PL178126B1 - Antena typu dipola półfalowego - Google Patents

Abstract

1. Antena typu dipola pólfalowego, zawierajaca zasilane zródlo promieniowa- nia i nie zasilane zródlo promieniowania, znamienna tym, ze zasilane zródlo promie- niowania anteny (A j) jest promiennikiem (1 ) w postaci dipola pólfalowego, umieszczo- nego wzdluz podluznej osi (D-D) i nie zasi- lane zródlo promieniowania anteny (Ai) jest elementem pasozytniczym (2), zawierajacym pierwszy odciag (21) przewodzacy elektrycz- nie, umieszczony wzdluz podluznej osi (H1-H1) przecinajacej podluzna os (D-D) pro- miennika (1), i pierwszy element izolacyjny (3) laczacy pierwszy koniec (211) pierwszego odciagu (21) ze srodkiem promiennika (1), a drugi koniec (212) pierwszego dociagu (21) i koniec (116) promiennika (1) sa odizolowane. FIG. 2 PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest antena typu dipola półfalowego, kierunkowa, zwłaszcza do nadawania i odbioru w zakresie częstotliwości od 88 do 108 MHz, w tak zwanym paśmie FM.

Znane anteny, stosowane do nadawania lub odbioru radiowego w paśmie FM mają zwykle małąkierunkowość. Dla nadawania tego samego programu w sąsiednich obszarach promieniowania konieczne jest użycie wielu anten. Charakterystyki promieniowania sąsiednich anten pokrywają się częściowo. Każda antena jest związana z częstotliwością różną od częstotliwości sąsiednich anten dla uniknięcia niepożądanych zakłóceń.

Znana jest z opisu patentowego USA nr 3 623 109 antena wielozakresowa typu Yagi, zawierająca jeden zasilany element i dwa elementy pasożytnicze. Te trzy elementy są równoległe względem siebie i są umieszczone w tej samej płaszczyznie poziomej oraz są przystosowane do działania przy jednej częstotliwości rezonansowej. Antena jest wyposażona w przełącznik elektryczny, który steruje co najmniej jednym elementem pasożytniczym w celu wprowadzenia go w stan pracy jako element pasożytniczy przy jednej częstotliwości rezonansowej i w drugi stan pracyjako element zasilany przy dodatkowej częstotliwości rezonansowej. Ta antena nie cechuje się dużą kierunkowością w kierunku promieniowania.

Znana jest z opisu patentowego USA nr 4 543 583 współosiowa antena dipolowa usytuowana w płaszczyznie pionowej i zawierająca dwa identyczne elementy dipolowe, mające wspólny koniec dołączony do linii zasilającej i dwa oddalone końce nieprzewodzące. Antena dipolowa i linia zasilająca są utworzone z linii współosiowej. Współosiowa linia dipolowa ma osłonę usuniętą z jej części środkowej w celu odsłonięcia przewodu zewnętrznego, który jest tam oddzielony w celu utworzenia przerwy odsłaniającej warstwę dielektryczną. Odcinki linii współosiowej po każdej stronie przerwy zawierają elementy dipolowe. Linia zasilająca ma osłonę usuniętą z jednej części końcowej, przy czym jej przewód wewnętrzny jest dołączony do przewodu zewnętrznego osłony jednego elementu dipolowego po jednej stronie przerwy i jej przewód zewnętrzny jest dołączony do przewodu zewnętrznego osłony drugiego elementu dipolowego po drugiej stronie przerwy dla utworzenia połączeń środkowego punktu zasilającego pomiędzy przewodami linii zasilającej i elementami dipolowymi. Ta antena nie zawiera żadnego elementu biernego. Podobnie jak znane anteny dipolowe, antena promieniuje dwukierunkowo i szeroko w kierunku prostopadłym do płaszczyzny dipola.

Znane anteny mają duże wymiary i nie cechuje ich duża kierunkowość.

