PL167662B1 - Urzadzenie i sposób prowadzenia ciaglej eksploatacji górniczej PL PL PL PL PL - Google Patents

Abstract

1. Urzadzenie do górniczego wydobywania urobionego materialu z pokladu, zawierajace wrebiarke i polaczony z wrebiarka ciag prze- nosnikowy, z koncami, przednim i tylnym, znamienne tym, ze jest zaopatrzone w dwa zespoly aktywne (22, 64), pierwszy ciagnacy, dolaczony w sasiedztwie przedniego konca ciagu przenosnikowego (30), i drugi, pchajacy, dolaczony w sasiedztwie tylnego konca ciagu przenosnikowego (30). F i g 1 PL PL PL PL PL

Description

Przedmiotem wynalazku jest urządzenie do górniczego wydobywania urobionego materiału z pokładu i sposób prowadzenia ciągłej eksploatacji górniczej materiału z pokładu, a zwłaszcza górniczego urabiania materiału, na przykład węgla, na miejscu jego występowania.

Węgiel powstały z rozłożonej i poddanej działaniu wysokiego ciśnienia materii pochodzenia roślinnego występuje zazwyczaj w, w zasadzie, płaskich pokładach znajdujących się między warstwami skał osadowych, na przykład wapieni, piaskowców lub łupków. Główne techniki wydobycia tego węgla reprezentuje górnictwo podziemne i odkrywkowe.

Górnictwo odkrywkowe polega na zdjęciu warstwy materiału przykrywającej pokład węgla, zwanej nadkładem, tak aby odsłonić węgiel i umożliwić jego wydobycie. W ostatnich latach w Stanach Zjednoczonych górnictwo odkrywkowe zwiększyło swoje znaczenie w stosunku do górnictwa podziemnego. Powodują to różne czynnki takie, jak na przykład:

(a) wzrost przepustowości sprzętu do eksploatacji odkrywkowej, (b) niższe koszty eksploatacji odkrywkowej niż w przypadku eksploatacji podziemnej, (c) lepsze warunki bezpieczeństwa w górnictwie odkrywkowym, niż w górnictwie podziemnym, (d) większy stopień wykorzystania węgla w górnictwie odkrywkowym niż w górnictwie podziemnym, oraz (e) fakt, że przy stosowaniu górnictwa odkrywkowego czynniki geologiczne sprzyjają wydobyciu większych zasobów węgla.

Górnictwo odkrywkowe niezależnie od wymienionych zalet ma jednak swoje ograniczenia. Pierwszy czynnik ograniczający dotyczy grubości nakładu. Przy zaleganiu pokładów węgla na pewnych głębokościach pod powierzchnią, ilość nadkładu zdejmowanego w celu dotarcia do węgla czyni wydobycie odkrywkowe nieekonomicznym.

Z tego względu duże ilości węgla mogą pozostać w ziemi. Dla osiągnięcia zatem ekonomicznego wydobycia tego węgla trzeba stosować inne metody wydobywcze. Zastosowanie górnictwa podziemnego w takim wypadku jest zazwyczaj bardzo ograniczone. Spowodowane jest to licznymi czynnikami obejmującymi występowanie złych warunków stropowych, niewielką grubość pokładu i/lub występowanie węgla w ilościach niedostatecznych do zapewnienia zwrotu dużych nakładów kapitałowych charakterystycznych dla górnictwa podziemnego.

Z tych względów do wydobywania węgla zamiast metody odkrywkowej, kiedy usuwanie nadkładu okazuje się nieopłacalne ekonomiczne, stosuje się często górnictwo wiertnicze. Stosuje się duże świdry służące do wiercenia w powierzchni czołowej pokładu i wydobywa się węgiel spod nadkładu. Zaletą eksploatacji wiertniczej jest duża efektywność zapewniająca otrzymanie większej liczby ton urobku dziennie na osobę zatrudnioną, niż przy innych rodzajach eksploatacji. Eksploatacja wiertnicza nadaje się również do szybkiej inicjacji i wymaga stosunkowo niskich nakładów kapitałowych w porównaniu z eksploatacją odkrywkową lub podziemną. Eksploatacja wiertnicza uważana jest za najlepszą dotychczas metodę do zastosowania przy stosunkowo cienkich pokładach. Poza tym eksploatacja wiertnicza jest bezpieczniejsza zarówno od eksploatacji odkrywkowej, jak i podziemnej. Tak więc eksploatację wiertniczą można stosować jako efektywne uzupełnienie eksploatacji odkrywkowej uzyskując możliwość eksploatacji małych pokładów węgla, które w innym przypadku pozostałyby niewykorzystane.

Eksploatacja wiertnicza jednak również nie jest pozbawiona wad. Eksploatacja wiertnicza daje stosunkowo niskie wykorzystanie węgla. Stopień wykorzystania zasobów obszaru eksploatowanego metodą wiertniczą jest zwykle mniejszy od około 35%. Część strat spowodowana jest koniecznością pozostawiania, celem podtrzymania nadkładu, filarów węglowych między poszczególnymi wierconymi otworami. Główne straty efektywności występują jednak w wyniku ograniczenia głębokości penetracji osiąganej przy stosowaniu sprzętu dla eksploatacji wiertniczej.

Mówiąc dokładnej, przy wzroście głębokości penetracji wzrasta liczba ciągów świdra, potrzebnych do przenoszenia węgla od głowicy urabiającej do miejsca wydobycia na początku pokładu. Każdy ciąg powiększa opór cierny w ruchu obrotowym świdra przez kontakt ze ścianami wierconego otworu. Poza tym, im większa jest ogólna długość ciągów świdra, tym większa jest masa węgla przemieszczanego jednocześnie przez te ciągi. W wyniku tego, co jest oczywiste, pobór mocy świdra szybko wzrasta wraz ze wzrostem głębokości jego penetracji.

167 662

Z powyższych względów otwory wiercone z użyciem konwencjonalnego sprzętu wiertniczego osiągały zwykle głębokości rzędu zaledwie 150 stóp, wyjątkowo 200 stóp. Oczywiście pożądane jest zwiększenie tej liczby, gdyż powoduje to poprawienie stopnia wykorzystania zasobów.

W związku z powyższym celem niniejszego wynalazku jest opracowanie udoskonalonego urządzenia i sposobu urabiania materiału, na przykład węgla, z pokładu umożliwiających uniknięcie wspomnianych powyżej ograniczeń i wad znanego ze stanu techniki sprzętu do eksploatacji wiertniczej.

Innym celem niniejszego wynalazku jest opracowanie urządzenia do urabiania materiału przy ogólnie zwiększonym współczynniku wykorzystania, jak również opracowanie urządzenia i sposobu do urabiania materiału w sposób umożliwiający zwiększenie efektywności wydobycia.

Następnym celem wynalazku jest opracowanie sposobu i urządzenia do urabiania materiału, umożliwiającego bezpieczną i efektywną eksploatację materiału do większej odległości od zbocza.

Jeszcze innym celem niniejszego wynalazku jest opracowanie urządzenia i sposobu do urabiania materiału, szczególnie odpowiedniego do eksploatacji pokładów mineralnych o miękkim podłożu.

Kolejnym celem wynalazku jest opracowanie urządzenia do urabiania materiału odznaczającego się prostą konstrukcją i taniego w produkcji. Urządzenie jest również stosunkowo łatwe w obsłudze i wymaga minimalnej ilości personelu, zaledwie 3-5 osób, co daje w efekcie zmniejszenie kosztów robocizny. Urządzenie umożliwia również łatwe przyuczanie personelu do jego obsługi.

Dodatkowym celem wynalazku jest otrzymanie urządzenia i sposobu do urabiania materiału zapewniającego w zasadzie samonaprowadzanie i utrzymywanie kierunku podczas pracy.

Inne cele, zalety i nowe cechy charakterystyczne wynalazku wynikają z następującego opisu i z praktyki jego stosowania. Te cele i zalety wynalazku można zrealizować za pomocą urządzeń i ich kombinacji wyszczególnionych w załączonych zastrzeżeniach patentowych.

Urządzenie do górniczego wydobywania urobionego materiału z pokładu, zawierające wrębiarkę i połączony z wrębiarką ciąg przenośnikowy, z końcami, przednim i tylnym według wynalazku charakteryzuje się tym, że jest zaopatrzone w dwa zespoły aktywne, pierwszy ciągnący, dołączony w sąsiedztwie przedniego końca ciągu przenośnikowego, i drugi, pchający, dołączony w sąsiedztwie tylnego końca ciągu przenośnikowego.

Korzystnie w skład ciągu przenośnikowego wchodzą połączone razem, oddzielne bloki przenośnikowe.

Korzystnie każdy blok przenośnikowy zawiera ramę wsporczą i nachylony przenośnik osadzony w ramie wsporczej, przy czym nachylony przenośnik ma końce, wejściowy i wyjściowy.

Korzystnie urządzenie zaopatrzone jest dodatkowo w wózek naprowadzający do dołączania poszczególnych bloków przenośnikowych z utworzeniem ciągu przenośnikowego, przy czym w skład wózka naprowadzającego wchodzi przenośnik odbiorczy, zapewniający ciągłe w przestrzeni i w czasie połączenie z ciągiem przenośnikowym, nawet podczas dodawania modułowego bloku przenośnikowego.

Korzystnie urządzenie zawiera dodatkowo wózek naprowadzający zaopatrzony w przenośnik odbiorczy do odbioru urobku z ciągu przenośnikowego, przy czym wózek naprowadzający osadzony jest na stałe, natomiast wrębiarka i ciąg przenośnikowy wprowadzane są w głąb pokładu podczas eksploatacji.

Korzystnie wózek naprowadzający zaopatrzony jest w zespół kotwiący.

