PL167642B1 - Wózek nap rowad za jacy u rzad zen ia do c iag le j eksp loa tac j i gó rn ic ze j PL PL PL PL PL PL - Google Patents

Abstract

1 Wó z ek n ap row ad z a j a cy u r z ad z en i a d o c i ag l e j ek sp lo a t a c j i gó rn i c z e j , w sk l ad k tó r ego w chod z a modu l a rn e b lok i p r z eno sn i kow e , l a c zo n e r a z em , z u two r z en i em c i agu p r z eno sn ikow ego , l a - c zo n e r a z em , z u two r z en i em c i agu p r z en o sn ikow ego , z aw i e r a j a cy r am e g lówn a ; z e spó l n ap edowy d o w p row ad z an i a lu b wyp row ad z an i a c i agu p r z en o sn i - k ow e g o ; i z e s pó l do l a c z a j a cy , do do l a c z an i a mo du - l a r n e g o b lo ku p r z eno sn ikow ego do c i agu p r z eno sn i - k ow eg o , zn am i enny tym , z e n a r am i e g lów n e j ( 1 2 ) , n a k tó r e j z am on tow an y j e s t z e spó l n ap ed ow y ( 3 4 ) , w po l a c z en iu t r an spo r towym z c i ag i em p r z eno sn i - k ow ym (T ) i do l a c zo nym do c i agu p r z eno s n i kow ego (T ) mo du l a rn ym b lok i em p r z eno sn ikowym (U ) , k tó - r e go po lo z en i e n a r am i e g lów n e j (1 2 ) j e s t u s t a l an e z a pomo c a z e spo lu do l a c z a j a c ego (5 2 ) , z a i n s t a low a - ny j e s t p r z eno sn ik odb io r c zy (14 ) , z ap ewn i a j a c y n i e - p r z e rw an e p r z eno s z en i e u ro b ion ego m a t e r i a l u . F i g . 1 PL PL PL PL PL PL

Description

Prózdmiotzm wnnalaóku jzsS wórze naprowadzający urządz.znia do ciągłzgo orowa0óznia zksploaSacji górniczzj maSzriału, na prrnkła0 węgla, na mizjscu jzgo występowania.

167 642

Węgiel powstały z rozłożonej i poddanej działaniu wysokiego ciśnienia materii pochodzenia roślinnego występuje zazwyczaj we w zasadzie płaskich pokładach znajdujących się między warstwami skał osadowych, na przykład wapieni, piaskowców lub łupków. Główne techniki wydobycia tego węgla reprezentuje górnictwo podziemne i odkrywkowe.

Górnictwo odkrywkowe polega na zdjęciu warstwy materiału przykrywającej pokład węgla, zwanej nakładem, tak aby odsłonić węgiel i umożliwić jego wydobycie. W ostatnich latach w Stanach Zjednoczonych górnictwo odkrywkowe zwiększyło swoje znaczenie w stosunku do górnictwa podziemnego. Powodują to różne czynniki, takie jak na przykład:

(a) wzrost przepustowości sprzętu do eksploatacji odkrywkowej, (b) niższe koszty eksploatacji odkrywkowej niż w przypadku eksploatacji podziemnej, (c) lepsze warunki bezpieczeństwa w górnictwie odkrywkowym, niż w górnictwie podziemnym, (d) większy stopień wykorzystania węgla w górnictwie odkrywkowym niż w górnictwie podziemnym oraz (e) fakt, że przy stosowaniu górnictwa odkrywkowego czynniki geologiczne sprzyjają wydobyciu większych zasobów węgla.

Górnictwo odkrywkowe niezależnie od wymienionych zalet ma jednak swoje ograniczenia. Pierwszy czynnik ograniczający dotyczy grubości nadkładu. Przy zaleganiu pokładów węgla na pewnych głębokościach pod powierzclmią ilość nadkładu zdejmowanego w celu dotarcia do węgla czyni wydobycie odkrywkowe nieekonomicznym.

Z tego względu duże ilości węgla mogą pozostać w ziemi. Dla osiągnięcia zatem ekonomicznego wydobycia tego węgla trzeba stosować inne metody wydobywcze. Zastosowanie górnictwa podziemnego w takim wypadku jest zazwyczaj bardzo ograniczone. Spowodowane jest to licznymi czynnikami obejmującymi występowanie złych warunków stropowych, niewielką grubość pokładu i/lub występowanie węgla w ilościach niedostatecznych do zapewnienia zwrotu dużych nakładów kapitałowych charakterystycznych dla górnictwa podziemnego.

Z tych względów do wydobywania węgla zamiast metody odkrywkowej, kiedy usuwanie nadkładu okazuje się nieopłacalne ekonomicznie, stosuje się często górnictwo wiertnicze. Stosuje się duże świdry służące do wiercenia w powierzchni t^zsc^ł^c^w/tj) pokładu i wydobywa się węgiel spod nadkładu. Zaletą eksploatacji wiertniczej jest duża efektywność zapewniająca otrzymanie większej liczby ton urobku dziennie na osobę zatrudnioną, niż przy innych rodzajach eksploatacji. Eksploatacja wiertnicza nadaje się również do szybkiej inicjacji i wymaga stosunkowo niskich nakładów kapitałowych w porównaniu z eksploatacją odkrywkową lub podziemną. Eksploatacja wiertnicza uważana jest za najlepszą dotychczas metodę do zastosowania przy stosunkowo cienkich pokładach. Poza tym eksploatacja wiertnicza jest bezpieczniejsza zarówno od eksploatacji odkrywkowej, jak i podziemnej. Tak więc eksploatację wiertniczą można stosować jako efektywne uzupełnienie eksploatacji odkrywkowej uzyskując możliwość eksploatacji małych pokładów węgla, które w innym przypadku pozostałyby niewykorzystane.

Eksploatacja wiertnicza jednak również nie jest pozbawiona wad. Eksploatacja wiertnicza daje stosunkowo niskie wykorzystanie węgla. Stopień wykorzystania zasobów obszaru eksploatowanego metodą wiertniczą jest zwykle mniejszy od około 35%. Część strat spowodowana jest koniecznością pozostawienia, celem podtrzymania nadkładu filarów węglowych między poszczególnymi wierconymi otworami. Główne straty efektywności występują jednak w wyniku ograniczenia głębokości penetracji osiąganej przy stosowaniu sprzętu dla eksploatacji wiertniczej.

Mówiąc dokładniej, przy wzroście głębokości penetracji wzrasta liczba ciągów świdra, potrzebnych do przenoszenia węgla od głowicy urabiającej do miejsca wydobycia na początku pokładu. Każdy ciąg powiększa opór cierny w ruchu obrotowym świdra przez kontakt ze ścianami wierconego otworu. Poza tym, im większa jest ogólna długość ciągów świdra, tym większa jest masa węgla przemieszczanego jednocześnie przez te ciągi. W wyniku tego, co

167 642 jest oczywiste, pobór mocy świdra szybko wzrasta wraz ze wzrostem głębokości jego penetracji.

Z powyższych względów otwory wiercone z użyciem konwencjonalnego sprzętu wiertniczego osiągały zwykle głębokości rzędu zaledwie 150 stóp, wyjątkowo 200 stóp. Oczywiście pożądane jest zwiększenie tej liczby, gdyż powoduje to poprawienie stopnia wykorzystania zasobów. Urządzenie i sposób zaradzenia temu zjawisku już opracowano. To urządzenie i sposób są przedmiotem zgłoszenia patentowego USA nr 07/625 211 wniesionego 10 grudnia 1990 r. pod tytułem Urządzenie i sposób prowadzenia ciągłej eksploatacji górniczej i należy do właściciela niniejszego wynalazku. Treść tego zgłoszenia patentowego włącza się do niniejszego opisu przez przywołanie.

W skład tego urządzenia do prowadzenia eksploatacji górniczej wchodzi wrębiarka o działaniu ciągłym służąca do urabiania węgla z pokładu. Urobiony węgiel podawany jest przez wrębiarkę na ciąg przenośników składający się z szeregu modularnych bloków przenośnikowych połączonych końcami ze sobą. System ten umożliwia eksploatację do głębokości znacznie przekraczających 150 do 200 stóp, dostępnych dla konwencjonalnego sprzętu górniczego. W rzeczywistości osiągnięto głębokości powyżej 1300 stóp.

Każdy blok przenośnikowy wsparty jest na kołach jezdnych, tak że dostosowany jest do podążania za wrębiarką w miarę zagłębiania się jej w pokład. W skład tego nowego urządzenia wchodzi również wózek naprowadzający. W skład wózka naprowadzającego wchodzi mechanizm przenośnikowy służący do odbioru i przenoszenia urobionego węgla rozładowywanego z ciągu przenośnikowego. Wózek naprowadzający zaopatrzony jest również w koleiny prowadzące, służące do podtrzymywania ostatniego bloku przenośnikowego ciągu oraz bloku przenośnikowego dodawanego do ciągu. Poza tym stosowane są indywidualne zespoły napędowe służące do wprowadzania/-wyprowadzania ciągu przenośnikowego wraz z wrębiarką, oraz do dosuwania nowego bloku przenośnikowego do styku z ciągiem przenośnikowym. Zaletą urządzenia jest to, że umożliwia ono urabianie i przenoszenie węgla bez przerwy, nawet podczas dodawania nowego bloku przenośnikowego, dzięki temu urządzenie nie tylko znacznie poprawia wykorzystanie złoża, lecz również pracuje w sposób bardziej efektywny niż sprzęt do eksploatacji odkrywkowej i zapewnia większą wydajność.

Celem niniejszego wynalazku jest opracowanie wózka naprowadzającego urządzenia do robót górniczych zaopatrzonego we wrębiarkę o działaniu ciągłym, która podaje urobiony materiał na ciąg przenośnikowy złożony z wielu modularnych bloków przenośnikowych połączonych kolejno ze sobą.

Innym celem niniejszego wynalazku jest opracowanie wózka naprowadzającego urządzenia do prowadzenia eksploatacji górniczej, zwłaszcza dostosowanego do urabiania i przenoszenia urobionego materiału do miejsca przeznaczenia, nawet podczas dodawania nowego bloku przenośnikowego do ciągu. Służy to większej wydajności urządzenia do robót górniczych i znacznego zwiększenia przepustowości.