W sieci transmisyjnej jednoczęstotliwościowej, nazywanej siecią SFN (Single Frequency Network), wszystkie anteny mają taką samą częstotliwość nadawania. Charakterystyki promieniowania tych anten są dobierane bardzo dokładnie, aby obszary promieniowania związane z tymi antenami sąsiadowały ze sobą, ale nie pokrywały się, żeby nie wytwarzać zakłóceń pomiędzy sąsiednimi obszarami promieniowania. Dla rozważanego zakresu częstotliwości, anteny sieci SFN mająbardzo duże wymiary. Znane jest, że gdy anteny sąumieszczone jedna za drugą, jak wzdłuż osi autostrady, z tyłu każdej anteny jest umieszczony reflektor o dużych wymiarach w celu uniknięcia szkodliwych zakłóceń pomiędzy polem elektromagnetycznym, wytwarzanym przez daną antenę i wytwarzanym przez poprzednią antenę. Typowe wymiary tych anten sąrzędu kilku metrów, co powoduje utrudnienia w produkcji, instalacji i obsłudze anten, a także zakłóca krajobraz. Znaczna wrażliwość anten na działanie wiatru powoduje powstawanie zakłóceń podczas burz.

W antenie według wynalazku zasilane źródło promieniowania anteny jest promiennikiem w postaci dipola półfalowego, umieszczonego wzdłuż podłużnej osi i nie zasilane źródło promieniowani anteny jest elementem pasożytniczym, zawierającym pierwszy odciąg przewodzący elektrycznie, umieszczony wzdłuż podłużnej osi przecinającej podłużną oś promiennika, i pierwszy element izolacyjny łączący pierwszy koniec pierwszego odciągu ze środkiem promiennika, a drugi koniec pierwszego odciągu i koniec promiennika są odizolowane.

Korzystnie element pasożytniczy anteny zawiera drugi odciąg przewodzący elektrycznie i drugi element izolacyjny. Drugi odciąg jest umieszczony wzdbiż podłużnej osi przecinającej podłużną oś pierwszego odciągu i przecinającej także podłużną oś promiennika. Pierwszy element izolacyjny rozciąga się od pierwszego końca, zamocowanego do środka promiennika, do dru4

1718 126 giego końca, do którego są zamocowane pierwszy koniec pierwszego odciągu i pierwszy koniec drugiego odciągu. Drugi koniec drugiego odciągu i drugi koniec promiennika są odizolowane.

Korzystnie pierwszy i drugi odciągi sąustawione pod kątami ostrymi, korzystnie równymi, względem podłużnej osi promiennika.

Korzystnie element pasożytniczy anteny zawiera trzeci i czwarty odciągi przewodzące elektrycznie i drugi element izolacyjny. Trzeci i czwarty odciągi są umieszczone wzdłuż podłużnych osi, które przecinają się ze sobą i przecinają podłużną oś promiennika, a drugi element izolacyjny rozciąga się od pierwszego końca, zamocowanego do środka promiennika, do drugiego końca, do którego są zamocowane pierwsze końce trzeciego i czwartego odciągu, a drugie końce trzeciego i czwartego odciągu oraz pierwszy i drugi koniec promiennika są odizolowane.

Korzystnie pie'rwszy element izolacyjny jest umieszczony wzdłuż osi symetrii, która jest prostopadła do podłużnej osi promiennika i względem której pierwszy i trzeci odciągi są symetryczne odpowiednio względem drugiego i czwartego odciągu.

Korzystnie pierwszy koniec odciągu jest dołączony do potencjału odniesienia, korzystnie przez zmienną reaktancję dodatkową.

Korzystnie pierwsze końce pierwszego i drugiego odciągu są połączone ze sobą przez co najmniej jedną, korzystnie zmienną reaktancję dodatkową.

