Dotychczas znane sa dwa zasadnicze sposoby regulowania temperatury pary, przeplywajacej przez przegrzewacz: przez zmniejszenie ilosci spalin, przeplywajacych przez przegrzewacz, np. zapomoca klap lub zasuwy, lub przez ochladzanie pary przegrzanej poza przegrzewaczem w ten sposób, ze para przegrzana, plynac do miejsca zuzycia, oddaje czesc swego ciepla przegrzania np. wodzie w walczaku kotlo¬ wym, badz tez w wodzie zasilajacej, dopro¬ wadzanej do kotla, badz wreszcie wodzie, wtryskiwanej do przewodu pary przegrza¬ nej zapomoca specjalnych dysz.Sposób regulowania zapomoca klap jest juz prawie zarzucony, zwlaszcza gdy cho¬ dzi o kotly oplomkowe, a to zarówno z po¬ wodu nietrwalosci narzadów regulujacych, jak i z tej przyczyny, ze przez zmniejsze¬ nie ilosci gazów, przeplywajacych przez przegrzewacz, wzglednie wylaczenie pew¬ nej czesci powierzchni ogrzewalnej poza obieg spalin obnizony zostaje wspólczynnik sprawnosci kotla, Sposoby obnizenia temperatury parv poza przegrzewaczem posiadaja obok in¬ nych stron ujemnych te wade najwazniej¬ sza, ze wprawdzie osiaga sie odpowiednie ochlodzenie pary poza przegrzewaczem, jednakze scianki przegrzewacza nie sa chlodzone, przeciwnie pracuja one zawsze w temperaturze najwyzszej, odpowiadaja¬ cej danemu obciazeniu kotla, co wywoluje zniszczenie scianek wezownic, przeginaniesie wezownic, nieszczelnosci w miejscach p zaw&lcowania lub nawet wypadanie kon¬ ców Wezownic z miejsc zawalcowania.Regulacja sposobem wedlug wynalazku powoduje obnizenie temperatury pary juz w samym przegrzewaczu bez zmniejszania ilosci gazów grzejnych, przeplywajacych przez przegrzewacz.Wedlug wynalazku zamiast ilosci pary, istotnie potrzebnej i odplywajacej do miej¬ sca zuzycia, np, a kg na godzine, przepu¬ szcza sie przez przegrzewacz ilosc pary odpowiednio zwiekszona, np, (a + b) kg tak, aby cieplo gazów ogrzewalo wieksza ilosc pary, np, (a + b) kg; W tym celu przewód pary przegrzanej, wyplywajacej z przegrzewacza, rozdziela sei na dwie odnogi: jedna, odprowadzaja¬ ca do miejsca zuzycia ilosc pary (a kg) istotnie potrzebna, druga zas, odprowadza¬ jaca zapomoca odpowiedniej pompy wzglednie urzadzenia sprezajacego dowol¬ nej konstrukcji ilosc b kg pary do kotla.Para ta moze byc wtlaczana bezposrednio do przestrzeni wodnej kotla wzglednie do przewodu zasilajacego; w tym ostatnim przypadku np. zapomoca odpowiednich dysz. Para ta moze byc równiez wtlaczana do wezownicy lub systemu wezownic lub rur grzejnych, umieszczonych w przestrze¬ ni wodnej kotla i polaczonych stale z jego przestrzenia parowa; w pewnych przypad¬ kach nawet para moze byc wprost wtla¬ czana do przestrzeni parowej kotla.Nadmiar pary przegrzanej b kg moze byc równiez uzyty do zasilania danego ko¬ tla zapomoca smoczka (inzektora) wzgled¬ nie dowolnego typu przyrzadu strumienio¬ wego, w którym para ta miesza sie bezpo¬ srednio z woda zasilajaca, wprowadzana do kotla, tloczac zas wode nagrzewa ja od¬ powiednio.We wszystkich tych przypadkach do kotla wraca b kg pary przegrzanej, pobra¬ nej z przegrzewacza, ze zas nazewnatrz od¬ plywa a kg, przeto do przegrzewacza wply¬ nac musialo z kotla a + 6 kg pary. Ilosc ta ma sie do ilosci pary, zuzywanej w od¬ biorniku, jak (a + b) : a, stopien wiec przegrzania musi sie odpowiednio obnizyc; ilosc pary (b kg) daje sie latwo obliczyc na podstawie ogólnych zasad nauki o wymia¬ nie ciepla.Rysunek schematyczny wyjasnia zasa¬ de wynalazku.Z walczaka kotla parowego 1 para na¬ sycona przeplywa przez zawór 2 i przewód 3 do przegrzewacza, skladajacego sie z u- kladu wezownic 4, zbiornika wlotowego 5 oraz zbiornika wylotowego 6, z którego pa¬ ra przegrzana uzytkowa odplywa odnoga 7 przez zawór 8 do miejsca zuzycia w ilosci a kg na godzine. Para w kotle posiada ci¬ snienie p, para zas, wyplywajaca z prze¬ grzewacza, posiada cisnienie nieco nizsze, mianowicie p — x, gdzie x oznacza spadek cisnienia w przewodach i przegrzewaczu 4.Odnoga 9 przez zawór 11 odplywa dodat¬ kowa ilosc pary b kg do sprezarki 10, która podnosi cisnienie tej pary, to jest p — x, do cisnienia pary w kotle, to jest do cisnie¬ nia p, wtlaczajac ja przewodem 12 zpowro- tem do kotla przez dysze 13. Sprezarka mo¬ ze byc umieszczona równiez i przed prze- grzewaczem.Regulujac w ten lub inny sposób wydaj¬ nosc urzadzenia sprezajacego mozna do¬ wolnie zmieniac ilosc pary b, a zatem i do¬ wolnie regulowac temperature pary prze¬ grzanej. Poniewaz cale cieplo, zawarte w parze 6, wraca zpowrotem do kotla, przeto natezenie powierzchni ogrzewalnej kotla przez pobranie pary b bynajmniej sie nie zwieksza, natomiast potrzebna dawka pali¬ wa nieco sie zmniejsza. Róznica ta waha sie nieznacznie i osiaga zaledwie pare pro¬ centów ciepla odparowywanej wody. Wsku¬ tek tego moze ona latwo byc wyrównana przez palacza, regulujacego sile ciagu, wy¬ sokosc warstwy paliwa i szybkosc przesu¬ wu rusztu. Taki sposób pracy wywoluje od¬ powiednie obnizenie sie temperatury pary — 2 —podczas szczytowego obciazenia kotla, gdy temperatura pary w przegrzewaczu jest wyzsza, niz przy obciazeniu normalnem.Miarkowanie ilosci pary 6 moze byc u- skutecznione recznie lub odbywac sie sa¬ moczynnie, W tym ostatnim przypadku ter¬ mostat, np, w postaci preta metalowego, wydluzajacego sie pod wplywem zmiany temperatury, umieszczony w przewodzie pary przegrzanej, nastawia po przekrocze¬ niu przepisanej temperatury przegrzania zapomoca dowolnych narzadów posrednich szybkosc obrotów sprezarki 10 w ten spo¬ sób, ze ilosc pary (a + b), przeplywajaca przez przegrzewacz, osiagnie wielkosc, jaka jest niezbedna do obnizenia tempera¬ tury pary z t^ do f2°. PL