PL169709B1 - Spo só b i urzadzenie do generowania i gromadzenia danych statystycznych dotyczacych ogladalnosci w dwukierunkowym systemie telewizji kablowej PL PL PL PL - Google Patents

Abstract

1 Sposób generowania i gromadzenia danych staty- stycznych dotyczacych ogladalnosci w dwukierunkowym systemie telewizji kablowej, które to dane zawieraja przynajmniej dane statystyczne reprezentujace kanal o najwiekszej ogladalnosci w jednym lub wielu terminalach zdalnych, w którym to sposobie steruje sie terminalami zdalnymi za posrednictwem systemu dystrybucyjnego telewizji kablowej, za pomoca nadrzednego sterownika systemowego, znamienny tym, ze nadaje sie z nadrzed- nego sterownika systemowego do przynajmniej jednego z terminali zdalnych, dane reprezentujace czasy zapisu, skladajace sie z poszczególnych czasów, w których kazdy z terminali zdalnych powinien zapamietac dane statysty- czne dotyczace ogladalnosci, zapamietuje sie okresy zapisu w jednej z wielu jednostek lokacyjnych pamieci czasu zapisu w kazdym z terminali zdalnych, porównuje sie zawartosc kazdej z jednostek lokacyjnej pamieci czasu zapisu z sygnalem czasu generowanym przez zegar znaj- dujacy sie w kazdym terminalu zdalnym, generuje sie dane statystyczne dotyczace ogladalnosci oraz zapamie- tuje sie dane statystyczne dotyczace ogladalnosci w kaz- dym terminalu zdalnym, w jednej z lokacji pamieci kana- lowych, jezeli zawartosc lokacji pamieci czasu zapisu pokrywa sie z sygnalem czasu F IG 1 PL PL PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest sposób i urządzenie do generowania i gromadzenia danych statystycznych dotyczących oglądalności w dwukierunkowym systemie telewizji kablowej, zwłaszcza do zdalnego programowania terminali dla kontrolowania i rejestracji danych statystycznych dotyczących oglądalności w określonym czasie oraz do zwrotnego przesyłania tych danych do nadrzędnego sterownika systemowego, w sposób okresowy, dla gromadzenia i przetwarzania.

W systemach telewizji kablowej pożądane jest nie tylko zapewnienie dwukierunkowego przepływu informacji, lecz wymagane jest również wprowadzenie nowych usług. Na przykład, gdy świadczy się impulsową usługę opłaty za obraz, kiedy abonent może impulsowo wybrać zdarzenie w celu oglądania i zakłada, ze zostanie obciążony opłatą, wymaga się co najmniej jednego kanału danych, takiego jak kanał komunikacji telefonicznej lub kanał RF, o częstotliwości radiowej, ze wstecznym kierunkiem transmisji, od abonenta telewizji kablowej do punktu centralnego telewizji kablowej, aby podać usługowe dane użytkownika. Przykładowymi usługami są usługi alarmowe, pytania grupowe i głosowanie abonentów, gromadzenie danych statystycznych dotyczących oglądalności programów przez abonentów, dokonywanie zakupów bez opuszczania mieszkania. Mimo, że nie każdy operator systemu telewizji kablowej przewiduje transmisję dwukierunkową, producenci wyposażenia telewizji kablowej dążą do wprowadzania transmisji wstecznej w kierunku od abonenta do punktu centralnego. Praktycznie większość producentów wytwarza tak zwane systemy dzielone lub dwukierunkowe, dysponujące zakresem częstotliwości dla transmisji wstecznej, zawierającym co najmniej pasmo od 5 do 30 MHz. To pasmo zawiera kanał telewizji kablowej T7 (od 5,75 do 11,75 MHz), T8 (od 11,75 do 17,75 MHz), T9 (od 17,75 do 23,75 MHz) oraz T10 (od 23,75 do 29,75 MHz). Te kanały transmisji wstecznej, z których każdy ma pasmo sygnału telewizyjnego, można wykorzystywać na przykład do prowadzenia wideo-konferencji. Różne odmiany dzielonych systemów transmisji zazwyczaj wykorzystują transmisję wsteczną w paśmie od 5 do 30 MHz.

Znane jest pojęcie impulsowej usługi opłaty za obraz. Zasadniczo jest to sposób sprzedaży, w którym abonent telewizji kablowej płacąc może nabywać określony punkt programu na zasadzie indywidualnej. Zakup programu może odbyć się jedynie na zasadzie impulsowej za pomocą wzajemnego oddziaływania terminala nadrzędnego z abonenckim terminalem domowym. Zakup programu odbywa się w taki sposób, że nie powoduje żadnej dostrzegalnej zwłoki w możliwości natychmiastowego oglądania tego punktu programu przez abonenta.

Chociaż istnieje kilka metod wprowadzenia powyższego sposobu sprzedaży, to wszystkie one mają wspólne wymagania. Pewna część tego systemu musi podjąć decyzję czy można pozwolić, czy też nie można pozwolić na zakup i następnie oglądanie tego punktu programowego przez określonego abonenta. Zakup określonego_punktu programu musi być zarejestrowany i wprowadzony do systemu obrachunkowego, tak aby sprzedawca programu otrzymał opłatę za tę transakcję.

Do sporządzenia raportu o sprzedaży punktu programu, stosowana jest metoda tak zwanego zapamiętania i wysłania. W tym sposobie zapamiętania i wysłania terminal nadrzędny przyjmuje, że jeśli abonent ma wstępnie umożliwioną impulsową usługę opłaty za obraz, to możliwy jest zakup punktu programu. Gdy abonent podejmie niezbędne kroki do zakupu określonego punktu programu, to terminal nadrzędny umożliwia oglądanie tego punktu programu (zazwyczaj przy deszyfrowaniu sygnału wizyjnego na określonym kanale) i zarejestruje informację lub dane dotyczące nabycia tego punktu programu. Zapis ten jest zwykle przechowywany w zabezpieczonej, trwalej pamięci, ponieważ reprezentuje dochód sprzedawcy programu.

169 709

Aby zrealizować ten dochód, system obrachunkowy sprzedającego w sposób okresowy musi odzyskać dane zapisu zakupu przechowywane we wszystkich abonenckich terminalach nadrzędnych. Dla realizacji tego zadania, komputerowy system sterujący (zwany tu sterownikiem systemowym) żąda okresowo do terminali nadrzędnych zwrotnego przesłania danych nabycia impulsowej usługi opłaty za obraz przechowywanych w pamięci. Po odebraniu danych z terminala nadrzędnego sterownik systemowy potwierdza odbiór do terminalu i dane zostają skasowane w pamięci, aby zrobić miejsce dla następnych danych o zakupie. Sterownik systemowy ekspediuje następnie te dane do systemu obrachunkowego i cykl nabycia impulsowej usługi opłaty za obraz jest zakończony. Znane rozwiązanie tego rodzaju jest na przykład przedstawione w opisie patentowym nr US 4 586 078.

Ściśle związane z koncepcją impulsowej usługi opłaty za obraz jest wymaganie gromadzenia danych statystycznych oglądalności, z oddalonych terminali abonenckich. Takie dane statystyczne oglądalności mogą obejmować: kanały oglądalne na abonenckich telewizorach, czy określony telewizor jest włączony czy wyłączony, poziom natężenia dźwięku telewizyjnego, poziom luminacji odbiornika telewizyjnego, itd. Dodatkowo mogą informacyjnie określać liczbę oglądających program telewizyjny, wiek lub płeć oglądających, itp. Dla przykładu, dla operatorów systemu telewizji kablowej pożądaną informacją jest, które kanały telewizyjne będą oglądane w każdym zdalnie położonym terminalu, aby zabezpieczyć pomyślne doprowadzenie programów telewizyjnych do abonentów. Dzięki zbieraniu informacji dotyczących oglądalności, operatorzy kablowi mogą lepiej zaplanować program przyszłościowy na podstawie aktualnych przyzwyczajeń i preferencji oglądania ich abonenckich klientów. Również potencjalni ogłaszający się w telewizji kablowej mogą lepiej podjąć decyzję co do rynku, na którym nadają swoje wiadomości handlowe. Rodzaje danych statystycznych oglądalności nie są oczywiście ograniczone do wymienionych, ponieważ mogą być również zbierane inne rodzaje informacji, związanych ze stosowanymi nawykami abonentów, w odniesieniu do terminali zdalnych.

Istnieje kilka znanych sposobów gromadzenia danych statystycznych oglądalności w systemie telewizji kablowej. Jednakże wszystkie z tych sposobów mają poważne ograniczenia w ich stosowaniu. Wspólnym ograniczeniem, dla znanych sposobów jest brak zdolności do szybkiego i skutecznego przekazywania żądanych danych statystycznych oglądalności z każdego nadrzędnego terminalu do sterownika systemowego punktu centralnego systemu.

Jeden ze sposobów gromadzenia takich danych statystycznych oglądalności obejmuje odpytywanie każdego abonenta jakie ogląda kanały telewizyjne w określonym czasie. Może to być zrealizowane przez telefon, pocztę lub osobiście. Oczywistą niekorzyścią tego sposobu jest to, że informacje o oglądaniu nie mogą być zbierane w sposób okresowy, a niezawodność pamięci abonenta przy zbieraniu informacji o wcześniej oglądanych kanałach jest ograniczona.

Inny znany sposób wykorzystywany do gromadzenia danych statystycznych oglądalności obejmuje generowanie takich danych w każdym terminalu zdalnym, w odpowiedzi na rozkazy sterownika systemowego punktu centralnego. Te dane statystyczne oglądalności są zwykle przechowywane w jednostce lokacyjnej pamięci każdego terminalu zdalnego i stąd są przesyłane poprzez istniejące linie telefoniczne do sterownika systemowego. Chociaż ten znany sposób zapewnia przesyłanie informacji dotyczących oglądalności w sposób okresowy, to metoda ta ma kilka niedogodności. Po pierwsze, ze względu na wykorzystanie istniejących linii telefonicznych do przesyłania danych, linie te są nieosiągalne dla normalnego użytku domowego w trakcie przesyłania tych danych. Po drugie, musi być zamontowane dodatkowe wyposażenie specjalne do połączenia terminalu zdalnego i sterownika systemowego z liniami telefonicznymi, co zwiększa koszty utrzymania tego systemu. Po trzecie, ze względu na wykorzystywanie linii ogólnodostępnych istnieje znaczy narzut czasowy z powodu realizacji stosowanego połączenia dla przesyłania danych, co znacznie zmniejsza efektywność przesyłania danych.

Sposób według wynalazku stosowany jest do generowania i gromadzenia danych statystycznych dotyczących oglądalności w dwukierunkowym systemie telewizji kablowej. Dane te zawierają przynajmniej dane statystyczne reprezentujące kanał o największej oglądalności w jednym lub wielu terminalach zdalnych. Zgodnie z tym sposobem, steruje się terminalami zdalnymi za pośrednictwem systemu dystrybucyjnego telewizji kablowej, za pomocą nadrzędnego sterownika syste169 709 mowego. Sposób tego rodzaju charakteryzuje się tym, że nadaje się z nadrzędnego sterownika systemowego do przynajmniej jednego z terminali zdalnych, dane reprezentujące czasy zapisu, składające się z poszczególnych czasów, w których każdy z terminali zdalnych powinien zapamiętać dane statystyczne dotyczące oglądalności. Zapamiętuje się okresy zapisu w jednej z wielu jednostek lokacyjnych pamięci czasu zapisu w każdym z terminali zdalnych. Porównuje się zawartość każdej z jednostek lokacyjnej pamięci czasu zapisu z sygnałem czasu generowanym przez zegar znajdujący się w każdym terminalu zdalnym. Generuje się dane statystyczne dotyczące oglądalności oraz zapamiętuje się dane statystyczne dotyczące oglądalności w każdym terminalu zdalnym, w jednej z lokacji pamięci kanałowych, jeżeli zawartość lokacji pamięci czasu zapisu pokrywa się z sygnałem czasu.

Generowane dane statystyczne dotyczące oglądalności odpowiadają telewizyjnym danym stanu, które przechowuje się w każdym z terminali zdalnych. Odpowiadają one również danym dotyczącym profilu oglądalności ze źródła zewnętrznego, wchodzącym do każdego z terminali zdalnych.

Nadawanie z nadrzędnego sterownika systemowego do terminali zdalnych, danych reprezentujących czasy zapisu, adresuje się globalnie do wszystkich terminali zdalnych, ewentualnie adresuje się do konkretnej grupy terminali zdalnych, lub adresuje się do konkretnego jednego z terminali zdalnych.

W korzystnym wykonaniu sposobu zapamiętuje się kod czasu odpowiadający sygnałowi czasu w jednostce lokacyjnej pamięci kodu czasowego każdego z terminali zdalnych, jeżeli zawartość jednostek lokacyjnych pamięci czasu zapisu jest zgodna z sygnałem czasu. Przekazuje się z terminalu zdalnego do nadrzędnego sterownika systemowego zawartość jednostki lokacyjnej pamięci kanału oraz jednostki lokacyjnej pamięci kodu czasowego, jeżeli zawartość jednostki lokacyjnej pamięci czasu zapisu jest zgodna z sygnałem czasu. Ponadto, przekazuje się z terminalu zdalnego do nadrzędnego sterownika systemowego zawartość jednostki lokacyjnej pamięci kanału oraz jednostki lokacyjnej pamięci kodu czasowego, w odpowiedzi na sygnał zapytania grupowego z nadrzędnego sterownika systemowego.

Korzystne jest, jeśli jedna lokacja pamięci czasu zapisu odpowiada jednej lokacji pamięci kanału i jednej lokacji kodu czasowego. W lokacji pamięci kodu czasowego zapamiętuje się kod czasowy z rozdzielczością przynajmniej równą minimalnemu okresowi czasu, w ciągu którego może być przechowywana informacja we wszystkich lokacjach pamięci czasu zapisu. Wykorzystuje się cztery jednostki lokacyjne pamięci czasu zapisu, cztery jednostki lokacyjne pamięci przechowujące kod czasu. W jednostkach lokacyjnych pamięci czasu zapisu przechowuje się wartość czasu zapisu w postaci przynajmniej 16 bitów i przy rozdzielczości jednoznacznie określającej okres co najwyżej jednej minuty. W krozystnym rozwiązaniu, w jednostkach lokacyjnych pamięci kodu czasowego przechowuje się wartość kodu czasowego w postaci przynajmniej 8 bitów i przy rozdzielczości jednoznacznie określającej okres co najwyżej jednej godziny.

W korzystnym wykonaniu sposobu według wynalazku powtarza się etapy nadawania z nadrzędnego sterownika do terminali zdalnych, danych reprezentujących czasy zapisu, zapamiętywania okresów zapisu w lokacji pamięci czasu zapisu każdego terminalu zdalnego, porównania zawartości jednostek lokacyjnej pamięci czasu zapisu z sygnałem generowanym przez zegar każdego terminalu zdalnego, generowania danych statystycznych oglądalności, zapamiętywania danych statystycznych oglądalności w każdym terminalu zdalnym, zapamiętywania kodu czasu odpowiadającego czasowi rzeczywistemu oraz przekazywania z terminalu zdalnego do nadrzędnego sterownika systemowego zawartości jednostek lokacyjnych pamięci kanału oraz jednostek lokacyjnych pamięci kodu czasowego, dla innej lokacji pamięci czasu zapisu.

Powtarzanie wspomnianych etapów wykonuje się dla drugiej lokacji pamięci czasu zapisu przed zakończeniem poprzednich etapów nadawania z nadrzędnego sterownika systemowego do terminali zdalnych, danych reprezentujących czasy zapisu, zapamiętywania okresów zapisu w lokacji pamięci czasu każdego terminala zdalnego, porównania zawartości jednostek lokacyjnej pamięci czasu zapisu z sygnałem generowanym przez zegar każdego terminala zdalnego, generowania danych statystycznych oglądalności, zapamiętywania danych statystycznych oglądalności w każdym terminalu zdalnym, zapamiętywania kodu czasu odpowiadającego czasowi rzeczywistemu

169 709 oraz przekazywania z terminalu zdalnego do nadrzędnego sterownika systemowego zawartości jednostek lokacyjnych pamięci kanału oraz jednostek lokacyjnych pamięci kodu czasowego, dla pierwszej lokacji pamięci czasu zapisu.

Urządzenie według wynalazku stosowane jest do generowania i gromadzenia danych statystycznych dotyczących oglądalności w dwukierunkowym systemie telewizji, dla jednego lub więcej terminali zdalnych. Urządzenie tego rodzaju charakteryzuje się tym, że zawiera urządzenie monitorowania kanału dla monitorowania informacji dotyczącej oglądalności w kanale terminalu zdalnego, w skład którego wchodzi nadrzędny sterownik systemowy do inicjowania funkcji programowych przy programowaniu terminalu zdalnego na zapis informacji dotyczącej oglądalności w kanale, w konkretnym czasie zapisu oraz nadajnik dołączony do nadrzędnego sterownika systemowego, dla przekazywania do jednego lub więcej terminali zdalnych czasów zapisu odnoszących się do konkretnego czasu, w którym terminal powinien zapamiętywać dane statystyczne reprezentujące przynajmniej jeden obserwowany kanał. Wyposażone jest również w urządzenie zapisowonadawcze kanału terminalu zdalnego, zawierające odbiornik do odbioru jednego lub więcej czasów zapisu, odnoszących się do konkretnych momentów, w których terminal zdalny ma zapisać identyfikator kanału podlegającego następnie obserwacji, jednostki lokacyjne pamięci czasu zapisu, dołączone do odbiornika dla zapamiętania jednego lub więcej czasów zapisu, układ porównujący dołączony do jednostek lokacyjnych pamięci czasu zapisu dla porównywania zawartości jednostek lokacyjnych pamięci czasu zapisu z sygnałem wyjściowym zegara czasu rzeczywistego znajdującego się w terminalu zdalnym, układ generacyjny, do generowania danych statystycznych dotyczących oglądanego aktualnie kanału, i przynajmniej jedną jednostkę lokacyjną pamięci kanału, dla przechowywania danych statystycznych o oglądalności w terminalu zdalnym, jeżeli zawartość jednostek lokacyjnych pamięci czasu zapisu pokrywa się z sygnałem czasowym zegara czasu rzeczywistego.

Nadajnik jest połączony globalnie ze wszystkimi terminalami zdalnymi, ewentualnie nadajnik jest połączony z konkretną grupą terminali zdalnych, a korzystnie nadajnik jest połączony z konkretnym jednym z terminali zdalnych.

Nadrzędny sterownik systemowy zaopatrzony jest w odbiornik do odbioru zapamiętanych danych statystycznych kanału odnoszących się do oglądalności, nadawanych przynajmniej z jednego terminali zdalnych. Nadajnik urządzenia monitorowania kanału zaopatrzony jest w obwód nadawania do jednego lub więcej terminali zdalnych sygnału zapytania grupowego z rozkazem dla tego jednego lub więcej terminali zdalnych, nadawania przeglądowych danych statystycznych kanału do nadrzędnego sterownika systemowego oraz odbiornik do odbierania danych statystycznych kanału odnoszących się do oglądalności, nadawanych z jednego lub więcej terminali zdalnych.

Nadrzędny sterownik systemowy zaopatrzony jest ponadto w procesor dołączony do odbiornika dla akumulowania i porównywania nadawanych danych statystycznych kanału, odnoszących się do oglądalności. Dane statystyczne dotyczące oglądalności, generowane przez układ generacyjny, odpowiadają danym stanu przechowywanym w każdym z terminali zdalnych. Korzystnie, dane te odpowiadają danym dotyczącym profilu oglądalności ze źródła zewnętrznego, wchodzącym do każdego z terminali zdalnych.

Urządzenie zapisowo-nadawcze kanału terminalu zdalnego zaopatrzone jest w przynajmniej jedną jednostkę lokacyjną pamięci kodu czasu zapamiętującą kod czasu odpowiadający czasowi rzeczywistemu, jeżeli zawartość jednostek lokacyjnych pamięci czasu zapisu jest zgodna z sygnałem czasu.

Urządzenie zapisowo-nadawcze kanału terminalu zdalnego dodatkowo zaopatrzone jest w nadajnik do przekazywania z terminalu zdalnego do nadrzędnego sterownika systemowego zawartości jednostek lokacyjnych pamięci kanału i jednostek lokacyjnych pamięci kodu czasowego, jeżeli zawartość jednostek lokacyjnych pamięci czasu zapisu jest zgodna z sygnałem czasu.

Korzystnie, urządzenie zapisowo-nadawcze kanału terminalu zdalnego jest dodatkowo zaopatrzone w nadajnik do przekazywania z terminalu zdalnego do nadrzędnego sterownika systemowego zawartości jednostek lokacyjnych pamięci kanału i jednostek lokacyjnych pamięci kodu czasowego w odpowiedzi na adresowany sygnał zapytania grupowego z nadrzędnego sterownika systemowego.

169 709

Korzystne jest, jeśli jedna jednostka lokacyjna pamięci zapisu odpowiada jednej jednostce lokacyjnej pamięci kanału i jednej jednostce lokacyjnej kodu czasowego. Jednostki pamięciowe kodu czasowego przechowują kod czasu z rozdzielczością przynajmniej równą minimalnemu okresowi czasu, w którym może odbywać się zapamiętywanie informacji we wszystkich lokacjach pamięci czasu zapisu. Urządzenie według wynalazku zawiera korzystnie cztery jednostki lokacyjne pamięci czasu zapisu, cztery jednostki lokacyjne pamięci kanału i cztery jednostki lokacyjne pamięci przechowujące kod czasu. Jednostki lokacyjne pamięci czasu zapisu przechowują wartość czasu zapisu w postaci przynajmniej 16 bitów i przy rozdzielczości jednoznacznie określającej okres co najwyżej jednej minuty. W korzystnym rozwiązaniu, jednostki lokacyjne pamięci czasu zapisu przechowują wartość czasu zapisu w postaci przynajmniej 8 bitów i przy rozdzielczości jednoznacznie określającej okres co najwyżej jednej godziny.