Korzystnie promiennik zawiera dwie metalowe poprzeczki, odciąg zawiera metalowy pręt lub pasek, drugi koniec drugiego odciągu i dany koniec promiennika są odizolowane przez liny izolacyjne, przy czym element izolacyjny ma kształt cylindryczny, ze rdzeniem środkowym z materiału dielektrycznego i osłoną ochronną z tworzywa sztucznego, dołączoną do bliskich końców poprzeczek i pierwszego końca odciągu.

Zaletą wynalazku jest zapewnienie anteny mającej małe wymiary, dużą kierunkowość i charakterystyki promieniowania łatwo dostosowane do warunków eksploatacji w sieci transmisyjnej jednoczęstotliwościowej. Kierunkowość anteny jest łatwiej uzyskiwana i antena jest w stanie promieniować wzdłuż określonej osi, bądź w jednym kierunku, bądź symetrycznie lub niesymetrycznie w dwóch kierunkach wzdłuż osi.

Wynalazek umożliwia też regulację charakterystyk promieniowania anteny, na przykład w funkcji innych, otaczających obszarów promieniowania lub w celu okresowego wyboru charakterystyk promieniowania dobranych dla anteny.

Przedmiot wynalazku jest uwidoczniony w przykładach wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia schematycznie obszary promieniowania sieci transmisyjnej jednoczęstotliwościowej, fig. 2 - poziomy widok z góry anteny według pierwszego przykładu wykonania wynalazku i fig. 3 - poziomy widok z góry anteny według drugiego przykładu wykonania wynalazku.

Figura 1 przedstawia sieć transmisyjną jednoczęstotliwościową, nazywaną siecią SFN (Single Frequency Network), zawierającą przyległe obszary promieniowania, nazywane również komórkami promieniowania, umieszczone w linii pokrywającej się z osią autostrady AR.

Dla przykładu, na fig. 1, część osi autostrady AR jest pokryta czterema przyległymi obszarami promieniowania ZD_b ZD_i+I, ZD_r+, i ΖΒ_μ3 zawierającymi anteny nadawcze A„ A_i+1, A_i+2 i A_i+3.

Sieć transmisyjna nadaje z jedną częstottiwościanośną, wspólną dla wszystkich obszarów promieniowania. Częstotliwość nośna jest zawarta w zakresie fal metrowych, a dokładniej w zakresie częstotliwości FM od 88 do 108 MHz. Obszary promieniowania są dokładnie określone dla maksymalnego ograniczenia zakłóceń pomiędzy sąsiednimi obszarami.

Figura 2 przedstawia antenę Ai według pierwszego przykładu wykonania wynalazku, która zawiera dwa źródła promieniowania. Pierwsze źródło promieniowania jest zasilane i stanowi promiennik 1. Drugie źródło promieniowania nie jest zasilane i stanowi element pasożytniczy 2. Antena Ai ma kształt trójkątny i jest symetryczna względem płaszczyzny prostopadłej do płaszczyzny fig. 2, której rzutem jest oś symetrii P-P na fig. 2.

Promiennik 1 jest dipolem półfalowym, umieszczonym wzdłuż podłużnej osi D-D prostopadłej do osi P-P i zawiera dwie identyczne metalowe poprzeczki 11 i 12, położone wzdłuż osi D-D. Poprzeczka 11 ma przekrój poprzeczny stanowiący trójkąt równoramienny lub równoboczny i jest utworzona z trzech metalowych prętów cylindrycznych 111, 112 i 113 równoległych do

178 126 osi D-D. W innym wykonaniu przekrój poprzeczny jest kołem, kwadratem lub wielobokiem, ewentualnie ażurowym. Na fig. 2 są widoczne tylko dwa pręty 111 i 112. Trzy pręty 111,112 i 113 sąusztywnione krrUto^w^ii^;ąz listew 114. Poprzeczka 11 makonstrukcję sztywną, lekkąi mało podatnąna wiatr. Poprzeczka 12 jest taka sama, jak poprzeczka 11 i zawiera trzy pręty 121,122 i 123 usztywnione kratownicąz listew 124.