Korzystnie ciąg przenośnikowy składa się z oddzielnych bloków przenośnikowych połączonych razem z utworzeniem ciągu, zaś każdy z tych bloków zaopatrzony jest w koła wsparte na podłożu.

Korzystnie w skład wózka naprowadzającego wchodzi przenośnik odbiorczy oraz prowadnica bloków przenośnikowych znajdująca się powyżej przenośnika odbiorczego.

Korzystnie prowadnicę stanowi para, rozmieszczonych w pewnej odległości, wklęsłych szyn mieszczących koła jezdne bloków przenośnikowych.

Korzystnie urządzenie zawiera dodatkowo element pozycjonowania dodatkowego bloku przenośnikowego na wózku naprowadzającym podczas wprowadzania wrębiarki i w ciągu przenośnikowego w głąb pokładu.

167 662

Korzystnie w skład wózka naprowadzającego wchodzi przenośnik rozładowujący zasilany z przenośnika odbiorczego.

Korzystnie w skład ciągu przenośnikowego wchodzą, połączone razem, poszczególne bloki przenośnikowe wsparte na kołach wsporczych umożliwiających jazdę po podłożu.

Korzystnie urządzenie dodatkowo zaopatrzone jest w mechanizm sprzęgający, przy czym ten mechanizm sprzęgający jest odpowiednio sztywny dla zapobieżenia wypaczaniu bloków podczas ich dopychania, z jednoczesnym umożliwieniem wykonywania ruchów kątowych, umożliwiających dostosowanie do zmiany nachylenia spągu.

Korzystnie każdy z bloków przenośnikowych zaopatrzony jest w ramę wsporczą i osadzony w ramie wsporczej nachylony przenośnik, przy czym ten nachylony przenośnik ma koniec wejściowy do odbioru urobku i koniec wyjściowy do rozładowywania urobku.

Korzystnie w skład urządzenia wchodzi dodatkowo wózek naprowadzający zaopatrzony w przenośnik odbiorczy do odbierania urobionego materiału z ciągu przenośnikowego, przy czym wózek naprowadzający osadzony jest na stałe, natomiast wrębiarka i ciąg przenośnikowy wprowadzane są w głąb pokładu podczas eksploatacji.

Korzystnie na wózku naprowadzającym zainstalowany jest drugi aktywny zespół napędowy stanowiący zespół napędowy ruchu posuwisto-zwrotnego.

Korzystnie wózek naprowadzający zaopatrzony jest w zespół kotwiący.

Korzystnie w skład wózka naprowadzającego wchodzi przenośnik odbiorczy i prowadnica bloku przenośnikowego, znajdująca się powyżej przenośnika odbiorczego.

Korzystnie prowadnicę stanowi para, rozmieszczonych w pewnej od siebie odległości, wklęsłych szyn mieszczących koła jezdne bloków przenośnikowych.

Korzystnie urządzenie zaopatrzone jest dodatkowo w zespół pozycjonujący dodatkowego bloku przenośnikowego na wózku naprowadzającym podczas wprowadzania wrębiarki i ciągu przenośnikowego w głąb pokładu.

Korzystnie zespołem pozycjonującym jest podnośnik widłowy.

Korzystnie w skład wózka naprowadzającego wchodzi przenośnik rozładowujący zasilany materiałem z przenośnika odbiorczego.

Korzystnie w skład mechanizmu sprzęgającego wchodzi para, rozmieszczonych w pewnej od siebie odległości, łączników kabłąkowych umieszczonych na pierwszym końcu każdego z bloków przenośnikowych oraz para rozmieszczonych w pewnej odległości od siebie wypustów, umieszczonych na drugim, przeciwległym końcu każdego z bloków przenośnikowych.

Korzystnie rozmieszczone w pewnej odległości łączniki kabłąkowe, znajdujące się na pierwszym końcu jednego z bloków przenośnikowych, mieszczą w sobie rozmieszczone w pewnej od siebie odległości wypusty, znajdujące się na drugim końcu sąsiedniego, ustawionego w tej samej linii bloku przenośnikowego.

Korzystnie urządzenie zawiera dodatkowo, przymocowane do łączników kabłąkowych, sworznie robocze oraz szczeliny, znajdujące się na każdym z wypustów, mieszczące sworznie robocze współpracującego łącznika kabłąkowego.

Korzystnie urządzenie zawiera dodatkowo sworznie zabezpieczające wchodzące w wypusty w celu zablokowania sworzni roboczych i zabezpieczenia mechanizmu sprzęgającego przed rozłączeniem.

Korzystnie mechanizm sprzęgający zapewnia swobodne kątowe odchylenia w granicach 19° wokół osi poziomej, wyznaczonej przez sworzeń roboczy, umożliwiając podążanie poszczególnych bloków przenośnikowych za zmianami nachylenia spągu.

Korzystnie mechanizm sprzęgający zapewnia luz wynoszący 2 cale (tj. 50,8 mm) lub mniej w kierunku pionowym oraz 1/4 cala (tj. 6,35 mm) lub mniej w kierunku poziomym, dla zapewnienia jego półsztywności oraz zapobieżenia wypaczaniu się ciągu przenośnikowego podczas wprowadzania urządzenia w głąb pokładu.

Sposób prowadzenia ciągłej eksploatacji górniczej materiału z pokładu, w którym urabia się materiał z pokładu i przenosi się urobiony materiał z pokładu na zewnątrz, według wynalazku polega na tym, że wprowadza się wrębiarkę i ciąg przenośnikowy w głąb pokładu przy aktywnym ciągnięciu przenośnika na jego przednim końcu i aktywnym pchaniu przenośnika od tyłu, zaś ciąg przenośnikowy przedłuża się bez przerywania przenoszenia urobionego materiału.

167 662

Konstrukcja urządzenia umożliwia realizację celów wynalazku i posiada szereg zalet. W skład urządzenia wchodzi maszyna górnicza, na przykład wrębiarka o działaniu ciągłym. Wrębiarka zawiera obrotowy wrębnik, który może być podnoszony i opuszczany, służący do oddzielania materiału od pokładu przy jednoczesnym posuwaniu się wrębiarki do przodu.

W skład urządzenia wchodzi również przenośnik służący do transportu urobionego materiału z wrębiarki podczas eksploatacji. Korzystne jest, jeżeli przenośnik składa się z oddzielnych bloków przenośnikowych podpartych, z możliwością ich przemieszczania względem spągu, na kołach jezdnych i połączonych razem tak, że tworzą ciąg. Każdy blok przenośnika zaopatrzony jest w ramę wsporczą i osadzony na niej, nachylony w stosunku do poziomu, przenośnik. Pochyły przenośnik ma koniec wejściowy służący do odbioru urobionego materiału z wrębiarki i/lub poprzedniego bloku przenośnikowego oraz koniec wyjściowy do wyładowywania urobionego materiału na następny blok przenośnikowy. Przez dodawanie do ciągu nowych bloków przenośnikowych cały przenośnik może być przedłużany umożliwiając osiągnięcie dużego zasięgu urabiania w głąb pokładu, bądź od pionowej ściany zbocza, bądź też od ściany rowu wyciętego w podłożu, w obszarach równinnych.

Połączenie poszczególnych bloków przenośnikowych odbywa się za pomocą półsztywnego mechanizmu sprzęgającego, specjalnie dostosowanego do zapobiegania wyboczaniu się lub składaniu ciągu przenośnikowego podczas jego wprowadzania w głąb pokładu, jak również umożliwiającego niezbędne odchylenia kątowe w' płaszczyźnie pionowej w celu umożliwienia podążania ciągu za zmianami zarysu spągu. Mówiąc dokładniej, każdy z bloków przenośnikowych zaopatrzony jest w parę rozmieszczonych w pewnej od siebie odległości łączników kabłąkowych na pierwszym końcu, i w parę rozmieszczonych w pewnej od siebie odległości wypustów na drugim, przeciwległym końcu. Sąsiednie bloki przenośnikowe są połączone ze sobą w wyniku wchodzenia wypustów jednego bloku we współdziałające z nimi łączniki kabłąkowe drugiego bloku.

Zgodnie z inną cechą znamienną wynalazku, w każdym łączniku kabłąkowym zamocowany jest poprzeczny sworzeń roboczy. W każdym z wypustów znajduje się szczelina przeznaczona do wprowadzenia w nią sworznia roboczego współpracującego łącznika. Po pełnym sprzężeniu wypustu i łącznika kabłąkowego w otwór wypustu wstawia się sworzeń zabezpieczający. Sworzeń zabezpieczający skutecznie unieruchamia sworzeń roboczy w wypuście i zamyka połączenie. Korzystne jest, jeśli mechanizm sprzęgający zapewnia minimalny luz w kierunku pionowym i poziomym (w przybliżeniu odpowiednio 1/4 cala czyli 6,35 mm i 2 cale czyli 50,8 mm) tak, aby zapobiec wyboczaniu ciągu przenośnikowego podczas pracy. Możliwe jest jednak kątowe odchylanie o około 19° wokół osi wzdłużnej sworznia roboczego. Umożliwia to dokładne podążanie ciągu za zmianami nachylenia spągu. Poza tym, luz ułatwia spinanie bloków przenośnikowych. Mówiąc dokładniej, możliwe jest wprowadzenie wypustów w łączniki kabłąkowe przy niewielkiej niewspółliniowości bloków przenośnikowych. Następnie po spięciu wypustów i łączników położenie'bloków przenośnikowych zostaje wyrównane i łączenie zostaje zakończone.

Urządzenie zaopatrzone jest również w środki do wprowadzania przenośnika i wrębiarki w głąb pokładu w miarę urabiania materiału. Urządzenie posuwowe może mieć postać, przymocowanego do wózka naprowadzającego lub bloku pchającego, zespołu wykonującego ruch postępowo-zwrotny, który poniżej opisano dokładniej.