Stosowanie rozwiązania według wynalazku zapewnia, że gromadzenie danych statystycznych dotyczących oglądalności odbywa się niezawodnie, z wysoką przepustowością danych i z zapewnieniem osiągnięcia określonych rezultatów. Gromadzenie danych statystycznych oglądalności wykorzystuje schemat szybkiego przekazywania danych, dzięki czemu maksymalna ilość danych jest zwracana z terminali zdalnych w określonym okresie czasu i możliwe jest obserwowanie kanałów oglądanych przez abonentów, na stałej zasadzie. Przydzielony okres czasu do gromadzenia danych statystycznych oglądalności jest wystarczający, aby otrzymać pewne próbki statystyczne z populacji oglądających. Czas gromadzenia danych statystycznych oglądalności z każdego terminalu zdalnego jest ściśle określony, tak, aby zapewnić dostarczenie do sterownika systemowego wiernego podglądu stanu wielu terminali zdalnych. Rodzaj i format danych statystycznych oglądalności dla generowania i gromadzenia jest elastyczny.

Przedmiot wynalazku jest objaśniony w przykładzie wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia schemat blokowy instalacji rozdzielczej telewizji kablowej z dwukierunkowymi wzmacniaczami rozdzielczymi i rozgałęźnikami umożliwiającymi połączenie zdalnych terminali domowych, które zawierają nadajniki RF danych zwrotnych do punktu centralnego zawierającego odbiornik danych zmiennej częstotliwości, fig. 2 - schemat blokowy systemu pokazujący kilka elementów składowych instalacji rozdzielczej telewizji kablowej z fig. 1, obejmujący system obrachunkowy, sterownik systemowy, odbiornik danych zwrotnych zmiennej częstotliwości RF oraz domowy terminal zdalny i jego powiązanie z modułem RF danych zwrotnych, fig. 3 - schemat blokowy typowego terminalu zdalnego STT, który zawiera odbiornik rozkazu adresowanego poza pasmem, fig. 4 - schemat blokowy modułu RF-IPPV terminalu zdalnego z fig. 3, fig. 5 - wykres czasowy sekwencji danych nadawanych zwrotnie ze zmieniającego częstotliwość nadajnika RF danych według fig. 4, fig. 6 - schemat blokowy procesora RF-IPPV (odbiornika) przedstawionego na schemacie systemu z fig. 2, fig. 7 - schemat blokowy wydzielonego modułu procesora RF-IPPV z fig. 6, fig. 8 - schemat blokowy syntezatora częstotliwości procesora RF-IPPV z fig. 6, fig. 9A - 9C przedstawiają schematy blokowe odbiornika RF procesora RF-IPPV z fig. 6, fig. 10 przedstawia schemat blokowy analizatora natężenia sygnału procesora RF-IPPV z fig. 6, fig. 11 - schemat blokowy zespołu sterownika procesora RF-IPPV z fig. 8, fig. 12 - wykres czasowy sekwencji transmisji danych RF-IPPV, fig. 13 - diagram objaśniający różne lokacje pamięci związane z każdą ze szczelin gromadzenia w terminalu zdalnym, fig. 14 - diagram czasowy pokazujący czasy zapisu wysłane do terminali zdalnych oraz wynikowe kody czasowe, zwrotnie wysłane do sterownika systemowego, fig. 15 - wykres czasowy pokazujący program i gromadzone sekwencje dla każdej z czterech par lokacji pamięci terminali zdalnych, fig. 16 - diagram pokazujący próbkę pakietu odpowiedzi zdarzenie/dane statystyczne oglądalności, przekazanego z procesora RF-IPPV do sterownika systemowego, który obejmuje zawartość odpowiedzi zdarzenie/dane statystyczne oglądalności, jak przedstawiono na fig. 17, fig. 17 - diagram pokazujący zawartość odpowiedzi zdarzenie/dane statystyczne oglądalności, przekazanej wstecznie z modułu RF-IPPV znajdującego się w terminalu zdalnym, a fig. 18 przedstawia diagram danych statystycznych oglądalności instrukcji czasu zapisu przekazanej ze sterownika systemowego do terminalu zdalnego.

Na figurze 1 przedstawiono typową instalację rozdzielczą 100 sygnałów telewizji kablowej do abonenta oraz dla odbioru komunikatów od abonenckiego domowego terminalu zdalnego 120.

169 709

Instalacja rozdzielcza 100 łączy punkt centralny 110 z wieloma abonenckimi odbiornikami telewizyjnymi 130 poprzez terminal zdalny 120 telewizji kablowej. Instalację rozdzielczą 100 łączy się jako „hierarchiczną konfigurację o odgałęzieniach 148 i 150, wykorzystujących urządzenia do rozdzielania sygnału 143. Niekiedy wykorzystuje się w miejscu urządzeń do rozdzielania sygnału 143 mostkowe przełączniki dla przełączania komunikacji między punktem centralnym, a abonentem, tylko do jednej gałęzi wejścia wstecznego do urządzenia do rozdzielania sygnału 143. Rozgałęźniki 143 stosowane w miejsce dotychczasowych mostkowych przełączników zapewniają lepszą przepustowość danych od abonenta do punktu centralnego. W kierunku zstępującym transmisji, wielu abonentów odbiera się ten sam sygnał wysyłany z punktu centralnego 100, zwykle szerokopasmowy sygnał telewizji kablowej. W najnowszych systemach o zwiększonej szerokości pasma, takich jak systemy światłowodowe, różni abonenci mogą odbierać różne sygnały przeznaczone tylko dla nich, co było dziedziną poprzednio zarezerwowaną tylko dla sieci telefoniczych. Wzdłuż instalacji rozdzielczej 100 rozmieszczone są również wzmacniacze rozdzielcze 142, aby wzmacniać lub odtwarzać przesyłany sygnał. Nadawanie z punktu centralnego 110 do abonenckiego terminalu zdalnego 120 telewizji kablowej, jest podatne na szum doprowadzany zbiorczą linią 141 i odgałęźnymi liniami 148, 147, 146, 145 oraz odgałęzieniem 144. Dużo istotniejszy jednak szum występuje przy nadawaniu od abonenta do punktu centralnego 110.

Nadajnik o zmiennej częstotliwości RF 200 danych zwrotnych jest dołączony do domowego terminalu zdalnego 120 i umożliwia abonentowi komunikowanie z punktem centralnym 100 przez nadawanie komunikatów wstecznych w instalacji telewizji kablowej. Punkt centralny 110 zawiera odbiornik 300 danych o częstotliwości RF dla odbioru komunikatów nadawanych przez nadajnik 200 w terminalu 120 lub we współpracującym module, umieszczonym w dowolnym lub każdym z wielu miejsc abonenckich, Inni klienci, korzystający z usług procesora IPPV lub innych usług wymagających danych zwrotnych, mogą mieć nadajniki foniczne, aby komunikować się z fonicznym procesorem (nie pokazanym), umieszczonym w punkcie centralnym.

Instalacje telewizji kablowej są zazwyczaj tak zwanymi systemami rozdzielczymi, wyposażonymi w układ do transmisji dwukierunkowej, to jest nadawania z punktu centralnego do abonenta oraz do abonenta do punktu centralnego. W takich sieciach telewizji kablowej występują wzmacniacze 142 o dwukierunkowej transmisji, łącznie ze wzmacniaczem w ścieżce zwrotnej.

Dwukierunkowa transmisja sieci telewizji kablowej nie była dotychczas wykorzystywana, częściowo z tego powodu, że transmisja wsteczna od abonenta do punktu centralnego jest znacznie bardziej podatna na zakłócenia interferencyjne. Telekomunikacja wsteczna jest bardziej podatna na zakłócenia interferencyjne, ponieważ sieć telewizji kablowej ma konfigurację „hierarchiczną, która umożliwia dochodzenie zakłóceń z każdego punktu w sieci telewizji kablowej oraz ich przekazywanie i wzmacnianie w kierunku wstecznym. Na przykład sygnał zakłóceń interferencyjnych 160,161 na liniach 144,154, sumuje się do postaci sygnału zakłóceniowego 162 w rozgałęźniku 143, połączonymi z liniami 144 i 154. Podczas gdy te sygnały przechodzą do punktu centralnego 110, sygnał zakłóceń łączy się z sygnałami występującymi w odgałęzieniowych liniach 153,1^^, 151, 150 oraz na każdej innej linii w całej sieci telewizji kablowej. W kierunku wstecznym może to spowodować trudności w rozróżnianiu sygnału danych nadawanego z punktu centralnego 110 od sygnału szumu wzbudzonego w każdym odagałęzieniu sieci telewizji kablowej.

Sygnał zakłóceń interferencyjnych może zawierać szum impulsowy, zniekształcenie trybu wspólnego, nieliniowości wejścia i wzmacniacza. Wyładowanie piorunowe 10, rozgłośnie radiowe 11 oraz linie elektroenergetyczne 12 są przykładowymi źródłami zakłóceń interferencyjnych. Sieci telewizji kablowej mogą zawierać stare oraz wadliwie uziemione i łączone płaszcze kablowe, dopuszczające szum, który przedostaje się w całej sieci telewizji kablowej. Starzejące się rozgałęźniki 143 lub przestarzałe nieliniowe wzmacniacze 142 mogą również powodować powstawanie zakłóceń. Ponieważ szum zakłóceniowy z każdej gałęzi sieci telewizji kablowej oddziaływuje na transmisję wsteczną, podczas gdy szum zakłóceniowy wzdłuż pojedynczej linii w kierunku zstępującym na przykład 141, 148, 147, 146, 145, 144, oddziaływuje na transmisję zstępującą, to w miarę starzenia się wstecznej sieci telewizji kablowej konieczne są kosztowne czynności konserwacyjne i to wcześniej, niż dla sieci telewizji kablowej pracującej tylko w kierunku zstępującym. W rozwiązaniu według wynalazku jest możliwa transmisja dwukierunkowa komunikatów w sieci telewizji kablowej o dużo większym poziomie zakłóceń niż to było dotychczas możliwe.

169 709

Na figurze 2 przedstawiono schemat blokowy kilku zespołów składowych systemu RF-IPPV stosowanego w instalacji rozdzielczej telewizji kablowej z fig. 1. System ten zawiera komputer 305 do wystawiania rachunków, który zapisuje i prowadzi rejestry dla każdego abonenta systemu. Rejestry zwykle zawierają informację, taką jak nazwisko abonenta, adres i numer telefonu, rodzaj wyposażenia, jakie abonent posiada oraz które płatne usługi według uprawnienia może abonent oglądać. Zgodnie z wynalazkiem, zapis ten może zawierać informacje dotyczące wieku abonentów, płci, stanu małżeńskiego, poziomu przychodu, historii kredytowania, itd., które mogą być wykorzystane w połączeniu z kodem identyfikacji, który wprowadza abonent na zdalnym terminalu zanim zacznie oglądać określony program telewizyjny. Informacje te są użyteczne dla operatora kablowego lub ogłaszających, wspomagając skuteczną sprzedaż ich programu telewizyjnego.

Zwykle operator kablowy albo posiada komputer do wystawiania rachunków, albo dzierżawi to wyposażenie od dostawcy, który specjalizuje się w tego rodzaju wyposażeniu, albo wykorzystuje czas komputerowy w maszynie, która jest w posiadaniu dostawcy fakturującego rachunki.

Fakturujący komputer 305 jest sprzężony z nadrzędnym sterownikiem systemowym 310. Sterownik systemowy 310 steruje działaniem systemu kablowego, prowadzi wykaz wszystkich adresowalnych terminali domowych w sieci kablowej, jak również tych usług, które według uprawnienia odbiera każdy terminal. Sterownik systemowy 310 określa i prowadzi też rejestrację parametrów wybieranych przez operatora kablowego dla każdego systemu. Parametry te mogą obejmować częstotliwości związane z każdym kanałem telewizji kablowej w tym systemie, którego kanały są zaszyfrowane, cechy zabezpieczenia systemu oraz czas systemowy. Ponadto, sterownik systemowy 310 odpowiada za uprawnianie i kasowanie uprawnienia zdarzeń płatnych przy oglądaniu w tym systemie.

Sterownik systemowy 310 przechowuje też informację IPPV. Program rezydentny sterownika systemowego odczytuje transakcje IPPV załadowane z terminali zdalnych w systemie kablowym. Transakcje IPPV przechowuje się w bazie danych sterownika systemowego dopóty, dopóki nie zostaną one wyszukane przez komputer fakturujący 305. Sterownik systemowy 310 steruje zgłaszaniem powrotnym informacji i zakupu IPPV przez nadanie żądania danych do domowych terminali w systemie kablowym.

Jak przedstawiono na fig. 2 rozkazy generowane przez sterownik systemowy można transmitować do terminali domowych stosując jedną z dwóch metod. W pierwszej metodzie, adresowalny nadajnik ATX 314 transmituje rozkazy ze sterownika systemowego 310, korzystnie poprzez sterownik 312 punktu centralnego, na wydzielonym kanale, na przykład 104,2 MHz, w formacie rozpoznawalnym przez adresowalne terminale domowe. Według drugiej metody, rozkazy są transmitowane przy wykorzystaniu tak zwanego systemu przesyłania sygnałów sterujących w takim samym paśmie co dane (,,in-band“), w którym rozkazy są zawarte w sygnale wizyjnym, po przejściu przez szyfrator 313. Można również stosować inne metody, aby adresowalnie lub globalnie przesyłać dane z punktu centralnego do abonenckiego terminalu zdalnego. Na przykład dane można implementować metodami akustycznymi, poszerzonym widmem lub innymi sposobami, poprzez ten sam kabel, lub można implementować równoważną grupę alternatyw za pomocą linii przełączanej, lub telefonu prywatnego, lub linii energetycznej.

W systemie kablowym abonenci mogą być wyposażeni w terminal zdalny 315. Na fig.2 przedstawiono trzy terminale zdalne, z których dwa, 315a i 315b są połączone z systemem w paśmie, a trzeci terminal zdalny 315c połączony jest z systemem poza pasmem. Terminal zdalny umożliwia abonentowi strojenie i deszyfrowanie usług żądanych od operatora systemu kablowego. Każdy terminal zdalny zawiera unikatowy identyfikator cyfrowy, taki jak adres cyfrowy, który umożliwia operatorowi kablowemu wysyłanie rozkazów bezpośrednio do indywidualnego terminalu zdalnego. Te rozkazy są nazywane rozkazami adresowalnymi. Terminale zdalne mogą też odbierać rozkazy globalne przetwarzane przez wszystkie terminale zdalne w tym systemie kablowym. Abonenci, którzy są uprawnieni do zakupu zdarzeń w systemie impulsowej opłaty- za obraz -IPPV, otrzymują terminale zdalne z zainstalowanym modułem impulsowym. Moduł impulsowy umożliwia abonentowi upoważnienie jego terminalu zdalnego do odbioru zdarzenia płatnego za obraz, przechowanie w pamięci danych odnoszących się do zakupu tego zdarzenia i przekazanie

169 709 zapamiętanych danych do operatora kablowego. Jak pokazano na fig. 2, przechowane dane można przesyłać z powrotem do operatora kablowego za pomocą telefonicznego modułu impulsowego, wykorzystującego publiczną komutowaną sieć telefoniczną 317, za pośrednictwem procesora fonicznego 321 lub za pomocą impulsowego modułu RF wykorzystującego drogę powrotu RF 319, za pośrednictwem procesora RF-IPPV 322. Procesor foniczny 321 i procesor RF-IPPV 322 połączone są ze sterownikiem systemowym 310 przez interfejs RS-232.

Komputer fakturujący 305 transmituje transakcję do sterownika systemowego 310, który określa, czy konkretny terminal zdalny w tym systemie wykorzystuje drogę powrotu RF 319 lub wykorzystuje telefoniczną drogę powrotu 317. Sterownik systemowy 310 przesyła transakcję do terminalu zdalnego 315, aby zezwolić na działania i utworzyć konfigurację terminalu zdalnego. Na przykład, moduł impulsowy RF musi być ładowany częstotliwościami, które wykorzystuje do procedur kalibracji i transmisji RF. Te częstotliwości mogą być umieszczone w tym module podczas wytwarzania lub można je ładować z globalną transakcją ze sterownika systemowego 310. Alternatywnie, częstotliwości te można ładować za pomocą rozkazu adresowalnego.

Po załadowaniu transakcji konfiguracyjnej przez sterownik systemowy do terminalu zdalnego, mogą być załadowane dodatkowe transakcje dla ustawienia czasu rzeczywistego w każdym terminalu domowym. Terminal domowy wykorzystuje, w rozwiązaniu według wynalazku, wewnętrzny zegar czasu rzeczywistego, ale aby utrzymać wysoki stopień precyzji, może być wykorzystana okresowa transakcja odnawiania ze sterownika systemowego.

Na figurze 3 przedstawiono schemat blokowy konwencjonalnego adresowalnego terminalu domowego. Terminal domowy jest urządzeniem przepustowym. Poprzez port mikroprocesora 400, ten mikroprocesor 400jedynie zgłasza wszystkie rozkazy odebrane poprzez adresowalny odbiornik danych 430 do mikroprocesora 504 współpracującego modułu powrotu danych RF-IPPV, przedstawionego na fig. 4 jako złącze IPPV 490. W alternatywnym rozwiązaniu, funkcje mikroprocesora 504 modułu z fig. 4 można uwzględnić w mikroprocesorze 400, przy czym w tym przypadku będzie potrzebny mikroprocesor o większej pojemności.

Podstawowe bloki konstrukcyjne pozapasmowego adresowalnego terminalu domowego obejmują układ strojeniowy i przetwornik 400 dla odbioru i przetwarzania sygnału transmitowanego od jednostki nadrzędnej do jednostki podległej. Odbiornik danych 430 odbiera pozapasmową częstotliwość 104,2 MHz, lub inną odpowiednią nośną danych z przetwornika 410. Wyjściowy sygnał telewizyjny o przetworzonej w przetworniku 410 na niższą częstotliwości nośnej, zostaje deszyfrowany w układzie deszyfratora 420. Deszyfrowany kanał zostaje przetworzony na kanał 3 lub kanał 4 w celu doprowadzania do aparatu telewizyjnego, magnetowidu lub innego urządzenia abonenta.

Mikroprocesor 400 ma współpracujący układ pamięci nieulotnej NVM 470 i logiczny układ taktujący 480, klawiaturę 440 dla bezpośredniego wybierania wejść, zdalnie sterowany na podczerwieni odbiornik 450 i wyświetlacz 460, który na przykład pokazuje numer kanału strojeniowego lub czas dobowy.

Opisany domowy terminal, model 8580, jest przepustowym urządzeniem stosowanym w rozwiązaniu według wynalazku. Inne modele na przykład 8570, 8590 i inne domowe terminale zdalne zawierają zwykle sterowniki procesorowe, jak mikroprocesor 400, które mają porty lub złącza do wymiany danych z modułem przedstawionym na fig. 4, albo do sterowania elementami z fig. 4, kiedy ten moduł nie zawiera mikroprocesora. Nieulotna pamięć NVM 502 na fig. 4 jest pomocniczą pamięcią nieulotną, która uzupełnia wielkość pamięci nieulotnej 470, przy czym może mieć dostęp za pomocą mikroprocesora 400.

W celu wykonania zakupów z mieszkania, zarządzania energią, odczytywania licznika, alarmu włamaniowego oraz dla innych usług obok IPPV, terminal ten musi obejmować właściwe interferencje dla wejścia/wyjścia danych do różnych głównych urządzeń w mieszkaniu abonenta (nie są one pokazane na fig. 3).

Na figurze 4 przedstawiono schemat blokowy modułu RF-IPPV. Moduł RF-IPPV jest nadajnikiem z kluczowaniem dwójkowym z przesuwem fazy i wykorzystaniem mikroprocesora, przy czym ten nadajnik wykorzystuje się do wysyłania informacji poprzez zwrotny lub wsteczny system telewizji kablowej od miejsca abonenta do punktu centralnego. Mikroprocesor 504 jest

169 709 połączony za pomocą interfejsu z mikroprocesorem 400 terminalu zdalnego, aby odbierać informacje które mają być przechowane w nieulotnej pamięci 503 (dla późniejszej transmisji), albo odbierać przesyłane rozkazy. Podczas cyklu nadawania mikroprocesor 504 włącza zasilanie do układu syntezatora częstotliwości, programuje właściwą częstotliwość do nadawania, włącza wzmacniacz końcowy, nastawia określony poziom wzmocnienia w modulatorze oraz nadaje wymaganą informację.

Mikroprocesor 504 jest mózgiem tego modułu, przy czym określa kiedy nadawać, na podstawie instrukcji wysyłanych z punktu centralnego, określa i nastawia częstotliwość i poziom mocy transmisji oraz koduje dane przechowane w nieulotnej pamięci 503 dla nadawania. Aby zapewnić szybki i skuteczny powrót danych, dane korzystnie są wstępnie formatowane, kiedy są przechowywane w pamięci nieulotnej 503. Po zakończeniu transmisji, mikroprocesor 504 także odłącza układ RF, tak że zmniejsza wyjściowy poziom zakłóceń modułu oraz zmniejsza ogólne zapotrzebowanie mocy. Pamięć nieulotna 503 przechowuje dane zdarzeń (wstępnie formatowane dla transmisji), informację o zabezpieczeniu, częstotliwości nadawcze i poziomy mocy oraz informację o identyfikacji modułu. Pamięć nieulotna 503 także przechowuje dane statystyczne oglądalności.

Pętla synchronizacji fazowej 505, filtr dolnoprzepustowy 506 oraz oscylator sterowany napięciowo VCO 507 syntezują częstotliwość, która jest wykorzystywana do transmisji. Częstotliwość jest syntezowana z częstotliwością 4 MHz zegara kwarcowego 501, który także steruje mikroprocesorem 504. Układ ten zmniejsza ilość elementów, które są wymagane, aby wykonywać tę syntezę, jak również usuwa problemy, które mogą powstawać z tego powodu, że wykorzystuje się dwa różne zegary o jednakowej częstotliwości.

Pętla synchronizacji fazowej 505 tego modułu odbiera szeregowe dane z mikroprocesora 504, aby ustawiać swoje rejestry na częstotliwość szczególną. Pętla synchronizacji fazowej 505 porównuje próbkowany sygnał z wyjścia oscylatora 507 z sygnałem pochodzącym z zegara 501, 4 MHz, aby określić czy wytwarzana częstotliwość jest większa czy mniejsza niż zaprogramowana częstotliwość syntezatora o biegunowości, która reprezentuje wysoką lub niską częstotliwość generowaną. Blok filtru dolnoprzepustowego LPF 506 wykonuje matematyczne całkowanie tego sygnału oraz wytwarza napięcie prądu stałego, aby regulować wyjściową częstotliwość oscylatora 507. Wyjście oscylatora 507 jest dołączone do modulatora 508 oraz do pętli synchronizacji fazowej 505, co umożliwia ponowne próbkowanie, a proces ten jest powtarzany w czasie trwania transmisji.