Jeszcze innym celem niniejszego wynalazku jest opracowanie wózka naprowadzającego, w skład którego wchodzi przenośnik do odbioru urobionego materiału z ciągu przenośnikowego, mechanizm wspomagający wprowadzanie i wyprowadzanie ciągu przenośnikowego w głąb i na zewnątrz ściany podkładu węglowego za wrębiarką; oraz, specjalny mechanizm służący do dołączania bloku przenośnikowego do ciągu przenośnikowego przy nieprzerwanym podawaniu węgla do miejsca przeznaczenia.

Jeszcze innym celem jest zapewnienie mniejszej ogólnej długości wózka naprowadzającego, aby zapewnić jego większą manewrowość podczas transportu i ustawiania w miejscu prowadzenia eksploatacji. Osiąga się to dzięki opracowaniu wózka naprowadzającego z wysuwanym przodem, który może być zsuwany na czas transportu.

Inne cele, zalety i nowe cechy charakterystyczne wynalazku wynikają, częściowo w sposób oczywisty, z następującego opisu i z praktyki jego stosowania.

Wózek naprowadzający urządzenia do ciągłego prowadzenia eksploatacji górniczej, w skład którego wchodzą modularne bloki przenośnikowe, łączone razem, z utworzeniem ciągu przenośnikowego, zawierający ramę główną; zespół napędowy do wprowadzania lub

167 642 wyprowadzania ciągu przenośnikowego; i zespół dołączający, do dołączania modularnego bloku przenośnikowego do ciągu przenośnikowego, według wynalazku charakteryzuje się tym, że na ramie głównej, na której zamontowany jest zespół napędowy, w połączeniu transportowym z ciągiem przenośnikowym i dołączonym do ciągu przenośnikowego modularnym blokiem przenośnikowym, którego położenie na ramie głównej jest ustalane za pomocą zespołu dołączającego, zainstalowany jest przenośnik odbiorczy, zapewniający nieprzerwane przenoszenie urobionego materiału.

Korzystnie przenośnik odbiorczy jest przenośnikiem taśmowym.

Korzystnie zespół napędowy zaopatrzony jest w ramię popychacza, sprzęgające modularny blok przenośnikowy ciągu przenośnikowego, oraz w siłownik naprowadzający ciąg przenośnikowy za pośrednictwem tego ramienia popychacza.

Korzystnie w skład zespołu napędowego wchodzą dwa zespoły tandemowych siłowników napędowych, z których każdy składa się z siłowników napędowych umieszczonych po obu stronach przenośnika odbiorczego zainstalowanego na ramie głównej.

Korzystnie siłowniki napędowe obu zespołów tandemowych siłowników napędowych zainstalowane po każdej stronie przenośnika odbiorczego są wzdłużnie współliniowe i rozstawione w pewnej od siebie odległości.

Korzystnie zespół dołączający zawiera popychacz dosuwający modularny blok przenośnikowy do styku z,ciągiem · przenośnikowym.

Korzystnie zespół dołączający zawiera zespół pozycjonujący, przedstawiany między pierwszym położeniem w sąsiedztwie ciągu przenośnikowego, odpowiadającym unieruchomieniu na wózku naprowadzającym bloku przenośnikowego kolejno dodawanego do tego ciągu, oraz drugim położeniem, odpowiadającym umieszczeniu dodawanego do ciągu bloku przenośnikowego na wózku naprowadzającym, za ciągiem przenośnikowym.

Korzystnie w, skład zespołu pozycjonującego wchodzi źródło napędu, para bębnów nawijających, napędzanych z tego źródła, liny połączone z bębnami oraz z poprzeczką, zaopatrzoną w parę haków, zainstalowanych na zewnętrznym końcu każdej z lin, do sprzęgania z blokiem przenośnikowym.

Korzystnie wózek zaopatrzony jest dodatkowo w wysuwane przednie elementy stanowiące wysuwaną ramę, suwliwie osadzoną w ramie głównej, oraz mechanizm przemieszczający do przemieszczania tej wysuwanej ramy między położeniem wsunięcia i położeniem wysunięcia.

Korzystnie wózek zaopatrzony jest dodatkowo w prowadnice do podtrzymywania i prowadzenia modularnych bloków przenośnikowych na ramie głównej, powyżej przenośnika odbiorczego.

Korzystnie wózek zaopatrzony jest dodatkowo w prowadnice na ramie głównej, do podtrzymywania i prowadzenia modularnych bloków przenośnikowych powyżej przenośnika odbiorczego.

Korzystnie wózek zaopatrzony jest dodatkowo w przenośnik rozładowujący na ramie głównej.

Korzystnie wózek zaopatrzony jest dodatkowo w podnośniki do podnoszenia ramy głównej z , podłoża lub do jej opuszczania na podłoże.

Korzystnie wózek zaopatrzony jest w płozy do podtrzymywania ramy głównej po jej podniesieniu, przy przemieszczaniu go po podłożu.

Wózek naprowadzający urządzenia do ciągłego prowadzenia eksploatacji górniczej, w skład którego wchodzą modularne bloki przenośnikowe, które mogą być łączone razem, z utworzeniem ciągu przenośnikowego, zawierający ramę główną i zespół napędowy, do wprowadzania lub wyprowadzania ciągu przenośnikowego według wynalazku charakteryzuje się tym, że na ramie głównej, z zachowaniem ciągłego w przestrzeni i czasie połączenia z ciągiem przenośnikowym, nawet podczas dodawania modułowego bloku przenośnikowego, zainstalowany jest.przenośnik odbiorczy.

Wózek naprowadzający urządzenia do ciągłego prowadzenia eksploatacji górniczej, w skład którego wchodzą modularne bloki przenośnikowe, które mogą być łączone razem,

167 642 z utworzeniem ciągu przenośnikowego, zawierający ramę główną. zespół napędowy do wprowadzania lub wyprowadzania ciągu przenośnikowego i zespół dołączający, pozycjonujący modularny blok przenośnikowy na ramie głównej, przy jego dołączaniu do ciągu przenośnikowego, według wynalazku charakteryzuje się tym, że zaopatrzony jest w przenośnik odbiorczy zapewniający ciągłe w przestrzeni i w czasie połączenie z ciągiem przenośnikowym, oraz wysuwane przednie elementy przestawiane, przemieszczane od położenia pełnego zsunięcia, w którym wysuwane przednie elementy są całkowicie wsunięte w głąb ramy głównej do położenia pełnego rozsunięcia, w którym wysuwane przednie elementy są wysunięte z ramy głównej, stanowiąc podparcie dla części ciągu przenośnikowego.

Wózek naprowadzający urządzenia do ciągłego prowadzenia eksploatacji górniczej, w skład którego wchodzą modularne bloki przenośnikowe, które mogą być łączone razem, z utworzeniem ciągu przenośnikowego, zawierający ramę główną według wynalazku charakteryzuje się tym, że zaopatrzony jest w przenośnik odbiorczy zapewniający ciągłe w przestrzeni i w czasie połączenie z ciągiem przenośnikowym, oraz zespół dołączający, pozycjonujący modularny blok przenośnikowy na ramie głównej, przy jego dołączaniu do ciągu przenośnikowego podczas urabiania i przenoszenia materiału, przy czym ten zespół dołączający zaopatrzony jest w zespół pozycjonujący, przestawiany między pierwszym położeniem, dla unieruchomienia bloku przenośnikowego dodawanego kolejno do ciągu przenośnikowego, w sąsiedztwie tego ciągu, na wózku naprowadzającym, oraz drugim położeniem, do umieszczania dodawanego do ciągu przenośnikowego na ramie głównej, za ciągiem przenośnikowym.

Korzystnie w skład zespołu pozycjonującego wchodzi źródło zasilania, para bębnów nawijających, napędzanych z tego źródła zasilania i zainstalowanych na ramie głównej, liny połączone z bębnami oraz haki zainstalowane na zewnętrznym końcu każdej z lin, do sprzęgania z blokiem przenośnikowym.

Korzystnie w skład zespołu pozycjonującego wchodzi zawiesie oraz jarzmo do zamocowania liny oraz poprzeczka i para haków do zaczepiania o blok przenośnikowy.

Korzystnie zespół dołączający zawiera popychacz, dosuwający dodawany modularny blok przenośnikowy do styku z ciągiem przenośnikowym.

Zalety wózka według wynalazku wynikają bezpośrednio z jego konstrukcji. Wózek naprowadzający zaopatrzony jest w ramę podtrzymującą przenośnik służący do odbioru urobionego materiału z ciągu przenośnikowego. Na ramie głównej osadzony jest również mechanizm napędowy służący do posuwania do przodu lub wycofania ciągu przenośnikowego. Poza tym stosowany jest również niezależny układ służący do dołączania modularnego bloku przenośnikowego do ciągu przenośnikowego. Korzystne jest, ze względu na opisaną poniżej konstrukcję wózka naprowadzającego, jeżeli modułowy blok przenośnikowy może być dołączony do ciągu przenośnikowego przy nieprzerwanym urabianiu i transporcie urobionego materiału przez urządzenie górnicze. Tak więc osiąga się rzeczywiste warunki ciągłego prowadzenia robót górniczych.

W skład zespołu napędowego do selektywnego dosuwania lub wycofywania ciągu przenośnikowego wchodzi para współdziałających tandemowych zespołów siłowników. Tandemowe zespoły siłowników napędowych mocowane są na ramie, na jednej, biegnącej wzdłużnie linii prostej, w pewnej od siebie odległości. Siłowniki tandemowe obu zespołów zainstalowane są na ramie, po przeciwnych stronach przenośnika wózka naprowadzającego. Tak więc każdy z zespołów siłowników tandemowych ma siłownik lewy i siłownik prawy. Obydwa siłowniki tandemowe przedniego zespołu pracują równocześnie, podobnie jak siłowniki tylnego zespołu.