Pierwsze końce 115 i 125 poprzeczek 11 i 12 przy osi P-P są zamocowane sztywno do pierwszego końca 31 pierwszego elementu izolacyjnego 3 w postaci kolumny, który utrzymuje mechanicznie, izolując przy tym elektrycznie, różne dołączone do niego części. Pierwszy element izolacyjny 3 jest ustawiony wzdłuż osi P-P, jest prostopadły do poprzeczek 11 i 12 i jest zamocowany do nich w środku promiennika 1. Drugie końce 116 i 126 poprzeczek 11 i 12 stanowią końce promiennika 1. Pierwszy element izolacyjny 3 ma cylindryczny rdzeń środkowy 32 z materiału dielektrycznego i osłonę ochronną 33 z tworzywa sztucznego. Końce 115 i 125 poprzeczek 11 i 12 są wpuszczone w osłonę ochronną 33 tak, że są izolowane elektrycznie. W innym wykonaniu pierwszy element izolacyjny 3 ma przekrój kwadratowy lub jest stożkiem.

Do drugiego końca 34 pierwszego elementu izolacyjnego 3 jest zamocowany element pasożytniczy 2 zawierający pierwszy i drugi odciąg 21 i 22 przewodzące elektrycznie, identyczne i umieszczone w płaszczyznie fig. 2 wzdłuż podłużnej osi H1-H1 i H2-H2. Osie H1-H1 i H2-H2 przecinają się ze sobą i z osią P-P przy końcu 34 pierwszego elementu izolacyjnego 3. Każdy z odciągów 21 i 22 jest utworzony przez element podłużny, na przykład metalowy pręt cylindryczny, którego pierwszy koniec 211,221 jest wpuszczony w osłonę ochronną33 pierwszego elementu izolacyjnego 3 przy końcu 34, a drugi koniec 212, 222 jest zamocowany do drugiego elementu izolacyjnego 41, 42. Drugi element izolacyjny 41, 42 w postaci liny wykonanej z tworzywa sztucznego, na przykład nylonu, łączy drugi koniec 212,222 odciągu 21,22 z drugim końcem 116, 126 poprzeczki 11, 12. Element pasożytniczy 2 ma więc kształt litery V, której wierzchołek znajduje się na osi P-P i ramiona są skierowane ku końcom 116 i 126 promiennika 1. Końce 212 i 222 ramion litery V są odłączone od końców 116 i 126 promiennika 1. W jednym przykładzie wykonania odciągi są zastąpione podłużnymi listwami metalowymi lub plecionką metalową.

Poprzeczki 11 i 12, odciągi 21 i 22 i pierwszy element izolacyjny 3 mogąbyć odłączone od siebie.

Pierwszy element izolacyjny 3 w postaci kolumny ma długość około 40 do 55 cm i średnicę około 5 do 10 cm. Każda z poprzeczek 11 i 12 ma długość około 70 do 90 cm, zwykle ćwierć długości fali λ/4 = 75 cm dla częstotliwości nadawania równej 100 MHz. Boki przekroju trójkątnego poprzeczek 11 i 12 maja długość około 3 do 4 cm. Odciągi 21 i 22 mają długość w przybliżeniu równą, to znaczy trochę mniejszą lub większą od ćwiartki długości fali, to jest 60 do 80 cm, i średnicę 22 mm, a drugie elementy izolacyjne 41 i 42 maja długość 10 do 20 cm i średnicę 0,2 mm. Kąt pomiędzy odciągiem i kolumną wynosi około 60°, to znaczy kąt między odciągiem i podłużną osią D-D jest kątem ostrym i wynosi około 30°. Pierwszy element izolacyjny 3 ma długość zawartą korzystnie pomiędzy 35 i 40 cm i średnicę zawartą korzystnie pomiędzy 6 i 8 cm. Długości poprzeczek, kolumny i odciągów, jak również kąt między odciągami i kolumną, a także względne położenie każdego odciągu i promiennika są niezależne i określają kształt charakterystyki promieniowania, zysk i kierunkowość anteny przy częstotliwości nadawania określonej dla anteny Aj.