Korzystne jest stosowanie takiego wózka naprowadzającego, który umożliwia przedłużanie ciągu przenośnikowego przez dodawanie nowych bloków przenośnikowych, bez przerywania transportu urobionego materiału. Dzięki temu maksymalizuje się wydajność urządzenia. Poza tym dzięki uniknięciu konieczności zatrzymywania nachylonych przenośników w ciągu, każdorazowo przy dołączaniu nowego bloku, silniki przenośnika nie są poddawane ustawicznym narażeniom związanym z ich uruchamianiem pod obciążeniem przy wznawianiu pracy. Dzięki temu poszczególne bloki przenośnika zapewniają bardziej niezawodne działanie, w dłuższym okresie eksploatacji.

W celu zastosowania wózka naprowadzającego podłoże tworzące ławę powinno być podcięte poniżej poziomu eksploatowanego pokładu. Wózek naprowadzający zawiera ramę naprowadzającą z przenośnikiem służącym do odbierania urobku z ostatniego przenośnika w ciągu bloków

167 662 przenośnikowych. Przenośnik wózka naprowadzającego ładuje urobek na przenośnik odprowadzający, który przenosi urobek do miejsca przeznaczenia, na przykład na platformę pojazdu odtransportowującego, poza tym wózek naprowadzający zaopatrzony jest w rozmieszczone w pewnej odległości od siebie koleiny prowadzące dla kół jezdnych bloku przenośnikowego i szyn wrębiarki. Końcowy blok przenośnikowy ciągu podtrzymywany jest przez szyny prowadzące bezpośrednio nad przenośnikiem odbiorczym wózka naprowadzającego na wysokości pokładu. Umożliwia to gładkie wprowadzenie ciągu przenośnikowego w głąb pokładu podczas eksploatacji, w miarę urabiania węgla i na przenoszenie go na przenośnik odbiorczy wózka naprowadzającego z nachylonego przenośnika ostatniego bloku przenośniko wego.

Wózek naprowadzający utrzymywany jest w odpowiednim położeniu na podłożu podczas prowadzenia eksploatacji za pomocą szeregu kotw, na przykład rur stalowych lub pali umieszczonych w otworach wywierconych w podłożu. Wózek naprowadzający zaopatrzony jest w zespół napędu posuwisto-zwrotnego dużej mocy sprzęgany przy pracy z ostatnim blokiem przenośnikowym ciągu. Odpowiednio do tego, podczas pracy zespołu napędowego końcowy blok przenośnikowy, pozostałe bloki ciągu przenośnikowego i wrębiarka, które połączone są sztywno ze sobą, mogą być wsuwane w głąb złoża w miarę wybierania urobku. Mechanizm napędowy współpracuje z mechanizmem napędowym wrębiarki w celu dosuwania wrębiarki podczas urabiania materiału. Zatem, jeśli występowanie miękkiego podłoża przeszkadza efektywnemu urabianiu węgla za pomocą samej wrębiarki, to zespół napędowy zapewnia jej posuw i umożliwia eksploatację pokładu. Dzięki temu unika się problemu „zagrzebywania się“ wrębiarki i staje się możliwe efektywna eksploatacja również pokładów o miękkich podłożach, co dotychczas nie było możliwe. Poza tym dzięki uniknięciu tarcia o miękkie podłoże zmniejsza się ilość materiału podłoża zawartego w urobionym materiale. Zatem urządzenie umożliwia uzyskiwanie węgla o większej czystości.

Korzystne jest, jeżeli popychanie i wyciąganie ciągu przenośnikowego odbywa się za pomocą półsztywnego mechanizmu sprzęgającego. Mechanizm ten jest stosunkowo sztywny w kierunku poziomym i pionowym, zapobiegając wyboczeniu lub złożeniu się ciągu przenośnikowego. Przy tym możliwe jest wywieranie znacznego nacisku pchającego przy zachowaniu współliniowości poszczególnych bloków przenośnikowych przy pracy. Zachowuje się również kierunek posuwu urządzenia. Poza tym sprzęgi umożliwiają ograniczone odchylenia kątowe między sąsiednimi blokami przenośnikowymi. Pozwala to na podążanie ciągu za zmianami nachylenia lub obrysu spągu. Zatem urządzenie ma właściwość utrzymywania odpowiedniego położenia wewnątrz pokładu węglowego poprawiając efektywność eksploatacji i zapewniając otrzymywanie czystszego produktu.

Do umieszczenia nowego bloku przenośnikowego na wózku naprowadzającym z wstawieniem kół jezdnych bloku przenośnikowego w koleiny prowadzące, przy ciągłym przemieszczaniu w opisany sposób ku przodowi wrębiarki i ciągu przenośnikowego za pomocą współdziałających układów wózka naprowadzającego i wrębiarki, służy przedni mechanizm załadowujący lub inny odpowiedni sprzęt. Między ostatnim blokiem przenośnikowym ciągu i blokiem przenośnikowym dopiero co ustawionym na wózku naprowadzającym pozostawia się pewien odstęp. Ten odstęp umożliwia spadanie urobku z ciągu przenośnikowego bezpośredniego na przenośnik odbiorczy, na którym jest przenoszony pod nowododawanym blokiem przenośnikowym do miejsca wydobycia. Widać zatem, że odbiór urobku, na przykład węgla, jest ciągły, nawet podczas dołączania bloku przenośnikowego do ciągu.

Po ustawieniu nowego bloku na wózku naprowadzającym, linie sterujące i zasilające jego silnika napędowego są dołączone do linii sterujących i zasilających ciągu przenośnikowego w celu rozpoczęcia pracy. Kiedy zespół napędu posuwisto-zwrotnego osiąga położenie graniczne, czyli granicę zasięgu, uruchamiany jest wózek podający napędzany siłownikami hydraulicznymi lub innymi środkami, na przykład bębnem linowym umieszczonym z tyłu wózka naprowadzającego w celu dosunięcia nowego bloku przenośnikowego do styku z końcowym blokiem ciągu przenośnikowego. Nowy blok przenośnikowy jest następnie spinany z końcowym dotychczas blokiem przenośnikowym za pomocą opisanego półsztywnego mechanizmu sprzęgającego, stając się nowym końcowym blokiem przenośnikowym ciągu. Podczas spinania węgiel w dalszym ciągu jest

167 662 przenoszony przez ciąg i dostarczany do przenośnika odbiorczego w wózku odbiorczym. Stąd węgiel podawany jest do przenośnika odprowadzającego, który przenosi węgiel do miejsca przeznaczenia. Zespół napędu posuwisto-zwrotnego wraca do stanu wyjściowego i ciąg przenośnikowy i wrębiarka posuwane są następnie w głąb pokładu w sposób poprzednio opisany. W razie potrzeby cykl się powtarza.

Zgodnie z innym wykonaniem wynalazku wózek naprowadzający zastąpiony jest oddzielnym blokiem pchającym. Podobnie, jak opisany powyżej wózek naprowadzający, blok pchający zaopatrzony jest w przenośnik odbiorczy służący do przejmowania urobku z ciągu przenośnikowego, i przenośnik odprowadzający, służący do przenoszenia urobku do miejsca przeznaczenia. Blok pchający jest również samojezdny. Blok pchający zaopatrzony jest w siłowniki hydrauliczne dostosowane do sprzęgania ze sprzęgłem końcowego bloku przenośnikowego ciągu. Podnośniki wydłużają się w miarę posuwania się ku przodowi ciągu przenośnikowego i wrębiarki w głąb pokładu podczas urabiania materiału.

Po osiągnięciu przez siłowniki ich pełnego wysunięcia, są one wycofywane, tak że samobieżny blok pchający dosuwa się do bloku przenośnikowego na końcu ciągu. Siłowniki ponownie są rozsuwane, przesuwając ciąg przenośników i wrębiarkę w sposób uprzednio opisany. Po pełnym rozsunięciu siłowników, zostają one ponownie zsunięte, a blok pchający jest ponownie dosuwany do ciągu przenośnikowego. Cykl w razie potrzeby powtarza się zapewniając wprowadzanie urządzenia w głąb pokładu. Kiedy blok pchający osiągnie pionową powierzchnię zbocza, odpinany jest od bloku przenośnikowego na końcu ciągu i odsuwany do tyłu za pomocą własnego układu napędowego. Następnie jest wprowadzany i sprzęgany z resztą ciągu nowy blok przenośnikowy, a blok pchający ustawia się na powrót w położeniu sprzężenia z tym blokiem. Blok przenośnikowy i wrębiarka przesuwane są następnie w głąb pokładu w sposób powyżej opisany razem z dodatkowymi blokami przenośnikowymi włączonymi w miarę potrzeb.

W obu wykonaniach może zachodzić potrzeba wycofania wrębiarki i ciągu przenośnikowego z pokładu i rozpoczęcia nowego wiercenia w nowym miejscu, znajdującym się na ścianie w pewnej odległości od poprzedniego. W pierwszym wykonaniu zespół napędu posuwisto-zwrotnego w połączeniu z własnym układem napędowym wrębiarki jest wykorzystywany do wycofania ciągu przenośnikowego przez kolejne usuwanie bloków przenośnikowych wychodzących z pokładu. W drugim wykonaniu do wycofania ciągu przenośnikowego, blok po bloku, wykorzystuje się blok pchający wraz z własnym układem napędowym wrębiarki. Po wycofaniu z pokładu całego sprzętu, wrębiarka przemieszczana jest do miejsca nowego wiercenia, znajdującego się w wystarczającej odległości od poprzedniego, z pozostawieniem filara z materiału, wystarczającego do podtrzymania warstwy nakładu. Następnie wrębiarka wprowadzana jest do wnętrza pokładu z dodawanymi w miarę potrzeby blokami przenośnikowymi w uprzednio opisany sposób, w celu kontynuowania eksploatacji.