Każdy siłownik na końcu zaopatrzony jest w blok popychacza ramieniowego stykającego się ze sworzniem znajdującym się w modularnym bloku przenośnikowym ciągu. W skład bloku popychacza wchodzi korpus i ramię w kształcie w zasadzie litery V wahliwie zamocowane na korpusie. Ramię popychacza może znajdować się w jednym z dwóch przeciwległych położeń roboczych. W jednym z położeń ramię styka się ze sworzniem modularnego bloku przenośnikowego w taki sposób, że umożliwia zespołowi napędowemu posuwanie do przodu

167 642 ciągu przenośnikowego. W drugim położeniu ramię styka się ze sworzniem modularnego zespołu przenośnikowego, tak że umożliwia zespołowi napędowemu współdziałanie przy wysuwaniu ciągu przenośnikowego z powierzchni ściany węglowej. W każdym z położeń roboczych jeden z końców ramienia popychacza styka się z korpusem przytrzymującym ramię w odpowiednim położeniu.

Zespoły siłowników napędowych, przedni i tylny, pracują w sposób naprzemienny. Kiedy bloki popychaczy siłowników tylnych są sprzężone’ z parą sworzni po każdej stronie modularnego bloku przenośnikowego ciągu, to te tylne siłowniki pracują wsuwając lub wysuwając blok/ciąg przenośnikowy w głąb (lub na zewnątrz) pokładu. Kiedy to nastąpi, siłowniki przednie wracają do położenia początkowego. Kiedy siłowniki tylne osiągną końcowy punkt ich drogi, bloki popychaczy przednich siłowników znajdują się w położeniu sprzężenia ze sworzniami po obu stronach modularnego bloku przenośnikowego ciągu. Uruchamiane są przednie siłowniki powodując dalsze wsuwanie (lub wysuwanie) ciągu przenośnikowego podczas powrotu siłowników tylnych do położenia wyjściowego. Ten sposób posuwania lub wycofania ciągu przenośnikowego za pomocą opisanej powyżej pracy wahadłowej zespołów siłowników tandemowych powtarza się w razie potrzeby w celu zapewnienia ciągłości działania urządzenia górniczego, jak to bardziej szczegółowo opisano poniżej.

Zespół służący do włączania modularnych bloków przenośnikowych do ciągu zaopatrzony jest w mechanizm pozycjonowania włączanego bloku przenośnikowego na wózku naprowadzającym, za ciągiem przenośnikowym. W skład mechanizmu pozycjonującego może wchodzić wciągarka zainstalowana na dachu wózka naprowadzającego. Wciągarka może być zaopatrzona w oddzielne źródło energii lub silnik napędowy połączony za pomocą układu przeniesienia mocy z parą, bębnów nawijających, jeden z bębnów nawijających przymocowany jest do dachu wózka naprowadzającego w pobliżu kabiny operatora. Drugi bęben nawijający przymocowany jest do dachu wózka naprowadzającego przed pierwszym bębnem, w odległości odpowiadającej w przybliżeniu długości bloku przenośnikowego. Każdy z bębnów nawijających zaopatrzony jest w linę, której początek połączony jest z tym bębnem umożliwiając jej napinanie lub luzowanie. Drugi koniec każdej z lin połączony jest za pośrednictwem zawiesia z poprzeczką i zespołem hakowym. Haki dostosowane są do sprzężenia z blokiem przenośnikowym i do jego podnoszenia.

Przy pracy liny nawijają się na bębny aż do położenia podniesienia. Modularny blok przenośnikowy umieszcza się między poprzeczkami znajdującymi się na końcach lin, za pomocą przedniego mechanizmu załadowującego. Następnie sprzęga się haki ze sworzniami po obu stronach bloku przenośnikowego, który jest następnie zawieszony na zawiesiach po odłączeniu od poprzedniego mechanizmu załadowującego i jego wycofaniu. Blok przenośnikowy podtrzymywany jest na linach pod ciągiem przenośnikowym aż do momentu kiedy ciąg zostanie wsunięty na odpowiednią odległość w głąb pokładu i utworzy miejsce na umieszczenie nowego modularnego bloku przenośnikowego na podłodze wózka naprowadzającego. W tym czasie łączone są z końcowym blokiem ciągu linie zasilające i sterujące dołączonego do ciągu bloku przenośnikowego. To wstępne sprzężenie powoduje rozpoczęcie pracy przenośnika taśmowego w nowym bloku przenośnikowym. Kiedy powstanie dostateczny prześwit, liny wciągarki zwalniane są aż do opuszczenia podtrzymywanego na hakach bloku przenośnikowego na platformę wózka nośnego. Haki są następnie odczepiane od sworzni bloku przenośnikowego a liny zwijane do położenia wyjściowego. Poprzeczki i haki znajdują się teraz w położeniu umożliwiającym przejęcie następnego, przeznaczonego do dołączenia do ciągu, modułu przenośnikowego z poprzedniego mechanizmu załadowującego.

Po umieszczeniu nowego bloku przenośnikowego na wózku naprowadzającym, za ciągiem przenośnikowym, uruchamiany jest mechanizm popychający. Na wózku naprowadzającym, za blokiem przenośnikowym, poniżej kabiny operatora, znajduje się siłownik popychający. Zderzak umieszczony na przednim końcu tłoczyska tego siłownika popychającego styka się z tyłem ciągu przenośnikowego. Tak więc przy wysuwaniu się tłoczyska z siłownika, blok przenośnikowy przemieszczany jest ku przodowi aż do zetknięcia się z tyłem bloku przenośnikowego. Następnie we współpracujących sprzęgach umieszcza się sworznie w celu połą167 642 czenia nowego modularnego bloku przenośnikowego z blokiem przenośnikowym znajdującym się na końcu ciągu. Po zakończeniu procesu sprzęgania siłownik popychający mechanizmu pchającego wraca do swojego tylnego położenia wyjściowego. Opisane powyżej etapy powtarza się tyle razy, ile to jest potrzebne do dołączenia dodatkowych bloków przenośnikowych do ciągu.

Dla umożliwienia efektywnego przykładania siły do ciągu przenośnikowego przez zespół napędowy wózka naprowadzającego, przy jego współpracy przy wsuwaniu lub wysuwaniu, jest ważne aby wózek był zakotwiczony do podłoża. Możliwe jest stosowanie odpowiedniego mechanizmu kotwiącego zaopatrzonego w pale wbite w podłoże, z którymi sztywno połączony jest wózek naprowadzający.

Wózek naprowadzający zaopatrzony jest również w mechanizm podtrzymująco - prowadzący w postaci kolein prowadzących dostosowanych do utrzymywania modularnych bloków przenośnikowych na ramie wózka naprowadzającego mieszczącej przenośnik urobionego materiału. Koleiny mogą mieć postać dwóch, umieszczonych w pewnej od siebie odległości sekcji kratowych dostosowanych do podtrzymywania kół jezdnych modularnych bloków przenośnikowych. Po zewnętrznych stronach przenośnika urobionego materiału odchodzi ku górze od kratowych sekcji podłogowych w stronę powierzchni wewnętrznych kół jezdnych para szyn prowadzących. Jeżeli blok przenośnikowy okaże się nieco niewspółliniowy to szyny te stykają się z wewnętrznymi powierzchniami kół, odpowiednio naprowadzając blok w razie potrzeby. Dzięki temu zapewnia się zachowanie współliniowości. Oczywiście podczas utrzymywania końca ciągu przenośnikowego nad przenośnikiem wózka naprowadzającego urobiony materiał z ciągu przenośnikowego odbierany jest i przenoszony przez przenośnik wózka naprowadzającego, nawet podczas dołączania modularnego bloku przenośnikowego do ciągu.

Mówiąc dokładniej, urobiony materiał z końcowego bloku ciągu odbierany jest bezpośrednio przez przenośnik wózka naprowadzającego aż do momentu, kiedy zacznie on być przejmowany przez przenośnik znajdujący się w modularnym bloku przenośnikowym włączanym do ciągu. Według niniejszego wynalazku w czasie tego przejmowania przenośnik nowododawanego bloku modułowego jest już w ruchu. Tak więc przejmowany urobiony materiał przemieszczany jest przez przenośnik nowo dodawanego bloku modularnego i w dalszym ciągu znów rozładowywany na przenośnik w wózku naprowadzającym. Przenośnik w wózku naprowadzającym przenosi wtedy urobiony materiał do przenośnika odprowadzającego. Przenośnik odprowadzający przenosi materiał do miejsca przeznaczenia, na przykład na zwałowisko lub platformę służącą do odtransportowywania węgla w inne miejsce. Zatem według niniejszego wynalazku możliwe jest przenoszenie urobionego materiału nawet w czasie przedłużania ciągu przenośnikowego przez dodanie nowego bloku modularnego.

Warto również podkreślić, że wózek naprowadzający zaopatrzony jest w mechanizm umożliwiający jego przemieszczanie w poprzek ławy, na nowe miejsce prowadzenia robót. Mówiąc dokładniej, wózek naprowadzający może być zaopatrzony w system podnoszący, który podnosi ramę wózka ponad podłoże, tak że rama opiera się tylko na dwóch płozach biegnących wzdłuż podstawy ramy. Następnie można wykorzystać ciężki sprzęt, na przykład spychacz, w celu przesunięcia wózka naprowadzającego na płozach na nowe miejsce prowadzenia robót. Do przeniesienia wózka na nowe miejsce można również wykorzystać płozy wiertnicze znane ze stanu techniki. Po odpowiednim ustawieniu wózka naprowadzającego na nowym miejscu wykonywania robót można uruchomić ponownie mechanizm podnoszący w celu opuszczenia ramy do zetknięcia z podłożem. Opuszczenie ramy pozwala nie tylko umieścić szyny prowadzące na właściwej wysokości w celu podtrzymania modularnych bloków przenośnikowych, lecz równocześnie służy do zakotwienia maszyny celem jej unieruchomienia przy pracy mechanizmów napędowych służących do wprowadzania/wyprowadzania ciągu przenośnikowego.

W celu umożliwienia pracy urządzenia do prowadzenia robót górniczych na węższej ławie i ułatwienia transportu wózka naprowadzającego z jednego miejsca prowadzenia robót na drugie, wózek naprowadzający może być również wyposażony w wysuwany przód. Mówiąc dokładniej, wózek naprowadzający może być zaopatrzony w wysuwaną ramę z szere10

167 642 giem elementów szynowych przeznaczonych do podtrzymywania wrębiarki lub bloków przenośnikowych ciągu. Elementy szynowe wchodzą wsuwliwie w drugi zespół, współdziałających z nimi, stałych elementów szynowych znajdujących się na ramie. Z wysuwaną ramą połączona jest para siłowników napędowych. Te siłowniki napędowe dostosowane są do przestawiania ramy między dwoma położeniami roboczymi.