Filtr danych 510 jest filtrem środkowoprzepustowym i zapobiega temu, aby wysokoczęstotliwościowa energia informacji cyfrowej, która ma być wysyłana, była modulowana na nośnej RF. Filtr danych 510 działa tak, aby zawrzeć modulowaną energię sygnału modulowanego w wyznaczonych granicach.

Modulator 508 przyjmuje filtrowane dane wejściowe z mikroprocesora 504 i nośną RF z oscylatora 507 oraz moduluje fazę nośnej RF proporcjonalnie do sygnału danych. Modulator ten także wykorzystuje wstępne napięcie stałe, wytwarzane przez rezystancyjny układ cyfrowoanalogowy, aby regulować ogólne wzmocnienie sygnału modulowanego.

Rozpatrzono trzy schematy modulacji dla powrotu danych RF, do stosowania w rozwiązaniu według wynalazku: kluczowanie z przesuwem częstotliwości FSK, kluczowanie dwójkowe z przesuwem fazy BPSK oraz widmo rozszerzone w sekwencji bezpośredniej DSSS z modulacją z kluczowaniem dwójkowym z przesuwem fazy BPSK. Uznano za zbyt skomplikowane wiele schematów, a także za niekonieczne, ponieważ zachowanie szerokości pasma nie jest wymaganiem krytycznym.

Spośród tych trzech typów modulacji, kluczowanie dwójkowe z przesuwem fazy BPSK ma największą odporność na szerokopasmowe zakłócenia, DSSS ma największą odporność na dyskretne zakłócenie częstotliwości, a FSK jest najprostsze do wykonania. Jednocześnie BPSK oraz FSK mają małą odporność na silne zakłócenia wspólnokanałowe, lecz odbiornik DSSS jest dosyć złożony oraz ma bardzo dużą szerokość pasma szumu. Ponadto, nadajnik DSSS wymaga bardzo złożonego filtru, aby zapobiegać zakłóceniu zarówno przy wizyjnym sygnale wysyłanym i zwrotnym. Dodatkowo, odbiorniki FSK niekorzystnie reagują z powodu efektu przechwytywania, który jest problemem w tej sytuacji.

169 709

Przedstawiony system zapewnia niektóre z najlepszych cech każdego z wymienionych schematów postępowania. System ten wykorzystuje sygnalizowania BPSK na czterech różnych częstotliwościach. Podejście to można nazwać kluczowaniem dwójkowym z przesuwem fazy zbioru częstotliwości FDBSK. Tym sposobem szerokość pasma szumu odbiornika jest bardzo mała, naturalna charakterystyka tłumienia szumu kluczowania dwójkowego z przesuwem fazy zostaje wykorzystana, a za pomocą rozsądnego wyboru częstotliwości unika się zakłóceń dyskretnych. Chociaż modulacja BPSK była wykorzystywana w rozwiązniu według wynalazku, to inne metody modulacji można również stosować.

Końcowy wzmacniacz 509 wzmacnia wypadkowy sygnał z modulatora 508 do wymaganego poziomu wyjściowego mocy w tym module. Wzmocnienie wzmacniacza jest na ustalonym poziomie, w zależności od sygnału z regulacyjnego układu przeciwdziałającego zakłóceniom 513, który steruje włączeniem lub wyłączeniem wzmacniacza 509.

Przeciwzakłóceniowy układ regulacyjny 513 jest przeznaczony do wykorzystania przez mikroprocesor 504 w celu sterowania stanem końcowego wzmacniacza 509. W przypadku uszkodzenia mikroprocesora 504, przeciwzakłóceniowy układ 513 wstrzymuje działanie końcowego wzmacniacza 509 po określonym czasie, albo po kilku kolejnych transmisjach. Zapobiega to temu, aby moduł nadawał komunikaty dłużej niż jest to przewidziane, albo częściej niż zamierzone, niezależnie od aktualnego stanu mikroprocesora. Terminale, które wysyłają nieistotne komunikaty są terminalami, które przestały być kontrolowane i wytwarzają komunikaty szumu, które mogą blokować cały system, jeśli się na to pozwoli. Układ przeciwzakłóceniowy zapobiega wysyłaniu nieistotnych komunikatów odłączając nadajnik danych po upływie określonego okresu czasu, który jest dłuższy niż najdłuższy komunikat danych mógłby tego wymagać.

Dipleksowy filtr 511 zawiera dwa elementy elementy składowe, a mianowicie filtr środkowoprzepustowy 515 z pasmem 12-19 MHz dla tłumienia energii harmonicznych nadajnika modułowego oraz filtr górnoprzepustowy 516 z pasmem 54-870 MHz dla sygnałów telewizji kablowej, które mają być przesłane bez zakłóceń do domowego terminalu zdalnego.

Aspekty konstrukcyjne związane z budową modułu RF-IPPV dla tak zwanych systemów istniejących nie są odpowiednie dla budowy tak zwanych systemów przyszłościowych. Systemy istniejące dotyczą wewnątrzpasmowych i pozapasmowych adresowalnych terminali domowych. Środowisko przyszłościowe zakłada wstępnie usuwanie wyposażenia terminalu nadrzędnego z miejsca u abonenta. Takie systemy przyszłościowe zawierają na przykład technologie zakazu i pułapki. W konsekwencji tego, występuje na przykład abonent, lub całe odgałęzienie, dla którego separacja kablowa między terminalem telewizji kablowej a wyposażeniem abonenta, jest nie odpowiednia dla telekomunikacji danych. Jednocześnie, określone wyposażenie abonenta jest wymagane dla IPPV, tak że dokonywanie zakupu z mieszkania i inne dwukierunkowe usługi nie mogą być dokonywane konwencjonalnym odbiornikiem telewizyjnym. Tak więc moduł przedstawiony na fig. 4, który wstępnie zakłada występowanie szyny lub inną drogę komunikacji między modułem i terminalami, trudno jest zastosować w konwencjonalnych domowych systemach kablowych lub odgałęźnych, bez specjalnego układu komunikacji danych.

Rozwiązanie według wynalazku przewiduje zasady układu terminale/moduł, który można rozbudować z układu istniejącego terminalu do układu modułu IPPV, dla tak zwanych zespołów abonenckich systemu przyszłościowego, z zakazem i pułapką. Dla zgłoszenia informacji zakupu zdarzenia IPPV, wstecz do sterownika systemowego 310, każdy domowy terminal zdalny 315 musi mieć drogę komunikacji zwrotnej, oprócz drogi przesyłu, wykorzystywanej do przesyłania informacji sterującej od sterownika systemowego 310 do domowego terminala zdalnego 315. System RF-IPPV jest przeznaczony do stosowania w sieciach kablowych z podziałem częstotliwości umożliwiającym przesyłanie danych w pojedynczym kanale w obu kierunkach. Te systemy kablowe mają zbiorcze wzmacniacze, które zezwalają na to, aby kanały T7, T8, T9, T10 (w przybliżeniu od 0 do 30 MHz) nadawały w kierunku zwrotnym, to jest do punktu centralnego.

W rozwiązaniu według wynalazku wykorzystuje się moduł RF-IPPV przedstawiony na fig. 4. Moduł ten wykorzystuje część kanału T8, zapewniając komunikację od terminali lub modułów do odbiornika danych o zmienianej częstotliwości w punkcie centralnym, poprzez wiele modulowanych kanałów nośnych danych RF, z możliwością wybierania częstotliwości. Zastosowanie kana169 709 łów T7, T9, T10 dla prowadzenia konferencji wizyjnych lub innej komunikacji nie podlega szkodliwemu działaniu komunikacji danych, która generalnie ogranicza się do pasma kanału T8.

Zastosowanie zwrotnych kanałów w sieci kablowej jako sieci komunikacji danych, dla odzyskiwania informacji abonenckiej z terminali zdalnych podlega szkodliwemu działaniu ze strony środowiska o dużych zakłóceniach dla komunikacji wstecznej, a ponadto niekorzystny wpływ ma brak zadawalającego mechanizmu dostępu, za pomocą którego dane mogą rywalizować o dostęp do sieci. Obydwa problemy wynikają z topologu tego systemu, która jest odwróconym układem hierachicznym typu „drzewo jak przedstawiono na fig. 1.

Z punktu widzenia zakłóceń, odgałęzienia „drzewa mogą funkcjonować jako duża sieć antenowa. Wadliwe ekranowanie i pęknięte lub luźne połączenia w systemie kablowym powodują powstanie zakłóceń RF, które przenikają do systemu. Ponieważ wzmacniacze połączeń dalekosiężnych są wstępnie nastawiane, aby dawać ogólne wzmocnienie jednostkowe, zakłócenia wewnątrzpasmowe i szyn odtwarza się w każdym z tych wzmacniaczy. Ponadto, na drodze transmisji zwrotnej, zakłócenia i szum od każdej gałęzi łączą się, sumując w każdym dalekosiężnym punkcie przecięcia. Wynik polega na tym, że całość zakłóceń i szumów pobierana poprzez system kablowy jest ostatecznie sumowana w punkcie centralnym, w którym umieszczony jest odbiornik danych RF-IPPV. W celu minimalizowania tych problemów, nieodłączalnych przy użytkowaniu zwrotnych kanałów telewizji kablowej dla komunikacji danych, wybiera się zespół czterech kanałów z zakresu dwudziestu trzech (23) kanałów danych o częstotliwości 100 MHz w zakresie pasma kanału telewizyjnego T8. Można również wykorzystywać więcej niż cztery kanały. Prawdopodobieństwo odbioru komunikatów zwiększa się przy każdym wykorzystywanym dodatkowym kanale, lecz koszty wykonania dodatkowych nadajników i odbiorników dla dodatkowych kanałów czynią to nieopłacalnym.

Wsteczny kanał wizyjny 6 MHz jest podzielony na 60 kanałów komunikacyjnych o szerokości 100 kHz, z których korzystnie wykorzystuje się dwadzieścia trzy (23). Cztery z dwudziestu trzech kanałów wybiera się na podstawie częstotliwości lokalizacji szumu i zakłóceń. Zarówno nadajniki jak i odbiorniki mają możliwość szybkich zmian częstotliwości. Częstotliwości wykorzystywane do komunikacji zwrotnej automatycznie programuje się za pomocą komputera bloku zarządzającego systemem, aby unikać kanałów, które są poddane działaniu szumów lub zawierają znaczne zakłócenia. Częstotliwości te można zmieniać tak często, jak to jest konieczne, aby odpowiednio tłumić zakłócenia zmieniające się w czasie.

Każdy nadajnik kolejno nadaje swoje dane, korzystnie z szybkością transmisji 20 kilobitów/sekundę na każdej z czterech częstotliwości. W punkcie centralnym stosuje się cztery odbiorniki RF, z których każdy dostrojony jest do jednego kanału. Układ ten zapewnia refundację dla każdego komunikatu. Prawdopodobieństwo błędu, powodowanego zakłóceniami międzykanałowymi obecnie jest iloczynem czterech możliwości, tak, że każdy z czterech kanałów ma zakłócenie występujące w czasie użytkowania nadajnika tego kanału. Otrzymuje się w wyniku tego bardzo dużą szybkość dostępu przy odbiorze i nadawaniu.

W typowym systemie zwrotnym wykorzystuje się cztery kanały wizyjne: T7, T8, T9 i T10. Zwykle najniższy kanał T7 zawiera najwięcej szumów, a kanał najwyższy T10 jest najbardziej spokojny. To by sugerowało, że kanał T10 byłby najlepszym wyborem. Występują jednak inne kryteria, które należy wziąć pod uwagę przy wyborze częstotliwości.

Przy działaniu systemu kablowego IPPV, pożądane jest, aby można było żądać komunikatu danych wstecznych lub odpytywać domowe terminale zdalne, mające moduły RF-IPPV (RF-STT), na podstawie kilku różnych kryteriów. Najczęściej zdarzającymi się przypadkami żądania danych wstecznych od konkretnych grup terminali zdalnych są przypadki, kiedy, bezwarunkowo wszystkie terminale zdalne RF muszą się zgłaszać, lub wszystkie RF-STT, które przechowują dane IPPV dla jednego lub więcej zdarzeń, ewentualnie wszystkie RF-STT, przechowujące dane IPPV dla konkretnego zdarzenia oraz kiedy muszą się zgłaszać konkretne RF-STT na indywidualnej podstawie (niezależnie od danych zdarzeń).

Istotne jest, ze nawet w pierwszym przypadku bezwarunkowego żądania danych, wszystkie terminale RF-STT mogą przekazywać dane wstecz w okresie nie dłuższym niż 24 godziny. Jest to możliwe przy ilościach terminali RF-STT wynoszących tysiące lub nawet kilkaset tysięcy, co

169 709 przekłada się na programowanie celowe przepustowości w przybliżeniu 25000 odpowiedzi danych RF-IPPV na godzinę.

Każdy z wąskopasmowych kanałów danych wstecznych może tylko przenosić jeden komunikat jednorazowo. To jest, jeśli dwa lub więcej terminali RF-STT gdziekolwiek w szczególnym systemie kablowym wysyłają komunikaty, które zachodzą na siebie w czasie, transmisje będą kolidowały ze sobą, a wszystkie komunikaty danych występujące w tej kolizji mają duże prawdopodobieństwo, że zostaną zgubione. Dlatego w przedstawionych przypadkach jest konieczny pewien rodzaj procedury sterowania dostępem środków transmisji danych, aby zabezpieczyć zespoły terminali zdalnych RF przed podjęciem próby jednoczesnego wykorzystywania kanału danych wstecznych.

Popularne protokoły dostępu do środków transmisji danych, jakie wykorzystuje się w lokalnych sieciach komputerowych, które opierają się na mechanizmach wykrywania nośnej, są nieodpowiednie do stosowania w systemie kablowym. Topologia odwróconego drzewa systemów kablowych sumuje przesyłane sygnały od różnych gałęzi i przekazuje je do punktu centralnego. Terminalne zdalne RF, które są umieszczone w różnych gałęziach, są oddzielone przez wzmacniacze liniowe lub inne urządzenia i nie mają możliwości wykrywania obecności aktywnie nadającego terminalu zdalnego w innej gałęzi.

Inny protokół dostępu, kwantowanie czasu, również odbiera szkodliwie wariancję najgorszego przypadku czasowego w opóźnieniach komunikatów systemu. Wymusza to obecność szczeliny dla każdego terminala RF-STT, która jednak jest zbyt długa, aby można było ją akceptować, przy czym uzyskuje się małą przepustowość informacyjną.

Opracowano więc protokół dostępu do środków transmisji danych, który zapewnia odpowiednio wysoką przepustowość informacji dzięki temu, że ma obliczaną tolerancję dla kolizji. Metoda ta wykorzystuje przewidywane prawdopodobieństwo statystyczne dla kolizji (a odwrotnie dla całości komunikatów pomyślnych) przy danej ilości prób transmisji danych wstecznych terminali zdalnych RF, równo losowo rozłożonych.

Sprowadza się to do zastosowania nadrzędnego sterownika systemowego, który wysyła żądanie danych do każdej podgrupy terminali o odpowiednim dla zarządzania rozmiarze całkowitej ilości terminali zdalnych RF. Każda podgrupa ma określony okres czasu, wewnątrz którego ma przeprowadzić transmisję danych wstecznych. W tym okresie każdy terminal RF-STT niezależnie wybiera programowany numer (pseudo)losowych czasów, aby rozpocząć transmisję danych wstecznych. Dla zastosowanych stosunkowo dużych podgrup, próby transmisji wstecznej są statystycznie równo rozłożone w tym okresie czasu. Ponadto, ponieważ średnia liczba prób jest określona, a średnia długość komunikatu wstecznego jest znana, to można przewidzieć prawdopodobieństwo co najmniej dla jednego pomyślnego komunikatu danych wstecznych dla dowolnego RF-STT.

Chociaż przedstawiona koncepcja statystyczna jest podstawą sposobu transmisji danych wstecznych, to wymaganych jest wiele innych elementów kluczowych, aby ten proces mógł być użyteczny. Ponadto określa się optymalną częstość prób, dla otrzymania najlepszej skutecznej przepustowości powrotu danych. Całkowitą ilość terminali RF-STT współpracujących z każdym punktem centralnym systemu kablowego dzieli się na grupy o wielkości, która nadaje się do zarządzania. Wielkość grupy i ich liczba, jak również okres transmisji danych wstecznych określa się przy uwzględnieniu optymalnej częstości prób. Plan powrotu danych powinien określać strukturę co do sposobu, jakim sterownik systemowy żąda danych wstecznych od indywidualnych grup. Zbiór reguł określa sposób, jakim odpowiadają terminale RF w grupach, na żądanie transmisji danych wstecznych i potwierdzenie danych w sekwencji danych wstecznych.

Na figurze 6 przedstawiono schemat blokowy procesora RF-IPPV z fig. 1 i fig. 2, lecz bardziej szczegółowo. Sygnał wsteczny RF z terminalu zdalnego przesyła się kanałem T8 sub-VHF. Fala nośna transmitowana przez terminal zdalny jest nastawiana z rozdzielczością 100 kHz, w zakresie częstotliwości od 11,8 do 17,7 MHz, przy czym tworzy się zbiór maksymalnie 60, a korzystnie 23 różnych kanałów danych, o szerokości pasma 100 kHz każdego kanału, które można wybierać. Modulowana fala nośna z terminalu zdalnego zawiera informację kluczowania dwójkowego z przesuwem fazy (BPSK) o kodowaniu Millera, 20 kbajtów/sekundę. Sygnały RF nadawane przez całą populację terminali zdalnych w tym samym systemie łączy się i przesyła zwrotnie do procesora RF-IPPV umieszczonego w punkcie centralnym. Funkcja procesora RF-IPPV polega na akceptacji

169 709 17 zwrotnych sygnałów wejściowych RF demodulacji informacji oraz doprowadzeniu zdekodowanego komunikatu do nadrzędnego sterownika systemowego.

Chociaż opisano tylko przesyłanie zwrotnych danych z terminalu zdalnego, to procesor RF-IPPV może być zastosowany do monitorowania stanów wzmacniaczy dwukierunkowych i innych elementów instalacji rozdzielczej telewizji kablowej wyposażonej w nadajniki danych. Procesor RF-IPPV może również otrzymać sygnały przesłane z BERT i innych urządzeń testujących, dołączonych w każdym punkcie sieci kablowej.

Nawiązując do fig. 6 sygnał zwrotny RF zwykle jest odbierany na poziomie pojedynczej nośnej, który wynosi + 12dBmV. Procesor RF-IPPV jest przeznaczony do działania w zakresie poziomów pojedynczej nośnej od + 2 do +22 dBmV. Często więcej niż jedna nośna jest jednocześnie odbierana, a całkowita odebrana moc jest proporcjonalnie większa niż +12dBmV. Jeśli odbywa się to przy różnych częstotliwościach, procesor RF-IPPV może jednocześnie odbierać, demodulować oraz dekodować cztery modulowane nośne, przy czym tylko nie nadmiarowe dekodowane komunikaty wysyłane są z pulpitu operatora procesora RF-IPPV do nadrzędnego sterownika systemowego, poprzez szeregowy interfejs RS 232.

Wejściowym elementem procesora RF-IPPV jest moduł wejściowy 800. Na wyjściu modułu czasowego 800 wyprowadzony jest sygnał wejściowy dla zespołu bloków o impedancji zamykającej 75 omów. Ten zespół bloków zawiera filtr środkowo-przepustowy, wzmacniacz wstępny oraz układ podziału mocy, który rozdziela doprowadzany sygnał RF na cztery moduły odbiorników RF dla kanałów A-D. Filtr środkowo-przepustowy przenosi pasmo T8 przy pomijalnym tłumieniu i zniekształceniu, kiedy eliminuje sygnały pasmowe. Wzmacniacz wstępny kompensuje straty spowodowane wstawieniem filtru oraz układu podziału mocy. Sygnały RF doprowadza się do złączy RF modułu wejściowego do czterech odbiorników RF. Moduł wejściowy ma w przybliżeniu wzmocnienie 1dB tak, aby sygnał doprowadzany do odbiorników RF 810-813 w przybliżeniu wynosił + 13dBmV. Wszystkie współosiowe połączenia wewnętrzne z procesorem RF-IPPV, z wyjątkiem doprowadzanego sygnału RF, mają znamionową rezystancję zamykającą wynoszącą 50 omów. Zespół kabli, doprowadzający stałe napięcie + 24 V i uziemiający prowadzi się bezpośrednio od zasilacza (nie pokazanego) do modułu wejściowego 800. Moduł wejściowy 800 nie jest połączony bezpośrednim interfejsem z modułem pulpitu operatora 840. Wszystkie inne zespoły odbiornika i syntezatora w procesorze RF-IPPV, są połączone wewnętrznie z modułem pulpitu operatora 840.

Drugi główny blok konstrukcyjny procesora RF-IPPV stanowi odbiornik RF. W przedstawionym na fig. 6 procesorze występują cztery moduły odbiorników RF 810 do 813 dla kanałów A-D. Są to funkcjonalne równoważne zespoły, przy czym trzy z nich zachowują rezystancję zamykającą 50 omów w porcie wyjściowym analizatora mocy sygnału SSA 830, wobec czego zespoły te ’ można wzajemnie zmieniać. Czwarty moduł odbiornika 813 (kanał D) jest współosiowo połączony z analizatorem mocy sygnału SSA 830. Odbiornik RF przekształca sygnał kierowany przez moduł wejściowey 800, przy czym wykorzystuje sygnał wyjściowy syntezatora częstotliwości, który stanowi lokalny oscylator wysokiej częstotliwości. Częstotliwość wyjściowa każdego syntezatora 820 do 823 mieści się w zakresie 22,5 do 28,4 MHz, a korzystnie 26,2 do 28,4 MHz, w zależności od zakresu częstotliwości wejściowej od 11,8 do 17,7 MHz, lub korzystnie od 15,5 do 17,7 MHz. Sygnał warunkowy IF ma częstotliwość środkową 10,7 MHz. Ceramiczne filtry IF o częstotliwości środkowej 10,7 MHz tłumią sąsiednie kanały oraz inne składowe wynikowe mieszania, a przenoszą zamierzony sygnał. Sygnał IF filtrowany wąskopasmowy jest następnie poddany detekcji w układzie, który zapewnia zgrubną ocenę mocy sygnału RSSI. Napięcie RSSI na wyjściu, jest napięciem stałym proporcjonalnym do poziomu odbieranego sygnału RF. Napięcie RSSI doprowadza się do modułu pulpitu operatora, razem z innymi sygnałami, za pomocą zespołu kabla wstęgowego interfejsu odbiornika RF. Informacja RSSI wskazuje poziom sygnału zwrotnego RF terminalu zdalnego, który został odebrany przez procesor RF-IPPV. Informacja ta jest doprowadzona do sterownika systemowego.

