PL167980B1

PL167980B1 - Konstrukcja budowlana i sposób wznoszenia konstrukcji budowlanej PL PL PL PL PL

Info

Publication number: PL167980B1
Application number: PL91299123A
Authority: PL
Inventors: Alejandro Stein
Original assignee: Alejandro Stein
Priority date: 1990-11-12
Filing date: 1991-11-12
Publication date: 1995-12-30
Also published as: UA35572C2; WO1992008852A1; RU2095645C1

Abstract

1.Konstrukcja budowlana zawierajaca co najmniej jedna pare scian skladajacych sie z pewnej liczby umieszczonych poziomo i nalozonych na siebie elementów sciennych, z których kazdy posiada element rurowy oraz przymocowany do mego na co najmniej jednym koncu lacznik koncowy, znam ienny tym, ze lacznik koncowy (2) posiada pierwsza czesc (4) montowana na stale na koncu elementu rurowego (24), druga, zasadniczo plaska czesc (12) majaca dwie przeciwlegle, umieszczone naprzeciwko siebie krawedzie (14,16) górna i dolna, odpowiednio i rozciagajace sie w kierunku wzdluznym elementu rurowego (24), oraz podobne do wyciec wglebienia (18), lezace wzdluz wspólnej osi, rozciagaja- ce sie od kazdej z krawedzi (14,16), w kierunku zasadniczo do niej prostopadlym, przy czym szerokosc (W) wglebienia (18) jest co najmniej równa grubosc (t) drugiej plaskiej czesci (12) w miejscu usytuowania wglebienia (18), a ponadto przynajmniej w obszarze wglebien (18) odleglosc (H) pomiedzy krawedziami górna (14) i dolna (16) drugiej czesci (12) przewyzsza glówny zewnetrzny wy- miar (D) elementu rurowego (24), przy czym wymienione sciany (30,36), schodza sie ze soba pod katem, opierajac sie o siebie, a ponadto posiada elementy laczace (32,34) do umieszczania i sprzegania opierajacych sie konców elementów sciennych two- rzac szczeline (G) pomiedzy nakladanymi elementami sciennymi kazdej sciany z pary scian. FIG. 7 PL PL PL PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest konstrukcja budowlana i sposób wytwarzania konstrukcji budowlanej.

W rezultacie eksplozji populacyjnej i wzrastających kosztów mieszkań aktualnie występuje rosnący niedobór mieszkań. W ostatniej przeszłości poczyniono wysiłki, aby zapewnić znormalizowane i/lub prefabrykowane budowlane części składowe i moduły mieszkalne w celu dostarczania tańszych, łatwych przy budowie mieszkań. Chociaż dostarczono wiele postaci konstrukcji, montaż części składowych i wznoszenie konstrukcji wymaga znacznych umiejęt4

167 980 ności, co dotyczy szczególnie konstrukcji przeznaczonych do lub najbardziej przystosowanych do masowej produkcji i rozpowszechnionego stosowania. Ponadto większość prefabrykowanych elementów budowlanych przybrało postać półfabrykatów ścian lub izb lub modułów jednostkowych wyrabianych w wytwórni i potem transportowanych na miejsce budowy. Takie podejście powoduje znaczne problemy transportowe i związane z tym koszty.

W opisach patentowych Stanów Zjednoczonych Ameryki nr 3 304 674; 2 473 017 i 2 473 018 ujawniono konstrukcje budowlane z wzajemnie spasowanych elementów ściennych, zwłaszcza dłużyc lub belek drewnianych. Dłużycowe elementy ścienne mają jednak, na ogół znaczny ciężar. Elementy ścienne zarówno typu dłużycowego jak i belkowego wymagają skomplikowanych operacji frezowania i obróbki skrawaniem lub dużego nakładu pracy ręcznej i umiejętności cięcia i kształtowania części składowych. Produkcja takich elementów ściennych jest relatywnie kosztowna i ogólnie nie nadaje się do stosowania na miejscu budowy, z wyjątkiem mniej skomplikowanych, zgrubnych dłużycowych elementów ściennych. Wznoszenie takich budowli wymaga znacznej ilości czasu, ludzkiej siły roboczej i materiałów. Ponadto występują znaczne koszty związane z transportowaniem takich elementów na miejsce budowy. Poza tym elementy ścienne dłużycowe lub belkowe, z samej swej natury, posiadają dużą objętość i wymagają znacznych możliwości transportowych do przewożenia części składowych na miejsce budowy.