W pierwszym położeniu roboczym wysuwana rama jest cofnięta, tak że pierwszy zespół elementów szynowych jest wysunięty między elementy szynowe drugiego zespołu znajdującego się na ramie głównej. Dzięki temu zmniejsza się ogólna długość wózka naprowadzającego, co ułatwia jego transport i ustawienie w miejscu prowadzenia robót. W drugim położeniu roboczym rama jest wysunięta, tak że pierwszy zespół elementów szynowych wystaje na zewnątrz z drugiego zespołu (nawet pod pionową ścianą zbocza w przypadku wąskich ław, jak to przykładowo pokazano na fig. 1). Wysunięte elementy szynowe pierwszego zespołu służą jako stabilna podstawa do podparcia bloków przenośnikowych ciągu przenośnikowego. Jest to szczególnie ważne ze względu na możliwość pracy w obszarach ściany, gdzie występuje tendencja do gromadzenia się wody powodującej znaczne rozmiękczenie podłoża, przy wycofywaniu ciągu przenośnikowego spod ziemi przestrzeń między szynami pierwszego i drugiego zespołu może również być wykorzystana jako składowisko odpadów, gdzie można składać zanieczyszczenia i gruz z bloków przenośnikowych przed ich ostatecznym ustawieniem na ramie głównej wózka naprowadzającego.

Jeszcze inne zalety i cele wynalazku wynikają w oczywisty dla specjalisty sposób z poniższego opisu korzystnych przykładów wykonania mniejszego wynalazku przedstawionych w celu zilustrowania jednego z rodzajów pracy, najbardziej odpowiedniego dla realizacji wynalazku. Jak to wynika z poniższego opisu, wynalazek może być realizowany w różnych przykładach wykonania i możliwe są modyfikacje jego szczegółów i oczywiste zmiany cech charakterystycznych, bez wychodzenia poza istotę wynalazku. Zatem rysunki i opisy uważa się za przykładowe, a nie ograniczające.

Przedmiot wynalazku uwidoczniono zatem w przykładzie wykonania na rysunku, na którym, fig. 1 przedstawia w schematycznym przekroju i widoku z boku urządzenie wydobywcze, w którego skład wchodzi wózek naprowadzający według niniejszego wynalazku; fig. 2a w uproszczonym częściowym przekroju modularny blok przenośnikowy spoczywający na ramie wózka naprowadzającego; fig. 2b - w szczegółowym widoku z boku blok popychacza stosowany do roboczego łączenia jednego z siłowników napędu posuwisto - zwrotnego z pojedyńczym blokiem przenośnikowym; fig. 2c - w szczegółowym widoku z boku blok popychacza z pokazanym ramieniem popychacza, odchylonym w dół i przechodzącym pod sworzniem znajdującym się na bloku przenośnikowym; fig. 3a i 3b - w schematycznym widoku z boku, przebieg wprowadzania ciągu przenośnikowego ruchem wahadłowym pary współdziałających zespołów tandemowych siłowników napędowych, jak również przebieg włączania modularnego bloku przenośnikowego do ciągu; fig. 4a - w widoku z góry, wysuwaną przednią część wózka naprowadzającego; fig. 4b - w widoku od przodu, wysuwaną przednią część z fig. 4a; fig. 5 - schematycznie, mechanizm dostosowany do umieszczania bloku przenośnikowego na wózku naprowadzającym; a fig. 6 - w częściowym uproszczonym widoku perspektywicznym, przedni mechanizm załadowujący przygotowany do podniesienia z podłoża bloku przenośnikowego.

Poniżej zamieszczono szczegółowy opis niniejszego korzystnego przykładu wykonania wynalazku, przedstawionego na załączonym rysunku.

Na fig. 2a, 3a i 3b schematycznie przedstawiono wózek naprowadzający według niniejszego wynalazku. Jak wspomniano powyżej w odniesieniu do fig. 1, wózek naprowadzający 10 dostosowany jest do wykorzystania z urządzeniem do ciągłej eksploatacji górniczej w którego skład wchodzi wrębiarka M do pracy ciągłej typu znanego ze stanu techniki. Wrębiarka M zaopatrzona jest w obrotowy wrębnik z głowicą bębnową. D podtrzymującą szereg krawędzi tnących rozmieszczonych na jej ramionach w kształcie linii śrubowej. Bębnowa głowica D wrębnika zainstalowana jest obrotowo na podnoszonym i opuszczanym wysięgniku zainstalowanym wahadłowo na głównym elemencie ramowym wrębiarki M. Jak to również pokaza167 642 no, wrębiarka wsparta jest, z możliwością przemieszczania się wzdłuż spągu, na dwóch zespołach gąsienicowych N.

Korzystnie jest, jeżeli przy pracy wrębiarka M przemieszczana jest ku przodowi, w głąb powierzchni S pokładu węglowego przy uniesionym wysięgniku i obracającej się głowicy bębnowej D. Po rozpoczęciu skrawania na górnym poziomie, czyli przy linii stropu pokładu, wrębiarka M przemieszczana jest dalej ku przodowi, wysięgnik jest opuszczany i podnoszony, zaś węgiel jest odcinany od powierzchni S pokładu. Urobiony węgiel zbierany jest następnie za pomocą konwencjonalnej głowicy zgarniającej służącej do dostarczania urobionego węgla do przenośnika zgarniakowego F.

Jak to pokazano na fig. 1, przenośnik zgarniakowy F dostarcza urobiony węgiel C do przedniego bloku przenośnikowego ciągu przenośnikowego ogólnie oznaczonego odnośnikiem T. Ciąg przenośnikowy zawiera również szereg modularnych identycznych bloków przenośnikowych U sprzężonych rozłączalnie ze sobą, ustawionych za przednim blokiem przenośnikowym.

Jak to opisano we współzależnym zgłoszeniu patentowym USA nr 07/625 211 złożonym 10 grudnia 1990 pod tytułem URZĄDZENIE I SPOSÓB PROWADZENIA CIĄGŁEJ EKSPLOATACJI GÓRNICZEJ, na wynalazek będący własnością właściciela niniejszego wynalazku (którego pełny opis jest włączony do niniejszego opisu przez przywołanie), każdy z bloków przenośnikowych U zaopatrzony jest w główną ramę konstrukcyjną osadzoną na kołach jezdnych W. Każdy blok przenośnikowy U zaopatrzony jest również w umieszczony centralnie, biegnący wzdłużnie, nachylony przenośnik. Przenośnik, który korzystnie jest przenośnikiem taśmowym, działa w ten sposób, że przenosi urobiony węgiel C, załadowany na jego dolnym końcu, na górny koniec, gdzie jest rozładowywany z jednego na drugi, kolejny blok przenośnikowy. Każdy blok przenośnikowy zaopatrzony jest również we własny silnik do napędzania znajdującego się w nim przenośnika taśmowego. Bloki U ciągu przenośnikowego T połączone są za pomocą linii sterujących, które wychodzą ze źródła zasilania, na przykład generatora (nie pokazany) umieszczonego na ławie wejściowej, dochodzą do wrębiarki M a następnie przechodzą z powrotem, przez poszczególne bloki przenośnikowe U. Zatem silniki poszczególnych bloków przenośnikowych połączone są szeregowo w celu umożliwienia ich jednoczesnej pracy z tymi samymi w zasadzie prędkościami.

Każdy z bloków przenośnikowych U zaopatrzony jest również w mechanizm sprzęgający G, specjalnie dostosowany do sztywnego spinania ze sobą bloków przenośnikowych tak, że bloki ciągu T ustawione są dokładnie na jednej linii za wrębiarką M. Taki mechanizm sprzęgający może zawierać na przykład współdziałające łączniki na każdym bloku, które wchodzą w siebie nawzajem i są zabezpieczone sworzniem.

Z fig. 1 jasno wynika, że ciąg przenośnikowy T zawiera taką liczbę bloków przenośnikowych U, jaka jest potrzebna do osiągnięcia od podkładu do wózka naprowadzającego 10 na ławie B. Jak to pokazano, korzystne jest podcięcie ławy poniżej poziomu podłoża pokładu, tak aby mogła pomieścić wózek naprowadzający, czyli platformę 10.

Jak to najlepiej widać na fig. 2a, 3a i 3b wózek naprowadzający 10 ma główną konstrukcyjną 12, która podtrzymuje przenośnik 14 urobionego materiału, korzystnie przenośnik taśmowy. Przenośnik 14 odbiera urobiony węgiel C z ostatniego bloku przenośnikowego U ciągu T. Węgiel C jest następnie przekazywany za pośrednictwem przenośnika 14 urobionego materiału i nachylonego przenośnika 16 znajdującego się poniżej kabiny sterowniczej 18 operatora na przenośnik odprowadzający 20. Przenośnik odprowadzający 20 jest również nachylony i może być wykorzystany na przykład do przenoszenia urobionego węgla do miejsca przeznaczenia, na przykład platformy pojazdu służącego do odtransportowywania węgla na zwałowisko lub do dalszej przeróbki.

Jak to również przedstawiono na fig. 2a, 3a i 3b, wózek naprowadzający 10 zaopatrzony jest w strop bezpieczeństwa 22. Strop bezpieczeństwa 22 połączony jest z główną ramą konstrukcyjną 12 za pomocą szeregu rozstawionych słupów wsporczych 24 i tężników 26. W pewnych odległościach od siebie rozmieszczone są wzdłuż wózka 10 dwa szeregi podnośników 28. Podnośniki 28 wspierają się na płozach 30 i mogą być uruchamiane w celu podno12

167 642 szenia głównej ramy 12 wózka naprowadzającego 10 z podłoża B w celu umożliwienia przemieszczenia wózka naprowadzającego za pomocą ciężkiego sprzętu lub płóz wiertniczych na miejsce prowadzenia robót, jak to bardziej szczegółowo opisano poniżej.