Antena A opiera się, na przykład końcem 31 pierwszego elementu izolacyjnego 3, na nie pokazanej podporze kolumny, umieszczonej na ziemi, aby poprzeczki 11 i 12 i pierwszy element izolacyjny 3 były umieszczone w płaszczyznie poziomej, jak pokazuje fig. 2, lub były umieszczone w płaszczyznie pionowej, zależnie od kształtu wymaganego obszaru promieniowania.

Każda z poprzeczek 11,12 jest zasilana sygnałem nadawania z zacisków 117 i 127 wpuszczonych w osłonę ochronną 33 na końcu 31 pierwszego elementu izolacyjnego 3. Zaciski 117 i 127 są w ten sposób chronione przed niekorzystnym wpływem deszczu lub szronu, oddziałującymi na parametry edektryczne' anteny A. Zaciski 117 i 127 są zasilane przez przewody wewnętrzne dwóch kabli współosiowych 51 i 52 i tej samej długości, dołączonych do wyjść symetryzatora 5. Symetryzator 5 rozdziela równomiernie moc sygnału nadawania SE w paśmie FM, przesyłanego ze źródła 7 umieszczonego w podstawie podpory, poprzez antenowy kabel współosiowy 70 prowadzony przez podporę. Przewody zewnętrzne kabli współosiowych są dołączone do potencjału odniesienia, takiego jak masa, poprzez płytkę metalową 53 zamocowaną do końca 31 pierwszego elementu izolacyjnego 3.

W innym przykładzie wykonania symetryzacja sygnału nadawania SE w sygnały symetryczne, zasilające poprzeczki 11 i 12, jest związana z pierwszym końcem 31 pierwszego elementu izolacyjnego 3. Na przykład kabel współosiowy 70 jest dołączony bezpośrednio do pierwszego elementu współosiowego symetryzatora 5 mającego dwa podłużne elementy współosiowe, równoległe i identyczne. Pierwsze końce przewodów zewnętrznych dwóch elementów współosiowych są zwarte ze sobą, a jeden z tych pierwszych końców jest połączony z przewodem zewnętrznym kabla współosiowego 70. Drugie końce przewodów wewnętrznych elementów współosiowych są dołączone do zacisków 117 i 127 poprzeczek 11 i 12.

Odciągi 21 i 22 mają reaktancje własne XI21 i XI22 zależne, zwłaszcza od ich długości. W pierwszym przykładzie wykonania końce 211 i 221 odciągów są połączone szeregowo przy końcu 34 pierwszego elementu izolacyjnego 3. W drugim przykładzie wykonania, pokazanym na fig. 2, są włączone dwie dopasowujące reaktancje dodatkowe XS21 i XS22, szeregowo pomiędzy końcami 211 i 221 każdego odciągu przy końcu 34 pierwszego elementu izolacyjnego 3. Całkowita reaktancja odciągu 21 wynosi XT21 = XI21 + XS21, a całkowita reaktancja odciągu 22 wynosi XT22 = XI22 + XS22. Reaktancje dodatkowe XS21 i XS22 mają wspólny zacisk dołączony do metalowej płytki 23 analogicznej do płytki 53 zamocowanej do końca 34 pierwszego elementu izolacyjnego 3. W uproszczonym wykonaniu dwie reaktancje dodatkowe są zamienione przez jedną reaktancję włączoną między końce 211 i 221 odciągów 21 i 22. We wszystkich przypadkach promiennik 1 jest odizolowany od elementu pasożytniczego 2.

Rdzeń 32 pierwszego elementu izolacyjnego 3 jest w innym przykładzie wykonania przewodnikiem, na przykład metalowym, a osłona ochronna 33 stanowi izolację. Płytki 23 i 53 na dwóch końcach 31 i 34 są dołączone do tego samego potencjału odniesienia lub wspólnej masy. W wyniku tego końce 211 i 221 odciągów 21 i 22 są dołączone do potencjału odniesienia.