Dane RSSI dla określonego terminalu wskazują terminale które wymagają rekalibracji. W tym celu sterownik systemowy prowadzi wykazy RRSI danych zbyt małych lub zbyt dużych dla terminali, tak aby unikatowe adresy tych terminali można było wprowadzić do kolejki dla rekalibracji. Taka rekalibracja nie jest okresowa, lecz wykonuje się ją na zasadzie pierwszeństwa

169 709 wyższego rzędu, to jest według równoważnego pierwszeństwa względem nowych terminali, które wymagają kalibracji po raz pierwszy. Ponadto, zestawione w tabelę dane RSSI w pewnym okresie czasu mogą być wykorzystane, aby określić przebiegi charakterystyki zbocze/nachylenie dla wszystkich 23 kanałów, poprzez które można wysyłać komunikaty z określonego terminalu zdalnego. Przebiegi charakterystyk zbocze/nachylenie są następnie przesyłane do terminalu zdalnego, tak aby ten terminal mógł określić właściwe poziomy nadawania dla wszystkich kanałów kategorii 1 i kategorii 2 z optymalnego wyniku dla kanału kalibracji.

Główna funkcja odbiornika RF obejmuje demodulację kluczowania dwójkowego z przesuwem fazy (BPSK) sygnału IF o częstotliwości 10,7 MHz. Ten sygnał demoduluje się przy wykorzystaniu podwójnego zrównoważonego mieszacza. Strumień danych demodulowanych filtruje się i synchronizuje. Wykryte dane kodowane zgodnie z kodowaniem Millera 20 kbajtów/sekundę doprowadza się do modułu pulpitu operatora. Funkcje demodulacji RSSI oraz BPSK są wykonywane przez każdy z czterech odbiorników RF 810 do 813. Sygnał IF 10,7 MHz filtrowany wąskopasmowo o poziomie około + 13dBmV przechodzi z odbiornika RF 813 (kanał D) do modułu analizatora mocy sygnału 830.

Skojarzony z działaniem odbiornika RF jest analizator mocy sygnału 830. Funkcja analizatora mocy sygnału sprowadza się do wykrywania poziomu sygnału IF 10,7 MHz, doprowadzonego z zespołu odbiornika RF, wybranego dla kalibracji. Sygnał wyjściowy tego odbiornika nie podlega automatycznej regulacji wzmocnienia AGC, a więc wszelkie zmiany poziomu wejściowego sygnału RF doprowadzonego do procesora RF-IPPV powodują zmiany poziomu sygnału IF 10,7 MHz doprowadzonego do modułu SSA. Kiedy system zwrotny RF podlega kalibracji po detekcji sygnału IF 10,7 MHz, modułu SSA zapewnia doprowadzenie do pulpitu operatora 840 wskazania o tym czym poziom transmisji terminalu/modułu opowiada odebranemu poziomowi sygnału + 12dBmV. Pulpit operatora 840 przekazuje informację do bloku zarządzającego systemem poprzez interfejs RS 232. Aż do następnego cyklu kalibracji blok zarządzający systemem przesyła instrukcje do terminalu zdalnego, aby wykorzystywał poziom sygnału transmitowanego, zgłoszonego przez pulpit operatora.

Sygnał IF + 13 dBmV, 10,7 MHz, ma zakończenie na 50 omowym wejściu modułu SSA. Dwa wzmacniacze buforowe zapewniają wzmocnienie w przybliżeniu 30 dB dla sygnału IF. Wzmocniony sygnał IF poddaje się detekcji wartości szczytowej w układzie diodowym. Drugi układ diodowy jest podobnie spolaryzowany napięciem stałym. Te dwa układy diodowe są zsumowane i zapewniają kompensację temperaturową, zgodnie ze znanymi sposobami. Sygnał wyjściowy dokładnie odtwarza poziom sygnału IF, ponieważ składowe stałe diod znoszą się wzajemnie. Ten sygnał powstały w wyniku detekcji filtruje się i dodatkowo wzmacnia. Końcowy wyjściowy sygnał prądu stałego proporcjonalny do poziomu sygnału IF, doprowadza się do pulpitu operatora.

Syntezator częstotliwości sterowany przez nadrzędny sterownik systemowy syntezuje częstotliwości w celu demodulowania doprowadzonych nośników danych. Syntezator częstotliwości jest oscylatorem lokalnym dla przetwarzania pojedynczej częstotliwości w odbiorniku RF. Zespół syntezatora jednej częstotliwości zawiera cztery osobne zespoły 820 do 823. Pulpit operatora 840 dostarcza za pośrednictwem rozkazów danych szeregowych informację dostrojenia częstotliwości. Cztery zespoły 820 do 823 syntezatora częstotliwości oznacza się jako syntezatory częstotliwości A, B, C, D, co odpowiada czterem odbiornikom RF 810 do 813. Łącznie jest sześćiedziesiąt częstotliwości w paśmie kanału T8 i można je wybierać za pomocą pulpitu operatora 840. W rozwiązaniu według wynalazku wykorzystuje się tylko 23 częstotliwości. Wyjściowy zakres częstotliwości mieści się korzystnie w granicach od 25,1 do 28,4 MHz i jest przetwarzany na górną część pasma T8, tj. od 14,4 do 17,7 MHz. Rozdzielczość częstotliwości wynosi 100 kHz. Wyjściowy sygnał ma typowo poziom +17dBm.

Każdy zespół syntezatora częstotliwości zawiera dzielnik częstotliwości drgań, synchroniczną pętlę fazową PLL, układ scalony IC oraz aktywny filtr pętli. Te elementy składowe tworzą razem synchroniczną pętlę fazową. Wyjściowa częstotliwość oscylatora ma spójną fazę i częstotliwość z oscylatorem kwarcowym 4 MHz częstotliwości własnej. Synchroniczna pętla fazowa zapewnia, że sygnał wyjściowy syntezatora jest widmowo czysty i ma właściwą częstotliwość. Wyjściowy sygnał oscylatora steruje wzmacniaczem przeciwsobnym. Ten układ przeciwsobny wykorzystuje się do zapewnienia wymaganego poziomu oscylatora lokalnego + 17 dBm.

169 709

Moduł wejściowy jest przedstawiony na fig. 7, w postaci schematu blokowego. Moduł wejściowy/dzielnika mocy zawiera środkowo-przepustowy filtr 900 wstępnego wybierania, wzmacniacz wstępny 910 oraz układ dzielący 930, dla zasilania czterech modułów odbiorników RF. Wzmocnienia modułu wejściowego zawierającego transformator 920 podano pod każdym elementem składowym.

Zespół syntezatora częstotliwości procesora RF-IPPV jest przedstawiony na fig. 8. Zawiera on cztery podzespoły płytek drukowanych. Każdy podzespół jest nastawiony na częstotliwość za pomocą pulpitu operatora 840 procesora RF-IPPV. Zakres syntezatora częstotliwości mieści się korzystnie w granicach od 26,2 MHz do 28,4 MHz, ewentualnie od 22,5 do 28,4 MHz. Strojeniowa rozdzielczość wynosi 100 kHz. Każdy z czterech podzespołów syntezatora częstotliwości można nastawić na dowolny z 60 kanałów w zakresie od 22,5 do 28,4 MHz. Wyjściowy sygnał RF podzespołu syntezatora częstotliwości jest sygnałem oscylatora lokalnego jednego z czterech odbiorników RF w procesorze RF-IPPV. Oscylator lokalny jest stroną wysokoczęstotliwościową, wobec czego zakres RF od 15,5 do 17,7 MHz zostaje tworzony stosownie do odbiornika IF 10,7 MHz. Na fig. 8 schemat blokowy odnosi się do jednego podzespołu syntezatora częstotliwości.

Kwarc 1000 o podstawowym rodzaju drgań 4 MHz dołączony jest do wzmacniacza sprzężenia zwrotnego 1001 o dużym wzmocnieniu. Wzmacniaczjest częścią urządzenia o dużej skali integracji Ul synchronicznej pętli fazowej, korzystnie typu MC145158. Wyjściowy sygnał o częstotliwości 4 MHz doprowadzony jest wewnątrz urządzenia U1 do licznika 1002, z częstotliwościowym podziałem przez 40. Wyjściowy sygnał tego licznika 1002 jest sygnałem odniesienia 100 kHz, który wewnątrz urządzenia U1 doprowadza się do detektora 1003 częstotliwości i fazy.

Detektor 1003 częstotliwości i fazy porównuje dwa wejściowe sygnały (odniesienia - 100 kHz oraz regulowany -100 kHz) i wytwarza impulsy sygnału błędu, kiedy te dwa sygnały wejściowe nie mają jednakowej częstotliwości i fazy. Impulsy te stroją oscylator, tak aby sygnał o regulowanej częstotliwości 100 kHz uzyskiwał taką samą częstotliwość i fazę, jak sygnał odniesienia 100 kHz, kiedy to wyjściowy sygnał syntezatora częstotliwości ma prawidłową częstotliwość. Różnicowe sygnały błędu z detektora 1003 fazy i częstotliwości doprowadza się z urządzenia U1 do filtru pętki 1004 oraz współpracujących elementów. Filtr pętli 1004 filtruje sygnały błędu i przetwarza strojeniowe napięcie pojedynczej końcówki, które steruje oscylatorem 1005. Oscylator 1005 zawiera tranzystor Q1 oraz współpracujące z nim elementy. Oscylator 1005 jest tak skonstruowany, że strojeniowe napięcie na wejściu zapewnia częstotliwości wyjściowe, które zawierają żądany zakres wyjściowy od 22,5 do 28,4 MHz lub korzystnie od 26,2 do 28,4 MHz. Wyjście oscylatora połączone jest buforowym wzmacniaczem Q2, 1006. Buforowy wzmacniacz 1006 ma stosunkowo dużą impedancję i izoluje oscylator od dwumodułowego dzielnika U2,1008 i wzmacniacza Q3, Q4,1009. Buforowy wyjściowy sygnał oscylatora doprowadza się do dwumodułowego dzielnika U2, w którym częstotliwość jest dzielona przez 10 lub 11. Programowalny dzielnik U2 razem z dzielnikami A oraz N-1007, tworzą całkowity podział według zależności Nt= 10 XN + A. Czynniki N oraz A są programowane za pomocą pulpitu operatora 840 za pomocą rozkazów danych szeregowych procesora RF-IPPV, tak że Fwy = Nt X 0,1 MHz. Na przykład pulpit operatora nastawia Nt na 250 dla wyjściowej częstotliwości wynoszącej 25,0 MHz. Wartość Nt można nastawiać za pomocą pulpitu operatora na dowolną jedną z sześćdziesięciu wartości pomiędzy 225 a 284, a korzystnie pomiędzy 251 a 284. Funkcją sterującej linii dwumodułowej jest ustalenie kiedy urządzenie U2 dzieli przez dziesięć oraz kiedy dzieli przez 11.

Buforowy wzmacniacz Q2 także steruje wzmacniaczem mocy Q3, Q4, 1009. Występuje tu regulacja potencjometryczna (nie pokazana), którą wykorzystuje się w taki sposób, że poziom sygnału wyjściowego jest zbliżony do +17dBm. Wzmacniacz mocy jest dołączony do filtru dolnoprzepustowego 1010, który tłumi przede wszystkim drugą i trzecią harmoniczną wyjściowego sygnału syntezatora. Wyjście syntezatora częstotliwości o poziomie +17 dBm doprowadza się do współpracującego zespołu odbiornika RF procesora RF-IPPV.

Moduł odbiornika RF jest przedstawiony na schemacie blokowym na fig. 9 A-C. Są cztery osobne moduły odbiornika RF (RFRX). Na fig. 9A, każdy odbiornik zawiera wzmacniacz 1101, aby przetwarzać wejściowe sygnały na sygnał IF o częstotliwości 10,7 MHz. Wykorzystuje się

169 709 wysoki poziom wstrzykiwania. Sygnał IF przechodzi poprzez ceramiczne filtry 1104, 1105, aby stłumić sygnały kanałów sąsiednich i wynik zakłóceń.

Następnie sygnał IF przechodzi przez wzmacniacz 1106 i detektor poziomu 1115. Układ detektora daje zgrubną ocenę mocy sygnału RSSI. Układ detektora 1115 stanowi korzystnie znany element NE604AN. Sygnał wyjściowy RSSI jest analogowym napięciem, które przesyła się do modułu pulpitu operatora 840, dla przekształcenia na postać cyfrową i nadania do nadrzędnego sterownika systemowego. Sygnał IF jest następnie przekazany poprzez sprzęgacz kierunkowy 1108 do zewnętrznego portu w celu wykorzystania przez moduł analizatora mocy sygnału SSA. Sygnał IF jest następnie wzmacniany i kierowany do demodulatora.

Nawiązując do fig. 9B, demodulator korzystnie zawiera podwajacz częstotliwości 1125 i oscylator 1130 synchronizowany iniekcyjnie dla odtwarzania nośnika danych. Odtwarzanie danych, jak przedstawiono na fig.9C, osiąga się za pośrednictwem modemowego filtru, zegarowego układu odtwarzania oraz układu próbkującego. Sygnał wyjściowy demodulatora stanowi dane cyfrowe.

Przedstawiony na fig. 10 analizator mocy sygnału odbiera sygnał wskazujący moc sygnału z odbiorników RF. Moduł analizatora mocy sygnału SSA wykorzystuje się dla dokonania pomiaru mocy transmitowanych danych o dużej dokładności. Sygnał RF, który ma być mierzony, doprowadza się z jednego z modułów odbiorników RF, na przykład z kanału D. Moduł analizatora mocy sygnału zawiera wzmacniacz wstępny 1200, 30 dB, detektor poziomu 1201 oraz stopień buforowy 1202. Sygnał wyjściowy jest napięciem analogowym, które przesyła się do modułu sterownika/procesora dla przetwarzania w postać cyfrową i transmisji do sterownika systemowego. Dwie oddzielne diody wykorzystuje się do kompensacji temperatury przed doprowadzeniem do wzmacniacza różnicowego 1203, co oznacza, ze dioda 1204 zapewnia kompensację dla diody 1201.

Na fig. 11 przedstawiono zespół sterownika procesora RF-IPPV, który konfiguruje syntezatory, monitoruje moc sygnału, dekoduje komunikaty odbierane przez odbiorniki RF, sprawdza komunikaty co do ważności oraz wysyła komunikaty do sterownika systemowego. Moduł sterownika zawiera interfejs użytkownika (klawiaturę i wyświetlacz) dla diagnostyki, zgłaszania błędów i konfiguracji bez przełączania.

Pulpit operatora zawiera sześć bloków funkcjonalnych, jak przedstawiono na fig. 11. Są to mikroprocesor 1300, typu 80188, podsystem pamięci, interfejsy odbiorników, zawierające procesory 8097 oraz dwuportowe pamięci o dostępie swobodnym dla każdego odbiornika, interfejs sterownika systemowego oraz interfejs panelu frontowego.

Mikroprocesor sterujący 1300 zastosowany w module sterownika jest typu Intel 80188. Jest to 16-bitowy procesor, który zawiera 2 kanały bezpośredniego dostępu do pamięci (DMA), 4 przerwania, 3 zegary, 13 dekodowanych zakresów adresowych oraz wewnętrzny interfejs 8-bitowy.

Pamięciowy podsystem zawiera dynamiczną pamięć 256 K o dostępie swobodnym RAM 1380 dla komunikatu i zmiennej pamięci, nieulotną pamięć 2 K o dostępie swobodnym RAM 1370 dla parametrów oraz gniazd wtyczkowych pamięci stałej 128 K kasowalnej i programowalnej EPROM 1360, dla programowania pamięci.

Dwie dynamiczne pamięci 256K o dostępie bezpośrednim DRAM są wykorzystywane do układu DRAM. Służą one do przechowywania w pamięci, na przykład grupowych parametrów statystycznych, ważnych odbieranych komunikatów, wyników kalibracji itp., dla terminali zdalnych tego systemu. Zgodnie z tym, pamięci te muszą być odpowiedniej wielkości, aby przechowywały dane pakietowe. Kiedy dane komunikatów są transmitowane do sterownika systemowego, kasuje się tablice dla zapisu danych komunikatu terminala. Za każdym razem, kiedy występuje cykl odczytu do EPROM, to jest wykonywany cykl regeneracji CAS (system antykolizyjny) przez RAS wyborem adresu wiersza, odnośnie układu DRAM. Normalne doprowadzenia kodu EPROM powinny wystarczyć, aby utrzymać stan regeneracji DRAM. Jeśli występuje więcej niż 15 us między dostępem ERPOM, sterownik DMA będzie odczytywał EPROM. Dla dostępu do układu DRAM wykorzystuje się LCS 80188. Po kasowaniu, LCS trzeba programować dla aktywnego zakresu pamięci. Po wstępnym nastawieniu sterownika DMA następuje regeneracja bez interwencji środków programowych.

169 709

Dwa gniazda EPROM mają połączenie z pamięcią programową 128K. Gniazda te mogą wykorzystywać dowolną pamięć EPROM od typu 2764 do 27512. Jedno gniazdo ma dostęp przez UCS, a drugie gniazdo przez MCS3. Po kasowaniu układ UCS będzie aktywny w zakresie pamięci od szesnastkowego FFBFO do FFFFF. Układ MCS3 trzeba programować dla zakresu aktywnego. Jedna pamięć EEPROM 1370 2K, jest wykorzystywana dla nieulotnego zapisu informacji o konfiguracji. Programista musi zachować ostrożność, aby nie wykonywać dostępu do EPROM przez 10 ms po zapisaniu bajtu do tego elementu. Nie ma opóźniania regeneracji po cyklu odczytu. Mikroukład ten uzyskuje dostęp za pomocą MCSO. Układ MCSO trzeba programować dla zakresu aktywnego.

Każdy kanał odbiornika RF zawiera wyspecjalizowany Intel 8097 1310-1340, jako element interfejsowy. Procesor 8097 dekoduje i porządkuje w ramki dane kodowane kodem Millera pochodzące z modułu odbiornika RF (RFRX), monitoruje poziom mocy sygnału każdego modułu RFRX, jak również modułu analizatora mocy sygnału (SSA) oraz zmienia częstotliwość modułu syntetyzera RF (SYN).

Każdy procesor 8097 ma swoją własną dwuportową pamięć o dostępie swobodnym RAM 1311-1341, o pojemności 1 kbajt. Te dwuportowe pamięci są wykorzystywane do przesyłania danych i rozkazów pomiędzy procesorami 8097 z elementami 80188. Pamięć zawiera mechanizm dla przerwań dwukierunkowych. Oprogramowanie może określać dowolny wygodny protokół w celu wykorzystywania pamięci i przerwań. Pamięci EPROM 1312-1341 wykorzystuje się dla przechowywania programów dla procesorów 8097.

Konwencjonalny mikroukład uniwersalnego asynchronicznego odbiornika-nadajnika UART 8250 jest wykorzystywany do wykonania szeregowego interfejsu 1350 połączonego z blokiem zarządzającym systemem. Jedno z przerwań elementu 80188 dochodzi do mikroukładu UART 8250, tak że kanał szeregowy był sterowany przerwaniami. Mikroukład 8250 może działać przy częstotliwościach do 38,4kbodów.

Są dostępne sygnały uzgodnienia modem (RTS, DTR, itd.). Multiplekser w sterowniku systemowym wykorzystuje lub pomija te sygnały, w zależności od potrzeby. Odbiornik uzyskuje konfigurację, jako urządzenie końcowe transmisji danych (DTE), podobnie jak znana foniczna płytka procesora.

Przedni panel zawiera klawiaturę 860 i wyświetlacz ciekłokrystaliczny 850. Klawiatura 860 korzystnie ma szesnaście klawiszy, zawierających cyfry dziesiętne od 0 do 9 oraz klawisze funkcjonalne, takie jak wspomagający, następna stronica, następny wiersz, wprowadzenie, kasowanie oraz menu.- Układ klawiatury i wyświetlacza tworzy konfigurację bez przełączników, wskazanie błędów oraz lokalny dostęp programów diagnostycznych i wbudowanego testowania.

Wyświetlacz ciekłokrystaliczny dla czterech wierszy o dwudziestu znakach ma dostęp za pośrednictwem dwóch rejestrowanych portów. Dane wyświetlacza ładuje się do jednego portu, rozkazy bramkujące ładuje się do drugiego portu. Bramkowanie impulsów do układu wyświetlacza jest stosunkowo powolne (1 ms).

Kiedy wciska się klawisz, wytwarza się przerwanie doprowadzane do elementu 188. Kodowane dane klawisza można identyfikować przez odczytanie rejestru 4-bitowego. Kiedy ten rejestr uzyskuje dostęp, to przerwanie kasuje się. Układ logiki bloku klawiszy zawiera obwód likwidowania zakłóceń na styku, który zapobiega innemu przerwaniu, do czasu aż nie nastąpi koniec opóźnienia likwidującego zakłócenia na styku.

Moduł sterownika służy także do rozdziału mocy dla procesora RF-IPPV. Moduł sterownika przełącza zasilanie do elementów według potrzeb. Każdy kabel, który łączy tę płytkę z odbiornikiem RF lub syntezatorem, zawiera 4 linie +12V, 3 linie -12V, 3 linie +5V oraz 6 linii uziemiających.

Dla monitorowania stanów występuje 12 diod świecących LED z przodu procesora RF-IPPV. Osiem diod świecących, po dwie na każdy odbiornik, 1313-1343 wskazuje stany 4 odbiorników. Przewidziano również bank 1390 czterech diod świecących. Dwie diody wskazują aktywność portu szeregowego. Jedna dioda wskazuje stan bufora, a ostatnia dioda wyświetla stan zasilania. Te cztery diody są pokazane jako diody świecące banku 1390 dołączonego do magistrali systemowej poprzez przerzutnik zatrzaskowy.

169 709

Gdy dane zostaną odebrane w kanale, to górna dioda świecąca tego kanału będzie migać na zielono. Dolna dioda każdego kanału będzie zielona jeśli kanał jest dozwolony i czerwona jeśli kanał jest zabroniony. Wprowadzenie nieważnej częstotliwości do nadrzędnego sterownika systemowego lub do panelu wejściowego powoduje, że kanał jest zabroniony. Normalnie wszystkie kanały powinny być dozwolone.