Zgodnie z inną ważną cechą niniejszego wynalazku proponuje się sposób ciągłego urabiania materiału z pokładu z wykorzystaniem wrębiarki i przenośnika. Sposób obejmuje etap oddzielania urobku od pokładu, etap przenoszenia urobku z pokładu do miejsca wydobycia i przedłużania przenośnika bez przerywania transportu urobku. Odbywa się to z wykorzystaniem wózka naprowadzającego, który podtrzymuje zarówno ostatni blok przenośnikowy ciągu, jak i nowy blok przenośnikowy, dodawany do ciągu, znajdujący się nad przenośnikiem odbiorczym. Jak wspomniano powyżej, układ umożliwia znaczy wzrost wydajności przy eliminacji opóźnienia związanego z wycofaniem bloku pchającego z ciągu przenośnikowego w celu dodania nowego bloku przenośnikowego.

Jeszcze inne cele wynalazku wynikają w sposób oczywisty dla specjalisty z poniższego opisu, w którym przedstawiono i opisano korzystne wykonanie niniejszego wynalazku w celu zilustrowania jednego z rodzajów pracy, najbardziej odpowiedniego dla realizacji wynalazku. Jak to wynika z poniższego opisu, wynalazek może być realizowany w różnych wykonaniach i możliwe są modyfikacje jego szczegółów i oczywiste zmiany cech charakterystycznych, bez wychodzenia poza istotę wynalazku, a zatem rysunki i opisy uważa się za przykładowe, a nie ograniczające.

Przedmiot wynalazku ukazano w przykładzie wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia w schematycznym przekroju i widoku z boku urządzenie wydobywcze według wynalazku, składające się z wrębiarki, oddzielnych bloków przenośnikowych, tworzących ciąg przenośnikowy,

167 662 i wózka naprowadzającego, fig. la - w schematycznym widoku perspektywicznym, mechanizm załadowujący służący do umieszczania nowych bloków przenośnikowych na wózku naprowadzającym, fig. 2 - w widoku z góry, przedni blok przenośnikowy ciągu przenośnikowego z pokazaną w uproszczeniu końcową częścią wrębiarki, fig. 3 - w widoku z góry wózek naprowadzający z blokiem przenośnikowym w trakcie dołączenia go do ciągu przenośnikowego (np. z rysunku usunięto przedni zespół gąsienicowy i integralny strop bezpieczeństwa, w celu ukazania przodu wózka naprowadzającego i końcowego bloku przenośnikowego ciągu), fig. 3a - przekrój wzdłuż linii 3a z fig. 3, fig.3b - w widoku uproszczonym, układ napędowy zespołu napędu posuwisto-zwrotnego zainstalowanego na wózku naprowadzającym, fig. 3c - w częściowym przekroju, w szczegółowym widoku z boku, hak zaczepowy dostosowany do dołączenia zespołu napędowego ruchu posuwistozwrotnego do kolejnego bloku przenośnikowego, fig. 3d - w częściowym przekroju, w uproszczonym widoku bocznym, blok haka zaczepowego, z hakiem odchylonym w dół i przechodzącym pod sworzniem bloku przenośnikowego, fig. 4 - w widoku bocznym, blok przenośnikowy z ukazaniem nachylonego przenośnika tego bloku i zaznaczeniem liniami przerywanymi nachylonego przenośnika tego bloku, fig. 5 - w widoku z boku, inne wykonanie wynalazku, z zastosowaniem bloku pchającego, fig. 6 - w widoku perspektywicznym z przodu, blok pchający, fig. 7a - szczegółowy widok z góry przedstawiający sprzężenie dwóch bloków przenośnikowych, a fig. 7b - szczegółowy widok z ukazaniem sprzężenia między dwoma blokami przenośnikowymi.

Na figurze 1 schematycznie przedstawiono korzystny przykład wykonania urządzenia do wydobywania materiału urabianego z pokładu. Jak wspomniano, korzystne jest, jeżeli urządzenie 10 składa się z wrębiarki 12 do pracy ciągłej znanej ze stanu techniki. Mówiąc dokładniej - maszyna 12 zaopatrzona jest w obrotowy wrębnik z głowicą bębnową 14 podtrzymującą szereg krawędzi tnących 16 rozmieszczonych na jej ramionach w kształcie linii śrubowej. Bębnowa głowica 14 wrębnika zainstalowana jest obrotowo na podnoszonym i opuszczanym wysięgniku 18 umocowanym wahliwie na głównym elemencie ramowym 20 wrębiarki 12. Jak to również pokazano, rama główna 20 podtrzymywana jest z możliwością przemieszczania się wzdłuż spągu na dwóch zespołach gąsienicowych znanych ze stanu techniki. Na fig. 1 przedstawiono tylko jeden z zespołów gąsienicowych.

Korzystne jest, jeżeli przy pracy maszyna 12 przemieszczana jest ku przodowi, w głąb powierzchni F pokładu węglowego S, przy uniesionym wysięgniku 18 i obracającej się głowicy bębnowej 14. Po rozpoczęciu skrawania na górnym poziomie, czyli przy linii stropu pokładu S, maszyna przemieszczana jest dalej ku przodowi, a wysięgnik 18 jest stopniowo opuszczany. Węgiel C urabiany jest z powierzchni F za pomocą krawędzi tnących 16 przy ciągłym posuwie wrębiarki 12 i ciągłym podnoszeniu i opuszczaniu wysięgnika 18. Urobiony węgiel zbierany jest następnie za pomocą konwencjonalnej głowicy zgarniającej 24 służącej do dostarczania urobionego węgla do przenośnika zgarniakowego 26.

Jak to pokazano, przenośnik zgarniakowy 26 dostarcza urobiony węgiel do przedniego bloku przenośnikowego 27 ciągu przenośnikowego ogólnie oznaczonego odnośnikiem 30 (patrz również fig. 2). Przedni blok przenośnikowy może być zaopatrzony w kilka kamer (nie pokazane) umożliwiających operatorowi zdalną obserwację pracy wrębiarki 12. Ciąg przenośnikowy 30 zawiera szereg identycznych bloków przenośnikowych sprzężonych ze sobą rozłączalnie i ustawionych za przednim blokiem przenośnikowym 27.

Jak to widać najlepiej na fig. 2 i 4, każdy blok przenośnikowy 27,28 zaopatrzony jest w główną ramę konstrukcyjną 32 osadzoną na kołach jezdnych 34 toczących się po podłożu. Każdy blok przenośnikowy 27, 28 zaopatrzony jest również w, umieszczony centralnie i biegnący wzdłużnie, nachylony przenośnik 36. Przenośnik 36, korzystnie, przenośnik taśmowy, działa w ten sposób, że przenosi urobiony węgiel C załadowany na jego dolnym końcu na górny koniec, gdzie jest rozładowywany z bloku przenośnikowego. Jak widać, węgiel jest przenoszony wzdłuż przenośnika 36 od prawej strony ku lewej na fig. 2 i 4, jak to pokazano strzałkami A.

Każdy blok przenośnikowy zaopatrzony jest również we własny silnik (nie pokazany) do napędzania przenośnika 36. Poza tym wszystkie bloki przenośnikowe 27,28 w ciągu 30 połączone są za pomocą linii sterującej 40 (patrz również fig. 3a), która wychodzi ze źródła zasilania, na przykład generatora (nie pokazany) umieszczonego na ławie wejściowej B, dochodzi do wrę167 662 biarki 12, a następnie przechodzi z powrotem, przez poszczególne bloki przenośnikowe 27, 28. Zatem silniki poszczególnych bloków przenośnikowych połączone są szeregowo w celu umożliwienia ich jednoczesnej pracy, z tymi samymi w zasadzie prędkościami. Z drugiej strony bloków przenośnikowych 28, wewnątrz ich ram 32, przechodzi kanał 42. Ten kanał może być połączony z kanałem odsysającym 44 wrębiarki 12. Dmuchawy (nie pokazane) znajdujące się w przednim bloku przenośnikowym 27 służą do odprowadzania pyłu i gruzu od ściany F kanałem 42, 44 podczas urabiania, w sposób znany ze stanu techniki.

Każdy z bloków przenośnikowych 28 zaopatrzony jest również w mechanizm sprzęgający 46, specjalnie dostosowany do spinania ze sobą bloków przenośnikowych 27, 28 i do spięcia przedniego bloku przenośnikowego 27 z wrębiarką 12. Korzystne jest stosowanie półsztywnego mechanizmu sprzęgającego; to znaczy łączącego ze sobą bloki przenośnikowe 27, 28 mechanizmu sprzęgającego na tyle sztywnego, aby umożliwiał popychanie ciągu 30. Mechanizm sprzęgający 46 zaopatrzony jest w dwa współdziałające łączniki 47, po jednym na każdym narożniku tylnego końca każdego z bloków przenośnikowych 28 (patrz fig. 7a i 7b). Dwa współdziałające wypusty 48 umieszczone są na przednim końcu każdego z bloków przenośnikowych, po jednym na każdym narożniku. Sąsiednie, znajdujące się na jednej linii, zespoły przenośnikowe 27, 28 są spinane, wypusty 48 wchodzą w łączniki 47, to znaczy między płyty tworzące łączniki. Każdy łącznik 47 zaopatrzony jest w stały sworzeń roboczy 49, który jednocześnie wchodzi w szczelinę 53 wyciętą we współpracującym wypuście 48. Po pełnym wejściu wypustów 48 do wnętrza łączników 47 -każdy ze sworzni 49 styka się z dnem jednej ze szczelin 53 w wypustach. Następnie w dół, w otwór w każdym z wypustów 48 wkłada się sworzeń zabezpieczający 55, tak że blokuje on sworzeń roboczy 49 i zamyka połączenie. Każdy ze sworzni zabezpieczających 55 zaopatrzony jest w pierścień 57 do jego wyciągania dla ułatwienia, w razie potrzeby, jego wyjęcia. Oczywiście zamiast sworzni zabezpieczających 55 można stosować samoczynne zaczepy zatrzaskowe.