W opisie patentowym Stanów Zjednoczonych nr 4 619 089 ujawniono konstrukcję budowlaną zawierającą większą ilość usytuowanych poziomo, pustych rurowych elementów budowlanych. Jednak budowle budowane tym sposobem i z przedstawionych elementów posiadały poważną wadę wynikającą, może ze znacznego oparcia się na koncepcji chaty z belek, a mianowicie na założeniu, że poziome elementy muszą się dotykać. Ta koncepcja, przeniesiona do innych materiałów i innej technologii, dała dwa negatywne skutki. Mianowicie, podczas, gdy w tradycyjnej chacie z drewnianych dłużyc przynajmniej jedna z dwóch sąsiadujących dłużyc jest obrabiana lub profilowana tak, aby zapewnić szerszy styk powierzchniowy mający zasadnicze znaczenie w dobrym uszczelnianiu, to styk pomiędzy dwiema, równoległymi, metalowymi ruramijest teoretycznie linia, a praktycznie stanowi bardzo wąski pasek. To, łącznie z faktem, że z powodu spiralnego szwu tych rur, nawet ten wąski pasek nie jest w rzeczywistości ciągły, czyni uszczelnienie bardzo problematycznym. Drugi negatywny rezultat spowodowany jest tym faktem, że na skutek nieuniknionego błędu sumarycznego, wysokość ściany składającej się z n stykających się rur o średnicy d nie wynosi dokładnie n x d. W konsekwencji tego, łączniki na końcach tych rur nie ryglują się całkowicie, złącza nie są w pełni skuteczne i, w przeciwieństwie do tego, co stwierdzono w patencie (kolumna 4, linie 6* 12) pionowe obciążenie jest przenoszone raczej przez rury niż przez ryglowane łączniki.

Celem niniejszego wynalazku jest usunięcie tych wad i niekorzystnych cech konstrukcji i części składowych z powyżej wspomnianego dotychczasowego stanu techniki i dostarczenie konstrukcji budowlanej.

Celem wynalazku jest opracowanie sposobu wytwarzania konstrukcji budowlanej.

Konstrukcja budowlana według wynalazku charakteryzuje się tym, że łącznik końcowy posiada pierwszą część montowaną na stałe na końcu elementu rurowego, drugą zasadniczo płaską część mającą dwie przeciwległe, umieszczone naprzeciwko siebie krawędzie górną i dolną, odpowiednio i rozciągające się w kierunku wzdłużnym elementu rurowego, oraz podobne do wycięć wgłębienia, leżące wzdłuż wspólnej osi, rozciągające się od każdej z krawędzi w kierunku zasadniczo do niej prostopadłym, przy czym szerokość wgłębienia jest co najmniej równa grubości drugiej płaskiej części w miejscu usytuowania wgłębienia, a ponadto przynajmniej w obszarze wgłębień odległości pomiędzy krawędziami górną i dolną drugiej części przewyższa główny zewnętrzny wymiar elementu rurowego, przy czym wymienione ściany schodzą się ze sobą pod kątem, opierając się o siebie, a ponadto posiada elementy łączące do umieszczania i sprzęgania opierających się końców elementów ściennych tworząc szczelinę (G) pomiędzy nakładanymi elementami ściennymi każdej ściany z pary ścian.

Korzystnie głębokość wgłębień łącznika końcowego jest co najmniej równa jednej czwartej odległości pomiędzy wymienionymi krawędziami górną i dolną.

Korzystnie łącznik końcowy jest uformowany z półwyrobu z metalowej blachy.

167 980

Korzystnie łącznik końcowy posiada symetrycznie położone względem linii środkowej dwie części końcowe o w przybliżeniu półkolistym kształcie; z którymi połączone są klapy wystające z nich promieniowo, a ponadto posiada dwie pośrednie części, z których każda ma pierwszą część przyległą do części końcowych, o szerokości zasadniczo równej długości podstawy półkolistych części końcowych i drugą część o większej szerokości, a ponadto zawiera część środkową o szerokości równej szerokości drugiej części z wymienionych części pośrednich, które to części pośrednie i część środkowa są rozdzielone przez dwie pary podobnych do wycięć wgłębień, przy czym każda para składa się z dwóch usytuowanych wzdłuż wspólnej osi wgłębień, a każde wgłębienie ma głębokość równą co najmniej jednej czwartej szerokości środkowej części i szerokość równą co najmniej grubości płaskiej części łącznika końcowego.