W warunkach mało prawdopodobnych, gdy jeden z odbiorników ulegnie uszkodzeniu przy samotestowaniu, górna dioda tego kanału będzie ciągle czerwona, a dolna będzie błyskała na czerwono.

Dwie diody świecące zaznaczone TXD i RXD wskazują aktywność portu szeregowego łączącego procesor RF-IPPV ze sterownikiem systemowym. Jeśli dane są przesyłane z procesora RF do sterownika systemowego, to światło TXD będzie migotać. Przeciwnie, jeśli dane są odbierane przez procesor RF ze sterownika systemowego, to światło RXD będzie migotać.

Dioda świecąca zaznaczona Buffer wskazuje stan bufora pomiędzy procesorem RF i sterownikiem systemowym. Jeśli ta dioda jest wyłączona, to nie ma danych w buforze dla sterownika systemowego. Jeśli ta dioda jest zielona, to bufor jest zapełniony mniej niż w połowie. W miarę jak bufor przechodzi na zapełnienie w połowie, to dioda przejdzie z koloru ciągłego zielonego na błyskające zielone. Jeśli bufor zostanie całkowicie zapełniony, to świecenie diody zmieni się na błyskanie na czerwono. W warunkach normalnych bufor nie powinien nigdy zostać kompletnie zapełniony, to świecenie diody zmieni się na błyskanie na czerwono. W warunkach normalnych bufor nie powinien nigdy zostać kompletnie zapełniony.

Dioda świecąca zaznaczona Power będzie zielona gdy włączone jest zasilanie. Po włączeniu zasilania dioda ta będzie krótko czerwona, a następnie zmieni się na kolor zielony. Jeśli procesor RF kiedykolwiek nie wróci do normy, to ta dioda świecąca przejdzie na krótko na kolor czerwony, podczas gdy procesor RF ponownie się uruchomi.

Program sterownika automatycznego wybierania częstotliwości RF-IPPV nadrzędnego sterownika systemowego razem z procesorem RF-IPPV odpowiada za automatyczne wybieranie częstotliwości, aby zastosować je w nadajniku modułu RF-IPPV, współpracującego z terminalami zdalnymi. Proces automatycznego wybierania częstotliwości zapewnia, że dane przesyłane z terminali zdalnych do procesora RF są nadawane na częstotliwościach przy minimalnym szumie interferencyjny, tak że przepustowość danych jest maksymalizowana. Sterownik automatycznego wybierania częstotliwości monitoruje zbiór ważnych odpowiedzi, odbieranych na każdej z tych częstotliwości za pomocą procesora RF-IPPV oraz określa odpowiednią bitową stopę błędów BER dla każdej częstotliwości. Jeśli bitowa stopa błędów zwiększa się powyżej uprzednio określonego punktu, sterownik automatycznego wybierania częstotliwości zmienia częstotliwość w oparciu o metodologię wybierania określonej częstotliwości.

Rozwiązanie według wynalazku umożliwia każdemu terminalowi zdalnemu generowane, a sternikowi systemowemu gromadzenie danych statystycznych dotyczących oglądalności w określonych momentach czasu. Generowane i gromadzone dane statystyczne oglądalności mogą zawierać różnorodne dane, które mogą być stwierdzone przez terminale zdalne, zwłaszcza dane sylwetki oglądającego lub dane programu telewizyjnego. Dane sylwetki oglądającego obejmują informacje, kto w gospodarstwie domowym ogląda określony program telewizyjny, wiek tej osoby, jej płeć itd. Dane dotyczące programu telewizyjnego obejmują informacje, który kanał telewizji jest oglądany w określonym czasie, poziom natężenia dźwięku oglądanego kanału, luminancję kanału telewizyjnego, itd. W korzystnym przykładzie wykonania według wynalazku, kanał telewizyjny oglądany przez jednego lub więcej abonentów jest podstawą do określenia danych statystycznych o oglądalności, które są generowane i gromadzone.

Na figurze 13 przedstawiono różne lokacje pamięci znajdującej się wewnątrz każdego terminalu zdalnego STT. Każdy terminal zdalny STT posiada wiele szczelin gromadzenia, które stanowią lokację pamięci czasu zapisu RTSL, lokację pamięci kanału CSL (lokacja pamięci danych statystycznych dotyczących oglądalności) oraz lokację pamięci kodu czasu TCSL. Zgodnie z przykładem wykonania według wynalazku, sterownik systemowy generuje ogólne żądanie, które określa cztery czasy zapisu, w których moduł RF-IPPV powinien rejestrować kanał do jakiego nastrojony jest terminal zdalny. Te czasy rejestracji są przechowywane w lokacjach pamięci czasu zapisu RTSLi do RTSL4 w każdym terminalu zdalnym, które są korzystnie utworzone z lokacji pamięci trwałej (NVM 503 na fig. 4), ale może być również lokacją pamięci o dostępie swobodnym.

169 709 23

Te czasy zapisu mogą być wewnątrz każdego dogodnego okresu czasu jak dzień, tydzień, dwa tygodnie, i temu podobnie.

Dla ilustracji przyjęto, ze sterownik systemowy przekazuje do modułu RF-IPPV instrukcje rejestracji nastrojenia kanału terminalu zdalnego na niedzielę o 19:00, wtorek o 21:00, czwartek o 20:00, oraz czwartek o 22:00 w okresie jednego tygodnia. Jak wyjaśniono, te cztery czasy zapisu są przechowywane w czterech lokacjach pamięci czasu zapisu (RTSL-ι do RTSL4), znajdującej się w pamięci trwałej NVM 503. Zegar czasu rzeczywistego wyprowadzony z 4 MHz zegara kwarcowego 501 (fig. 4) utrzymuje bieżący czas rzeczywisty dla każdego modułu RF-IPPV. Aby utrzymać go dokładnie 1 równomiernie, zegar ten musi być uaktualniony okresowo przez sterownik systemowy za pomocą żądania przekazanego w kierunku zstępującym.

Mikroprocesor 504 przeprowadza okresowo porównanie pomiędzy różnymi czasami zapisu przechowywanymi w pamięci trwałej NVM503 i wartością zegara czasu rzeczywistego, a gdy nastąpi dopasowanie, to moduł RF-IPPV rejestruje w lokacji pamięci kanału CSL odpowiadający czasowi zapisu kanał wówczas nastawiony przez terminal zdalny. Nawiązując do fig. 4, lokacja pamięci kanału znajduje się wewnątrz pamięci 503, i jest zapisywana pod kontrolą mikroprocesora 504. Mikroprocesor otrzymuje dane o aktualnie oglądanym kanale poprzez magistralę danych 490 z mikroprocesora 400 (fig. 3) terminala zdalnego. Mikroprocesor 400 otrzymuje dane aktualnie oglądanego kanału z pamięci trwałej NVM 470.

Dane statystyczne dotyczące oglądalności są zawarte w odpowiedzi oglądalność/zdarzenie przesyłanej w kierunku wstecznym do sterownika systemowego. Na przykład, odpowiedź ta zawiera informacje dotyczące liczby bajtów w komunikacie, rodzaju komunikatu, adresu cyfrowego terminalu zdalnego STT, czasu zapisu 1 czasów kanałów, które były dostrojone przez terminale zdalne STT w tych czasach zapisu oraz każde dane zakupu IPPV. Jednakże zawartość odpowiedzi nie jest ograniczona do tych danych, ale może zawierać również inne dane reprezentujące inne dane statystyczne oglądalności odniesione do poszczególnych widzów oglądających program telewizyjny lub dane odpowiadające stanowi samego odbiornika telewizyjnego.

W korzystnym przykładzie, czas zapisu wysyłany do terminali zdalnych jest utworzony z wielobitowej wielkości, która jednoznacznie oznacza przynajmniej jeden określony czas w przyszłości, w których będą rejestrowane żądane dane statystyczne dotyczące oglądalności. Numer właściwego czasu, który może występować w tym przypadku jest określony za pomocą następującego wzoru:

numer właściwego czasu = 2^b, gdzie b równa się liczbie wykorzystywanych bitów. Na przykład, jeśli czas zapisu zawierał 16-bitową wielkość, która jednoznacznie określała przedział jednej minuty, to 2¹6 lub 65 536 różnych przedziałów jednominutowych może być reprezentowanych. Dla danych 60 minut w godzinie i 24 godzin w ciągu doby, rozdzielczość ta teoretycznie odpowiada każdemu przedziałowi jednej minuty w okresie 45 dni (65 536/60/24 = 45,5...). Może być zastosowana większa lub mniejsza ilość bitów, dając większą lub mniejszą rozdzielczość (na przykład poniżej sekundy) i/lub dłuższy lub krótszy okres czasu.

Po przesłaniu czasu zapisu do każdego terminala zdalnego, jest on przechowywany w lokacji pamięci czasu zapisu RTSL związanej z określoną zaadresowaną szczeliną gromadzenia. Następnie, gdy czas zapisu przechowywany w określonej szczelinie gromadzenia pokrywa się z czasem bieżącym zegara czasu rzeczywistego terminalu zdalnego, to dane oglądanego wówczas kanału zostaną zapisane w lokacji pamięci kanału CSL, dla tej szczeliny gromadzenia, a kod czasu odpowiadający czasowi bieżącemu zostanie zapisany w odpowiadającej lokacji pamięci kodu czasowego. Ze względu na możliwość, że terminal zdalny i towarzyszący mu odbiornik telewizyjny mogą być nie używane w tym czasie, może być również zastosowane zabezpieczenie, umożliwiające również zapis stanu włączenia/wyłączenia terminala zdalnego.

Nawiązując do schematu blokowego terminala zdalnego z fig. 3, zasilacz mocy zawiera pomocnicze wyjście prądu zmiennego AC, do którego może być dołączony odbiornik telewizyjny. Gdy oglądający wyłączy terminal zdalny poprzez zewnętrzny blok klawiszowy, to wyjście prądu zmiennego AC zostanie wyłączone i odbiornik telewizyjny również zostanie wyłączony. Czy

169 709 wyjście AC jest włączone czy wyłączone, jest kontrolowane przez mikroprocesor 400, a informacje stanu mogą być zapisane wraz z danymi oglądanego kanału w lokacji pamięci kanału.

Jak to już omówiono mogą być zapisane różne rodzaje danych statystycznych oglądalności, gdy czas zapisu jest równy wartości zegara czasu rzeczywistego. Dla wygody rodzaje danych, które mogą być monitorowane i zapisane w terminalu zdalnym STT, mogą być podzielone na dwie kategorie. Jedną kategorią są dane dotyczące sylwetki oglądającego, a drugą dane dotyczące stanu telewizora. Dane sylwetki oglądającego obejmują dane identyfikujące widza oglądającego program telewizyjny, wiek oglądającego i jego płeć. Nawiązując ponownie do fig. 3, przedstawiono tu klawiaturę 440 dla wprowadzania rozkazów i danych przez użytkownika terminala zdalnego. Klawiatura ta może być również użyta przez oglądającego program telewizyjny do wprowadzenia jego identyfikacji przed lub w trakcie programu telewizyjnego. Dane te zostają wówczas zapisane wraz z innymi danymi statystycznymi oglądalności w pamięci trwałej NVM 503 lub innej pamięci i mogą być włączone w odpowiedzi przekazywane w kierunku wstecznym do sterownika systemowego oraz porównane z danymi sylwetki abonenta, aby określić rodzaj widowni dla różnych programów telewizyjnych.

Dodatkowo, do danych wprowadzonych z klawiatury przez oglądającego program telewizyjny, może być włączony właściwy kod identyfikacji zdalnego terminala przypisany do różnych zdalnych terminali, stanowiąc dane statystyczne dotyczące oglądalności przesyłane w kierunku wstecznym dla porównania z danymi abonenta zapisanymi przez sterownik systemowy. Dane abonenta odniesione do określonego zdalnego terminalu, przeciwnie do poszczególnych widzów, mogą być użyte do określania wzoru oglądania w obrębie całych rodzin, a nie dla indywidualnego oglądającego. Dla tak gromadzonych informacji nie jest konieczne wprowadzanie przez indywidualnego widza jego identyfikacji na klawiaturze terminalu zdalnego, ponieważ określony kod identyfikacji terminalu zdalnego jest już zapisany w określonym terminalu zdalnym.

Dane stanu telewizji mogą obejmować takie dane jak oglądany kanał telewizyjny, stan włączenia/wyłączenia telewizora, poziom natężenia dźwięku telewizora, luminacji obrazu itd. Informacje te są bezpośrednio dostępne dla modułu RF-IPPV i terminalu nadrzędnego i zapisane wraz z innymi danymi statystycznymi oglądalności w pamięci trwałej NVM 503 lub innej pamięci, następnie zostają przesłane w kierunku wstecznym do sterownika systemowego wraz z danymi dotyczącymi oglądającego.

Po upływie czasu zapisu oraz zapisaniu kodu kanału i czasu, sterownik systemowy może wysyłać rozkaz odpytywania, albo globalnie, albo adresowalnie, do terminali zdalnych, aby nastąpiło przekazanie zawartości przynajmniej jednej lokacji pamięci kodu kanału i czasu w kierunku wstecznym, do sterownika systemowego. W tym czasie każdy terminal zdalny przesyła odpowiedź zawierającą dane statystyczne oglądalności, korzystnie dane oglądalności kanału i kod czasu, do sterownika systemowego dla dalszego przetwarzania.

Wspomniany kod czasu jest zapisany w terminalu zdalnym i przesłany do sterownika systemowego, aby zapewnić sterownikowi systemowemu zdolność odróżniania, które informacje oglądanego kanału zostały zwrócone. Każda ze szczelin gromadzenia będzie programowana i gromadzona powtarzalnie dla różnych czasów zapisu, jest więc konieczna zdolność dopasowania zwrotnych informacji oglądalności z każdego terminalu zdalnego, do odpowiedniego punktu w czasie, w którym były wygenerowane. Na przykład jeśli terminal zdalny nie jest zdolny do zwrotu informacji o oglądanym kanale do szczeliny gromadzenia przed powtórnym programowaniem określonej szczeliny z innym czasem zapisu, to kod czasu zwrotnego służy jako wskazanie, że zwrotna informacja o oglądaniu kanału była wygenerowana dla poprzedniego cyklu programowania/gromadzenia. Jest to możliwe do zrealizowania, ponieważ sterownik systemowy jest zdolny do śledzenia czasów zapisu związanych z każdą szczeliną oraz porównania tych informacji ze zwrotnym kodem czasu.

Podobnie jak czas zapisu kod czasu jest wielobitową wielkością identyfikującą jednoznacznie punkt w czasie, wewnątrz określonego okresu. W zależnym przykładzie kod czasu jest utworzony z 8 bitów mających rozdzielczość przedziałów jednej godziny. W tym przypadku, używając wspomnianego juz wzoru, może być reprezentatywnych 2⁸, to znaczy 256 różnych przedziałów jednogodzinnych. Dla danych 24 godzin dziennie odpowiada to w przybliżeniu 10 dniom (256/24 = 10,6...).

169 709

Na figurze 14 przedstawiono diagram czasowy opisujący czasy zapisu wysłane do zdalnych terminali oraz wynikowe kody czasowe zwrócone do sterownika systemowego. W korzystnym przykładzie wykonania rozdzielczość czasu rejestracji RF1 do RT4 jest wyrażona w minutach, a rozdzielczość kodów czasowych TCn itd, jest podana w godzinach. Ponadto, wprowadzono cztery tory A do D, dla zapisu informacji o oglądalności kanału nie częściej niż cztery razy na godzinę.

Ta jednogodzinna rozdzielczość kodu czasu jest wystarczająca dla jednoznacznej identyfikacji godziny, w której była zaprogramowana określona szczelina. Przyjęto, że żadne dwa kolejne czasy zapisu dla określonej szczeliny nie wypadną w obrębie tej samej godziny, dlatego więc rozdzielczość jednej godziny dla kodu czasu jest dostateczna dla właściwej identyfikacji zwrotnej informacji o oglądalności. Tak więc, rozdzielczość kodu czasu nie jest związana z rozdzielczością czasu zapisu, lecz tylko z liczbą użytkowanych szczelin gromadzenia i od częstotliwości używania szczelin (w tym przypadku raz na godzinę). Ponieważ sterownik systemowy kontroluje czas, w którym była zaprogramowana określona szczelina, nie będzie żadnej dwuznaczności dotyczącej czasu zapisu, do jakiego odnieść zebraną informację o oglądalności, ponieważ każda szczelina gromadzenia nie jest nigdy użytkowana więcej niż raz na godzinę. Ponadto, ponieważ liczba bitów w kodzie czasu jest utrzymana na minimum, to ilość czasu koniecznego do przesyłania kodu czasu w kierunku wstecznym sterownika systemowego, jak również zminimalizowania, zmniejszając w ten sposób prawdopodobieństwo kolizji pomiędzy transmisjami z różnych terminali zdalnych.

Na przykład, nawiązując do fig. 14, przyjmując czasy zapisu Rti, RT2, RT3 i RT4 odpowiadające godzinom 7:10,7:25,7:351 7:50, czasy te mieszczą się w tym samym okresie jednej godziny (7:00 do 8:00). Gdy czas zapisu jest równy czasowi rzeczywistemu zegara w każdym terminalu zdalnym STT, to kanał aktualnie oglądany zostanie zapisany w lokacji pamięci kanału, a czas bieżący, w godzinnym przyroście, zostanie zapisany w lokacji pamięci kodu czasu. W przykładzie tym zawartość lokacji pamięci kodu czasu odpowiada okresowi godziny 7:00 do 8:00. Gdy każdy terminal zdalny STT kolejno zwraca zawartości swoich lokacji do sterownika systemowego, to sterownik ten określa wówczas, że zwrotne informacje dotyczą czasów zapisu mieszczących się w okresie 7:00 do 8:00, przeciwnie do poprzednich czasów zapisu we wcześniejszych cyklach programowanie/gromadzenie.

Okres czasu, który może być przedstawiony przez ośmiobitowy kod czasu nie pokrywa całkowicie okresu, który można przedstawić za pomocą 16 bitowego czasu zapisu, ale okres 10 dni używany jest za wystarczający dla stosownego umożliwienia modułom RF-IPPV przekazania ich danych statystycznych dotyczących oglądalności do sterownika systemowego.

Na figurze 15 przedstawiono diagram czasowy próbkowania dla programowania każdego modułu RF-IPPV z czasem zapisu i kolejnym gromadzeniem informacji oglądalności kanału, w korzystnym przykładzie wykonania. Każda szczelina może być użytkowana indywidualnie. Tak więc, chociaż sterownik systemowy przesyła czas zapisu w kierunku zstępującym do modułu RF-IPPV dla jednej szczeliny, to może on gromadzić poprzednio zapisane kanały i informacje kodu czasu dla innej szczeliny.

Początkowo, startując w czasie RTi można założyć, ze szczelina gromadzenia A została zaprogramowana przez sterownik systemowy zgodnie z czasem zapisu RT 1. Dodatkowo, przy RT 1, szczeliny gromadzenia B i C są w stanie programowania przez sterownik systemowy zgodnie z czasem zapisu RT2 i RT3, a szczelina gromadzenia D jest aktualnie odbierana przez sterownik systemowy.

W czasie zapisu RT1 sterownik systemowy wydaje globalny lub adresowalny rozkaz wysłania sygnału odpytywania przynajmniej jednego terminala zdalnego STT, aby zaczęły wysyłać w kierunku wstecznym zawartość swoich lokacji pamięci kanału CSL i lokacji pamięci kodów czasu TCSL odpowiadające zbieranej szczelinie A. Każdy terminal zdalny STT podejmie wówczas usiłowanie dla przekazania zawartości tej szczeliny gromadzenia A, a więc informacji o oglądalności do sterownika systemowego przez określony okres czasu.

Okresy programowania i gromadzenia są w przybliżeniu równo podzielone w cyklu jednej godziny, w której każda szczelina gromadzenia jest używana. Jeśli każda szczelina jest zaprogra26

169 709 mowana i gromadzona z mniejszą regularnością niż raz na godzinę, to okres gromadzenia może być odpowiednio dłuższy. Jednakże maksymalna ilość czasu dla gromadzenia może być dowolnie umieszczona w jednym cyklu czasowym (jednej godziny), ponieważ ta ilość czasu powinna wystarczyć aby otrzymać racjonalną prędkość odpowiedzi z większości terminali zdalnych. Dlatego, jak wskazano na diagramie, ponieważ (RT5 - RT1)/2, to czas gromadzenia wyznaczony dla każdej szczeliny musi być mniejszy od czasu jednego cyklu lub połowy czasu pomiędzy czasem jednego zapisu i następnego.

Postępując z biegiem czasu, okres gromadzenia dla szczeliny gromadzenia D upływa natychmiast przed czasem zapisu RT2. W punkcie tym przypuszczalnie otrzymuje się stosowaną odpowiedź z każdego terminala zdalnego STT dla tej szczeliny, i następnie zaczyna się okres programowania szczeliny D. Sterownik systemowy zaczyna wówczas ponownie programować tę szczelinę, przesyłając czas zapisu RT4 do każdego terminala zdalnego STT, który jest zapisany w każdym z nich, w lokacji pamięci czasu zapisu RCSL (patrz na fig. 13) dla tej szczeliny.

Przy czasie zapisu RT2 wygasa okres programowania szczeliny gromadzenia B, a sterownik systemowy wysyła globalny lub adresowalny sygnał odpytywania do przynajmniej jednego terminala zdalnego STT, aby rozpocząć okres gromadzenia danych statystycznych o oglądalności dla tej szczeliny. Następnie każdy terminal zdalny STT zaadresowany przez sygnał odpytywania rozpoczyna wysyłanie informacji o oglądalności (zawartości lokacji pamięci kanału i kodu czasu) dla szczeliny B, w kierunku wstecznym, do sterownika systemowego. Okres czasu rezerwowany dla nadchodzącego okresu gromadzenia jest taki sam jak opisano dla szczeliny gromadzenia A. W tym okresie czasu, jak wynika z fig. 15, szczeliny gromadzenia A, C i D są w tym określonym programie lub stanie gromadzenia niezależne od siebie.