Celowe jest dostosowanie opisanego mechanizmu sprzęgającego 46 specjalnie do zapewnienia niezbędnej sztywności umożliwiającej pchanie ciągu przenośnikowego 30 w sposób opisany poniżej przy jednoczesnym zapewnieniu swobody ruchu kątowego w celu umożliwienia ciągowi przenośnikowemu 30 podążania za obrysem spągu pokładu. Mówiąc dokładniej, mechanizm sprzęgający 46 umożliwia ruch kątowy w granicach około 19° wokół osi podłużnej sworznia 49 roboczego umożliwiając poszczególnym blokom 28 ciągu 30 podążanie za wznoszącym się lub opadającym obrysem profilu spągu. Luz poziomy i pionowy są jednak ograniczone do, odpowiednio, 1/4 cala czyli 6,35 mm i 2 cali czyli 50,8 mm w celu zapobieżenia wyboczaniu się lub składaniu ciągu 30 podczas pchania.Istnienie takiego luzu upraszcza proces łączenia bloku przenośnikowego. Mówiąc dokładniej, wypusty 48 i łączniki 47 sąsiednich bloków przenośnikowych mogą być na początku sprzęgania nieco współliniowe. Po całkowitym zakończeniu ich wprowadzania, bloki przenośnikowe 27,28 doprowadzane są do całkowitej współliniowości, i można wstawić na miejsca sworznie zabezpieczające 55 w celu zamknięcia sprzężenia.

Zatem po sprzęgnięciu bloków przenośnikowych 27,28 za pomocą mechanizmów sprzęgających 46 bloki te ustawione są w zasadzie dokładnie współliniowo za wrębiarką 12. Urządzenie 10 według niniejszego wynalazku zapewnia zatem eksploatację dokładnie w linii prostej bez potrzeby stosowania kosztownego systemu naprowadzania. Przy tym bardzo upraszcza się sterowanie przez operatora.

Jak to widać na figurze 1, ciąg przenośnikowy 30 składa się z tylu bloków przenośniko wych 28, ile potrzeba do zestawienia ciągu sięgającego od pokładu S do ławy B. Jak wspomniano, korzystne jest, jeżeli ława B jest podcięta poniżej poziomu podstawy pokładu, tak aby mieściła wózek naprowadzający, czyli platformę 50. Wózek naprowadzający 50 ma główną ramę, która podtrzymuje przenośnik 52 służący do odbioru urobionego węgla C z ostatniego bloku przenośnikowego 28 ciągu 30. Węgiel C dostarczany jest przez przenośnik odbiorczy 52 na nachylony przenośnik rozładowujący 56 przechodzący poniżej kabiny sterowniczej 54 operatora. Przenośnik rozładowujący 56 jest również nachylony i może być wykorzystany na przykład do przenoszenia urobionego węgla C do miejsca przeznaczenia, na przykład na platformę stosowaną do odtransportowywania węgla na składowisko lub do dalszej przeróbki.

Jak to najlepiej widać na figurach 3 i 3a, wózek naprowadzający 50 zaopatrzony jest w dwie rozstawione koleiny prowadzące 58 zainstalowane na górze ramy nośnej 51. Po każdej stronie

167 662 przenośnika 52 znajduje się jedna z kolein prowadzących 58. Jak to pokazano na fig. 3a, koleiny prowadzące 58 rozstawione są na odległość odpowiadającą rozstawowi wstawianych w nie kół jezdnych 34 dowolnego z bloków przenośnikowych 28. Jak to pokazano, koleiny prowadzące 58 mają wnętrze i zewnętrzne ścianki boczne 60, 62, które stykają się z kołami 34. Jak widać, rozstawione koleiny prowadzące 58 działają jak kanały, skutecznie podtrzymując i prowadząc umieszczony na nich blok przenośnikowy 27, 28. Poza tym widać, że przy podcięciu ławy poniżej poziomu spągu koleiny prowadzące 58 znajdują się na poziomie spągu. Zatem bloki przenośnikowe 28 mogą być gładko wprowadzane w pokład w kierunku w zasadzie dokładnie poziomym, bez istotnej zmiany wysokości.

Zgodnie z ważną cechą niniejszego wynalazku wózek naprowadzający 50 zaopatrzony jest również w zespół napędowy ruchu posuwisto-zwrotnego oznaczony ogólnie odnośnikiem 64. Zespół napędowy 64 zaopatrzony jest w dwa zestawione ze sobą siłownikowo-linowe układy napędowe 65, po jednym z każdej strony wózka naprowadzającego 50.

Jak to pokazano na figurze 3b, każdy z układów napędowych 65 zaopatrzony jest w siłownik hydrauliczny 66 dwustronnego działania, połączy za pośrednictwem zwielokrotniającego przemieszczenie linowego zespołu napędowego 67 z blokiem 68 haka zaczepowego. Siłownik hydrauliczny 66 dwustronnego działania zaopatrzony jest w dwa przeciwległe, współdziałające tłoczyska 69. Zewnętrzny koniec każdego z tłoczysk 69 zaopatrzony jest w wypust 70. Pierwsza lina 71 jest pierwszym końcem połączona zjednym z wypustów 70, a drugim końcem - zpodstawą 72 bloku 68 haka zaczepowego. Druga lina 73 jest pierwszym końcem połączona z drugim wypustem 70, a drugim końcem - z przeciwległym końcem podstawy 72 zespołu 68 haka zaczepowego. Każda z lin 72, 73 odchodzi od przyporządkowanego jej wypustu 70 i jest owinięta wokół swobodnego krążka 74 wielokrążka 75, następnie wokół drugiego krążka 76 zainstalowanego na przyporządkowanym mu wypuście 70 i wokół trzeciego swobodnego krążka 77 zainstalowanego na wózku naprowadzającym 50. Zatem na każdym z końców siłownika hydraulicznego 66 zaczepione są trzy odcinki liny. Te odcinki liny służą do zwielokrotniania ruchu siłownika 66 w odniesieniu do bloku 68 haka zaczepowego w stosunku 3:1. Zatem siłownik 66 mający całkowity zakres ruchu wynoszący 15 stóp czyli 457 cm służy do przemieszczania bloku 68 haka zaczepowego w zakresie 45 stóp czyli 1,37 m. Do utrzymywania odpowiedniego naprężenia liny może służyć nakrętka rzymska 78.

Każdy układ napędowy siłownikowo-linowy 65 połączony jest z blokiem przenośnikowym 28 ciągu przenośnikowego 30 za pomocą bloku 68 haka zaczepowego. Mówiąc dokładniej, każdy z bloków 68 haka zaczepowego zaopatrzony jest w podstawę 72, której przeciwległe końce połączone są sworzniami 79 lub za pomocą innych środków z dwiema linami 71, 73 linowego mechanizmu napędowego 67, jak to pokazano na fig.3b, 3c i opisano poniżej. Na podstawie 72, za pomocą sworznia 82, zamocowany jest wahliwie podwójny hak 80. Jak to opisano dokładnie poniżej, podwójny hak 80 może być ustawiony w pierwszym położeniu (pokazanym linią ciągłą) w celu sprzężenia ze współpracującym z nim sworzniem 49 mechanizmu sprzęgającego 46 między blokami przenośnikowymi 28 i przemieszczania ku przodowi, w głąb pokładu, ciągu przenośnikowego 30. Podwójny hak 80 może być również ustawiony w drugim, przeciwległym, położeniu (pokazanym linią przerywaną) w celu sprzężenia ze sworzniem 49 znajdującym się po przeciwnej stronie wycofywanego z pokładu ciągu przenośnikowego 30. Podwójny hak 80 zaopatrzony jest również w dwie zapadki 86 do przytrzymywania haka na sworzniu 49 bloku przenośnikowego 28 nawet przy występowaniu pewnego luzu w linowym mechanizmie napędowym 67.

Korzystne jest, jeżeli zespół napędowy 64 jest odpowiednio silny, aby umożliwić przemieszczanie ciągu przenośnikowego 30 i wrębiarki 12 w głąb ściany F. Jest to szczególnie korzystne z tego względu, że w wielu obszarach wydobycia występuje miękkie podłoże, na przykład gliniaste. Zespoły gąsienicowe 22 konwencjonalnej wrębiarki 12 spowodują wygrzebanie kolein w miękkim podłożu, aż do oparcia się ramy 20 wrębiarki na nienaruszonym materiale podłoża, znajdującym się między koleinami. Z tego względu wrębiarki o działaniu ciągłym mają tendencję do „zagrzebywania się“ przy pracy na miękkim podłożu. Dlatego też unika się dotychczas eksploatacji tego rodzaju pokładów. Przy stosowaniu układu według wynalazku eksploatacja takich pokładów jest już możliwa. Tak więc urządzenie według wynalazku otwiera nowe obszary eksplotacji zwiększając, dostępne zasoby węgla.

W celu zapewnienia stacjonarności wózka naprowadzającego 50 podczas pracy zespołu napędowego 64 przy posuwie ciągu przenośnikowego 30 i wrębiarki 12 wózek naprowadzający może

167 662 być zakotwiony do ławy B. Można to osiągnąć w dowolny sposób znany ze stanu techniki. Jedną z możliwości przedstawiono na fig. 1 i 3. Mówiąc dokładniej, w ławie wierci się wstępnie szereg otworów. Następnie w otwory wywiercone w ławie B wstawia się rury stalowe 86 o średnicy 6 cali. Następnie między każdą z rur 86 i wózkiem naprowadzającym 50 przeciąga się silną linę stalową 90. Liny 90 wraz z rurami 86 służą do skutecznego unieruchomienia wózka naprowadzającego 50 podczas pracy zespołu napędowego 64.