Jak to również widać na fig. 2a, wózek naprowadzający 10 zaopatrzony jest w parę rozstawionych w pewnej odległości kolein prowadzących 31 w postaci rozstawionych podłogowych sekcji kratowych dostosowanych do podtrzymywania kół jezdnych W modularnych bloków przenośnikowych U. Poza tym w sąsiedztwie i po zewnętrznych stronach przenośnika 14 urobionego materiału znajduje się para szyn prowadzących 32. Te szyny prowadzące 32 odchodzą w górę od podłogowych sekcji kratowych 31 i na zewnątrz od przenośnika 14 urobionego materiału w stronę wewnętrznych powierzchni kół jezdnych W bloków przenośnikowych U. W razie nieco niewspółliniowego względem przenośnika 14 urobionego materiału umieszczenia bloków przenośnikowych U na wózku naprowadzającym 10 powierzchnie wewnętrzne kół stykają się z szynami 32 przywracając współliniowość modularnego bloku przenośnikowego U z ciągiem przenośnikowym T, niezbędną do zapewnienia prawidłowego prowadzenia. Dzięki utrzymaniu dokładnej współliniowości końcowego bloku ciągu przenośnikowego T tak, że znajduje się on dokładnie nad przenośnikiem 14 wózka naprowadzającego, urobiony materiał z ciągu przenośnikowego odbierany jest i przenoszony przez przenośnik wózka naprowadzającego podczas wszystkich operacji.

Jak to najlepiej widać na fig. 3a i 3b, wózek naprowadzający 10 zaopatrzony jest również w zespół napędowy oznaczony ogólnie odnośnikiem 34. Zespół napędowy 34 jest dostosowany do alternatywnego współdziałania przy wsuwaniu lub wysuwaniu ciągu przenośnikowego T. Mówiąc dokładniej, zespół napędowy 34 zaopatrzony jest w parę współdziałających zespołów 36, 38 siłowników tandemowych. Na fig. 3a i 3b przedstawiono tylko po jednym siłowniku napędowym każdego zespołu 36, 38, gdyż siłowniki tandemowe każdego zespołu instalowane są na głównej ramie 12 po przeciwległych stronach przenośnika 14 wózka naprowadzającego (patrz również fig. 2a). Jak to pokazano, przedni zespół 36 tandemowych siłowników napędowych zainstalowany jest współosiowo z tylnym zespołem 38 siłowników napędowych i w pewnej od niego odległości. Poza tym, jak to widać wyraźnie z fig. 2a, każdy zespół 36, 38 siłowników tandemowych ma siłownik lewy i siłownik prawy. Obydwa siłowniki tandemowe przedniego zespołu 36 pracują równocześnie. Podobnie, obydwa siłowniki, tandemowe zespołu tylnego 38 również działają równocześnie.

Każdy z siłowników napędowych zespołów 36, 38 zaopatrzony jest w wysuwane tłoczysko 40. Na zewnętrznym końcu każdego z tłoczysk 40 zainstalowany jest blok popychacza 42. jak to najlepiej widać na fig. 2b i 2c, każdy z bloków popychacza 42 zaopatrzony jest w ramię popychacza w kształcie w zasadzie litery V, zamocowane wahliwie na podstawie 46 za· pomocą sworznia zawiasowego 48. Jak to szczegółowo opisano poniżej, ramię popychacza może znajdować się w pierwszym położeniu (przedstawionym linią ciągłą na fig. 2b) w celu sprzężenia ze współdziałającym sworzniem, P bloku przenośnikowego U i wsuwania ciągu przenośnikowego T w głąb pokładu węglowego S. Ramię popychacza 44 może być również przełączone w drugie, przeciwległe położenie (przedstawione linią przerywaną na fig. 2b), również w celu sprzęgnięcia ze współdziałającym sworzniem P, przy wysuwaniu ciągu przenośnikowego T z pokładu S węgla.

Korzystne jest, jeżeli zespół napędowy 34 jest odpowiednio silny aby umożliwić przemieszczanie ciągu przenośnikowego T i wrębiarki M w głąb ściany F. Jest to szczególnie korzystne z tego względu, że w wielu obszarach wydobycia występuje miękkie podłoże, na przykład gliniaste. Zespoły gąsienicowe N konwencjonalnej wrębiarki M spowodują wygrzebanie kolein w miękkim podłożu aż do oparcia się ramy wrębiarki na nienaruszonym materiale podłoża, znajdującym się między koleinami. Z tego względu wrębiarki o działaniu ciągłym mają tendencję do zagrzebywania się przy pracy na miękkim podłożu. Dlatego też unika się dotychczas eksploatacji tego rodzaju pokładów. Przy stosowaniu układu według wynalazku eksploatacja takich pokładów jest już możliwa. Tak więc urządzenie według wynalazku otwiera nowe obszary eksploatacji zwiększając dostępne zasoby węgla.

167 642

W celu zapewnienia stacjonarności wózka naprowadzającego 10 podczas pracy zespołu napędowego 34 przy posuwie ciągu przenośnikowego T i wrębiarki M wózek naprowadzający może być zakotwiony do Ławy B. Można to osiągnąć w dowolny sposób znany ze. stanu techniki. Jedna z możliwości polega na tym, że w ławie B wierci się wstępnie szereg otworów. Następnie w otwory wstawia się rury stalowe o średnicy do 6 cali. Następnie między każdą z rur i wózkiem naprowadzającym 10 przeciąga się silną linę stalową. Liny wraz z rurami służą do skutecznego unieruchomienia wózka naprowadzającego 10 podczas .pracy zespołu napędowego 34.

Wózek naprowadzający 10 według niniejszego wynalazku zaopatrzony jest również w mechanizm służący do włączania poszczególnych modularnych bloków przenośnikowych U do ciągu przenośnikowego T podczas jego wprowadzania w głąb pokładu węglowego. Mechanizm służący do dołączania bloku przenośnikowego oznaczano odnośnikiem 52 i pokazano na fig. 3a, 3b i 5. Jak to najwyraźniej przedstawiono schematycznie na fig. 5, mechanizm włączania bloku przenośnikowego składa się ze źródła zasilania lub silnika napędowego 54 połączonego za pośrednictwem wyjściowego układu przenoszenia mocy (nie pokazany) z parą bębnów nawijających 56. Każdy z bębnów nawijających 56 zainstalowany jest obrotowo na wale 58 zawieszonym na wózku przechylnym zainstalowanym na stropie 22. Jeden z bębnów nawijających’ 56 zainstalowany jest w pobliżu kabiny operatora. Drugi bęben nawijający 56 zainstalowany ’ jest przed pierwszym, w odległości odpowiadającej w przybliżeniu długości bloku przenośnikowego (to znaczy 45 stóp).

Każdy z bębnów nawijających 56 zaopatrzony jest w silną linę 60. Mówiąc dokładniej, początek każdej z lin 60 połączony jest z odpowiadającym jej bębnem nawijającym 56, tak że obrót bębna powoduje jej napinanie lub luzowanie. Dalszy koniec każdej z lin połączony jest za pośrednictwem jarzma 62 z zawiesiem 64 podtrzymującym poprzeczkę 66. Do poprzeczki 66, na jej każdym końcu, przymocowany jest jeden ze zwieszających się ku dołowi haków 68. Haki 68 dostosowane są do sprzężenia ze sworzniami P na końcach bloku przenośnikowego U przeznaczonego do zawieszenia na linach wciągających 60. Oczywiście możliwe jest stosowanie dowolnej innej konstrukcji nadającej się do połączenia lin wciągających 60 z blokiem przenośnikowym U.

Poza tym wózek naprowadzający 10 może być wyposażony w wysuwaną część przednią 72, pokazaną na fig. 1, 4a i 4b. Zaletą tego rozwiązania jest, że wysuwana przednia część 72 umożliwia pozycjonowanie wózka naprowadzającego nawet do pracy na wąskich ławach B. Przy pełnym zsunięciu, wózek naprowadzający jest oczywiście znacznie krótszy, co ułatwia jego transport z jednego miejsca wykonania robót na inne. Poza tym zmniejszona długość ułatwia przemieszczanie wózka naprowadzającego 10 wzdłuż ławy B za pomocą ciężkiego sprzętu, na przykład spychacza, z jednego miejsca wykonywania robót do następnego.

Jak to najlepiej widać na fig. 4a, wysuwana część przednia 72 zaopatrzona jest w wysuwaną ramę 74 z szeregiem elementów szynowych dostosowanych do podtrzymywania wrębiarki M lub bloków przenośnikowych U ciągu przenośnikowego T. Elementy szynowe 76 wchodzą suwliwie między elementy szynowe drugiego szeregu elementów szynowych 78, zainstalowanego na stałe w ramie głównej 12. Z wysuwaną ramą 74 za pomocą jarzm 82 połączona jest para siłowników napędowych 80. Te siłowniki napędowe 80 dostosowane są do przemieszczania wysuwanej ramy między jej dwoma położeniami roboczymi.

W pierwszym położeniu roboczym wysuwana rama 74 jest wsunięta tak, że pierwszy zespół elementów szynowych 74 wsunięty jest między elementy szynowe drugiego zespołu 78 na ramie 12. Tak więc zmniejsza się ogólna długość wózka naprowadzającego. W drugim położeniu roboczym przedstawionym linią ciągłą na fig. 4a, wysuwana rama 74 jest wysunięta tak, że pierwszy zespół elementów szynowych 74 wystaje na zewnątrz spomiędzy elementów szynowych drugiego zespołu 78. Wysunięte elementy 78 służąjako stabilna podstawa do podtrzymywania bloków przenośnikowych U ciągu przenośnikowego.

Jak to pokazano na fig. 1, możliwe jest również wysunięcie ramy 74 i elementów szynowych 76 poza ścianę pionową. Stosuje się to w obszarach podłoża, gdzie gromadzi się woda powodując znaczne jego zmiękczenie. Po pewnym czasie tego rodzaju zmiękczenie podło14

167 642 ża powoduje osiadanie bloków przenośnikowych U i grzęźnięcie ich w materiale podłoża, jest to problem szczególnie kłopotliwy przy występowaniu podłoża gliniastego. Dzięki zastosowaniu wysuwanej części przedniej i wykorzystaniu jej jako konstrukcji wsporczej dla bloków przenośnikowych w obszarze sąsiadującym z pionową ścianą te kłopoty zostają w znacznym stopniu zredukowane, a w wielu wypadkach - wyeliminowane.