Całkowite reaktancje XT21 i XT22 mają w większości przypadków równe wartości, aby maksimum promieniowania było kierowane wzdłuż osi P-P pierwszego elementu izolacyjnego 3, prostopadle do promiennika l. Wartości reaktancji wpływają bezpośrednio na promieniowanie anteny. Dla odciągów indukcyjnych, działających jako reflektor, gdy całkowite reaktancje XT21 > 0 i XT22> 0, antena Aj promieniuje w kierunku od elementu pasożytniczego 2 do promiennika 1 wzdłuż osi P-P, to znaczy od góry do dołu na fig. 2. W praktyce dla danej częstotliwości nadawania reaktancje własne XI21 i XI22 zwiększają się przy wzroście długości odciągów 21,22, a reaktancje dodatkowe XS21 i XS22 zwiększająsię przy wzroście indukcyjności włączonej pomiędzy odciągiem 21, 22 i pierwszym elementem izolacyjnym 3.

Odwrotnie jest dla odciągów pojemnościowych, działających jako direktor antenowy, gdy całkowite reaktancje XT21 < 0 i XT22 < 0, wówczas antena Ai promieniuje w kierunku od promiennika 1 do elementu pasożytniczego 2. Całkowita reaktancja XT21, XT22 staje się bardziej pojemnościowa, gdy długość odciągu 21,22 zmniejsza się lub, gdy zwiększa się pojemność kondensatora włączonego jako reaktancja dodatkowa pomiędzy odciąg 21, 22 i pierwszy element izolacyjny 3, przy danej częstotliwości nadawania.

Przy wyborze zmiennych reaktancji dodatkowych XS21 i XS22, jest możliwe modyfikowanie charakterystyki promieniowania anteny A, przy danej częstotliwości nadawania, bądź modyfikowanie częstotliwości nadawania, a następnie regulowanie charakterystyki promieniowania anteny Ai, na przykład, żeby antena była bardzo kierunkowa albo zasadniczo dwukierunkowa wzdłuż osi P-P. Im bardziej całkowite reaktancję XT21 i XT22, zmienne i równe, mają większe indukcyjności lub mniejsze pojemności, a więc zmieniają się od wartości zerowej odpowiadającej zwarciu do bardzo dużej wartości odpowiadającej rozwarciu, tym mniej kierunkowa jest antena, a charakterystyki promieniowania w dwóch przeciwnych kierunkach wzdłuż osi P-P są niesymetryczne i tym bardziej antena jest dwukierunkowa.

178 126

Tę zmianę kierunkowości i zysku anteny Aj wykorzystuje się do wywołania promieniowania sygnału nadawania SE podczas pierwszego okresu, na przykład w ciągu dnia, w sposób dwukierunkowy, to znaczy pseudodookólny, a podczas drugiego okresu, na przykład w nocy, w sposób kierunkowy. Jeśli całkowite reaktancje XT21 i XT22 lub dokładnej zmienne reaktancje dodatkowe XS21 i XS22 są regulowane coraz bardziej różnie, kierunkowość anteny A| jest modyfikowana w stosunku do osi P-P. Zmienne reaktancje dodatkowe XS21 i XS22 są sterowane na przykład za pomocą motoreduktorów sterowanych zdalnie z podstawy podpory anteny.