Bezpośrednio przed czasem zapisu RT3, kończy się okres gromadzenia dla szczeliny gromadzenia A, a sterownik systemowy przechodzi do ponownego programowania tej szczeliny z nowym czasem zapisu RT5. Dzięki temu punktowi w czasie, wiele terminali zdalnych STT odpowiadających na sygnał odpytujący do gromadzenia danych ma wystarczającą sposobność do zwrotu swoich danych statystycznych o oglądalności do sterownika systemowego. Jak przy opisanym już sygnale odpytywania do gromadzenia danych, sterownik systemowy może programować terminale zdalne STT globalnie lub w sposób adresowalny. Gdy szczelina gromadzenia zostanie ponownie zaprogramowana z nowym czasem zapisu, to istniejące informacje zapisane w tych szczelinowych lokacjach pamięci kanału i kodu czasu zostaną skasowane aby zapobiec powtórnej transmisji tych samych danych do sterownika systemowego.

Przy czasie zapisu RF3 kończy się okres programowania szczeliny gromadzenia C, a sterownik systemowy wysyła sygnał odpytywania w kierunku zstępującym do przynajmniej jednego terminala zdalnego STT, aby rozpocząć okres gromadzenia dla tej szczeliny. Ilość czasu wyznaczona dla kolejnego okresu gromadzenia jest taka sama jak opisano dla szczelin gromadzenia A i B.

Bezpośrednio przed czasem zapisu RT4 kończy się okres gromadzenia dla szczeliny B, a sterownik systemowy ponownie programuje tę szczelinę z czasem zapisu RT7. Przy czasie zapisu RT5 kończy się okres programowania dla szczeliny D i sterownik systemowy wysyła sygnał zapytania, jak już opisano dla innych szczelin, do przynajmniej jednego terminala zdalnego STT. Każdy terminal zdalny STT zaczyna wówczas przesyłać swoje informacje o oglądalności dla szczeliny D, w kierunku wstecznym do sterownika systemowego przez określony okres, jak to juz opisano.

Bezpośrednio przed czasem zapisu RT5 kończy się okres zbierania dla szczeliny C i jest ona ponownie programowana z czasem zapisu RT7. Przy czasie zapisu RT5 kończy się okres programowania dla szczeliny gromadzenia A, a sterownik systemowy wysyła sygnał zapytania grupowego skierowany przynajmniej do jednego terminala zdalnego STT, aby rozpocząć okres gromadzenia. Następnie każdy terminal zdalny STT zaczyna przesyłać zawartość swoich lokacji pamięci kanału i kodu czasu, w kierunku wstecznym do sterownika systemowego. W punkcie tym zostaje zakończony całkowity cykl przez każdą szczelinę gromadzenia i proces ten zaczyna się od nowa.

Ten sposób potokowego przechodzenia od jednego do następnej szczeliny, wykazuje istotne korzyści w porównaniu do sposobu z programowaniem szczelin i następnie gromadzeniem danych ze szczelin. Jeśli wszystkie szczeliny są zaprogramowane przed gromadzeniem odpowiednich

169 709 informacji o oglądalności, to okres czasu osiągalny dla gromadzenia jest zmniejszony dla szczelin mających czasy zapisu bliżej końca cyklu programowanie/gromadzenie. Na przykład, jeśli cztery szczeliny są użytkowane i czasy zapisu dla każdej szczeliny są odpowiednio 7:10, 7:14,7:401 7:50, to szczeliny ostatnie mają tylko minimalną ilość czasu dla zgromadzenia danych zanim rozpocznie się następny cykl programowy. Jeśli następny cykl programowy rozpocznie się o godzinie 8:00, to moduły RF-IPPV będą miały tylko 10 minut na przesłanie informacji kanału w kierunku wstecznym do sterownika systemowego, zanim ta szczelina zostanie ponownie zaprogramowana.

Ograniczenie sposobu, w którym wszystkie szczeliny są zaprogramowane, związane jest z tym, że gromadzenie danych wywołuje sytuacje, gdzie istnieje zbyt mało czasu na powtórne programowanie pewnych szczelin po poprzednim okresie gromadzenia. Na przykład, w powyższym przykładzie jeśli początkowy okres programowania rozpoczął się o godzinie 7:00 i postępował następnie na bazie godzin, to może nie być dość czasu do programowania wszystkich czterech szczelin zanim nastąpi pierwszy czas zapisu. Więc ogólna ilość czasui konieczna do programowania wszystkich czterech szczelin może zająć 30 minut, co może wyjść poza pierwsze dwa czasy zapisu. Istnieje możliwość, ze jeden z nich, lub dwa z tych czasów zapisu przejdą juz, zanim ta określona szczelina zostanie zaprogramowana i opuszczony zostanie czas krytyczny dla rejestracji oglądanego kanału.

Jak już opisano, na fig. 15 przedstawiono graficznie sposób potokowego programowania i gromadzenia danych, który zapobiega tym dwóm opisanym ograniczeniom. Przez przestawianie okresów czasu w trakcie, których każda szczelina jest przemiennie programowana i dane z niej są gromadzone, czas dla każdej operacji może być w równym stosunku dla wszystkich czterech szczelin. Zamiast ograniczenia do przemiennego programowana i następnie gromadzenia danych ze wszystkich szczelin w całości, każda operacja może być przeprowadzona tylko dla jednej szczeliny gromadzenia, w czasie gdy inna szczelina jest w trakcie innej operacji.

Na przykład odnosząc się ponownie do fig. 15, przy czasie zapisu RT4 sterownik wysyła rozkaz odpytywania do przynajmniej jednego terminala zdalnego STT, aby rozpocząć okres gromadzenia dla szczeliny D. Tymczasem szczelina gromadzenia A jest w drugiej połowie jej okresu programowania, szczelina B jest na początku swojego okresu programowania, a szczelina C jest w środku swojego okresu gromadzenia danych. Dlatego sterownik systemowy powinien przeprowadzić operację odpytywania tylko dla szczeliny D, nie jest obciążony operacjami dla trzech innych szczelin. Sterownik systemowy nie przeprowadza w żadnym czasie operacji na więcej niż jednej szczelinie w czasie wynikającym z rozkładu równomiernego czasu wymaganego do całkowitych okresów programowania i gromadzenia danych dla wszystkich szczelin.

W alternatywnym przykładzie według wynalazku sterownik systemowy może ładować skrośnie adresowalne transakcje statystyczne o oglądalności tylko do tego abonenta, który zgodził się na umożliwienie monitorowania jego przyzwyczajeń do oglądania. W innym korzystnym przykładzie sterownik systemowy może ładować skrośnie adresowalne transakcje statystyczne o oglądalności tylko do określonej grupy terminali zdalnych.

Omówione zostanie obecnie programowanie czasu zapisu danych statystycznych oglądalności. Instrukcje programowania czasu zapisu przesyłane są ze sterownika systemowego do jednego z adresowalnych terminali zdalnych, jak zilustrowano na fig. 18. Instrukcja czasu zapisu jest utworzona z 96 bitów, podzielonych na 24 4-bitowe półbajty w trzech słowach 32 bitowych. Pierwsze cztery półbajty (od lewej) zawierają odpowiednio wartości 1, 5, 0 i 0, a 9ty, 10ty i 12ty półbajt zawierają odpowiednio wartości 6, 5 i 0. Wartości tych półbajtów jednoznacznie identyfikują instrukcję, jako instrukcję programowania czasu zapisu. Pozostałe półbajty zawierają wartości odpowiadające zaprogramowanym szczelinom gromadzenia i poszczególnym czasom zapisu związanym z tymi szczelinami.

Odnosząc się do fig. 18, istnieją dwa rodzaje danych włączonych w instrukcję programowania: czasy zapisu wskazane przez Tx0 do Tx3 (gdzie x oznacza szczelinę gromadzenia A do D) oraz przyjęty czas maskowania ACT. Czas zapisu dla każdej szczeliny gromadzenia jest utworzony z 4 półbajtów lub 16 bitów. Przyjęty czas maskowania jest utworzony z jednego półbajta lub 4 bitów. Czas zapisu dla szczeliny A, TAO - TA3, zajmuje 5ty, 6ty, 7my i 8my półbajt licząc od strony lewej; czas zapisu dla szczeliny B, TB0-TB3, zajmuje 13ty, 14ty, 15ty i 16ty półbajt; czas zapisu dla

169 709 szczeliny C, TC0 - TC3, zajmuje 17ty, 18ty, 19ty i 20ty półbajt; a czas zapisu dla szczeliny D, TD0 -TD3, zajmuje 21szy, 22gi, 23ci i 24ty półbajt.

Z figury 18 wynika, że bity czasu zapisu są wysyłane pierwsze z bitami najbardziej znaczącymi. To znaczy, na przykład czas zapisu TAO zawiera bity 12-15, czas zapisu TA1 zawiera bity 8-11 i tak dalej. Dla przyjętego czasu maskowania bit najmniej znaczący ACTo odpowiada szczelinie gromadzenia A, podczas gdy bit najbardziej znaczący ACT3 odpowiada szczelinie D.

W korzystnym przykładzie wykonania sposobu według wynalazku programuje się więcej niż jedną szczelinę gromadzenia z czasem zapisu w tej samej transakcji. W innym przykładzie, mianowicie w opisanym potokowym sposobie programowania, tylko jedna szczelina gromadzenia jest programowana w każdej transakcji. Budowa instrukcji programowania czasu zapisu pozwala na realizację tych sytuacji używając tego samego formatu instrukcji. Jest to realizowane poprzez użycie przyjętego czasu maskowania ACT.

Jak to już wyjaśniono, przyjęty czas maskowania ACT jest utworzony z jednego półbajta lub 4 bitów danych. Każdy bit odpowiada jednej z czterech szczelin gromadzenia używanych w korzystnym przykładzie wykonania. Jeśli wartość określonego bitu jest 1, to wówczas jest to interpretowane przez terminal zdalny jako wskazanie, że odpowiadający czas zapisu jest ważnym czasem zapisu oraz, że terminal zdalny STT powinien rejestrować oglądany kanał we właściwym czasie. Natomiast jeśli wartość określonego bitu jest 0, to wskazuje to dla terminala zdalnego STT, że nie należy przyjmować, że kanał powinien być rejestrowany w przyszłości dla tej określonej szczeliny.

Przyjmując, że sterownik systemowy zamierza przesłać rozkaz do każdego terminalu zdalnego, żeby rejestrować oglądany kanał w czasach 8:00 i 8:15. W tym przypadku sterownik systemowy może przesłać czasy zapisu 8:00 i 8:15 odpowiednio w lokacjach TA0 - TA3 i TB0 - TB3. Zawartość lokacji TC0 - TC3 i TD0 - TD3 nie będzie użyta, ale jest zawarta dla utrzymania stałej długości instrukcji programowej. Wartość przyjętego czasu maskowania ACT zostaje ustalona tak, żeby terminal zdalny wiedział, która szczelina została zaprogramowana. W tym przypadku sterownik systemowy ustala bity ACT0 i ACT1 na wartość 1 oraz ustala bity ACT2 i ACT3 na wartość 0. W ten sposób terminale zdalne wiedzą, która szczelina gromadzenia została zaprogramowana.

Ważna jest taka realizacja, żeby każda z lokacji czasu zapisu TA0 -TA3 do TD0 - TD3 mogła być użyta niezależnie od siebie. W przedstawionym przykładzie, szczeliny B i D mogą zostać zaprogramowane tak samo łatwo jak szczeliny A1 B. W tym przypadku odpowiednia lokacja czasu zapisu odpowiadająca szczelinom B i D, TB0-TB3 i TD0-TD3, będzie ładowana zgodnie z czasami zapisu, a bity maskowania dla szczelin B i D, ACT1 i ACT3 będą ustawione na 1 dla wskazania, że te dwa czasy zapisu są ważne. Stosownie, bity maskowania dla szczelin A i C, ACT0 i ACT2 będą ustawione na 0 dla wskazania, ze te dwie szczeliny nie zawierają ważnych czasów zapisu. Wartości umieszczone w lokacjach czasu zapisu TA0-TA3 i TC0-TC3 mogą być ustawione na każdą dowolną wartość, ponieważ lokacje te są po prostu użyte dla utrzymania miejsca w instrukcji. W ten sposób każda liczba czasów zapisu może być zaprogramowana w każdej kombinacji szczelin gromadzenia z każdą instrukcją.

Objaśniona zostanie obecnie sekwencja zwrotu danych. Na fig. 5 przedstawiono wykres czasowy sekwencji danych nadawanych zwrotnie ze zmniejszającego częstotliwość nadajnika RF. Całkowita populacja terminali jest dzielona na zarządzalne podgrupy o tej samej wielkości. Przedział czasu w jakim każda grupa może nadawać zwrotnie dane, nazywa się czasem grupowym. Podczas wyszukiwania i odzyskiwania danych RF-IPPV, sterownik systemowy wysyła sekwencyjnie żądanie danych do każdej grupy w centralnym punkcie systemu kablowego. Jedna pełna sekwencja danych zwrotnych wszystkich grup jest zwana cyklem. Sekwencja dwóch lub więcej cykli, która tworzy całkowitą sekwencję danych zwrotnych jest zwana strefą. Jeśli teminal nadaje zwrotnie dane podczas danej strefy i odbiera potwierdzenie, to terminal ten nie ponawia próby podczas tej strefy. Każde żądanie zwrotnego nadawania danych grupowych wysyłane przez sterownik systemowy zawiera numer grupy i aktualne numery cyklu i strefy.

Są dwa typy odpowiedzi automatycznych: globalne i adresowe. Globalna odpowiedź automatyczna może być dodatkowo dzielona na cykliczną i ciągłą odpowiedź automatyczną. W cyklicznej odpowiedzi automatycznej, użytkownik określa przedział czasu, podczas którego będą odpowiadały moduły RF-IPPV. W ciągłej odpowiedzi automatycznej, system określa przedział czasu, taki

169 709 jak 24 godziny. Jak przedstawiono na fig. 5 w cyklicznej i ciągłej odpowiedzi przedział czasu nazywa się strefą. Każdej strefie przydziela się niepowtarzalny numer, wobec czego można sprawdzać każdy moduł RF-IPPV czy on już odpowiedział podczas odpowiedniej strefy czasu. Każda strefa jest dodatkowo dzielona na wiele cykli. Cykl określa się jako czas wymagany dla całej populacji modułów RF-IPPV, aby wykonała próbę odpowiedzi. Każdy cykl ma przydzielony niepowtarzalny numer w granicach strefy, wobec czego moduł RF-IPPV może sprawdzać, czy on juz odpowiedział podczas swojego cyklu. Z powodu kolizji RF, wszystkie moduły RF-IPPV nie mogą dotrzeć do odbiornika RF. Aby zwiększyć prawdopodobieństwo, że konkretny moduł RF-IPPV dotrze do odbiornika RF można określić minimalną liczbę cykli na strefę. Minimalna liczba cykli na strefę jest określona, zaplanowana.

Każdy cykl jest dodatkowo dzielony na grupy. Grupa jest podzbiorem ogólnej populacji modułów RF-IPPV w tym systemie. Każdy moduł RF-IPPV ma przydzieloną konkretną grupę oraz ma skojarzony numer grupy. Numer grupy może być przydzielony modułowi RF-IPPV poprzez zewnętrzne źródło (określone przez użytkownika) lub może pochodzić od cyfrowego adresu za pomocą użycia wartości przesunięcia. Niezależnie od tego, jak skojarzony numer grupowy jest wyprowadzony, moduł RF-IPPV odpowiada tylko podczas swojego czasu grupowego. Każdy moduł RF-IPPV ma dodatkowo przydzielony określony numer ponownej próby. Numer ponownej próby reprezentuje liczbę razy, jaką dany moduł RF-IPPV podejmuje próbę odpowiadania podczas swojego czasu grupowego.

Algorytm odpowiedzi dla rozwiązania według wynalazku opiera się na próbie zachowania stałej ilości odpowiedzi. Ta stała jest nazywana ilościową odpowiedzi (prób) i jest mierzona liczbą modułów RF-IPPV na sekundę. Ilość odpowiedzi można planować. Aby zachowywać stałą ilość odpowiedzi, liczba modułów RF-IPPV w grupie musi być ograniczona. Ta stała jest określona jako maksymalna ilość modułów w grupie. Maksymalna ilość modułów w grupie może być planowana. Na podstawie tej maksymalnej liczby modułów w grupie, można w sposób następujący obliczyć ilość grup w cyklu, dzieląc liczbę grup populacji modułów RF przez maksymalną liczbę modułów w grupie. W systemie tym liczbę grup automatycznie wyprowadza się z cyfrowego adresu, przy czym ilość grup zaokrągla się do następnego wykładnika potęgowego 2.

Średnia ilość modułów RF w grupie jest równa populacji modułów RF podzielonej przez ilość grup. Ta ilość jest wykorzystywana do obliczania długości grupy w sekundach, która to długość grupy jest równa średniej ilości modułów RF w grupie podzielonej przez ilość odpowiedzi. Długość cyklu (w sekundach) jest równa długości grupy pomnożonej przez ilość grup. Ilość cykli w strefie otrzymuje się odejmując czas początku strefy od czasu końca strefy i dzieląc tę różnicę przez długość cyklu. Jeśli obliczona ilość cykli jest mniejsza niż minimalna dopuszczalna ilość cykli, to ilość cykli nastawia się na minimum. Minimalna długość strefy jest równa ilości cykli pomnożonej przez długość cyklu. Ta ilość zostaje porównana z długością strefy przydzielonej użytkownikowi w przypadku cyklicznej odpowiedzi automatycznej, dla określenia, czy dana długość strefy jest dostatecznie długa.

Wymienione wartości oblicza się na początku sekwencji odpowiedzi automatycznej. System przydziela nowy numer strefy i numer cyklu początkowego. Sekwencja sterująca odpowiedzi automatycznej jest następnie gotowa do rozpoczęcia. System rozpoczyna od pierwszej grupy w tym cyklu tej strefy i postępuje dopóty, dopóki nie zostanie osiągnięta obliczona ilość grup w cyklu. Numer cyklu zostaje następnie inkrementowany oraz przeprowadza się sprawdzenie aby określić czy całkowita ilość cykli dla tej strefy została przekroczona (co oznacza, że koniec strefy został osiągnięty). Jeśli tak nie jest, ilość grup zostanie skasowana, a sekwencja nadal będzie realizowana.

Jeśli grupa modułów RF-IPPV odpowiada, system odbiera dane i umieszcza te dane w swojej bazie danych. Jeśli dane z modułu RF-IPPV pomyślnie umieszczono w bazie danych, wysłane zostaje potwierdzenie do modułu RF-IPPV. Część danych przesyłana do modułu RF-IPPV do systemu jest sumą kontrolną wszystkich danych zdarzeń. Ta suma kontrolna jest kodem potwierdzenia i zostaje wysłana do modułu RF-IPPV w komunikacie potwierdzenia. Jeśli kod potwierdzenia odpowiada temu, który pierwotnie wysłano z danymi zdarzeń, te dane kasuje się w pamięci modułu RF-IPPV. Jeśli moduł RF-IPPV nie odbierze komunikatu potwierdzenia z systemu podczas aktualnego cyklu, moduł RF-IPPV ponownie odpowiada podczas następnego cyklu

169 709 strefy. Jeśli moduł RF-IPPV odbiera komunikat potwierdzenia podczas aktualnej strefy, moduł RF-IPPV nie odpowiada dopóty, dopóki nie będzie następnej strefy. Wszystkie moduły RF-IPPV, które odpowiedziały bez względu na to, czy jakiekolwiek dane zdarzeń były wysiane z tymi danymi, będą miały wysyłany kod potwierdzenia. To spowoduje, że ilość kolizji zmniejsza się przy każdym następnym cyklu w tej strefie.

Adresowana odpowiedź automatyczna lub przepytywanie jest przeznaczone do odzyskiwania danych IPPV z określonego modułu RF-IPPV. Informacja wysłana do modułu RF-IPPV jest taka sama, jak globalna odpowiedź automatyczna z następującymi wyjątkami. Cyfrowy adres modułu RF-IPPV, który aktualnie jest odpytywany, zostaje włączony, numer strefy jest przestawiony na zero, a pozostała informacja (grupa, cykl, wartość przesunięcia itp.) zostaje tak nastawiona, aby moduł RF-IPPV odpowiadał możliwie jak najszybciej, nawet jeśli nie ma żadnych zakupów, które mają być zgłoszone.

W przedstawionym przykładzie wykonania rozmiar grupy mieści się w granicach od 2500 do 5000 terminali zdalnych. Terminale zdalne dodaje się do istniejących grup dopóty, dopóki każda grupa nie osiągnie 5000 terminali zdalnych. Kiedy każda grupa ma 5000 terminali, liczbę grup podwaja się, aby każda grupa ponownie obejmowała 2500 terminali zdalnych. Populacja P terminali początkowo obejmuje 3500 terminali domowych w pojedynczej grupie. Gdy terminale zdalne dodaje się do populacji P, całkowita populacja zostaje porównana z górną wartością graniczną wynoszącą 5000. Kiedy populacja obejmuje 5000 terminali domowych, ilość grup podwaja się z 1 do 2 i każda z dwóch grup zawiera wówczas 2500 terminali. Gdy nowe terminale zdalne dodaje się ponownie do tej populacji, ilość terminali w każdej z dwóch grup wzrasta. Kiedy każda z tych dwóch grup zawiera po 5000 terminali, ilość grup ponownie podwaja się i otrzymuje się łącznie cztery grupy, przy czym każda z tych czterech grup zawiera 2500 terminali zdalnych.

Doświadczalnie określono, że optymalna ilość prób dla zwrotnego systemu RF-IPPV wynosi 50000 prób na godzinę. Aby utrzymać stałą wartość tej ilości prób, czas grupowy musi ulegać zmianie, gdy do tego systemu dodaje się nowe terminale zdalne. Aby zachować stałą ilość prób, długość czasu grupowego lub długość czasu podczas którego każdy terminal w grupie musi podjąć próbę nadawania swoich danych, wzrasta od 3 minut do 6 minut.

Powyższe zasady można przedstawić prostym algorytmem. Algorytm ten wykorzystuje się przy automatycznym nastawianiu grup, przy wykorzystaniu bitów cyfrowego adresu terminali zdalnych. Początkowo zakłada się, ze ilość grup jest równa 1, a całkowita populacja terminali domowych jest równa N. Wówczas, gdy (G<2) lub (P/G>5000)

G = 2 * G S = P/G T = K * S, gdzie Sjest liczbą przetworników w grupie, T odpowiada czasowi grupowemu, a K jest stałą wybraną dla zachowania stałej ilości prób, która w przykładzie wynosi 3 minuty na 2500 przetworników'.

Grupa, do której należy konkretny przetwornik, jest określona przez wykorzystanie określonej ilości bitów adresu przetwornika. Na przykład, jeśli ilości grup jest równa 8, wykorzystywane są ostatnie trzy bity adresu przetwornika. Jeśli ilość grup jest równa 16, to wtedy wykorzystuje się ostatnie cztery bity adresu terminalu zdalnego.