Poniżej szczegółowo opisano zasadę działania korzystnego wykonania wynalazku. Po zakończeniu eksploatacji odkrywkowej przygotowuje się ławę B za pomocą spychaczy i/lub innego ciężkiego sprzętu, przez podcinanie spągu pokładu na głębokość wystarczającą do właściwego ustawienia wózka naprowadzającego 10, jeśli to możliwe. Wózek naprowadzający 10 jest następnie przenoszony na miejsce wydobycia i ustawiany na ławie B. Podczas transportu wysuwana część przednia 72 jest w całości zsunięta w celu maksymalnego zmniejszenia długości wózka naprowadzającego dla ułatwienia manipulacji.

Następnie wózek naprowadzający przesuwany jest bezpośrednio na miejsce wydobycia za pomocą ciężkiego sprzętu, na przykład spychacza. Podczas tej operacji wózek naprowadzający 10 unoszony jest na podnośnikach 28 tak, że spoczywa na płozach 30 przy ramie 12 uniesionej i nie mającej styku z ławąB.

Po odpowiednim umieszczeniu wózka naprowadzającego 10 na miejscu wydobycia, podnośniki 28 są opuszczane aż do momentu oparcia się ramy 12 na stałe na Ławie B. W razie potrzeby, wysuwana rama 74 może zostać następnie wysunięta tak, że pierwszy zespół szyn 74 wchodzi pod ścianę pionową, jak to pokazano na fig. 1. Tak więc szyny 76 zapewniają stałą podstawę do podtrzymywania wrębiarki M i bloków przenośnikowych U ciągu przenośnikowego T podczas ich wprowadzania w głąb pokładu.

W celu zapewnienia stabilności wózka naprowadzającego 10 podczas pracy zespołu napędowego 34 współpracującego przy wprowadzeniu ciągu przenośnikowego T i wrębiarki M, wózek naprowadzający może być również zakotwiczony do ławy B. Można to osiągnąć za pomocą wielu znanych sposobów. Jednym ze sposobów jest wiercenie szeregu otworów w ławie. W otwory można wstawić następnie rury stalowe (nie pokazane) i połączyć je napiętymi linami (nie pokazane) z wózkiem naprowadzającym 10. Liny i rury razem służą do skutecznego unieruchomienia wózka naprowadzającego podczas pracy zespołu napędowego 34.

Wrębiarkę M i przedni blok przenośnikowy U można ustawić na wózku naprowadzającym 10 przed ustawieniem wózka naprowadzającego w odpowiednim położeniu na ławie B. Po wyrównaniu mechanizmów gąsienicowych N wrębiarki M i osadzeniu ich w koleinach prowadzących 31 wysięgnik podnosi się w celu wyrównania wysokości bębnowej głowicy D wrębnika z wysokością stropu pokładu. Następnie uruchamia się bębnową głowicę D wrębnika, głowicę zgarniającą i przenośnik zgarniakowy F. Następnie włącza się zespoły gąsienicowe N w celu przesunięcia wrębiarki M do przodu w stronę ściany i w głąb pokładu S. Wrębiarka M sterowana jest w sposób znany ze stanu techniki z kabiny operatora 18 w celu urabiania węgla C ze ściany S pokładu. Przy wsuwaniu wrębiarki w głąb pokładu przedni blok przenośnikowy U przechodzi wzdłuż kolein prowadzących 31.

Podczas wprowadzania wrębiarki M do podnoszenia modularnego bloku przenośnikowego i przytrzymywania go w celu umożliwienia zaczepienia na hakach 68 mechanizmu 52 podnoszenia, jak to pokazano na fig. 3a i 5, można zastosować przedni mechanizm załadowujący L. Jak to pokazano na fig. 5 i 6, blok przenośnikowy U podtrzymywany jest przez przedni mechanizm załadowujący L w położeniu, w którym końce bloku znajdują. się bezpośrednio pod poprzeczkami 66. Następnie zaczepia się haki 68 o cztery sworznie P w sąsiedztwie narożników bloku przenośnikowego U. Liny wciągające 60 są następnie lekko naciągane w celu wybrania całego luzu. Przedni mechanizm załadowujący L następnie odłączony jest od nowego bloku przenośnikowego U (patrz strzałka Q), który teraz jest zawieszony na linach wciągających 60. Podczas posuwania się wrębiarki M równocześnie dokonuje się połączenia linii sterujących nowego modularnego bloku przenośnikowego U zawieszonego na linach wciągających 60 z linami sterującymi ostatniego bloku przenośnikowego w ciągu T (w tym przypadku przedniego bloku przenośnikowego). Powoduje to rozpoczęcie pracy przenośnika taśmo167 642 wego nowego bloku przenośnikowego U. Również dzięki tej czynności zapewnia się ciągłość prowadzenia robót górniczych.

Kiedy wrębiarka M wsunięta jest na odpowiednią odległość w głąb pokładu, zapewniając prześwit na wózku naprowadzającym 10, uruchamiany jest silnik napędowy 54 powodując równomierne popuszczanie lin wciągających 60 i opuszczanie nowego bloku przenośnikowego U aż do zetknięcia się jego kół jezdnych W z szynami prowadzącymi 31 (patrz strzałka H na fig. 5). Łatwo zauważyć, że koła obejmują przenośnik 14 wózka naprowadzającego (patrz fig. 2a i 5). Następnie haki 68 odłączane są ręcznie od sworzni P, a liny wciągające 60 nawijane są do pierwotnego położenia uniesienia przeznaczonego do późniejszego przejęcia następnego bloku przenośnikowego U.

Następnie uruchamiany jest siłownik pchający 88 zainstalowany na ramie 12 wózka naprowadzającego 10, poniżej kabiny 18 operatora w celu dosunięcia (patrz strzałka X na fig. 3b) nowego bloku przenośnikowego U do styku z tyłem ciągu przenośnikowego T (również w tym przypadku - do styku z pierwszym blokiem przenośnikowym, znajdującym się bezpośrednio za wrębiarką). Jak to pokazano, siłownik popychający 88 zaopatrzony jest w wysuwane 'tłoezysko 89 ze zderzakiem 90 na zewnętrznym końcu, stykającym się z tyłem nowego bloku przenośnikowego U. Służy on do napędu nowego bloku przenośnikowego U w celu jego zetknięcia z tyłem ciągu przenośnikowego T, z którym może być on sprzężony w sposób opisany powyżej. Po sprzężeniu nowego bloku przenośnikowego U z końcem ciągu przenośnikowego T siłownik popychający 88 wraca do położenia całkowitego zsunięcia, przedstawionego na fig. 3a.

Jest oczywiste, że podczas wykonywania operacji dodawania bloku przenośnikowego U do ciągu T urobiony węgiel ciągle przenoszony jest do miejsca wydobycia.

Mówiąc dokładniej, kiedy pierwszy blok przenośnikowy U umieszczony zostaje na wózku naprowadzającym 10, urobiony węgiel, oddzielany od pokładu S za pomocą wrębiarki M przenoszony jest przez przenośnik zgarniakowy F do przedniego bloku przenośnikowego ciągu T. Węgiel C dostarczany jest następnie do końcowego bloku przenośnikowego ciągu T aż do wyładowania przez ten końcowy blok na przenośnik odbiorczy 14 wózka naprowadzającego 10. Przenośnik odbiorczy 14 przenosi urobiony węgiel pod nowym, dołączanym do ciągu, blokiem przenośnikowym U do przenośnika rozładowującego 20. przenośnik rozładowujący 20 przenosi węgiel C do miejsca przeznaczenia, na przykład na platformę węglową (nie pokazana) w celu odtransportowania go na skład lub do dalszej przeróbki.

Po umieszczeniu nowego bloku przenośnikowego U za pomocą mechanizmu podnoszącego 52 w koleinach prowadzących 31 i po dosunięciu przez siłownik pchający 88 do tyłu ciągu przenośnikowego T, odbiorczy koniec nowego bloku przenośnikowego zaczyna odbierać węgiel C rozładowany z przenośnika końcowego bloku ciągu przenośnikowego. Jak to opisano uprzednio, przenośnik nowego bloku w tym czasie już pracuje. Zatem odebrany węgiel C przenoszony jest przenośnikiem nowego bloku przenośnikowego do końca rozładowującego, gdzie jest w dalszym ciągu przekazywany na przenośnik 14 odbiorczy wózka naprowadzającego 10. Stąd urobiony węgiel przenoszony jest do miejsca przeznaczenia w sposób opisany powyżej.

Ponieważ nowy blok przenośnikowy U jest sztywno połączony z tylnym blokiem przenośnikowym ciągu T, to zespół 34 napędu posuwisto - zwrotnego może współdziałać przy wprowadzaniu wrębiarki M i ciągu przenośnikowego T w głąb pokładu węgla S.

Mówiąc dokładniej, jak to widać na fig. 3b, przy pełnym wysunięciu siłownika pchającego 88 do styku z blokiem przenośnikowym U przednie sworznie po każdej stronie bloku przenośnikowego U znajdują się w położeniu zetknięcia z ramionami 44 popychaczy całkowicie zsuniętych tylnych tandemowych siłowników napędowych 38. Tłoczyska 40 siłowników 38 następnie wysuwają się synchronicznie, jeden za drugim, współdziałając we wprowadzeniu ciągu przenośnikowego T i wrębiarki M w głąb ściany S pokładu. Siła popychająca przykładana jest za pośrednictwem ramion 44, które są ustawione w ten sposób, że ich przednie części 47 są podniesione stykając się z tylnymi częściami sworzni P, a tylne części 49 ułożone są poziomo opierając się na podstawie 46 w celu unieruchomienia podniesionych części 47.

167 642

Po wysunięciu tylnych siłowników napędowych 38 przednie siłowniki tandemowe wracają z położenia pełnego zsunięcia do położenia pełnego wysunięcia. Zatem w czasie, kiedy przednie siłowniki tandemowe 38 wspomagają wprowadzenie ciągu przenośnikowego T i wrębiarki M pracując w kierunku wskazanym strzałką Y, przednie siłowniki tandemowe poruszają się w odwrotnym kierunku i wracają do położenia początkowego, jak to wskazano strzałką V.

