny zostać usunięte. W tym sensie poprzez wykorzystanie aktywności płynącej z zabawy przy zadaniu, po jego rozwiązaniu powinna nastąpić samokontrola bez konieczności dodatkowego posługiwania się symbolami charakteryzującymi rozwiązanie.

Zgodnie z założeniami wynalazku, zadanie to zostało rozwiązane w następujący sposób. Pomocniczy aparat dydaktyczny, korzystnie do stosowania w szkole podstawowej składa się z kilku płyt, względnie tafli dopasowanych jedna do drugiej. Na płycie podstawowej są dopasowane jedna na drugiej:

- płyta obrotowa, zwana płytą obrotową dziesiętną,

- płyta obrotowa, zwana dalej płytą obrotowąjedności,

- płyta stanu obecnego,

- pokrywa.

184 065

Do pomocniczego aparatu do nauki, należą rozmaite folie z zadaniami, które przy korzystaniu z pomocniczego aparatu do nauki, muszą być pojedynczo kładzione na pokrywie.

Dla dalszego opisu pomocniczego aparatu do nauki będzie łatwiej, jeżeli najpierw zostanie przedstawiony sposób działania, aby potem w bardziej zrozumiały sposób przedstawić konstrukcję według wynalazku. Na folii z zadaniami (na przykład Einmaleins z siódemką) 10 otworów przyporządkowanych jest zadaniom 1x7, 2x7 itd. a nie rozwiązaniom. Liczby otworów w pokrywie i innych płytach przyporządkowane są różnym rozwiązaniom na przykład 7, 14 itd. Płyta obrotowa dziesiętna może poprzez zwykłe wprawienie w ruch zostać zatrzymana na skali na przykład na dziesiątce 1 przy liczbie 14 i odpowiednio płyta obrotowa jedności na innej skali może zostać zatrzymana przy jedności 4 przy liczbie 14.

Kontrola rozwiązania następuje w ten sposób, że kołek zostaje wsunięty w otwór folii z zadaniami (dla rozwiązywanego zadania) i przez to wsuwa się również w otwór znajdującej się pod spodem pokrywy. Odpowiednio do uzyskanego rozwiązania zadania, płyta obrotowa dziesiętna i płyta obrotowa jedności zostają odpowiednio zatrzymane. Poprzez przyporządkowanie otworów w przypadku prawidłowego rozwiązania, po zatrzymaniu płyty obrotowej dziesiętnej i płyty obrotowej jedności, otwory folii z zadaniami, pokrywy, płyty obrotowej dziesiętnej i płyty obrotowej jedności oraz płyty zasadniczej, znajdują się przystając dokładnie jedna na drugiej. Następnie następuje ze strony ćwiczącego decydujący krok to jest samokontrola. W tym celu płyta stanu obecnego, która dotychczas znajdowała się w pozycji unieruchomionej, zostaje obrócona poprzez naciśnięcie ogranicznika. W przypadku prawidłowego rozwiązania, otwór płyty stanu obecnego przesuwa się do pozycji, która umożliwia wsunięcie się kołka.

Budowa pomocniczego aparatu dydaktycznego zostanie dalej opisana w następujący sposób.

Płyta zasadnicza i pozostałe płyty są wspólnie połączone elementem, korzystnie o kształcie osi.

Płyta obrotowa jedności i płyta obrotowa dziesiętna musi być umieszczona ruchomo w pozycji horyzontalnej w strefie jedności i dziesiątek poszczególnej skali.

Płyta stanu obecnego wystarczy, że jest umieszczona w sposób umożliwiający nieznaczny obrót w pozycji horyzontalnej, ponieważ już nieznaczne odstępstwo od dokładnego przystawania zapobiega samoczynnemu wypadaniu kołka.

Folia z zadaniami mimo dokładnego przylegania może być łatwo wymieniana.

Rozmieszczenie otworów w folii z zadaniami powinno następować w miarę możliwości według pewnego schematu. W przypadku folii z zadaniami z zakresu dzielenia, dzielenia z określonym dzielnikiem są skupione w jednej ćwierci folii z zadaniami. Dla rozmieszczenia otworów w pokrywie należy ustalić, że jednemu otworowi zostaje przyporządkowany jeden określony wynik. Ponieważ dla różnych zadań są również jednakowe rozwiązania, a nie każde rozwiązanie do tej samej pozycji może być przyporządkowane (ponieważ folia z zadaniami powinna mieć otwory według określonego schematu) istnieje wiele możliwości rozmieszczenia i liczby otworów w pokrywie. Przy rozmieszczaniu otworów i związanych z nimi rozwiązań, należy postępować według następujących zasad:

- otwory w pokrywie (a także na innych płytach) nie mogą się przecinać ani pokrywać,

- przejście (przez otwór) powinno być możliwe tylko przy prawidłowym rozwiązaniu,

- rozmieszczenie otworów na folii z zadaniami powinno odpowiadać zaplanowanemu schematowi.