Na początku czasu grupowego, sterownik systemowy przesyła transakcję do procesora RFIPPV, aby wskazać, że zapoczątkowany jest nowy czas grupowy. Sterownik systemowy wysyła następnie globalny rozkaz do terminali zdalnych, wskazujący że rozpoczęty został nowy czas grupowy oraz to, który numer grupowy jest aktualnie odpytywany. Każdy terminal zdalny zawiera generator liczb pseudolosowych. Generator liczb pseudolosowych zawiera korzystnie zegar lub licznik o swobodnym dostępie i wytwarza wiele czasów startu odpowiednio do ilości prób oraz ilości częstotliwości zwrotnych. Na przykład, jeśli terminal zdalny otrzymuje instrukcje, aby wykonał trzy próby, a ścieżka zwrotna wykorzystuje cztery częstotliwości, liczba pseudolosowa wytwarza 12 liczb losowych. Te liczby losowe są skalowane odpowiednio do okresu grupy.

169 709

Komunikaty z terminalu zdalnego do punktu centralnego nie nakładają się na siebie. W przedstawionym przykładzie zamiast wytwarzania liczb losowych w danym okresie grupowym, który nie nakłada się, moduł będzie oczekiwał dopóty, dopóki dana transmisja nie jest zakończona, przed rozpoczęciem drugiej transmisji, gdyby taka została rozpoczęta przed zakończeniem pierwszego komunikatu. Jak wiadomo, można wytwarzać zbiór nie nakładających się liczb losowych oraz wykorzystywać go dla określenia czasów transmisji.

Terminale zdalne RF zostają przydzielone do grup za pomocą jednej z dwóch metod w przypadkach, gdy jest istotne, aby poszczególne terminale należały do określonej grupy, zwłaszcza jeśli wymagane jest zastosowanie przełączenia mostkowego. Każdy terminal może być przydzielony do określonej grupy przez zastosowanie transakcji przydzielania grupy adresowanej. Operator kablowy może przydzielać określone terminale zdalne do poszczególnych grup na podstawie ilości zakupów lub na podstawie innych czynników, związanych z określoną grupą lub podzbiorem populacji całkowitej. Ilość grup jest dowolna w zakresie od 2 do 255. Ponadto rozmiary grup nie muszą być jednakowe, a okresy grupowe mogą być regulowane indywidualnie. W rozwiązaniu według wynalazku eliminuje się przełączanie mostkowe, więc korzystnie przydziały grupowania nie są określane siecią przełączania mostkowego.

Częstym przypadkiem jest, ze nie jest wymagany indywidualny przydział grupy. Wszystkie terminale zdalne RF steruje się za pomocą globalnej transakcji, aby wykorzystywać jako numer grupy, najmniej znaczące bity unikatowego cyfrowego terminalu. Ilość grup w tym przypadku jest zawsze potęgą dwóch (2, 4, 8, 16 itd.). Ponieważ wzory bitów adresowych terminali zdalnych niskiego rzędu są równomiernie rozłożone w dużej populacji zespołów, liczba terminali zdalnych w każdej grupie zasadniczo jest taka sama i równa całkowitej ilości terminali domowych podzielonej przez ilość grup. Dwa czynniki określają aktualną ilość grup.

Optymalna ilość prób terminali zdalnych RF jest określona jako średnia ilość terminali zdalnych RF w czasie jednostkowym. Każdy terminal zdalny ma liczoną ilość ponawianych prób, którą można planować, przy czym rzeczywista ilość prób komunikatów równa się ilości terminali w grupie, pomnożonej przez ilość transmisji (ponawianych prób), które wykonuje każdy zespół, a wynik mnożenia dzieli się przez długość okresu grupy. Podczas okresu powrotu danych, średnia ilość i długość transmisji komunikatów określa gęstość komunikatów i prawdopodobieństwo kolizji, występujące dla każdej transmisji. Zakładając, że średnia długość transmisji jest ustalona, wtedy szybkość z jaką terminale podjemują próbę nadawania danych wstecznych jest głównym działaniem, które ma wpływ na prawdopodobieństwo kolizji oraz na przepustowość komunikatów.

Małe szybkości podejmowania prób przesłania komunikatów przyczyniają się do mniejszego prawdopodobieństwa kolizji, natomiast większe szybkości podejmowania prób przesłania komunikatów powodują odpowiednio większe prawdopodobieństwa kolizji dla dowolnego komunikatu. Miarą częstości sukcesu jest prawdopodobieństwo sukcesu dla dowolnego komunikatu pomnożonego przez częstość podejmowania prób przez terminale zdalne RF. Na przykład jeśli 1000 terminali podejmuje próbę przesłania danych wstecznych w okresie 1 minuty, a prawdopodobieństwo, że dowolny komunikat wywoła kolizję wynosi 20%, wówczas aktualna częstość sukcesu wynosi:

1000 terminali X (100-20)%/minutę = 800 terminali/minutę.

Liczbowo wysoka częstość sukcesu terminali nie stanowi miary przepustowości w systemie RF-IPPV, jeśli nie zapewnia wyniku bliskiego 100%. Ponieważ przesyłane dane wsteczne reprezentują opłatę dla operatora sieci kablowej, wszystkie terminale muszą przekazywać dane wsteczne, które są w nich przechowywane. Zbliżenie prawie do częstotliwości sukcesu wynoszącego 100% może wymagać dwóch lub więcej okresów w statystycznym podejściu do danych zwrotnych.

W rozwiązaniu według wynalazku wykorzystuje się symulacyjną metodę opartą na modelu systemu modułów RF-IPPV z transmisją danych wstecznych, aby określać optymalne szybkości podejmowania prób.

Obecnie objaśnione zostanie kodowanie danych według Millera. Moduł RF-IPPV przesyła dane używając kodowania danych według Millera. Zgodnie z tym rodzajem kodowania znanym

169 709 także jako modulacja opóźniona, przesyła się wartość 1 przy przejściu sygnału na drugi poziom wewnątrz przedziału bitowego. Wartość 0 nie przechodzi dopóty, dopóki nie towarzyszy mu druga wartość 0, w którym to przypadku przejście występuje przy końcu przedziału bitowego. Na fig. 15 zilustrowano kodowanie danych według Millera.

Dla każdej transmisji danych moduł RF-IPPV przeprowadza następującą sekwencję działań:

A. Zacznij przełączanie transmitowanej linii danych przy częstotliwości 10 kHz. Jest to doładowanie filtra danych.

B. Ustal wzmocnienie na minimum.

C. Włącz napięcie + 5V w obwodzie RF.

D. Opóźnij w przybliżeniu o 1 ms dla włączonych 5 V do ustalenia.

E. Ustal prawidłowo częstotliwość pętli synchronizacji fazowej PLL (odczytaj z NVM).

F. Opóźnij w przybliżeniu o 20 ms, aby zablokować pętlę synchronizacji fazowej PLL.

G. Zakoduj obwód przeciwszumowy.

H. Opóźnij w przybliżeniu o 1 ms dla ustalenia końcowego stopnia wyjściowego.

I. Ustaw prawidłowe wzmocnienie (odczytaj z NVM).

J. Transmituj dane.

Kiedy transmisja danych jest zakończona, moduł RF-IPPV przeprowadza następująca sekwencję:

A. Utwórz błąd Millera w transmitowanych danych do końca transmisji (dla odbiorcy).

B. Zmniejsz wzmocnienie do minimum.

C. Zakoduj obwód przeciwszumowy.

D. Opóźnij w przybliżeniu o 1 ms aby uniknąć świergotu.

E. Odłącz napięcie + 5 V.

Sekwencje te są wyszczególnione na fig. 16 rysunku.

Sekwencja transmisji danych wymieniona przy kroku J może być dalej zniekształcona w składowych elementach sieci. Figura 16 pokazuje graficzne przedstawienie przykładu zdarzenie/pakiet odpowiedzi danych statystycznych oglądalności w preferowanym przykładzie wykonania. Kompletny pakiet na tym diagramie zawiera typowy pakiet transmitowany z procesora RF-IPPV do sterownika systemowego. Zawartości tego pakietu obejmują zdarzenie/odpowiedź danych statystycznych oglądalności otrzymanych z terminalu zdalnego z dodaną dodatkową informacją prowadzącą i końcową. Składowe pakietu próbek zostaną objaśnione w dalszym ciągu.

Powołując się na fig. 16, największa lewa kolumna, oznaczona Bajt, zawiera poszczególne numery bajtów do każdej określonej lokacji wewnątrz pakietu. Druga kolumna oznaczona Opis zawiera opis każdej określonej lokacji. Trzecia kolumna oznaczona Wartość, zawiera zakres wartości własnych w szesnastkowym albo dziesiętnym formacie dla każdej określonej lokacji. Ostatnia kolumna oznaczona Komentarz, zawiera dodatkowe komentarze odnośnie wartości własnych dla każdej określonej lokacji. Ponadto, różnorodne składowe pakietu odpowiedzi są wzięte w celu graficznego zilustrowania, w którym punkcie została dodana każda określona składowa.

Pierwsze z lewej strony ugrupowanie składowych pochodzi od procesora RF-IPPV i odpowiada bajtom 0 do 17, zawiera nagłówek informacji generowanej przez procesor RF-IPPV odnoszący się do danych zawartych w pakiecie. Ta nagłówkowa informacja jest dołączona do odpowiadających terminalowi zdalnemu odpowiedziom przez procesor RF-IPPV. Zaczynając od pierwszej składowej dla bajtów 1 i 2, określenie wskazuje typ odpowiedzi. Jak można zobaczyć w kolumnie Wartość, wartość tej lokacji jest równa 0 dla zdarzenia/pakietu odpowiedzi danych statystycznych oglądalności. Dla innych typów odpowiedzi, takich jak kalibrowanie i odpowiedzi wybranych częstotliwości, ta wartość będzie inna.

Następna składowa zawiera bajty 2 i 3 i odpowiada stanowi odbiornika. Wartość tej lokacji odpowiada stanowi odbiornika procesora RF-IPPV. W korzystnym przykładzie wykonania tylko 4 bity z tych dwóch bajtów składowej są wykorzystane. Bit 0 wskazuje stan Zasilanie Włączyć, bit 1 wskazuje Żądanie Nastaw, bit 2 wskazuje lokalną blokadę, a bit 3 wskazuje stan błędu.

169 709

Bajty 4 do 7 zawierają zliczanie pozostałych komunikatów, odpowiadające numerowi komunikatu wysyłanego z procesora RF-IPPV do sterownika systemowego. Według wynalazku termin komunikat odnosi się do zdarzenia/odpowiedź danych statystycznych oglądalności, ale jak już wyjaśniono, mogłoby także odnosić się do innych typów komunikatów, które wysyła procesor RF-IPPV do sterownika systemowego. Liczba komunikatów, która może być wysłana do sterownika systemowego w tym samym czasie jest ograniczona, i dlatego wartość tej składowej odnosi się do całkowitej liczby komunikatów oczekujących na wysłanie, włączając komunikaty (odpowiedzi) bieżącego pakietu. W korzystnym przykładzie wykonania wartość tej składowej mieści się w zakresie od 0 do 65,535.

Bajty 8 do 11 zawierają zliczanie komunikatów unikalnych, które odnosi się do liczby unikalnej, albo niekopiowanej, komunikatu otrzymanego przez procesor RF-IPPV z wielu terminali zdalnych. Jak już wyjaśniono, ustalono nieco wbrew środowisku fizyczną instalację kablową, której końcowe terminale przesyłają swoje zdarzenia/odpowiedzi danych statystycznych oglądalności wiele razy przy zmieniających się częstotliwościach. To z konieczności prowadzi do pewnej nadmiarowości w odpowiedziach odebranych przez procesor RF-IPPV, który odrzuca zduplikowane komunikaty. Dlatego liczba unikalnych komunikatów otrzymywanych dotychczas zostaje zgłoszona do sterownika systemowego w tych bajtach. W korzystnym przykładzie wykonania wartość tej składowej mieści się w zakresie od 0 do 65,635.

Przystępując do następnej składowej w tej grupie, bajty 12 i 13 zawierają zliczanie pakietu zgodnie z liczbą komunikatów (odpowiedzi) w zdarzeniu/pakiet danych statystycznych oglądalności. Korzystnie wartość tej składowej mieści się w zakresie od 0 do 255.

Ostatecznie, bajty 14 do 17 odpowiadają długości pakietu. Ta wartość oznacza całkowitą liczbę bajtów w pakiecie, i korzystnie mieści się w zakresie od 0 do 65,535.

Następna grupa składowych zdarzenie/pakiet odpowiedzi danych statystycznych oglądalności oznacza (pochodzącą od RF-STT) tę część pakietu, która odpowiada informacji gromadzonej z jednego albo więcej terminali zdalnych. Większość tych informacji jest brana dosłownie z przesyłanej informacji danych statystycznych oglądalności z określonego terminalu zdalnego do procesora RF-IPPV, co jest graficznie zilustrowane na fig. 17. Zawartość tej odpowiedzi odzwierciedla zawartość odpowiedzi przesyłanej w kierunku wstecznym przez terminal zdalny, a elementy tej odpowiedzi zostaną omówione w odniesieniu do figur 16 i 17.

Zdarzenie/odpowiedź danych statystycznych oglądalności przesyłane z terminalu zdalnego do procesora RF-IPPV obejmuje 4 bajty inicjalizującej informację, jak widać na fig. 17, bajty 1 do 3 zawierają wstęp oznaczający, że dalsze bajty, które są do przesłania stanowią zdarzenie/odpowiedź danych statystycznych oglądalności. Wstęp zawiera sekwencję trzech bajtów równych AA (szesnastkowych). Po tych trzech bajtach jest przesłany początek komunikatu SOM (Start of Massage), przesyłany jest bajt szesnastkowy AB. Następnie pozostałe bajty odpowiedzi są przesyłane.

Bajty 1 i 2 z odpowiedzi na fig. 16, odpowiadają informacji poziom znamionowy, którego wartość wskazuje poziom mocy odpowiedzi otrzymywanej przez procesor RF-IPPV z terminalu zdalnego. Ponieważ ten pomiar jest dokonany przez procesor RF-IPPV, to jest jedyną składową tej części pakietu, wstępnie nie przesyłanej przez terminal zdalny, ale dodanego przez procesor RF-IPPV podczas przesyłania do sterownika systemowego. Ta wartość jest w dalszym ciągu używana przez sterownik systemowy do inicjowania ponownego kalibrowania poziomu mocy wyjściowej terminalu zdalnego, jeżeli jest to konieczne. Korzystnie, wartość tej składowej mieści się w zakresie od 0 do 2, gdzie 0 wskazuje, że poziom jest zbyt wysoki, 1 wskazuje na prawidłowy poziom, a 2 wskazuje, ze poziom jest za niski. Ponowne kalibrowanie może następować, jeżeli poziom jest zbyt wysoki, albo zbyt niski.

Bajty 21 3 oznaczone Długość odpowiedzi, na fig. 16 reprezentują długość w bajtach informacji późniejszej, nie zawierającej poprzedniej wartości znamionowej poziomu. W oryginalnej odpowiedzi przekazywanej w kierunku wstecznym przez terminal zdalny, co przedstawiono na fig. 17, element ten umieszczony jest przy bajcie 5. W korzystnym przykładzie, wartość tej składowej mieści się w zakresie od 0 do 255.

169 709

Następna składowa odpowiedzi zawiera bajty 4 i 5, oznaczone jako typ komunikatu na fig. 16. W oryginalnej odpowiedzi transmitowanej z terminalu zdalnego, jak przedstawiono na fig. 17, element ten umieszczony jest przy bajcie 6. Wartość składowej wskazuje czy terminal zdalny jest eksploatowany wewnątrz pasma, lub poza pasmem. Ta wartość zostaje wysłana do procesora RF-IPPV z terminala zdalnego. Jeśli wartość tej składowej jest równa 4, wówczas wskazuje to na eksploatację poza pasmem, natomiast jeśli jest równa 14 (szesnastkowo), wskazuje to eksploatację wewnątrz pasma.

Bajty 6 do 13 odpowiadają na fig. 16 adresowi terminalu zdalnego STT. W pierwotnej odpowiedzi transmitowanej z terminala zdalnego, jak przedstawiono na fig. 17, element ten jest umieszczony w bajtach 7 do 10. Do każdego terminalu zdalnego przypisany jest unikalny adres, który zostaje zwrócony do procesora RF-IPPV z komunikatem zdarzenie/odpowiedź danych statystycznych oglądalności, a ten identyfikator przechodzi w kierunku sterownika systemowego.

Następna sekcja komunikatu zdarzenie/odpowiedź danych statystycznych oglądalności przedstawiona przez bajty 14 do 29 na fig. 16, zawiera aktualne dane statystyczne dotyczące oglądalności, które były transmitowane z terminalu zdalnego w kierunku wstecznym do procesora RF-IPPV. W pierwotnej odpowiedzi terminalu zdalnego, jak przedstawiono na fig. 17, element ten jest umieszczony w bajtach 11-18. W korzystnym przykładzie, jak przedstawiono na fig. 16 cztery szczeliny danych oglądalności są wykorzystane A do D, a czas w którym kanał był oglądany, reprezentowany jest przez kod czasowy, gdzie n jest literą szczeliny A do D. Dla składowej kanał oglądany n prawidłowe wartości muszą być w zakresie 0-128 i 255, gdzie 0 wskazuje, że kanał nie jest oglądany, ^^128 wskazuje oglądany kanał, a 255 wskazuje że ta szczelina już została zapisana. Wartość kodu czasowego n musi znajdować się w zakresie 0-255, ponieważ wartość ta odpowiada czasowi, który ma niższą rozdzielczość niż czas zapisu pierwotnie zaprogramowany dla tej szczeliny.

W korzystnym przykładzie stosuje się metodę potokowego programowania i gromadzenia z różnych szczelin gromadzenia jak opisano poprzednio, tylko zawartość jednej szczeliny jest przekazywana w kierunku wstecznym do procesora RF-IPPV, tak więc wszystkie wartości różnych lokacji kanału oglądanego n powinny być równe 255, z wyjątkiem wartości dla kwestionowanej szczeliny, która powinna być albo 0 dla braku oglądanego kanału, albo pomiędzy 1-128 dla konkretnego numeru kanału.

Pozostałe 4 bajty w tej sekcji, mianowicie bajty 30-31, oznaczone jako półbajty zabezpieczenia i suma kontrolna autentyczności kanału na fig. 16 oraz uprawnienie i punkt na fig. 17 odpowiadają zabezpieczeniu specjalnemu i informacji autoryzacji przekazanej przez procesor RF-IPPV do sterownika systemowego, aby zapewnić integralność systemu i aby zapewnić to, ze tylko kanały autoryzowane do oglądania w konkretnym terminalu zdalnym są w rzeczywistości oglądane.

Następna sekcja zdarzenia/pakietu danych statystycznych oglądalności, zawiera informację odnoszącą się do przypadkowej informacji wysłanej w kierunku wstecznym przez terminal zdalny do procesora RF-IPPV. Rozwiązanie według wynalazku dotyczy głównie transmisji danych statystycznych oglądalności przekazywanych w kierunku wstecznym, ale ponieważ obecny całkowity system może również być wykorzystany do monitorowania wydarzeń mających miejsce przy każdym terminalu zdalnym, ta część pakietu zawarta jest dla uzupełnienia całości. Jak to wynika z fig. 16 więcej niż jedno wydarzenie może być monitorowane i zapisane w pojedynczym pakiecie, przy czym każde zdarzenie obejmuje 10 bajtów. Na fig. 16 zdarzenie 1 stanowi bajty 0 do 9, a dodatkowe zdarzenia zapisane w pakiecie zajmują dodatkowe bloki 10 bajtów. W pierwotnej odpowiedzi przekazanej z terminalu zdalnego do procesora RF-IPPV, każde zdarzenie tworzy 5 bajtów, przy czym pierwsze zdarzenie reprezentowane jest przez bajty 21-25.

Następna sekcja pakietu, oznaczona jako suma błędu odpowiedzi na fig. 16 i błąd na fig. 17 odpowiada dodatkowej sumie błędów generowanych przez terminal zdalny i wykorzystywana jest jako środek detekcji błędów. Dwa bajty wykorzystywane są jako suma błędów na wcześniejszej informacji odpowiedzi zwróconej w pakiecie. Suma błędów jest wygenerowana przez dodanie każdego transmitowanego znaku do mniej znaczącego bajtu LSB sumy błędów. Wynik zostaje następnie obrócony w lewo o jeden bit. Suma błędów zostaje wstępnie ustawiona na 0. Każdy znak, ale nie zawierający sumy błędów, zawarty jest w sumie błędów.

169 709

Następna sekcja pakietu, oznaczona jako suma błędów pakietu, odpowiada dodatkowej sumie błędów wytworzonej przez procesor RF-IPPV i jest wykorzystana jako środek detekcji błędu. Ta suma błędów jest wytworzona jak juz opisano, z wyjątkiem tego, że każdy przekazywany znak całościowego pakietu jest zsumowany, nie w tym momencie jak terminal zdalny odpowiada informacjom.

Ponadto, znak powrotu karetki CR zostaje przekazany z procesora RF-IPPV do sterownika systemowego, aby zaznaczyć koniec pakietu. W tym punkcie, sterownik systemowy kontroluje wszystkie sumy kontrolne dla weryfikacji, czy nie wystąpiły błędy podczas transmisji. Jeśli błędy zostały wykryte, wysłane zostaje polecenie retransmisji do procesora RF-IPPV, a sekwencja całej transmisji zostaje powtórzona.

169 709

HEJMM

169 709

<------------------------------------------------------>j

CYKL 1 , CYKL 2

CYKL H —/ /Y^{* 1}

J U o ^l0U?£5 GRUPY n

L OKRES GRUPY 2 L OKRES GRUPY i

FIG. 5

FIG. 10

169 709

&i£)HtCE ^940

FIG. 7

169 709

169 709

U.

er

169 709

FIG. 9Β

FIG. 9C

169 709

FIG. 11

169 709

WŁĄCZONE

KSZTAŁT FALI

ŁADUNKU (FALA PROSTOKĄ-! DANE ^FILTROWANYCH DANYCH -TNA 10 KHZ) ((folLLERA

PRZESYŁANIE jwYŁĄ- | CZONE I

DANE ΧΗΙΤ

GS

GE)

Τ’

ED

NIEOKREŚLONE

CTL 5W 5V

EH PSF

CLK PSF

DANE PSF

II		Tj
II		11 j 1
1 L
1 1 1 1		1 1 1 1
	1	—1
	lliiHifr	lD|
i..... I	1
1	1 1
	I	1
itessfFI'		3J
i!