Można zauważyć, że ramiona popychacza 44 przednich siłowników tandemowych 36 odchylają się w dół, poniżej sworzni P, po bokach bloków przenośnikowych U przy ruchu w kierunku strzałki V, umożliwiając przejście. Jak to widać na fig. 2c, każde ramię popychacza 44 zainstalowane jest na sworzniu zawiasowym 48 przymocowanym do podstawy 46. Zatem kiedy tylna jego powierzchnia styka się ze sworzniem P, to ramię popychacza 44 odchylane jest w dół, poruszając się ruchem wahadłowym, jak to pokazano strzałką J, w celu umożliwienia przejścia ramienia pod sworzniem. Po przejściu pod sworzniem P ramiona 44 przednich siłowników tandemowych 36 są ustawiane ręcznie w górnym położeniu zapewniającym zaczepienie i popychanie sworznia, co przedstawiono na fig. 2b. Można tego dokonać na przykład przez naciśnięcie ku dołowi przedniej części 49 i obrócenie ramion 44 wokół sworznia zawiasowego 48.

Po osiągnięciu przez tylne siłowniki tandemowe 48 ich granicy przemieszczenia (patrz fig. 3a), uruchamiane są już w tym czasie całkowicie wycofane do położenia wyjściowego, przednie siłowniki tandemowe 36, w celu wysunięcia tłoczysk siłowników 40 w kierunku strzałki Z. Przy tym ramiona 44 przednich siłowników tandemowych 36 stykają się ze sworzniami pośredniczącymi P bloku przenośnikowego U znajdującego się za ostatnim przenośnikiem ciągu T. Dalsze wysuwanie przednich tandemowych siłowników napędowych 36 służy do dalszego współdziałania przy wprowadzaniu wrębiarki M i ciągu przenośnikowego T. Podczas gdy przednie siłowniki tandemowe 36 rozprężone są w kierunku strzałki Z i współpracują w posuwie, tylne siłowniki tandemowe 38 wracają do swojego położenia wyjściowego i poruszają się w kierunku przeciwnym, jak to pokazano strzałką R. Jak to opisano, kiedy ramiona 44 tylnych siłowników tandemowych 38 wchodzą w kontakt ze sworzniami P, odchylane są ku dołowi w celu ich przejścia pod sworzniami. Po przejściu pod dwoma sworzniami P ramiona 44 tylnych siłowników tandemowych 38 przedstawia się ręcznie w górne położenie odpowiadające sprzężeniu ze sworzniami i popychaniu w opisany powyżej sposób przedstawiony na fig. 2b.

Kiedy przedni tandemowy zespół siłowników 36 osiągnie granicę przemieszczenia, już w tym czasie całkowicie wycofane do położenia wyjściowego, tylne siłowniki tandemowe 38 zaczynają wysuwać tłoczyska 40 aż do zetknięcia się ramion tylnych siłowników 38 z następnym zestawem sworzni P tylnego bloku przenośnikowego U. To działanie wahadłowe dwóch tandemowych siłowników 36, 38 powtarza się w opisany sposób dla wielu bloków przenośnikowych U dodawanych do ciągu przenośnikowego podczas jego wprowadzania w głąb pokładu węglowego. Jest oczywiste, że ramiona popychaczy 44 każdego zespołu siłowników tandemowych 36, 38 stykają się za każdym razem z innymi sworzniami na bokach zespołów przenośnikowych U. przy tym sworznie powinny być odpowiednio rozmieszczone na blokach przenośnikowych U tak, aby odległości między sworzniami były jednakowe i odpowiadały rozstawieniu i zakresowi ruchu zespołów siłowników tandemowych 36, 38. Poza tym należy zauważyć, że w ciągu operacji wprowadzania wrębiarki M i ciągu przenośnikowego T węgiel jest przenoszony bez przerwy.

Po osiągnięciu maksymalnego zasięgu robót górniczych, ciąg przenośnikowy T i wrębiarka M może być wycofane z pokładu. Proces ten odbywa się kolejno dla poszczególnych bloków przenośnikowych U.

Mówiąc dokładniej, ramiona 44 bloków popychaczy 42 odsprzęgane są od odpowiadających im sworzni P bloków przenośnikowych U spoczywających na wózku naprowadzającym 10. Następnie ramiona 44 odchylane są do położenia oznaczonego linią przerywaną na fig. 2b (patrz strzałka K) tak, że przednie części 49 ustawione są pionowo, a tylne części 47 ułożone są poziomo. Następnie uruchamiane są tandemowe siłowniki napędowe 36, 38 w taki

167 642 sposób, ze dosuwają jeden z zespołów ramion 44 do styku z krawędziami sworzni P najbliższymi ściany S pokładu węglowego. Drugi zestaw ramion 44 przemieszczany jest całkowicie do położenia wyjściowego, następnie wykorzystuje się zespół napędowy 34 w połączeniu z zespołami gąsienicowymi N wrębiarki M - w celu wycofania ciągu przenośnikowego T i wrębiarki M z pokładu.

Mówiąc dokładniej, kiedy przędni zestaw siłowników tandemowych 36 jest całkowicie wysunięty i znajduje się w kontakcie ze sworzniami P po każdej stronie bloku przenośnikowego U, to tłoczyska 40 siłowników są zsuwane. Służy - to współdziałaniu z wrębiarką, przy wprowadzaniu ciągu przenośnikowego ze ściany pokładu w stronę kabiny 18 operatora. Oczywiście, zgodnie z zasadą pracy wahadłowej tandemowych siłowników 36, 38, kiedy przedni zespół siłowników 36 dochodzi do położenia zsunięcia, to zaczyna się rozprężać tylny zespół siłowników tandemowych; 38. Podczas rozsuwania tylnego zespołu, siłowników' 38 ramiona 44 odchylane są ku dołowi poniżej sworzni P, które· wchodzą z nimi w kontakt bez istotnego wpływu na ruch ciągu przenośnikowego.

Kiedy przedni zestaw siłowników tandemowych 36 osiągnie granicę przemieszczania dochodząc do położenia zsunięcia, rozpoczyna się rozsuwać tylny zespół siłowników 38. Zatem ramiona 44 tylnego zespołu siłowników 38 znajdują się w kontakcie ze sworzniami P bloku przenośnikowego U zapewniając współdziałanie przy wycofaniu ciągu przenośnikowego T i wrębiarki M z pokładu węglowego. Przy tym tylne części 49 ustawione są pionowo, a części przednie 47 stykają się z podstawą 46. Po zakończeniu powyższej czynności przednie siłowniki 36 są ponownie uruchamiane (wracają od położenia początkowego), a ramiona 44 przednich zespołów odchylają się w dół i przechodzą pod sworzniami P, z którymi stykają się w trakcie tej czynności. Ramiona 44 są następnie w razie potrzeby ręcznie ustawiane w opisany sposób, jeżeli potrzebny jest kontakt ze sworzniami. Ta praca wahadłowa zespołów siłowników 36, 38 trwa do momentu, aż zespół przenośnikowy U dojdzie do tylnego końca wózka naprowadzającego 10. W tym momencie tylny zespół przenośnikowy U odłączony jest od ciągu przenośnikowego T i uruchamiany jest przedni mechanizm załadowujący L w celu odłączenia zespołu przenośnikowego od wózka naprowadzającego 10.

Proces wycofania bloków przenośnikowych U ciągu przenośnikowego T prowadzony jest w ten sposób aż do momentu, kiedy przedni zespół przenośnikowy i wrębiarka M znajdą się na koleinach prowadzących wózka naprowadzającego 10. W tym momencie wózek naprowadzający 10 odłączany jest od układu kotwiącego (na przykład można odłączyć od wózka liny unieruchamiające i wyjąć z ławy rury kotwiące). Rama 12 wózka naprowadzającego jest następnie podnoszona z ławy B za pomocą podnośników 28. Następnie za pomocą ciężkiego sprzętu, na przykład spychacza, można na płozach 30 przepchnąć wózek naprowadzający 10 w nowe miejsce prowadzenia robót. Wózek naprowadzający 10 może być również wyposażony w tym celu w płozy wiertnicze. W razie potrzeby ułatwienia przemieszczania wózka naprowadzającego 10, można spowodować całkowite wsunięcie przedniej części 72. Mówiąc dokładniej, uruchamia się siłowniki 80 tak, że powodują one wsunięcie ramy 74 aż do jej pełnego wejścia do wnętrza ramy 12 wózka naprowadzającego 10.

Po ustawieniu w położeniu do ciągłego prowadzenia prac górniczych, rama wózka naprowadzającego jest opuszczana za pomocą podnośników 28 aż do styku z ławaB. Następnie instaluje się ponownie układ kotwiący, wysuwana rama 74 w razie potrzeby jest ponownie wyprowadzana na zewnątrz i roboty górnicze prowadzone są w sposób powyżej opisany.

Podsumowując, wykorzystanie wynalazku zapewnia osiągnięcie wielu korzyści. Wózek naprowadzający 10 może być stosowany w urządzeniu do prowadzenia ciągłego, nieprzerwanego urabiania i przenoszenia węgla ze ściany pokładu umożliwiając maksymalizację produkcji. Korzystne jest to, że urabianie i przenoszenie urobionego materiału trwa nawet podczas włączania nowych modularnych bloków przenośnikowych U do ciągu przenośnikowego T. Poza tym wózek naprowadzający 10 zaopatrzony jest w zespół napędowy 34 współdziałający przy wprowadzaniu lub wycofaniu wrębiarki i ciągu przenośnikowego w głąb lub na zewnątrz pokładu węglowego. Ma to największe znaczenie w obszarach, gdzie występuje podłoże z miękkiego materiału, na przykład gliny. Wózek naprowadzający 10 umożliwia rzeczywiście

167 642 efektywną eksploatację tego rodzaju obszarów, co w przeszłości nie było w zasadzie możliwe. Poza tym, ponieważ osiąga się to bez tarcia o spąg podkładu, to urobiony produkt nie jest zanieczyszczony materiałem podłoża.