Korzystnie łącznik końcowy jest zagięty pod kątem 90° do góry wzdłuż podstawy każdej z, w przybliżeniu półkolistych części końcowych i dwukrotnie zagięty pod kątem 90° do dołu wzdłuż linii umieszczonych po obu stronach linii środkowej w takiej odległości, aby utworzyć dwie zasadniczo równoległe powierzchnie a ich odległość zewnętrzna równa jest grubości płaskiej części łącznika końcowego i w którym klapki zagięte są do góry w ich punktach wyjściowych przy półkolistych częściach i zagięte w dół w punktach bliższych końców klapek.

Korzystnie pomiędzy nakładanymi elementami ściennymi jest umieszczona izolacja termiczna.

Korzystnie element rurowy jest owinięty tuleją materiału izolacji cieplnej.

Korzystnie rurowy element konstrukcyjny jest utworzony ze spiralnie nawiniętego pasa stalowego.

Korzystnie rurowy element konstrukcyjny ma kołowy przekrój poprzeczny.

Sposób wytwarzania konstrukcji budowlanej według wynalazku polega na tym, że przygotowuje się pewną liczbę elementów ściennych, z których każdy składa się z łącznika końcowego i rurowego elementu, przygotowuje się pierwszy i drugi fundament dla co najmniej jednej pary ścian tworzących wymienioną konstrukcję budowlaną; umieszcza się pierwszy element ścienny pierwszej ściany pary ścian łącznie z wymienionym łącznikiem końcowym na fundamencie; umieszcza się pierwszy element ścienny drugiej ściany z pary ścian łącznie z łącznikiem końcowym na drugim fundamencie z jego łącznikiem końcowym zaczepionym i zabezpieczonym przez łącznik końcowy pierwszego elementu ściennego pierwszej ściany; drugi element ścienny pierwszej ściany umieszcza się na jej pierwszym elemencie ściennym, z jego łącznikiem końcowym zaczepianym przez środek łączący pierwszego elementu ściennego drugiej ściany; drugi element ścienny drugiej ściany umieszcza się na jej pierwszym elemencie ściennym, z jego łącznikiem końcowym zaczepianym i zabezpieczanym przez środek łączący drugiego elementu ściennego pierwszej ściany; umieszcza się n-ty element ścienny pierwszej ściany na jej (n-1 )-tym elemencie ściennym, z jego łącznikiem końcowym zaczepianym przez środek łączący (n-1)-tego elementu ściennego drugiej ściany i umieszcza się n-ty element ścienny drugiej ściany na jej (n-1 )-tym elemencie, zjego łącznikiem końcowym zaczepianym i zabezpieczanym przez łącznik końcowy n-tego elementu ściennego pierwszej ściany.

Korzystnie przed montażem element rurowy pokrywa się izolacją cieplną.

Korzystnie po umieszczeniu każdego kolejnego elementu ściennego ścian pierwszej i drugiej pokrywa się go co najmniej jedną warstwą izolacji.

Korzystnie łącznik końcowy kształtuje się z półwyrobu posiadającego symetrycznie położone względem linii środkowej dwie części końcowe o w przybliżeniu kolistym kształcie, z którymi połączone są klapki wystając z nich promieniowo a ponadto posiada dwie pośrednie części, z których każda ma pierwszą część przyległą do części końcowych o szerokości zasadniczo równej długości podstawy półkolistych części końcowych i drugą część o większej szerokości, a ponadto zawiera część środkową o szerokości równej szerokości drugiej części z wymienionych części pośrednich, które to części pośrednie i część środkowa są rozdzielone przez dwie pary podobnych do wycięć wgłębień, przy czym każda para składa się z dwóch usytuowanych wzdłuż wspólnej osi wgłębień a każde wgłębienie ma głębokość równą co najmniej jednej czwartej szerokości wymienionej środkowej części i szerokości co najmniej równą grubości płaskiej części łącznika końcowego, przy czym półwyrób zagina się pod kątem 90° do góry wzdłuż podstaw każdej z w przybliżeniu półkolistych części końcowych i dwukrotnie zagina się pod kątem 90° do dołu wzdłuż linii umieszczonych po obu stronach linii środkowej

167 980 w takiej odległości, aby utworzyć dwie zasadniczo równoległe powierzchnie, a ich odległość zewnętrzna równa jest grubości płaskiej części łącznika końcowego i w którym klapki zaginane są do góry w ich punktach wyjściowych przy wymienionych półkolistych częściach i zaginane w dół w punktach bliższych końców klapek.