Poniżej szczegółowo opisano zasadę działania korzystnego wykonania wynalazku. Po zakończeniu eksploatacji odkrywkowej przygotowuje się ławę B za pomocą spychaczy i/lub innego ciężkiego sprzętu, przez podcięcie spągu pokładu S na głębokość wystarczającą do właściwego ustawienia wózka naprowadzającego 50. Wózek naprowadzający 50 może być wsparty i przemieszczany w odpowiednie położenie na zespołach gąsienicowych 91. W takim przypadku na każdym końcu wózka naprowadzającego 50 znajdują się cztery komplety zespołów gąsienicowych przedstawione na fig. 1 i 3. Dokładnego ustawienia wózka naprowadzającego 50 względem eksploatowanego pokładu można dokonać z użyciem teodolitu. Ponieważ blok przenośnikowy 27 i wrębiarka 12 połączone są w sposób półsztywny, na przykład za pomocą mechanizmu sprzęgającego 46 opisanego powyżej typu, to urządzenie 10 utrzymuje się podczas eksploatacji w zasadzie dokładnie na jednej linii.

Po wypozycjonowaniu ramy 51 wózka naprowadzającego 50 opuszcza się ją na podnośnikach 106 tak, że spoczywa na podłożu. Po dokonaniu tej czynności, koleiny prowadzące 58 wózka 50 znajdują się w zasadzie na poziomie spągu pokładu S. Po ustawieniu wózka naprowadzającego 50 przy pionowej ścianie zbocza H, w pobliżu punktu urabiania pokładu S, w sąsiedztwie ściany zbocza umieszcza się strop bezpieczeństwa 92, tak aby znalazł się nad przednim zespołem gąsienicowym 91. Dodatkowy, znany ze stanu techniki strop bezpieczeństwa (nie pokazany) można instalować w razie potrzeby między zespołem gąsienicowym 91 i ścianą zbocza, jeżeli zespół nie jest lub nie może być umieszczony w bezpośrednim sąsiedztwie ściany zbocza. Następnie w ławie B wierci się otwory kotwiące w sposób opisany powyżej, i wstawia się w nie rury 86. Następnie instaluje się liny 90 łączące wózek naprowadzający 50 z rurami 86 w celu unieruchomienia wózka naprowadzającego.

Wrębiarkę 12 i przedni blok przenośnikowy 27 można ustawić na wózku naprowadzającym 50 przed ustawieniem wózka naprowadzającego w odpowiednim położeniu na ławie B. Po wyrównaniu mechanizmów gąsienicowych 22 wrębiarki 12 i osadzeniu ich w koleinach prowadzących 58 wysięgnik 18 opuszcza się w celu wyrównania wysokości głowicy bębnowej 14 wrębnika z wysokością stropu pokładu S. Następnie uruchamia się bębnową głowicę 14 wrębnika, głowicę zgarniającą 24 i przenośnik zgarniakowy 26. Następnie włącza się zespoły gąsienicowe 22 w celu przesunięcia wrębiarki 12 do przodu w stronę ściany i w głąb pokładu S. Wrębiarka 12 sterowana jest w sposób znany ze stanu techniki z kabiny operatora 54 w celu urabiania węgla C z pokładu S. Przy wsuwaniu wrębiarki w głąb pokładu S przedni blok przenośnikowy 27 przechodzi wzdłuż kolein prowadzących 58.

Po wejściu wrębiarki 12 na dostateczną głębokość w pokład S i zwolnieniu miejsca na wózku naprowadzającym 50 umieszcza się za pomocą przedniego mechanizmu załadowującego 93 zespół przenośnikowy 28 tak, że koła 34 zespołu przenośnikowego wchodzą w koleiny prowadzące 58. Linia sterująca 40 nowego zespołu przenośnikowego 28 dołączana jest do linii sterującej 40 przedniego bloku przenośnikowego 27. Powoduje to rozpoczęcie pracy przenośnika 26 bloku przenośnikowego 28. Następnie uruchamiane są dwa współdziałające siłowniki napędowe 94 służące do dosuwania wózka podającego 96 do tyłu wózka naprowadzającego 50. Wózek podający 96 porusza się wzdłuż prowadnic w ramie 51 i zaopatrzony jest w zderzak 98 stykający się z tyłem nowego bloku przenośnikowego. Kiedy zatem wózek podający dosuwany jest w kierunku strzałki D, nowy zespół przenośnikowy 28 dosuwanyjest do tyłu przedniego bloku przenośnikowego 27, aż do zetknięcia się tych dwóch bloków i połączenia za pomocą mechanizmu 46. Siłowniki napędowe 94 wracają następnie do położenia pierwotnego w celu wycofania wózka podającego 96 do końca wózka naprowadzającego 50. Jest oczywiste, że podczas wykonywania tej operacji urobiony węgiel ciągle przenoszony jest do miejsca wydobycia.

Mówiąc dokładniej, kiedy pierwszy blok przenośnikowy 28 umieszczony zostaje na wózku naprowadzającym 50, urobiony węgiel, oddzielany od pokładu S za pomocą bębnowej głowicy 14

167 662 wrębnika przenoszony jest przez głowicę zgarniającą 24 do przenośnika zgarniaka 26 wrębiarki i przez nachylony przenośnik 36 przedniego bloku przenośnikowego 27. Węgiel C dostarczany jest następnie do przenośnika odbiorczego 52 wózka naprowadzającego 50. Przenośnik odbiorczy 52 przenosi urobiony węgiel pod nowym blokiem przenośnikowym do przenośnika rozładowującego 56. Przenośnik rozładowujący 56 przenosi węgiel C do miejsca przeznaczenia, na przykład na platformę węglową (nie pokazana) w celu odtransportowania go na skład lub dalszej przeróbki.

Po dosunięciu bloku przenośnikowego 28 do wrębiarki 12 za pomocą wózka podającego 96, odbiorczy koniec przenośnika 36 zaczyna otrzymywać węgiel wyładowywany z przenośnika 36 przedniego bloku przenośnikowego 27. Jak to opisano uprzednio, przenośnik 36 bloku 28 już pracuje w momencie, kiedy to następuje. Zatem węgiel przenoszony jest wzdłuż przenośnika 36 do końca rozładowującego, skąd jest przekazywany na przenośnik odbiorczy 52 wózka naprowadzającego 50. Stamtąd urobiony węgiel C przenoszony jest do miejsca przeznaczenia, jak to opisano powyżej.

Po dosunięciu bloku przenośnikowego 28 do położenia za przednim blokiem przenośnikowym 27, z pełnym wsunięciem wypustów 48 w łączniki kabłąkowe 47, wstwia się sworznie zabezpieczające 55 na miejsca w wypustach, unieruchamiając sworznie robocze 49. Pierwszy blok przenośnikowy 28 jest tym samym sprzężony w sposób półsztywny z przednim blokiem przenośnikowym 27. Następnie do bloku przenośnikowego 28 dołączany jest zespół napędu posuwistozwrotnego 64. Mówiąc dokładniej, do sworzni 49, z tyłu nowego bloku przenośnikowego 28 dołączone są haki 80 układów napędowych po każdej stronie wózka naprowadzającego 50. Te sworznie 49 wystają na wystarczającą odległość w celu umożliwienia zapewnienia połączenia. Następnie uruchamiane są układy napędowe 65 synchronicznie i w tandemie współdziałając w przemieszczaniu ku przodowi ciągu przenośnikowego 30 w głąb ściany F pokładu S.

Mówiąc dokładniej, siłowniki 66 uruchamiane są w celu równoczesnego przemieszczenia bloków 68 haków zaczepowych w stronę ściany F (patrz strzałka D na fig. 1). Dzięki połączeniu zespołów 68 haków zaczepowych z blokiem przenośnikowym 28 przez połączenie haków 80 i sworzni 49, to przesunięcie służy do napędzania ciągu 30 i wrębiarki 12 w głąb ściany F, z której urabiany jest węgiel za pomocą bębnowej głowicy 14 wrębnika. Przesuwanie do przodu ciągu przenośnikowego 30 i wrębiarki 12, w głąb ściany F, trwa do momentu, kiedy siłowniki 66, a zatem i bloki 68 haków zaczepowych zaczynają dochodzić do ich przedniej granicy zasięgu. W tym czasie wózek naprowadzający 50 ma wystarczający prześwit do umieszczenia na nim następnego bloku przenośnikowego 28 dołączanego do ciągu przenośnikowego 30. Kiedy blok przenośnikowy 28 dochodzi do przedniego końca wózka 50 to za pomocą przedniego mechanizmu załadowującego 93 na wózku naprowadzającym umieszcza się następny blok przenośnikowy 28, którego koła wchodzą w koleiny prowadzące 58. Następnie linie sterujące 40 nowego bloku 28 dołączane są do linii sterujących 40 końcowego bloku przenośnikowego 28 ciągu 30 powodując rozpoczęcie działania nowego przenośnika 36. Następnie uruchamia się siłowniki napędowe 94 dosuwające wózek podający 98, aby wprowadzić nowy blok przenośnikowy 28 w miejsce, gdzie uprzednio znajdował się końcowy blok ciągu przenośnikowego 30. Nowy blok przenośnikowy 28 następnie dopinany jest do ciągu 30 (w sposób uprzednio opisany), a siłowniki napędowe 94 są uruchamiane ponownie powodując powrót wózka podającego do jego tylnej pozycji spoczynkowej.