Figura 3 przedstawia drugi przykład wykonania anteny Aa_f według wynalazku, która ma kształt rombu i jest symetryczna w stosunku do płaszczyzny prostopadłej do fig. 3, której rzutem jest oś symetrii Pa-Pa. Poniżej opisano tylko zasadnicze różnice między anteną Aa, a anteną A(. Antena Aa₍ zawiera promiennik la analogiczny do promiennika 1, pierwszy element pasożytniczy 2a analogiczny do elementu pasożytniczego 2, drugi element pasożytniczy 6a, analogiczny do pierwszego elementu pasożytniczego 2a i umieszczony symetrycznie' względem niego w odniesieniu do osi podłużnej Da-Da promiennika 1a i pierwszego elementu izolacyjnego 3a. Promiennik lajest zasilany w ten sam sposób, jak promiennik 1, sygnałem nadawania SEa w paśmie FM, przesyłanym ze źródła 7a poprzez symetryzator 5a analogiczny do symetryzatora 5.

Pierwszy element izolacyjny 3a jest dwa razy dłuższy od pierwszego elementu izolacyjnego 3 z fig. 2 i jest umieszczony z obu stron promiennika la wzdłuż osi Pa-Pa.

Drugi element pasożytniczy 6a zawiera dwa odciągi 61a i 62a umieszczone pomiędzy końcem 34a pierwszego elementu izolacyjnego 3a i dwoma liniami izolacyjnymi 43a i 44a zamocowanymi do końców 116a i 126a promiennika la. Trzeci odciąg 61a i czwarty odciąg 62a są umieszczone wzdłuż osi H61a-H61a i H62a-H62a. Osie H61a-H61a i H62a-H62a przecinają się ze sobąi z osiąDa-Da promiennika 1a i są korzystnie współpłaszczyznowe z osiami H1a-H1a i H2a-H2a pierwszego odciągu 21 a i drugiego odciągu 22a.

Pierwsze końce 211a, 221 a , 6U a i2H a czteren h odciągów2 1 a, 22 a, 61 a i 62a sąpołączone po dwa szeregowo przy końcach pierwszego elementu izolacyjnego 3a, jak to pokazano na fig. 3, lub za pośrednictwem reaktancji dodatkowej, korzystnie zmiennej, takiej jakreaktancja dodatkowa XS21, XS22 dodawana do reaktancji własnej każdego z odeioąóó^;.

Długości odciągów, nachylenia odciągów w stosunku do pierwszego elementu izolacyjnego 3a i wartości reaktancji dodatkowych warunkują kształt charakterystyki promieniowania, a więc kierunkowość i zysk anteny Aai, która może być bardziej kierunkowa lub dwukierunkowa niż antena A₍.

Antena Aa₍ nie musi być koniecznie symetryczna względem osi Da-Da, jeśli antena powinna promieniować w sposób niesymetryczny względem osi Da-Da promiennika 1a. Szczególnie w jednym przykładzie wykonania pierwszy element izolacyjny 3a ma różne długości po jednej i po drugiej stronie promiennika 1a. W innym przykładzie wykonania długości odciągów 61a i 62a, z założenia równe sobie, mają długości inne niż odciągi 21 a i 22a.

178 126 fXJ

178 126

178 126

FIG.1

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 70 egz.

Cena 2,00 zł.