Przedmiot wynalazku przedstawiony jest w przykładzie wykonania na rysunku, na którym fig. 1 jest widokiem perspektywicznym łącznika końcowego według wynalazku; fig. 2 przedstawia półfabrykat z blachy metalowej z którego kształtowany jest łącznik końcowy z fig. 1; fig. 3 przedstawia łącznik końcowy, który jest wprowadzany do wnętrza rurowego elementu konstrukcyjnego; fig. 4 przedstawia łącznik końcowy osadzony wewnątrz elementu rurowego z końcami klapek podgiętymi w celu zabezpieczenia łącznika końcowego; fig. 5 jest rzutem pionowym narożnej części konstrukcji według wynalazku; fig. 6 przedstawia widok z góry konstrukcji z fig. 5; fig. 7 jest widokiem perspektywicznym narożnej części z fig. 6, ukazującym także fundamentowe elementy podporowe i fig. 8, fig. 9, fig. 10, fig. 11 ilustrują schematycznie różne sposoby zastosowania cieplnej izolacji do konstrukcji według wynalazku.

Na figurze 1 pokazany jest łącznik końcowy 2 według wynalazku, korzystnie wykonany z wypraski z metalowej blachy, który zawiera pierwszą część 4 tak ukształtowaną, aby pasowała do wnętrza rurowego elementu konstrukcyjnego omawianego poniżej, i zaopatrzoną w zagięte klapki 6, które wyznaczają głębokość wprowadzenia pierwszej części 4 do wnętrza elementu rurowego, aby potem, przez podgięcie młotkiem, lub zaciśnięcie przez rolowanie spowodować stałe i bezpieczne zamocowanie łącznika końcowego 2 w tym elemencie. Pierwsza część 4 składa się z dwóch prawie półkolistych klap 10, których wspólny obrys tworzy koło o średnicy zasadniczo równej wewnętrznej średnicy d elementu rurowego pokazanego na fig. 3 i fig. 4.

Ponadto łącznik końcowy 2 posiada drugą, zasadniczo płaską część 12, która ma dwie położone naprzeciwko siebie krawędzie: górną krawędź 14 i dolną krawędź 16. W czasie montażu powierzchnie tej drugiej części 12 znajdują się w płaszczyźnie pionowej. Szerokość drugiej części 12, to jest, odległość H pomiędzy dolną i górną krawędzią, jest zasadniczo większa od zewnętrznej średnicy D elementu rurowego, jak to jest szczególnie wyraźnie pokazane na fig. 5. Znaczenie tej cechy charakterystycznej zostanie objaśnione poniżej.

Ponadto wykonano dwie pary, usytuowane wzdłuż wspólnej osi, wgłębień 18, których szerokość w jest co najmniej równa grubości t drugiej części 12. Głębokość h wgłębienia w wynosi co najmniej H/4, co, jak wynika z fig. 5, jest ważne dla pełnego, przenoszącego obciążenie styku pomiędzy łącznikami końcowymi na rogach konstrukcji ściennych, które to łączniki końcowe, sprzęgnięte, jak widać na fig. 5,6 i 7, tworzą na każdym rogu sztywny kręgosłup, który podpiera całą konstrukcję. Krawędzie 14 i 16 nie rozciągają się do samych półkolistych klap 10, lecz tworzą uskok w bliskiej odległości od klap 10. Jest to oczywiście konieczne, ponieważ pierwsza część 4 jest umieszczona na pewnej głębokości w elemencie rurowym, co byłoby niemożliwe, gdyby krawędzie 14, 16, odległości H pomiędzy którymi jest większa od średnicy d, rozciągały się tak daleko jak część 4.

Na fig. 2 pokazano półwyrób, z którego jest formowany łącznik końcowy 2 z fig. 1. Półwyrób jest symetryczny względem linii środkowej CL i widoczne są dwie pierwsze części 4 składające się z, w przybliżeniu, półkolistych klap 10 (które mówiąc dokładnie, są częściami kół) i klapek 6 zawierających pierwszą część 7 i drugą część, korzystnie w kształcie zaostrzonych końców 8.