Powyższy opis korzystnych wykonań wynalazku przedstawiono w intencji jego zilustrowania i opisania. Celem opisu nie jest wyczerpanie ani ograniczenie możliwości tworzenia jego wykonań. Oczywiście możliwe są modyfikacje i odmiany zgodne z wyłożoną powyżej ideą. Na przykład w charakterze bloku pozycjonującego 52 można zastosować siłownik hydrauliczny zamiast opisanego mechanizmu wciągarkowego. Opisane przykłady wykonania zostały dobrane w celu zapewnienia najlepszej zrozumiałości wynalazku w jego praktycznych zastosowaniach umożliwiając specjaliście opracowanie na podstawie przedstawionej idei wynalazku różnych jego odmian przydatnych przy konkretnych zastosowaniach. Wszystkie takie modyfikacje i odmiany objęte są zakresem wynalazku określonego w załączonych zastrzeżeniach patentowych interpretowanych zgodnie z zakresem określonym przez prawo.

Claims (20)

1. Wózek nppoowadaający urządzenia do ciągłej eksploatacji górnize.ej, w skład któreoo wchodzą modularne bloki przenośnikowe, łączone razem, z utworzeniem aiąąu przenośnikowego, łączone razem, z utworzeniem ciągu przenośnikowego, zawierający ramę główną; zespół napędowy do wprowadzania lub wyprowadzania ciągu przenośnikowego; i zespół dołączający, do dołączania modularnego bloku przenośnikowego do ciągu przenośnikowego, znamienny tym, że na ramie głównej (12), na której zamontowany jest zespół napędowy (34), w połączeniu transportowym z ciągiem przenośnikowym (T) i dołączonym do ciągu przenośnikowego (T) modularnym blokiem przenośnikowym (U), którego położenie na ramie głównej (12) jest ustalane za pomocą zespołu dołączającego (52), zainstalowany jest przenośnik odbiorczy (14), zapewniający nieprzerwane przenoszenie urobionego materiału.

2. Wózek według zatlzz . 1 , znamżenny tym , że ρ^ηοίΤ^ odbiocczy 114j .jetj jrz^t^i^ośmkiem taśmowym.

3. Wózek wedhig zstU.. 1 , znam^imy tym , ze zeppół nppędowy (34j zaopaprzony pto w ramię (44) popychacza, sprzęgające modularny blok przenośnikowy (U) ciągu przenośnikowego (T), oraz w siłownik (36 lub (8) napędzający ciąg przenośnikowy (T) za pośrednictwem tego ramienia (44) popychacza.

4. Wózkk wdó^g aastrz. 3 , ezamłenpy tym, że w k^d żaspołuzspaPawąoo (44 ) wchodzą dwa zespoły tandemowych siłowników napędowych (36., 38), z których każdy składa się z siłowników napędowych umieszczonych po obu stronach przenośnika odbiorczego (14) zainstalowanego na ^; ramie głównej (12).

5. Wózek wdduug . 4 , znamźenny tym, żo ^ον/ηί^ napędowo obu zespotów amaemowych siłowników napędowych (36, 38) zainstalowane po każdej stronie przenośnika odbiorczego (14) są wzdłużnie współliniowe i rozstawione w pewnej od siebie odległości.

6. Wóżek wdó^g ast^z . , , tym , żo żespół dojaóaajaty (52j zawraa popychacz (88) ąoshwąjący modularny blok przenośnikowy (U) do styku z ciągiem przenośnikowym (I).

7. Wóżkk wdduug ζ^Ικ . 6 , tym, żo ż^po! dojaóa.aiapy (52j aawłerażaspół pozycjonujący (54-68), przestawiany między pierwszym położeniem w sąsiedztwie ciągu przenośnikowego (T), odpowiaąąjącpm unieruchomieniu na wózku naprowadzającym (10) bloku przenośnikowego (U) kolejno dodawanego do tego ciągu (T), oraz drugim położeniem, odpowiadającym umieszczeniu dodawanego do ciągu bloku przenośnikowego (T) na wózku naprowadzającym (10), za ciągiem przenośnikowym (T).

8. Wóżek wdó^g aasfrz. 7, ezamłenpy tym, że w sM żaspołu pópyclehująeąoo (54-68) wchodzi źródło (54) napędu, para bębnów nawijających (56), napędzanych z tego źródła napędu, liny (60) połączone z bębnami oraz z poprzeczką (66), zaopatrzoną w parę haków (68), zainstalowanych na zewnętrznym końcu każdej z lin, do sprzęgania z blokiem przenośnikowym (U).

9 Wózek według zastrz. 1, znamienny tym, że zaopatrzony jest dodatkowo w wysuwane przednie elementy (72) stanowiące wysuwaną ramę (74), suwICwCż osadzoną w ramie głównej (12), oraz mechanizm przemieszczający (80) do przemieszczania tej wysuwanej ramy (74) między położeniem wsunięcia i położeniem wysunięcia.

10. Wózek według zαetró. 9, znamienny tym, że zaopatrzony jest dodatkowo w prowadnice (31) do podtrzymywania i prowadzenia modularnych bloków przenośnikowych (U) na ramie głównej (12), powyżej przenośnika odbiorczego (14).

11. Wóżkk ażadłuo ζ^^.. . , , e!iamłenyy tym, żo apopatrp<rpy ^st doZaSPawo w prowadnice (31) na ramie głównej (12), do podtrzymywania i prowadzenia modularnych bloków przenośnikowych (U) powyżej przenośnika odbiorczego (14).

167 642

12. Wózek według zastrz. 1, znamienny tym, że zaopatrzonyjest dodatkowo w przenośnik rozładowujący (20) np ramii głównzj (12).

13. Wózek wedłuy aastrz. 1 , namr^innnk tym, że aoopatranriyia'st dodatkowo w podnośniki (28) do oodnoeóznia ramy głównzj (12) z podłoża lub do jzj ooueócóania na oodłożz.

14. Wózekwedług zaSkz . 15, znamienny tym , że zaopatrzony zast w ροΝηγ (3ο) dopodarrymywania ramy ułównzj (12) po jzj oodnizeizniu, przy orózmizeócóaniu go po podłożu.

15. Wózek nopkowoópająny urzodzznie oe ciu^ej eksploatuj i górnirze, , w skldd Stozego wchodzą modultrnz bloki oróznośnikowz, kSórz mogą być łączonz rarzm, z uSworrznizm ciągu próznośnikawzgo, rawizrający ramę główną i rzepół napędowy, do worowadópnia lub wyprowadzania ciągu próznośnCkowzuo, rnpmiznnn Sym, żz na ramiz głównzj (12), z rachowpnizm ciągłzgo w prrzeSrrzni i craeiz połącrznia r ciągizm prrznośnCkownm, nawzS podcrae dodawania modułowzgo bloku prrznośnCkowzuo (U), óaineSalowany jzeS prrznośnik odbiorcry (14).

16. Wózek nopaowoópaiąny uóąodzznie oe ciągiet eksploataeC i gózcióze1 , w sk^d akrzego wchodzą modularnz bloei prrznośnCkowz, etórz mogą być łącóknz r uSworrznizm ciągu Oróznośnikowzuo, rawizrający ramę główną, rzepół napędowy do worowaOrpnia lub wyprowa0rpzia ciągu próznośnikowzuo i ózepół dołącrającn, pozycjonujący modularny bloe prrznośnikowy na rpmiz głównzj, przy jzgo Oołącópziu do ciągu oróznkśnikkwzgo, rnpmiznny Sym, żz óaooaSrrony jzeS w prrznośnik odbiorczy raozwnCający ciągłz w orózsSrrznC i w crasiz oałącrzniz r ciągizm próznośnikownm (T), oraz wysuwanz prrzdmz zlzmznSy prrzsSawCanz (72), prrzmizsrcrtnz od oołożznia pzłnzgo rsunięcia, w którnm wysuwanz prrzdmz zlzmznSy są calkowiciz wsunięSz w głąb ramy głównzj (12) do położznia pzłnzgo roósunCęcia, w kSórnm wysuwanz orrzdniz zlzmznSy są wysunięSz r ramy głównzj (12), sSanowiąc poOoprcCz dla cręści ciągu oróznośnCkowzuo (T).

17. Wózek nopkowoóaąiąny urąądzznie oe ciudiej eksploatacii gózniózel, w skaid któzego wchodzą modularnz bloei prrznośnikowz, etórz mogą być łącóonz r uSworóznizm ciągu prrznośnikowzuo, rawizrający ramę główną, ónamćznnn Sym, żz óaopaSróony jzsS w przznośnie odbiorcry (14), óaozwniający rachowaniz ciągłzgo w prózssrózni i crasiz polącóznia r ciągizm oróznośnikowym (T), oraz rzspół dałącóający (52), poóncjonujący modularny bloe prrznośnikown (U) na ramiz głównzj (12), przy jzgo dołączaniu do ciągu próznośnCkowzuo (T) podczas urabiania i próznosrznip maSzriału, przy czym Szn rzsoół dołączający (52) zpoppSrrony jzsS w ózsoół porncjonujący (54-68), prrzsSawiany między pizrwsrnm oołożznCzm, dla unizruchomiznia bloeu próznośnikowzgo (U) 0odawanzuo do ciągu prrznośnieowzgo (T), w sąsizdzSwiz Szgo ciągu (T), na wóre.u naprowadzającym, oraz drugim pkłożznizm do umizsrczania 0o0awanzgo do ciągu (T) bloeu oróznośnikowzuo (U) na ramiz głównzj (12), ra ciągizm prrznośnikownm (T).

18. Wózek wdó^g . 17 , znymiznny tym, ze w ^ι1ο0 zaspołu kónyejzuuiązeoo (54-68) wchodzi źródło zasilania (54), para bębnów nawijających (56), napędzanych r Szuo źródła zasilania i rpinssalkwpzych na ramiz głównzj (12), liny (60) oołącóonz z bębnami (56) oraz haei (68), rainsSalowanz na ózwnęSrrnnm eońcu ktżOzj z lin, do sprzęgania z bloeizm Orrznośnikowym (U).

19. Wózee woIuu) ρ^ϊζύ. 18 , znymiznne tym , ze w sUIo) z.asodłk kónyejzuuiązuok (54-68) wchodzi 0o0atkowo rawizsiz (64) oraz jarzmo (62) do zamocowania liny (60) orar Ooprrzcóka (66) i para halsów (68) do racrzpiznia o bloe oróznośnikown (U).

20. Wózek WOdlug zastrz . 17 , ζ^η^η^ tym, ze zaspół doiąóaąiąny (Sie zowieta po onchacó (88), Oosuwpjącn dodawany modularny bloe oróznośnCkown (U) do stnku z ciągizm Orrznośnikownm (T).