Claims (8)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Antena typu dipola półfalowego, zawierająca zasilane źródło promieniowania i nie zasilane źródło promieniowania, znamienna tym, że zasilane źródło promieniowania anteny (Aj) jest promiennikiem (1) w postaci dipola półfalowego, umieszczonego wzdłuż podłużnej osi (D-D) i nie zasilane źródło promieniowania anteny (Aj) jest elementem pasożytniczym (2), zawierającym pierwszy odciąg (21) przewodzący elektrycznie, umieszczony wzdłuż podłużnej osi (H1-H1) przecinającej podłużną oś (D-D) promiennika (1), i pierwszy element izolacyjny (3) łączący pierwszy koniec (211) pierwszego odciągu (21) ze środkiem promiennika (1), a drugi koniec (212) pierwszego dociągu (21) i koniec (116) promiennika (1) są odizolowane.
2. 2. Antena według zastrz. 1, znamienna tym, że element pasożytniczy (2) anteny (Aj) zawiera drugi odciąg (22) przewodzący elektrycznie i drugi element izolacyjny (42), przy czym drugi odciąg (22) jest umieszczony wzdłuż podłużnej osi (H2-H2) przecinającej podłużną oś (H1-H1) pierwszego odciągu (21) i przecinającej także podłużną oś (D-D) promiennika (1), przy czym pierwszy element izolacyjny (3) rozciąga się od pierwszego końca (31), zamocowanego do środka promiennika (1), do drugiego końca (34), do którego są zamocowane pierwszy koniec (211) pierwszego odciągu (21) i pierwszy koniec (221) drugiego odciągu (22), przy czym drugi koniec (222) drugiego odciągu (22) i drugi koniec (126) promiennika (1) są odizolowane.
3. 3. Antena według zastrz. 2, znamienna tym, że pierwszy i drugi, odciągi (21,22) są ustawione pod kątami ostrymi, korzystnie równymi, względem podłużnej osi (D-D) promiennika (1).
4. 4. Antena według zastrz. 2, znamienna tym, że element pasożytniczy (2a) anteny (Aaj) zawiera trzeci i czwarty odciągi (61 a, 62a) przewOdzące elektrycznie i drugi element izolacyjny (3a), przy czym trzeci i czwarty odciągi (61 a, 62a) sąumieszczone wzdłuż podłużnych osi (H61a-H61a, H62a-H62a), które przecinają się ze sobą i przecinają podłużną oś (Da-Da) promiennika (1a), a drugi element izolacyjny (3a) rozciąga się od pierwszego końca (31 a), zamocowanego do środka promiennika (la), do drugiego końca (34a), do którego są zamocowane pierwsze końce (611a, 621a) trzeciego i czwartego odciągu (61a, 62a), a drugie końce (612a, 622a) trzeciego i czwartego odciągu (61a, 62a) oraz pierwszy i drugi koniec (116a, 126a) promiennika (1a) są odizolowane.
5. 5. Antena według zastrz. 4, znamienna tym, że pierwszy element izolacyjny (3a) jest umieszczony wzdłuż osi symetrii (Pa-Pa), która jest prostopadła do podłużnej osi (Da-Da) promiennika (la) i względem której pierwszy i trzeci odciągi (21a, 61 a) są symetryczne odpowiednio względem drugiego i czwartego odciągu (22a, 62a).
6. 6. Antena według zastrz. 1 albo 2, albo 3, albo 4, albo 5, znamienna tym, że pierwszy koniec (211,221), (211a, 221a), (611 a, 621 a) odciągu (21,22), (21a, 22a), (61a, 62a) jest dołączony do potencjału odniesienia, korzystnie przez zmienną reaktancję dodatkową (XS21, XS22).
7. 7. Antena według zastrz. 2 albo 3, albo 4, albo 5, znamienna tym, że pierwsze końce (211, 221), (211a, 221a), (611a, 611a) pierwszego i drugiego odciągu (21, 22), (21a, 22a), (61a, 62a) sąpołączone ze sobąprzez co najmniej jedną, korzystnie zmienną reaktancję dodatkowa (XS21, XS22).
8. 8. Antena według zastrz. 7, znamienna tym, że promiennik (1), (1 a) zawiera dwie metalowe poprzeczki (11,12), odciąg (21,22), (21a, 22a), (61a, 62a) zawiera metalowy pręt lub pasek, drugi koniec (212, 222), (612a, 622a) drugiego odciągu i dany koniec (116,126), (116a, 126a) promiennika (1), (1a) są odizolowane przez liny izolacyjne (41,42), (41a, 42a), (43a, 44a), przy czym element izolacyjny (3), (3a) ma kształt cylindryczny, ze rdzeniem środkowym (32) z materiału dielektrycznego i osłoną ochronną (33) z tworzywa sztucznego, dołączoną do bliskich końców (115, 125) poprzeczek (1l, 12) i pierwszego końca (211, 212), (211a, 221a), (611a, 621a) odciągu.

   * * *