Widoczne są ponadto dwie pośrednie części 20 sąsiadujące z pierwszymi częściami 4. Większa część tych części ma szerokość równą H z fig. 1, i stanowi część krawędzi 14, 16 podczas, gdy druga część jest obniżona do szerokości zasadniczo równej podstawom klap 10. Pokazana jest także środkowa część 22 o szerokości równej H i stanowiąca część krawędzi 14, 16.

Środkowe części 22 i pośrednie części 20 są rozdzielone przez dwie pary wzgłębień 18, gdzie każda para składa się z dwu usytuowanych wzdłuż wspólnej osi wgłębień, których wymiary zostały pokazane na fig. 1. Należy zwrócić uwagę, że wgłębienia 18 są na wejściu do nich lekko rozszerzone w celu ułatwienia wzajemnego wprowadzania łączników końcowych podczas montażu konstrukcji. Łącznik końcowy 2 wykonuje się z tego półwyrobu poprzez zagięcie wzdłuż linii przerywanych.

167 980

Na figurze 3 pokazany jest łącznik końcowy, według wynalazku, który jest wprowadzany do wnętrza elementu rurowego konstrukcyjnego 24. Element rurowy 24 ma kołowy przekrój poprzeczny z wewnętrzną średnicą d, która jest równocześnie zewnętrzną średnicą końcowej części 4 łącznika 2. Element rurowy 24 jest wykonany z nawijanego pasa metalowej blachy, znanym i stosunkowo niedrogim sposobem wykonania cienkościennych rur dowolnej długości.

Łącznik końcowy 2 jest wpychany do wnętrza elementu rurowego 24 tak głęboko, jak wejdzie, to jest aż zgięte zakończenie 8 klapek 6 zostaną osadzone na krawędzi 26 elementu rurowego 24. Jest to sytuacja, jaką przedstawiono na fig. 4. Wówczas pozostaje tylko silnie docisnąć zakończenia 8 do elementu rurowego 24, co może być wykonane za pomocą klepania młotkiem, dogniatania przez rolowanie lub przy użyciu prostych kleszczy.

Narożna część fig. 5 wyraźnie pokazuje sposób, w jaki łączniki końcowe 2 elementów ściennych I, III, V zaczepiają się i sprzęgają z elementami ściennymi II i IV (element ścienny jest definiowany, jako element rurowy 24 łącznie z łącznikiem końcowym 2): dolne wgłębienie 18 (nie pokazane) elementu ściennego II sprzęga się z górnym wgłębieniem 18 (nie pokazanym) elementu ściennego I; górne wgłębienie 18 elementu ściennego II sprzęga się z dolnym wgłębieniem elementu ściennego III i tak dalej. Z fig. 5 wynika w sposób oczywisty, że dolna krawędź 16 każdego łącznika 2 opiera się na górnej krawędzi 14, każdego, leżącego poniżej, łącznika końcowego 2, przekazując w ten sposób obciążenie do podłoża i zmieniając większą ilość leżących powyżej zblokowanych łączników końcowych każdego takiego naroża w sztywny kręgosłup.

Na figurze 5 wyraźnie pokazano, że szerokość H łącznika końcowego jest znacznie większa od zewnętrznej średnicy D elementu rurowego 24, o szczelinę G, której wielkość wynosi (H-D). Odległość pomiędzy osiami ułożonych jeden na drugim elementów ściennych i tej samej ściany wynosi H. Natomiast odległość pomiędzy osią elementu ściennego jednej ściany i osią następnego wyższego (lub niższego) elementu ściennego drugiej ściany wynosi H/2.

Przerywane linie 27 na fig. 6 wskazują wariant łącznika końcowego 2, w którym linia środkowa CL na fig. 2 służy także jako linia zginania półwyrobu, zamiast dwóch linii zginania po obu stronach linii środkowej CL.

Na figurze 7 pokazano w widoku perspektywicznym narożną część z fig. 5 dając także pewne wskazówki co do sposobu wznoszenia ściany. Przygotowano gładką, płaską i poziomą podstawę 28 korzystnie wykonaną z betonu z obrzutką z zaprawy cementowej. Na tej powierzchni umieszczony jest fundament 32 dla pierwszej ściany 30 w postaci pasa wykonanego na przykład z syntetycznej gumy lub podobnego materiału, o grubości równej G/2 i rozciągającego się na całej długości najniższego elementu rurowego 24 pierwszej ściany 30 (lecz nie poniżej łącznika końcowego 2). Na wcześniej przygotowanym podwyższonym brzegu 34 o wysokości (H+G)/2 umieszcza się teraz podobny pas 32, po czym rozpoczyna się wznoszenie ścian.