Korzystne okazało się rozmieszczenie otworów w pokrywie i w innych płytach w sposób niesymetryczny. Ogólny schemat otworów od 0 do 100 został przesunięty kilka milimetrów od środkowego punktu pokrywy. W ten sposób przy rozmieszczaniu otworów na folii z zadaniami w prosty sposób można zapobiec przecinaniu lub zasłanianiu otworów w pokrywie.

Pomocniczy aparat do nauki możliwy jest do zastosowania także w innych dziedzinach, jak na przykład w języku niemieckim, geografii. Folia z zadaniami do języka niemieckiego zawiera na przykład 10 słów, przy czym litery s, ss, zostały pominięte. Ćwiczący powinien zdecydować, czy określone słowo jest prawidłowo pisane przez s, ss, Każdej możliwości zapisania przyporządkowany jest otwór na folii z zadaniami, jak również każdemu otworowi

184 065 liczba od 0 do 100. Jeżeli literze s na folii z zadaniami odpowiada liczba 61, wówczas, jak opisano wyżej, należy wprawić w ruch płytę obrotową jedności i płytę obrotową dziesiętną. Wprowadzenie kołka we właściwy otwór, ustawienie płyty obrotowej jedności i płyty obrotowej dziesiętnej, jak również wprowadzenie w ruch płyty stanu obecnego, wskazuje ćwiczącemu od razu, czyjego wiedza jest właściwa. W tym wypadku oznacza to: jeżeli słowo zostało poprawnie zapisane przez s wówczas kołek przemieści się. Dla porządku należy wspomnieć, że w przypadku wykorzystania pomocniczego aparatu dydaktycznego do matematyki przy ustawianiu płyty obrotowej jedności i płyty obrotowej dziesiętnej, również będzie się pracować z podwójną symboliką. Praca z podwójną symboliką nie jest jednak zależna od urządzenia, ale tylko od zadania, dzięki temu pomocniczy aparat do nauki według wynalazku może być zastosowany w matematyce, przy czym uczący nie musi pracować z podwójną symboliką. O ile po ćwiczących można spodziewać się wyższej koncentracji, aparat z innymi foliami z zadaniami, może znaleźć zastosowanie w przedmiotach innych niż matematyka.

Nakładana folia z zadaniami zastępuje dodatkowe zbiory zadań. Należy również zaznaczyć, że nie ma możliwości wykorzystania sztuczek, ponieważ pierwsze poprawne ustawienie płyty obrotowej jedności i płyty obrotowej dziesiętnej stanowi przesłankę przesunięcia kołka. Natychmiastowa kontrola każdego rozwiązania jest dodatkową motywacją do dalszego rozwiązywania zadań.

Istotne dla wynalazku jest jednak zastosowanie płyty obrotowej jedności i płyty obrotowej dziesiętnej, aby osiągnięty rezultat zgodnie z przyjętymi zasadami móc przedstawić w dziesiątkach i jednościach.

Przykład realizacji wynalazku jest szczegółowo przedstawiony i wyjaśniony w przykładzie wykonania na rysunkach, na których poszczególne figury oznaczają:

Figura 1 - schemat pomocniczego aparatu do nauki w przekroju,

Figury 2a - 2f - części aparatu

Figury 3a - 3d - dla wyjaśnienia działania.

Zgodnie z rysunkiem 1 płyta zasadnicza 1 zaopatrzona jest w oś 2 dociśniętą krawędziami. Na płycie zasadniczej 1 umieszczone są jedna na drugiej płyta obrotowa dziesiętna 3, płyta obrotowa jedności 4, płyta stanu obecnego 5 i pokrywa 6. Pokrywa 6 umieszczona jest trwale na osi 2 (ewentualne dodatkowe wzmocnienie poprzez blokadę), podczas gdy obrotowa płyta dziesiętna 3 w zakresie skali dziesiątek 1 (por. fig. 2b), a płyta obrotowa jedności 4 w zakresie skali jedności 8 mogą się poruszać. Płyta stanu obecnego 5 ma niejako przykrywać znajdujące się pod nią płyty i może być obracana o kilka stopni. Folie z zadaniami 9 do rozmaitych zadań lub do sprawdzania wiedzy ogólnej, kładzione są na pokrywie 6 w ten sposób, że z pomocą bolca 10 (ewentualnie korzystnie jeszcze w innym punkcie poza punktem środkowym) są zablokowane. Kołek oznaczony jest numerem 18.

Rysunek 2a pokazuje pokrywę 6 z dodatkowym otworem 11 do zatrzymania. Numer 12 oznacza trzy otwory z rozwiązaniami (dla uproszczenia narysowano jedynie trzy otwory z rozwiązaniami).

Rysunek 2b pokazuje płytę zasadniczą 1 podzieloną skalami, to jest skalą dziesiątek 7 i skaląjedności 8, jak również bolec 10 do unieruchamiania pokrywy 6.

Rysunek 2c pokazuje płytę obrotową dziesięt^^ 3 z uchwytem do wprawiania w ruch 13. Wskazówka do ustawiania na skali dziesiątek 7 należy do płyty obrotowej dziesiętnej.