PRZEĆ IWP RZĘS

PGC (0-3)

ΓΖΤR i, i

LU

I I 'ON ‘LK

CKG zPflU R Ί*'(; ^{1 r}AB

Roff -Η , K-H ¹

RD

FIG. 12

169 709

LOKACJA PAMIĘCI LOKACJA PAMIĘCI LOKACJA PAMIĘCI SZCZELINA CZASU KANAŁU KODU &AOHA0ZErtlA ŻAPISU CZASOWEGO

A	RTSL1	CSL1	TCSL1
B	RTSL2	CSL2	TCSL2
C	RTSL3	CSL3	TCSL3
•	•	•	•
•	•	•	*
•	•	•	•
•	•	•	•
Xn	RTSLn	CSLn	TCSLn

FIG. 13

CZAS

Z4PISU

ODESŁANY KOD CZASOWY

SZCZSUNK

A	RT1	TCn
B	RT2
C	RT3
D	RT4
A	RT5	TCn. 1
B	RT6
C	RT7
D	RT8
A	RT9	TCn.2
B	RT1O
C	RT11
D	RT12

GODZINA

FIG. 14

169 709

RT1

ZBIERANIE A DLA CYKLU 1 LUB (T5 -ΤΌ/2.	PROGRAM C DLA T3 .

RT2

	ZBIERANIE B DLA CYKLU 1 LUB (T6-T2I/2 • ·	PROGRAM D DLA T4

RT3

RT4

RT5

PROGRAM A DLA T5

ZBIERANIE C DLA CYKLU 1 LUB (T7-T31/2

	PROGR DLA	AM B T6	ZBIERANIE DLA CYKLL LUB (T8 -T4	D 1 /2
ZBIERANIE A DLA CYKLU 1 LUB IT9-T5I/2 .	PROGRAM C . DLA T7 ,

RT6

RT7

RT8

ZBIERANIE B DLA CYKLU 1 lub rno-rei/z

PROGRAM D DLA T8

PROGRAM A DLA Γ9	ZBIERANIE C DLA CYKLU 1 LUB (Γ11-Τ71/2

PROGRAM B DLA T10

ZBIERANIE D DLA CYKLU 1 LUB ΓΓ12-Τ81/2

FIG. 15

169 709

POCHODZĄCE OD RF-STT

	PAKIET ODPOWIEDZI PUNKT PROGRAMU/STATYSTYKA OGLĄDANIA
BAJT	OPIS	WARTOŚĆ	KOMENTARZ
	0,1	TYP ODPOWIEDZI	0
	2,3	STAN ODBIORNIKA	O-FFh
	4-7	ZLICZENIE POZOSTAŁEJ	0-65535	WYSŁANIE WIADOMOŚCI
		WIADOMOŚCI		WŁĄCZAJĄC TE WIADO
	8-11	ZLICZENIE WIADO. NIEPOWTA	065535	DA. EJ PRZYJMOWANE WIA NIEPOW
	12,13	ZLICZENIE PAKIETU	0-255	LICZBA WIADO W PAKIECIE
	14-17	DŁUGOŚĆ PAKIETU	0-65535	DŁUGOŚĆ PRZED PRZEK SE ST.
ZOABZENie /STATYSTYKA OGLĄDANIA (POKAZANO POI USTAWIE. NAD )
01 POZIOM ZNAMIONOWY	0-2	WYSOKI (2) DOBfWID, NISKI (0)
2 3 DŁUGOŚĆ ODPOWIEDZI	0-255	LICZBA BAJTÓW W WIADO NIE
			WŁĄCZAJĄC POZICMU ZNAMIO.
4 5 TYP WIADOMOŚCI	4/14H	4 POZA PASMEM, 14H W PAŚMIE
6-13 ADRES STT	O-FFFF
		FFFFH
14,15 OGLĄDANY KANAŁ A	0	ŻADEN
		1-128	KANAŁ*1-128
		255	JUZ ZRELACJONOWANO
16,17 KOD CZASU A	0-255	WIADO- CZASU REJESTRA.
18,19 OGLĄDANY KANAŁ B	0-128,255
20,21 KOD CZASU B	0-255
22,23 OGLĄDANY KANAŁ C	0-128,255
24 25 KOD CZASU C	0-255
26 27 OGLĄOANY KANAŁ 0	0-128,255
28,29 KOD CZASU 0	0-255
30,31 PÓŁ BAJT ZABEZPIECZĘ.	O-FFh
32.33 SUMA KONTROLNA	O-FFh
	UPRAWNIENIA KANAŁU
0-3 PUNKTU ID (PIERW ΒΜζ	0-9999	FORMAT FAZY 6
4-9 PUNKT#·! CZAS	O-FFFFFFh	FORMAT FAZY 6
	l PIERWSZY BMZ)
m- PUNKT#n IDIPIERWBMZ	0-9999	FOR MAT FAZY 6
	γ PUNKTttn CZAS	O-FFFFFFh	FORMAT FAZY 6
	(RERWSZY BMZ)
	SUMA KONTROLNA OD PO-
	(PIERWSZY BMZ)	O F f F F h	OBRÓT SUMyÓODANIE BAJTU
		^^KONTROLNA	O-FFFFh	OBRÓT SUMyÓODANIE BAJTU
		CR	CR	ZAKOŃCZENIE ODPOWIEDZI

FIG. 16

169 709

BAJT POLE OPIS

01-03

07-10

19

21-22

24-25 (n-1)n

WSTĘP WSTĘP SEKWENCJA $AA, ŚAA ŚAA

SW START WIADOMOŚCI $AB

ZLICZENIE LICZBA BAJTÓW W WIADOMOŚCI (WŁĄCZAJĄC BAJT KONTROLNY, ALE NIE WSTĘP I SW)

TYP TYP WYWOŁANIE. $OÓ DLA 8580 ODPOWIEDZ

ZDARZENIE /STATYSTYKA OGLĄDANIA

ADRES ADRES CYFROWY STT

OGLĄDANIE1 OGLĄDANIE KANAŁ A

CZAS 1 KOD CZASU A

OGLĄDANIE 2 OGLĄDANIE KANAŁ B

CZAS2 KOD CZASU B

OGLĄDANIE3 OGLĄDANIE KANAŁ C

CZAS3 KOD CZASU C

OGLĄDANIE4 OGLĄDANIE KANAŁ D

CZAS4 KOD CZASU D

ZA8EZPI PÓLBAJT ZABEZPIECZENIA (STWIERDZONY W PRZESYŁANIU POZA PASMEM 1-5-0-0-6W0-0 I 3-6-4-0Ό, PARAMETRY KALIBRACJI RFIPPV, PRZESYŁANIE W PAŚMIE 14-4-00)

UPRAWNIE. SUMA KONTR. UPRAWNIENIA WYKAZU KAN.STT PUNKT NUMER PUNKTU (PIERWSZY BNZ)

DWATY3OD 7BITÓW NAJBARDZIEJ ZNACZĄ FUNKT DWU TiG CZAS CZAS KUPIONEGO ZLARZEN/A LUB ZAPROGRAMOWANEGO ZO4RZEN/A VCR PIERWSZY BNZ.

KONTR 16BITOWA SUMA KONTROLNA. PIERWSZY BNZ.

BAJTY 21-25 SĄ POWTARZANE DLA KAŻDEGO ZDARZEN1AW PAMIĘCI TRWAŁEJ

FIG. 17

169 709

SL SW 1 5 O O TAO ΤΑ1 ΤΑ2 ΤΑ3 6 5 ACT O ΤΒ0ΤΒ1ΤΚΓΒ3 ICO TC1 TC2 TC3 TDO TD1 TD2TD3 μ----------------_| |_---------------_| _H-----------------------_H

WZORY TX00-3 TX10-3 TX20-3 TX3o.3	BITOWE. CZ AS12-15 CZASg-11 czas4_7 czas0-3	CZAS TOR X	ZAPISU	OGLĄDALNOŚCI
ACT0	CZAS A o	CZAS	DOSTĘPU	DLA SZCZELINY A.
Αοη	CZAS Bg	CZAS	DOSTĘPU	DLA SZCZELINY 8
act2	CZASCg	CZAS	DOSTĘPU	DLA SZCZELINY 0
act3	CZASL0	CZAS	DOSTĘPU	DLA SZCZELINY D.

FIG. 18

Departament Wydawnictw UP RP Nakład 90 egz.

Cena 6,00 zł

Claims (33)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Sposób generowania i gromadzenia danych statystycznych dotyczących oglądalności w dwukierunkowym systemie telewizji kablowej, które to dane zawierają przynajmniej dane statystyczne reprezentujące kanał o największej oglądalności w jednym lub wielu terminalach zdalnych, w którym to sposobie steruje się terminalami zdalnymi za pośrednictwem systemu dystrybucyjnego telewizji kablowej, za pomocą nadrzędnego sterownika systemowego, znamienny tym, ze nadaje się z nadrzędnego sterownika systemowego do przynajmniej jednego z terminali zdalnych, dane reprezentujące czasy zapisu, składające się z poszczególnych czasów, w których każdy z terminali zdalnych powinien zapamiętać dane statystyczne dotyczące oglądalności, zapamiętuje się okresy zapisu w jednej z wielu jednostek lokacyjnych pamięci czasu zapisu w każdym z terminali zdalnych, porównuje się zawartość każdej z jednostek lokacyjnej pamięci czasu zapisu z sygnałem czasu generowanym przez zegar znajdujący się w każdym terminalu zdalnym, generuje się dane statystyczne dotyczące oglądalności oraz zapamiętuje się dane statystyczne dotyczące oglądalności w każdym terminalu zdalnym, w jednej z lokacji pamięci kanałowych, jeżeli zawartość lokacji pamięci czasu zapisu pokrywa się z sygnałem czasu.
2. 2. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że generowane dane statystyczne dotyczące oglądalności odpowiadają telewizyjnym danym stanu, które przechowuje się w każdym z terminali zdalnych.
3. 3. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że generowane dane statystyczne dotyczące oglądalności odpowiadają danym dotyczącym profilu oglądalności ze źródła zewnętrznego, które wprowadza się do każdego z terminali zdalnych.
4. 4. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że nadawanie z nadrzędnego sterownika systemowego do terminali zdalnych, danych reprezentujących czasy zapisu, adresuje się globalnie do wszystkich terminali zdalnych.
5. 5. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że nadawanie z nadrzędnego sterownika systemowego do terminali zdalnych, danych reprezentujących czasy zapisu, adresuje się do konkretnej grupy terminali zdalnych.
6. 6. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że nadawanie z nadrzędnego sterownika systemowego do terminali zdalnych, danych reprezentujących czasy zapisu, adresuje się do konkretnego jednego z terminali zdalnych.
7. 7. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że zapamiętuje się kod czasu odpowiadający sygnałowi czasu w jednostce lokacyjnej pamięci kodu czasowego każdego z terminali zdalnych, jeżeli zawartość jednostek lokacyjnych pamięci czasu zapisu jest zgodna z sygnałem czasu.
8. 8. Sposób według zastrz. 7, znamienny tym, że przekazuje się z terminalu zdalnego do nadrzędnego sterownika systemowego zawartość jednostki lokacyjnej pamięci kanału oraz jednostki lokacyjnej pamięci kodu czasowego, jeżeli zawartość jednostki lokacyjnej pamięci czasu zapisu jest zgodna z sygnałem czasu.
9. 9. Sposób według zastrz. 7, znamienny tym, że przekazuje się z terminalu zdalnego do nadrzędnego sterownika systemowego zawartość jednostki lokacyjnej pamięci kanału oraz jednostki lokacyjnej pamięci kodu czasowego w odpowiedzi na sygnał zapytania grupowego z nadrzędnego sterownika systemowego.
10. 10. Sposób według zastrz. 7, znamienny tym, że jedna lokacja pamięci czasu zapisu odpowiada jednej lokacji pamięci kanału i jednej lokacji kodu czasowego.
11. 11. Sposób według zastrz. 10, znamienny tym, że w lokacji pamięci kodu czasowego zapamiętuje się kod czasowy z rozdzielczością przynajmniej równą minimalnemu okresowi czasu, w ciągu którego może być przechowywana informacja we wszystkich lokacjach pamięci czasu zapisu.

    169 709 3
12. 12. Sposób według zastrz. 10, znamienny tym, że wykorzystuje się cztery jednostki lokacyjne pamięci czasu zapisu, cztery jednostki lokacyjne pamięci przechowujące kod czasu.
13. 13. Sposób według zastrz. 12, znamienny tym, że w jednostkach lokacyjnych pamięci czasu zapisu przechowuje się wartość czasu zapisu w postaci przynajmniej 16 bitów i przy rozdzielczości jednoznacznie określającej okres co najwyżej jednej minuty.
14. 14. Sposób według zastrz. 12, znamienny tym, że w jednostkach lokacyjnych pamięci kodu czasowego przechowuje się wartość kodu czasowego w postaci przynajmniej 8 bitów i przy rozdzielczości jednoznacznie określającej okres co najwyżej jednej godziny.
15. 15. Sposób według zastrz. 7, znamienny tym, że powtarza się etapy nadawania z nadrzędnego sterownika do terminali zdalnych, danych reprezentujących czasy zapisu, zapamiętywania okresów zapisu w lokacji pamięci czasu zapisu każdego terminalu zdalnego, porównania zawartości jednostek lokacyjnej pamięci czasu zapisu z sygnałem generowanym przez zegar każdego terminala zdalnego, generowania danych statystycznych oglądalności, zapamiętywania danych statystyczych oglądalności w każdym terminalu zdalnym, zapamiętywania kodu czasu odpowiadającego czasowi rzeczywistemu oraz przekazywania z terminalu zdalnego do nadrzędnego sterownika systemowego zawartości jednostek lokacyjnych pamięci kanału oraz jednostek lokacyjnych pamięci kodu czasowego, dla innej lokacji pamięci czasu zapisu.
16. 16. Sposób według zastrz. 15, znamienny tym, ze powtarzanie wspomnianych etapów wykonuje się dla drugiej lokacji pamięci czasu zapisu przed zakończeniem poprzednich etapów nadawania z nadrzędnego sterownika systemowego do terminali zdalnych, danych reprezentujących czasy zapisu, zapamiętywania okresów zapisu w lokacji pamięci czasu każdego terminala zdalnego, porównania zawartościjednostek lokacyjnej pamięci czasu zapisu z sygnałem generowanym przez zegar każdego terminala zdalnego, generowania danych statystycznych oglądalności, zapamiętywania danych statystycznych oglądalności w każdym terminalu zdalnym, zapamiętywania kodu czasu odpowiadającego czasowi rzeczywistemu oraz przekazywania z terminalu zdalnego do nadrzędnego sterownika systemowego zawartości jednostek lokacyjnych pamięci kanału oraz jednostek lokacyjnych pamięci kodu czasowego, dla pierwszej lokacji pamięci czasu zapisu.
17. 17. Urządzenie do generowania i gromadzenia danych statystycznych dotyczących oglądalności w dwukierunkowym systemie telewizji kablowej, dla jednego lub więcej terminali zdalnych, znamienne tym, że zawiera urządzenie monitorowania kanału dla monitorowania informacji dotyczącej oglądalności w kanale terminalu zdalnego (120,315), nadrzędny sterownik systemowy (310) do inicjowania funkcji programowych przy programowaniu terminalu zdalnego (120,315) na zapis informacji dotyczącej oglądalności w kanale, w konkretnym czasie zapisu oraz nadajnik (314) dołączony do nadrzędnego sterownika systemowego (310), dla przekazywania do jednego lub więcej terminali zdalnych (120, 315) czasów zapisu odnoszących się do konkretnego czasu, w którym terminal powinien zapamiętywać dane statystyczne reprezentujące przynajmniej jeden obserwowany kanał; oraz urządzenie zapisowo-nadawcze (200) kanału terminalu zdalnego (120, 315), zawierające odbiornik (430) do odbioru jednego lub więcej czasów zapisu, odnoszących się do konkretnych momentów, w których terminal zdalny (120, 315) ma zapisać identyfikator kanału podlegającego następnie obserwacji, jednostki lokacyjne pamięci czasu zapisu (470), dołączone do odbiornika (430) dla zapamiętania jednego lub więcej czasów zapisu, układ porównujący mikroprocesora (400) dołączony do jednostek lokacyjnych pamięci czasu zapisu (470) dla porównywania zawartości jednostek lokacyjnych pamięci czasu zapisu z sygnałem wyjściowym zegara czasu rzeczywistego znajdującego się w terminalu zdalnym (120,315), układ generacyjny mikroprocesora (400) do generowania danych statystycznych dotyczących oglądanego aktualnie kanału, i przynajmniej jedną jednostkę lokacyjną pamięci kanału, nieulotnej pamięci (503), dla przechowywania danych statystycznych o oglądalności w terminalu zdalnym (120, 315), jeżeli zawartość jednostek lokacyjnych pamięci czasu zapisu (470) pokrywa się z sygnałem czasowym zegara czasu rzeczywistego.
18. 18. Urządzenie według zastrz. 17, znamienne tym, że nadajnik (314) jest połączony globalnie ze wszystkimi terminalami zdalnymi (120, 315).

    4 169 709
19. 19. Urządzenie według zastrz. 17, znamienne tym, ze nadajnik (314) jest połączony z konkretną grupą terminali zdalnych (120, 315).
20. 20. Urządzenie według zastrz. 17, znamienne tym, ze nadajnik (314) jest połączony z konkretnym jednym z terminali zdalnych (120, 315).
21. 21. Urządzenie według zastrz. 17, znamienne tym, że nadrzędny sterownik (310) systemowy zaopatrzony jest w odbiornik (810, 811, 812, 813) do odbioru zapamiętanych danych statystycznych kanału odnoszących się do oglądalności, nadawanych z jednego lub więcej terminali zdalnych (120, 315).
22. 22. Urządzenie według zastrz. 17, znamienne tym, że nadajnik (314) urządzenia monitorowania kanału zaopatrzony jest w obwód nadawania do jednego lub więcej terminali zdalnych (120, 315) sygnału zapytania grupowego z rozkazem dla tego jednego lub więcej terminali zdalnych, nadawania przeglądowych danych statystycznych kanału do nadrzędnego sterownika systemowego (310) oraz odbiornik do odbierania danych statystycznych kanału odnoszących się do oglądalności, nadawanych z jednego lub więcej terminali zdalnych (120, 315).
23. 23. Urządzenie według zastrz. 21, znamienne tym, ze nadrzędny sterownik systemowy (310) zaopatrzony jest w procesor (312) dołączony do odbiornika dla akumulowania i porównywania nadawanych danych statystycznych kanału, odnoszących się do oglądalności.
24. 24. Urządzenie według zastrz. 17, znamienne tym, że dane statystyczne dotyczące oglądalności, generowane przez układ generacyjny mikroprocesora (400), odpowiadają danym stanu przechowywanym w każdym z terminali zdalnych (120, 315).
25. 25. Urządzenie według zastrz. 17, znamienne tym, że dane statystyczne dotyczące oglądalności, generowane przez układ generacyjny mikroprocesora (400) odpowiadają danym dotyczącym profilu oglądalności ze źródła zewnętrznego (440) wchodzącym do każdego z terminali zdalnych (120, 315).
26. 26. Urządzenie według zastrz. 17, znamienne tym, że urządzenie zapisowo-nadawcze (200) kanału terminalu zdalnego (120, 315) jest zaopatrzone w przynajmniej jedną jednostkę lokacyjną pamięci kodu czasowego w pamięci nieulotnej (503), zapamiętującą kod czasu odpowiadający czasowi rzeczywistemu, jeżeli zawartość jednostek lokacyjnych pamięci czasu zapisu (470) jest zgodna z sygnałem czasu.
27. 27. Urządzenie według zastrz. 26, znamienne tym, że urządzenie zapisowo-nadawcze (200) kanału terminalu zdalnego (120,315) dodatkowo zaopatrzone jest w nadajnik do przekazywania z terminalu zdalnego (120,315) do nadrzędnego sterownika systemowego (310) zawartości jednostek lokacyjnych pamięci kanału w pamięci nieulotnej (503) i jednostek lokacyjnych pamięci kodu czasowego tejże pamięci nieulotnej (503) jeżeli zawartość jednostek lokacyjnych pamięci czasu zapisu (470) jest zgodna z sygnałem czasu.
28. 28. Urządzenie według zastrz. 26, znamienne tym, że urządzenie zapisowo-nadawcze (200) kanału terminalu zdalnego jest dodatkowo zaopatrzone w nadajnik do przekazywania z terminalu zdalnego (120, 315) do nadrzędnego sterownika systemowego (310) zawartości jednostek lokacyjnych pamięci kanału i jednostek lokacyjnych pamięci kodu czasowego pamięci nieulotnej (503) w odpowiedzi na adresowany sygnał zapytania grupowego z nadrzędnego sterownika systemowego (310).
29. 29. Urządzenie według zastrz. 28, znamienne tym, że jedna jednostka lokacyjna pamięci czasu zapisu (470) odpowiada jednej jednostce lokacyjnej pamięci kanału i jednej jednostce lokacyjnej kodu czasowego w pamięci nieulotnej (503).
30. 30. Urządzenie według zastrz. 29, znamienne tym, że jednostki pamięciowe kodu czasowego w pamięci nieulotnej (503) przechowują kod czasu z rozdzielczością przynajmniej równą minimalnemu okresowi czasu, w którym może odbywać się zapamiętywanie informacji we wszystkich lokacjach pamięci czasu zapisu (470).
31. 31. Urządzenie według zastrz. 29, znamienne tym, że zawiera cztery jednostki lokacyjne pamięci czasu zapisu, cztery jednostki lokacyjne pamięci kanału i cztery jednostki lokacyjne pamięci przechowujące kod czasu.
32. 32. Urządzenie według zastrz. 31, znamienne tym, że jednostki lokacyjne pamięcu czasu zapisu przechowują wartość czasu zapisu w postaci przynajmniej 16 bitów i przy rozdzielczości jednoznacznie określającej okres co najwyżej jednej minuty.

    169 709
33. 33. Urządzenie według zastrz. 31, znamienne tym, że jednostki lokacyjne pamięci czasu zapisu przechowują wartość czasu zapisu w postaci przynajmniej 8 bitów i przy rozdzielczości jednoznacznie określającej okres co najwyżej jednej godziny.