Po umieszczeniu najniższego elementu ściennego pierwszej ściany 30, kładziony jest na swoim miejscu najniższy element ścienny drugiej ściany 36, z jego łącznikiem końcowym 2 sprzęgniętym z łącznikiem końcowym 2 najniższego elementu ściennego pierwszej ściany 30.

Następnym etapem jest kładzenie warstwy materiału izolacyjnego, jak wspomniano powyżej i jak wyjaśniono bardziej szczegółowo w związku z fig. 8,9,10 11. Potem umieszcza się drugi element ścienny pierwszej ściany 30, sprzęgając go z łącznikiem końcowym 2 najniższego elementu ściennego drugiej ściany 36. Ściany są budowane w ten sposób, że łącznik końcowy 2 każdego elementu ściennego jest umieszczony w łączniku końcowym leżącego bezpośrednio poniżej elementu ściennego drugiej ściany i sprzęgany z tym łącznikiem. Warstwa izolacji, zgodnie ze sposobem, jest nakładana przed umieszczeniem następnego wyższego elementu ściennego tej samej ściany.

Na figurach 8-fig.11 pokazano kilka sposobów nakładania materiału izolacyjnego 38 w celu wypełnienia i uszczelnienia szczelin, a także, aby przynajmniej częściowo osłonić elementy rurowe. Istnieje dużo, stosunkowo niedrogich, materiałów, które mogłyby służyć do tego celu, takich jak wełna mineralna w postaci mat pokrytych z obu stron tworzywem sztucznym, odpornym na warunki atmosferyczne lub podobnym. Ilustracje te są jedynie schematyczne, a arkusze izolacyjne lub maty 38 są przedstawione jako linie przerywane. Grubość tych mat 38 jest oczywiście funkcją wymiaru szczeliny G. Oczywiście w przykładach wykonania pokaza8

167 980 nych na fig. 10 i fig. 11, gdzie szczelina G mieści dwie warstwy, maty 38 będą miały około połowy tej grubości.

Na figurze 8 widoczny jest arkusz lub mata 38 do nawijania lub przewijania przez szczeliny G podczas, gdy na fig. 9 elementy rurowe 24 pokrywają z obu stron szerokie pasy materiału izolacyjnego 38 zachodzące na siebie jak gonty. Inny układ gontowy pokazano na fig. 10, na którym kąt opasania jest większy a maty 38 izolacji zachodzą na siebie istnieje tylko po jednej stronie. Izolacja pokazana na fig. 11 jest typu tulejowego i, zgodnie z drugim sposobem, jest korzystnie nakładana nie podczas, lecz przed wznoszeniem konstrukcji. Elementy rurowe 24 są owijane dookoła pasmami 38 o odpowiedniej szerokości, które mogą być do nich przymocowane na stałe albo za pomocą klejenia albo za pomocą taśm lub zacisków.

Chociaż pokazane łączniki końcowe 2 są wykonane z wyprasek lub półwyrobów z blachy metalowej, to mogą być one także produkowane innymi sposobami, jak na przykład za pomocą odlewania kokilowego lub formowania wtryskowego.

Elementy rurowe 24 mogą być także wyrabiane za pomocą wyciskania metalu lub tworzywa sztucznego lub, dla pewnych zastosowań o małych obciążeniach, także z kartonu i mogą mieć także przekroje inne niż kołowe.

Dla osób wykwalifikowanych w tej dziedzinie będzie oczywistym, że wynalazek nie ogranicza się do szczegółów powyżej przedstawionych przykładów wykonania i że może być urzeczywistniony w innych specyficznych przykładach wykonania bez wykraczania poza zakres ochronny. Dlatego niniejsze przykłady wykonania należy traktować pod każdym względem jako ilustruje a nie ograniczające, a zakres wynalazku jest wskazywany przez załączone zastrzeżenia.