Rysunek 2d pokazuje płytę obrotową jedności 4 z uchwytem do wprawiania w ruch 14. W dalszym zakresie należy wskazać wyjaśnienia do rysunku 2c.

Rysunek 2e pokazuje płytę stanu obecnego 5 z ogranicznikami 15 do ograniczania obrotu płyty i miejsce na sprężynę 16, która po wyciągnięciu kołka z jednego z otworów 12 przywraca płytę stanu obecnego 5 do pozycji wyjściowej (zasłonięcie).

Rysunek 2f pokazuje folię z zadaniami 9 z otworami dla zadań to jest z otworami zadaniowymi 17. Są uwidocznione jedynie trzy otwory (nie uporządkowane według schematu).

Zasada działania wynika z rysunku 3a - 3d.

Do rysunku 3a: kołek 18 poprzez otwór w folii z zadaniami 9 zostaje wsunięty w otwór pokrywy 6.

184 065

Do rysunku 3b: płytą obrotową dziesiętną 3 zostaje ustawione rozwiązanie na skali dziesiątek. Otwór przemieszcza się przy prawidłowym rozwiązaniu dokładnie pod kołek 18.

Do rysunku 3c: płytą obrotowąjedności 4 zostaje ustawione rozwiązanie na skali jedności. Otwór przemieszcza się również pod kołek 18 i jest przystający do wszystkich znajdujących się nad nim i pod nim otworów, z wyjątkiem otworu w płycie stanu obecnego 5.

Do rysunku 3d: uruchomiona na koniec płyta stanu obecnego 5 uwalnia, w przypadku prawidłowego rozwiązania, drogę dla kołka 18, który poprzez przystające otwory we wszystkich płytach dochodzi do ogranicznika. Po wyciągnięciu kołka płyta stanu obecnego 5 za pomocą sprężyny 16 zamyka samoczynnie wszystkie otwory z zadaniami.

Dotychczasowe wyjaśnienia tworzą wrażenie, że pomocniczy aparat do nauki ma w rzucie poziomym kształt koła. Możliwe jest zastosowanie każdego innego rzutu poziomego, na przykład zamiast koła kwiat lub inny dowolny wzór.

Fig.2b

Fig.2a

O'

Fig.2c

184 065

184 065

Fig.3a

Fig.3 b

Fig.3c

ZEZS5— 16 3

Fig.3d

184 065

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 50 egz.

Cena 2,00 zł.

Claims (5)

Zastrzeżenia patentowe

1. Pomocniczy aparat dydaktyczny, zwłaszcza do stosowania w szkołach podstawowych, w którym na płycie zasadniczej znajdują się płyty z otworami o rozmaitych funkcjach i używa się kołka, znamienny tym, że płyty aparatu umieszczone są w ten sposób, że nad płytą zasadniczą (1), której zewnętrzny obwód zaopatrzony jest w skalę z podziałką dziesiątek i jedności, znajduje się płyta obrotowa dziesiętna (3) z uchwytem do wprawiania w ruch (13), płyta obrotowa jedności (4) z uchwytem do wprawiania w ruch (14), płyta stanu obecnego (5) i pokrywa (6), a w jego skład wchodzi folia z zadaniami (9) z otworami zadaniowymi (17), zaś przy posługiwaniu się aparatem folia z zadaniami (9) umieszczona jest na pokrywie (6) i przy prawidłowym rozwiązaniu zadania po odpowiednim ustawieniu płyty obrotowej dziesiętnej (3) i płyty obrotowej jedności (4) oraz wprawianiu w ruch płyty stanu obecnego (5), otwory w płycie zasadniczej (1) i leżących nad nią płytach (3, 4, 5, 6) i folii z zadaniami (9) położone są w stosunku do siebie przystająco, przez co kołek (18) może bez przeszkód przesunąć się w dół od otworu zadaniowego (17) poprzez folię z zadaniami (9) do płyty zasadniczej (1).

2. Pomocniczy aparat dydaktyczny, według zastrz. 1, znamienny tym, że płyta obrotowa dziesiętna (3) i płyta obrotowa jedności (4) obracane są poziomo w strefie skali dziesiątek (7) względnie skali jedności (8) celem ustawiania dziesiątek i jedności.

3. Pomocniczy aparat dydaktyczny, według zastrz. 1, znamienny tym, że otwory zadaniowe (17) i otwory z rozwiązaniami (12) nie są w obwodzie symetrycznie przyporządkowane.

4. Pomocniczy aparat dydaktyczny, według zastrz. 1, znamienny tym, że sprężyna (16) jako urządzenie odprowadzające, stosowana jest w ten sposób, że po wyjęciu kołka (18) płyta stanu obecnego (5) może samoczynnie powrócić do pozycji wyjściowej, powinien być korzystnie używany przez dzieci do czwartej klasy.

5. Pomocniczy aparat dydaktyczny, według zastrz. 1, znamienny tym, że folia z zadaniami (9) względnie pokrywa (6) mają dowolny rzut poziomy.