Po dołączeniu nowego bloku przenośnikowego 28 do ciągu 30 zespół napędowy 64 jest uruchamiany ponownie. W wyniku tego haki 80 zwalniane są ze sworzni 49 bloku będącego dotychczas ostatnim blokiem ciągu przenośnikowego 30. Obydwa bloki 68 haków zaczepowych są dosuwane jednocześnie (w kierunku strzałki L na fig. 1) aż do ich zazębienia ze sworzniami 49 nowododanego bloku przenośnikowego 28.

Widać, że haki 80 odchylają się w dół poniżej sworzni 49 poruszające się w kierunku strzałki L i umożliwiając ich ominięcie. Mówiąc dokładniej, każdy hak opiera się na podpartym sprężyną ograniczniku 100. Tak więc, kiedy krzywoliniowa przednia powierzchnia 102 styka się ze sworzniem 49, hak odchylany jest w dół, przeciw działaniu ogranicznika podpartego sprężyną 100 (patrz oznaczone linią przerywaną położenie przedstawione na fig. 3d) w celu umożliwienia przejścia haka 80 pod sworzniem. Natomiast przy ruchu w kierunku przeciwnym sworzeń 49 chwytany jest przez hak 80 i przytrzymywany przez zapadkę.

167 662

Po sprzężeniu haków 80 ze sworzniami 49 nowego bloku przenośnikowego 28 ciąg 30 i wrębiarka 12 przesuwane są w głąb pokładu w sposób już opisany. Jeszcze raz warto zauważyć, że podczas całej tej operacji węgiel jest przenoszony bez przerwy.

Mówiąc dokładniej, przed sprzężeniem, węgiel z przenośnika 36 znajdującego się w pierwszym bloku 28 rozładowywany jest bezpośrednio na przenośnik odbiorczy 52 wózka naprowadzającego 50, przenoszący następnie węgiel pod nowowłączanym blokiem. Kiedy włączany blok dosunięty jest już do pierwszego bloku to węgiel zaczyna przejmować przenośnik 36 dodawanego bloku. Węgiel jest wtedy przenoszony na przenośniku 36 drugiego bloku 24, z którego jest również rozładowywany na przenośnik odbiorczy 52 wózka naprowadzającego 50. Jak widać, wynalazek umożliwia korzystne przenoszenie urobionego materiału i eksploatację węgla w zasadzie bez przerwy, nawet w momencie włączania bloku przenośnikowego 28 do ciągu przenośnikowego 30.

Jest oczywiste, że dodatkowe bloki przenośnikowe 28 można włączać do ciągu 30 w opisany powyżej sposób w ilości potrzebnej do wybierania węgla z pokładu S w żądanym zasięgu. Po osięgnięciu maksymalnego zasięgu wybierania, ciąg przenośnikowy 30 i wrębiarka 12 wycofywane są z pokładu. Odbywa się to poprzez wycofywanie kolejno, pojedynczo, bloków przenośnikowych 28.

Mówiąc dokładniej, haki 80 bloków 68 odpinane są od współpracujących z nimi sworzni 49 bloku przenośnikowego 28 spoczywającego na wózku naprowadzającym 50. Haki 80 są następnie odchylane w górę do położenia oznaczonego linią przerywaną na flg.3c (patrz strzałka K) i następnie wchodzą w sprzężenie z krawędziami sworzni 49, najbliższymi ściany pokładu węglowego F. Następnie za pomocą zespołu 64 napędu posuwisto-zwrotnego w połączeniu z zespołami gąsienicowymi 22 wrębiarki 12 wycofywany jest z pokładu S ciąg przenośnikowy 30. Mówiąc dokładniej, uruchamiane są siłowniki 66 pociągające bloki 68 haków zaczepowych za pośrednictwem lin 73, 74 w stronę kabiny operatora 54 na wózku naprowadzającym 50. Po umieszczeniu bloków przenośnikowych 28 na wózku naprowadzającym 50, poza stropem bezpieczeństwa 92, mechanizm sprzęgający 46 między tym końcowym blokiem przenośnikowym 28 i resztą ciągu przenośnikowego 30 jest rozpinany. Odbywa się to przez pociągnięcie pierścieni 57 i wyjęcie sworzni zabezpieczających 55. Odłączane są również linie sterujące tego ostatniego bloku. Przedni mechanizm załadowujący lub inna maszyna ciężka zdejmuje odłączony blok przenośnikowy 28 z wózka naprowadzającego 50. Uruchamiany jest następnie zespół napędowy 64 dosuwający bloki 68 haków zaczepowych na powrót ku przodowi wózka naprowadzającego 50. Po zakończeniu tego procesu haki 80 odchylane są w dół, przeciw działaniu podpartego sprężyną ogranicznika 104, tak że przechodzą pod sworzniem 49 nowego końcowego zespołu przenośnikowego 28. Po minięciu sworznia 49 wysuwanie na zewnątrz bloków 68 haków zaczepowych powoduje zetknięcie się i sczepienie tych haków 80 ze sworzniami. Następnie zespoły napędowe 64 mogą być uruchomione ponownie, równocześnie z zespołami gąsienicowymi 22 wrębiarki 12 w celu wycofania w opisany sposób ciągu przenośnikowego 30 i wrębiarki 12 z pokładu.

Procedura powtarza się przy usuwaniu kolejnych bloków przenośnikowych 28 ciągu. Po usunięciu ostatniego zespołu przenośnikowego 28 wycofuje się na wózek naprowadzający wrębiarkę 12 z przednim blokiem przenośnikowym 27, przy czym zespoły gąsienicowe 22 wchodzą w koleiny prowadzące 58. Od wózka naprowadzającego 50 odłącza się liny kotwiące 90 i następnie usuwa się rury kotwiące 86 z ławy B. Następnie rama 51 wózka naprowadzającego podnoszona jest z ławy B za pomocą przenośników 106 i przenoszona za pomocą zespołów gąsienicowych 91 poprzecznie względem ławy B na następne miejsce eksploatacji. To nowe miejsce eksploatacji znajduje się w odległości od poprzedniego wystarczającej do pozostawienia filara materiału pokładu służącego do podparcia warstwy nadkładu. Wózek naprowadzający 50 może wspierać się również na płozach. W tym przypadku do przesunięcia wózka naprowadzającego 50 po ławie B na nowe miejsce eksploatacji może posłużyć spychacz lub inna maszyna ciężka. Po przestawieniu, rama wózka naprowadzającego jest opuszczana za pomocą podnośników 106 do zetknięcia się z ławą B. Następnie ponownie w otworach wywierconych w ławie umieszcza się rury kotwiące 86 i łączy się liniami 90 rury 86 z wózkiem naprowadzającym 50. Dalsza eksploatacja odbywa się w sposób opisany powyżej.

Na figurach 5 i 6 przedstawiono inny przykład wykonania niniejszego wynalazku. W tym przykładzie wykonania wózek naprowadzający 50 zastąpiony jest blokiem pchającym 110. Wrębiarka 12 i bloki przenośnikowe 27, 28, stanowiące ciąg przenośnikowy 30, pozostają niezmienione.

167 662

W skład bloku pchającego 110 wchodzi rama główna 112 wsparta na dwóch zespołach gąsienicowych 114 (na fig. 5 przedstawiono tylko jeden). Zespoły gąsienicowe 114 napędzane są silnikiem i przekładnią (nie pokazane), tak że blok pchający 110 jest samobieżny. Do platformy 118 zainstalowanej na ramie głównej 112 przymocowana jest kabina 116. Kabina 116 osłania elementy regulacyjne sterujące pracą urządzenia 10. Mówiąc dokładniej, w skład tych elementów sterujących wchodzą monitory telewizyjne połączone z kamerami zainstalowanymi na przednim bloku przenośnikowym 27 lub wrębiarce 12, umożliwiające operatorowi obserwację przebiegu eksploatacji na ścianie pokładu S. Stosowane są również elementy zdalnego sterowania, znane ze stanu techniki, służące do sterowania pracą wrębiarki 12. Poza tym znajdują się tam elementy sterujące pracą bloku pchającego 110.

Jak to pokazano na fig. 6 blok pchający 110 zawiera również przenośnik odbiorczy 120 znajdujący się między zespołami gąsienicowymi 114 i umieszczony poniżej platformy 118. Przy takim ustawieniu bloku pchającego 110, że styka się on z ostatnim blokiem 28 ciągu przenośnikowego 30, urabiany węgiel rozładowywany z tego bloku odbierany jest na przenośnik 120. Węgiel jest następnie przenoszony ku tyłowi pod platformą 118 do nachylonego przenośnika rozładowującego, zainstalowanego z tyłu bloku pchającego. Ten przenośnik rozładowujący przenosi węgiel do miejsca przeznaczenia.

Jak to widać na fig. 5 i 6, blok pchający 110 zawiera dwa siłowniki 124. Siłowniki hydrauliczne 124 zaopatrzone są w elementy zderzakowe 126 na zewnętrznych, wykonujących ruchy posuwistozwrotne, końcach wysuwanych tłoczysk 128 siłowników hydraulicznych 124. Jak można zauważyć, każdy z elementów zderzakowych 126 zaopatrzony jest w mechanizm sprzęgający 46 opisanego powyżej typu.

Jak to przedstawiono na fig. 5, kiedy blok pchający 110 ustawiony jest odpowiednio za ciągiem przenośnikowym 30, to element zderzakowy 126 styka się z łącznikami kabłąkowymi 47 z tyłu ramy 32 końcowego bloku podnośnikowego 28. Siłowniki 124 mogą się rozprężać popychając ciąg przenośnikowy 30 ku przodowi i posuwając ciąg przenośnikowy razem z wrębiarką 12 w głąb pokładu S podczas urabiania węgla.