167 980

Ο₂₄

FIG.8 ,ϋν³⁸ ο

?9 '24 '

FIG.9

Q

<ί

3^'ί

ΑΑ?-38

FIG.10 FIG.11

167 980

X ¹ z*			\ IL.
Z ¹Z		<
	0
			(	Η 1
t <7 /7		___	—7 i

?L

FIG. 5


	ϋ i Λ-’ί
(	77 —-	\ / •\ z	1 27

FIG. 6

167 980

FIG. 1

FIG. Z

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 90 egz. Cena 1,50 zł

Claims

Zastrzeżenia patentowe

1. Konstrukcja budowlana zawierająca co najmniej jedną parę ścian składających się z pewnej liczby umieszczonych poziomo i nałożonych na siebie elementów ściennych, z których każdy posiada element rurowy oraz przymocowany do niego na co najmniej jednym końcu łącznik końcowy, znamienny tym, że łącznik końcowy (2) posiada pierwszą część (4) montowaną na stałe na końcu elementu rurowego (24), drngą, zasadniczo płaską część (12) mającą dwie przeciwległe, umieszczone naprzeciwko siebie krawędzie (14,16) górną i dolną, odpowiednio i rozciągające się w kierunku wzdłużnym elementu rurowego (24), oraz podobne do wycięć wgłębienia (18), leżące wzdłuż wspólnej osi, rozciągające się od każdej z krawędzi (14,16), w kierunku zasadniczo do niej prostopadłym, przy czym szerokość (W) wgłębienia (18) jest co najmniej równa grubość (t) drugiej płaskiej części (12) w miejscu usytuowania wgłębienia (18), a ponadto przynajmniej w obszarze wgłębień (18) odległość (H) pomiędzy krawędziami górną (14) i dolną (16) drugiej części (12) przewyższa główny zewnętrzny wymiar (D) elementu rurowego (24), przy czym wymienione ściany (30,36), schodzą się ze sobą pod kątem, opierając się o siebie, a ponadto posiada elementy łączące (32,34) do umieszczania i sprzęgania opierających się końców elementów ściennych tworząc szczelinę (G) pomiędzy nakładanymi elementami ściennymi każdej ściany z pary ścian.
2. Konstrukcja wedhig zastrz. 1, z namienna tym. ee głębokość wgłęoień ( 18) łęcznika końcowego (3) jest co najmniej równa jednej czwartej odległości (H) pomiędzy wymienionymi krawędziami górną i dolną (14,16).
3. Konstrukcja według zastrz. 2, znamienna tym, że łącznik końcowy (2) jest uformowany z półwyrobu z metalowej blachy.
4. Konstrukcja według zastrz. 3, znamienna tym, że łącznik końcowy (2) posiada symetrycznie położone względem linii środkowej (CL) dwie części końcowe (10) o w przybliżeniu półkolistym kształcie; z którymi połączone są klapy (6) wystając z nich promieniowo, a ponadto posiada dwie pośrednie części (20), z których każda ma pierwszą część przyległą do części końcowych (10), o szerokości zasadniczo równej długości podstawy półkolistych części końcowych (10), i drugą część o większej szerokości, a ponadto zawiera część środkową (22) o szerokości równej szerokości (H) drugiej części z wymienionych części pośrednich, które to części pośrednie (20) i część środkowa (22) są rozdzielone przez dwie pary podobnych do wycięć wgłębień (18), przy czym każda para składa się z dwóch usytuowanych wzdłuż wspólnej osi wgłębień (18), a każde wgłębienie (18) ma głębokość (h) równą co najmniej jednej czwartej szerokości (H) środkowej części (22) i szerokość (W) równą co najmniej grubości (t) płaskiej części (12) łącznika końcowego (2).
5. Konstrukcja według zastrz. 4, znamienna tym, że łącznik końcowy (2) jest zagięty pod kątem 90° do góry wzdłuż podstawy (PL) każdej z, w przybliżeniu półkolistych, części końcowych (10) i dwukrotnie zagięty pod kątem 90° do dołu wzdłuż linii (KL) umieszczonych po obu stronach linii środkowej (CL) w takiej odległości, aby utworzyć dwie zasadniczo równoległe powierzchnie a ich odległość zewnętrzna równa jest grubości (t) płaskiej części (12) łącznika końcowego (2) i w którym klapki (6) zagięte są do góry w ich punktach wyjściowych przy półkolistych częściach (10) i zagięte w dół w punktach bliższych końców klapek (6).
6. Konstrukcja według zastrz. 1, znamienna tym, że pomiędzy nakładanymi elementami rurowymi (24) jest umieszczona izolacja termiczna.
7. Konstrukcja, według zastrz. 1, znamienna tym, że element rurowy (24) jest owinięty tuleją (38) materiału izolacji ciepłej.
8. Konstrukcja, według zastrz. 7, znamienna tym, że rurowy element konstrukcyjny (24) jest utworzony ze spiralnie nawiniętego pasa stalowego.

167 980
9. Konstrukcja, według zastrz. 8, znamienna tym, że rurowy element konstrukcyjny (24) ma kołowy przekrój poprzeczny.
10. Sposób wznoszenia konstrukcji budowlanej mającej co najmniej jedną parę ścian, znamienny tym, że przygotowuje się pewną liczbę elementów ściennych, z których każdy składa się z łącznika końcowego (2) i rurowego elementu (24), przygotowuje się pierwszy i drugi fundament (32,34) dlaco najmniej jednej pary ścian (30,36) tworzących wymienioną konstrukcję budowlaną; umieszcza się pierwszy element ścienny pierwszej ściany (30) pary ścian (30,36) łącznie z wymienionym łącznikiem końcowym (2) na fundamencie (32); umieszcza się pierwszy element ścienny drugiej ściany z pary ścian łącznie z łącznikiem końcowym na drugim fundamencie z jego łącznikiem końcowym zaczepianym i zabezpieczanym przez łącznik końcowy pierwszego elementu ściennego pierwszej ściany (30); drugi element ścienny pierwszej ściany (30) umieszcza się na jej pierwszym elemencie ściennym, z jego łącznikiem końcowym zaczepianym i zabezpieczanym przez środek łączący pierwszego elementu ściennego drugiej ściany (36); drugi element ścienny drugiej ściany umieszcza się na jej pierwszym elemencie ściennym, z jego łącznikiem końcowym zaczepianym i zabezpieczanym przez środek łączący drugiego elementu ściennego pierwszej ściany; umieszcza się n-ty element ścienny pierwszej ściany na jej (n-1)-tym elemencie ściennym, z jego łącznikiem końcowym zaczepianym przez środek łączący (n-1)-tego elementu ściennego drugiej ściany i umieszcza się n-ty element ścienny drugiej ściany na jej (n-1)-tym elemencie, z jego łącznikiem końcowym zaczepianym i zabezpieczanym przez łącznik końcowy n-tego elementu ściennego pierwszej ściany (30).
11. Sposób według zastrz. 10, znamienny tym, że przed montażem element rurowy (24) pokrywa się izolacją cieplną.
12. Sposób według zastrz. 10, znamienny tym, że po umieszczeniu każdego kolejnego elementu ściennego ścian pierwszej (30) i drugiej (32) pokrywa się go co najmniej jedną warstwą izolacji.
13. Sposób według zastrz. 10, znamienny tym, że łącznik końcowy (2) kształtuje się z półwyrobu posiadającego symetrycznie położone względem linii środkowej (CL) dwie części końcowe (10) o w przybliżeniu kolistym kształcie, z którymi połączone są klapki wystając z nich promieniowo a ponadto posiada dwie pośrednie części (20), z których każda ma pierwszą część przyległą do części końcowych (10) o szerokości zasadniczo równej długości podstawy półkolistych części końcowych (10) i drugą część o większej szerokości, a ponadto zawiera część środkową (22) o szerokości równej szerokości (H) drugiej części z wymienionych części pośrednich, które to części pośrednie (20) i część środkowa (22) są rozdzielone przez dwie pary podobnych do wycięć wgłębień (18), przy czym każda para składa się z dwóch usytuowanych wzdłuż wspólnej osi wgłębień (18) a każde wgłębienie (18) ma głębokość (h) równą co najmniej jednej czwartej szerokości (H) wymienionej środkowej (22) części i szerokości (W) co najmniej równą grubości (t) płaskiej części (12) łącznika końcowego (2), przy czym półwyrób zagina się pod kątem 90° do góry wzdłuż podstaw każdej z w przybliżeniu półkolistych części końcowych (10) i dwukrotnie zagina się pod kątem 90° do dołu wzdłuż linii (KL) umieszczonych po obu stronach linii środkowej (CL) w takiej odległości, aby utworzyć dwie zasadniczo równoległe powierzchnie, a ich odległość zewnętrzna równa jest grubości (t) płaskiej części (12) łącznika końcowego i w którym klapki (6) zaginane są do góry w ich punktach wyjściowych przy wymienionych półkolistych częściach i zaginane w dół w punktach bliższych końców klapek (6).