Poniżej opisano zasadę działania tej odmiany wykonania wynalazku. W tej odmianie wykonania ława B przygotowana jest tak, że znajduje się na poziomie spągu, czyli podłoża pokładu S. Wrębiarka 12 i przedni blok przenośnikowy 27 umieszcza się i dosuwa w znany sposób w celu rozpoczęcia wycinania korytarza w pokładzie S. Podobnie, jak w stanie techniki, w sąsiedztwie ściany zbocza stosuje się strop bezpieczeństwa. W celu zwiększenia bezpieczeństwa wrębiarka 12 sterowana jest zdalnie z bezpiecznej odległości.

Po rozpoczęciu wrębiania w głąb pokładu S pozycjonuje się blok przenośnikowy 28 za pomocą przedniego mechanizmu załadowującego 93 lub innego odpowiedniego sprzętu, bezpośrednio za przednim blokiem przenośnikowym 27 i wrębiarką 12. Potem sprzęga się blok 28 i przedni blok przenośnikowy 27 w sposób opisany powyżej. Następnie za pomocą zespołów gąsienicowych 114 dosuwa się zespół pchający 110, tak że znajduje się on dokładnie za blokiem przenośnikowym 28. Po zakończeniu tego manewru siłowniki 124 znajdują się w stanie pełnego zsunięcia. Zespół pchający 110 jest ostrożnie przesuwany ku przodowi pod działaniem zespołów gąsienicowych 114 aż do zetknięcia się zderzaka 126 z łącznikami 47 lub sworzniami roboczymi 49 znajdującymi się w ramie 32 zespołu przenośnikowego 28. Następnie zespoły gąsienicowe 114 odsprzęga się, a zespół pchający 110 jest kotwiczony w tym położeniu.

Siłowniki 124 rozprężają się, wspierając zespoły gąsienicowe 22 w przenoszeniu zespołu przenośnikowego 28 i wrębiarki 12 ku przodowi w głąb pokładu S. Siłowniki 124 zapewniają równomierne rozłożenie sił po obu stronach bloku przenośnikowego 28 w celu zapewnienia wchodzenia wrębiarki 12 i ciągu przenośnikowego 30 prostu w głąb pokładu S. Dzięki temu, że nie występuje efekt zagrzebywania się wrębiarki w gruncie, możliwa jest efektywna eksploatacja pokładów z miękkim podłożem.

Po wprowadzeniu wrębiarki 12 i bloku odnośnikowego 28 w głąb pokładu S, węgiel urabiany jest za pomocą obrotowego bębna 14 wrębnika i dostarczany za pomocą głowicy zgarniającej 24, przenośnika zgarniakowego 26 i przenośników 36 bloków 27,28 do przenośnika odbiorczego 120 bloku pchającego 110. Z przenośnika odbiorczego 120 urobiony węgiel rozładowywany jest na

167 662 przenośnik 122, który przenosi węgiel do jego miejsca przeznaczenia. Miejsce przeznaczenia może oznaczać pewną liczbę możliwości, włączając w to również inny przenośnik do przenoszenia węgla na zwałowisko, lub na przykład platformę od odtransportowywania węgla z ławy w inne miejsce.

Po pełnym rozprężeniu siłowników 124 uruchamiane są one na nowo wracając do położenia wycofania, a zespół pchający 110 ponownie jest przesuwany do przodu z użyciem zespołów gąsienicowych 114, aż do zetknięcia się elementów zderzakowych 126 z ramą 32 zespołu przenośnikowego 28. Ten cykl roboczy powtarza się następnie przy prowadzeniu dalszjj eksploatacji tyle razy, ile razy to jest potrzebne, aż do dojścia zespołu pchającego 110 do stropu bezpieczeństwa. Wtedy odbywający się ruchem robaczkowym posuw zostaje przerwany i zespół pchający 110 jest odsprzęgany od zespołu 24, a włączane są zespoły gąsienicowe 114 w celu wycofania zespołu pchającego 110 od bloku przenośnikowego. Uruchamiany jest następnie przedni mechanizm załadowujący 93 lub inny sprzęt, w celu umieszczenia nowego zespołu przenośnikowego 28 za ostatnim zespołem 28 ciągu 30. Te dwa zespoły przenośnikowe 28 są następnie spinane, a zespół pchający 110 ponownie przesuwa się do przodu, do położenia, w którym siłowniki 124 są całkowicie ściśnięte, tak aby przy tym element zderzakowy 126 stykał się z końcem ostatniego w ciągu 30 bloku 28. Siłowniki 124 i zespoły gąsienicowe 114 są następnie uruchamiane w sposób opisany powyżej w celu wprowadzania wrębiarki 12 i ciągu przenośnikowego 30 ruchem robaczkowym w głąb pokładu węglowego S.

Procedura powtarza się aż do osiągnięcia maksymalnego zasięgu eksploatacji. W tym punkcie ciąg przenośnikowy 30 jest wycofywany z pokładu S po jednym bloku 28, przez spinanie elementów zderzakowych 126 ze sworzniami roboczymi 49 łączników kabłąkowych 47 i przez działanie zespołów gąsienicowych 114, 22 bloku pchającego 110 i wrębiarki 12. Po kolejnym usunięciu zespołów przenośnikowych 28 z ciągu 30 wrębiarka 12 i przedni przenośnik 27 wysuwają się z pokładu S. Eksploatacja zaczyna się od nowa w sposób opisany powyżej w nowym punkcie ławy B znajdującym się w takiej odległości od poprzedniego, aby pozostawiony filar węgla miał grubość dostateczną do podtrzymywania warstwy nadkładu.

Podsumowując, zastosowanie idei niniejszego wynalazku zapewnia osiągnięcie wielu korzyści. Urządzenie wydobywcze 120 jest stosunkowo proste w sterowaniu i wymaga niewielkiego personelu (3 do 4 osób) do osiągnięcia pełnej zdolności wydobywczej wrębiarki 12 o działaniu ciągłym. Bloki przenośnikowe 27,28 są stosunkowo niskie, umożliwiając eksploatację cienkich pokładów S. Warto przy tym zauważyć, że bloki przenośnikowe 28 stanowiące ciąg przenośnikowy 30 są konstrukcyjnie identyczne, a zatem w pełni wymienne. Tak więc, jeśli z jakiegoś powodu jeden z bloków okaże się wadliwy, to może być usunięty z układu i eksploatacja może odbywać się bez istotnego przestoju.

Warto zaznaczyć również, że według wynalazku proponuje się układ zapewniający wprowadzanie i wyprowadzanie wrębiarki 12 i ciągu przenośnikowego 30 do pokładu i z niego, przy operowaniu na ławie B. Zatem zespoły gąsienicowe 22 wrębiarki 12 nie są jedynymi środkami napędowymi wrębiarki wprowadzającymi ją w głąb i wyprowadzającymi na powierzchnię. Ma to istotne znaczenie w obszarach, gdzie występuje podłoże z miękkiego materiału, na przykład gliny. Proponowany układ umożliwia rzeczywiście efektywną eksploatację tego rodzaju obszarów, co w przeszłości nie było w zasadzie możliwe. Poza tym, ponieważ osiąga się to bez tarcia o spąg pokładu, to urobiony produkt nie jest zanieczyszczony materiałem podłoża.

Powyższy opis korzystnych wykonań wynalazku przedstawiono w intencji jego zilustrowania i opisania. Celem opisu nie jest wyczerpanie ani ograniczenie możliwości tworzenia jego wykonań. Oczywiście możliwe są modyfikacje i odmiany zgodne z wyłożoną powyżej ideą.

Dla przykładu, kiedy nie jest możliwe podcięcie ławy, to wózek naprowadzający może być umieszczony po prostu na ławie, a bloki przenośnikowe 28 mogą być skierowane z lekkim pochyleniem ku dołowi, w stronę pokładu węglowego S. W razie potrzeby wrębiarka 12 może usunąć część materiału stropowego zbocza w celu zapewnienia odpowiedniego prześwitu dla przejścia wrębiarki i bloków przenośnikowych. Poza tym jest oczywiste, że sposób wydobycia według wynalazku może być stosowany do wydobywania węgla w obszarach równinnych. Mówiąc dokładniej, w podłożu można wyciąć szczelinę i urządzenie może pracować ze szczeliny wydobywając węgiel spod, nienaruszonego poza tym nadkładu. W charakterze innego przykładu można podać, że wózek naprowadzający 50 nie musi być zaopatrzony w kabinę operatora. Sterowanie przez operatora może odbywać się zdalnie.

167 662

Wykonania zostały dobrane i opisane w celu zapewnienia najlepszej zrozumiałości przedstawienia przykładów wynalazku w jego praktycznych zastosowaniach umożliwiając specjaliście opracowanie, na podstawie przedstawionej idei wynalazku, różnych jego odmian, przydatnych przy konkretnych zastosowaniach. Wszystkie takie modyfikacje i odmiany objęte są zakresem wynalazku określonego w załączonych zastrzeżeniach patentowych interpretowanych zgodnie z zakresem określonym przez prawo.

126

128'

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 90 egz.

Cena 1,50 zł

Claims (29)

1. Zastrzeżenia patentowe

   1. Urządzenie do górniczego wydobywania urobionego materiału z pokładu, zawierające wrębiarkę i połączony z wrębiarką ciąg przenośnikowy, z końcami, przednim i tylnym, znamienne tym, że jest zaopatrzone w dwa zespoły aktywne (22,64), pierwszy ciągnący, dołączony w sąsiedztwie przedniego końca ciągu przenośnikowego (30), i drugi, pchający, dołączony w sąsiedztwie tylnego końca ciągu przenośnikowego (30).
2. 2. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że w skład ciągu przenośnikowego (30) wchodzą połączone razem, oddzielne bloki przenośnikowe (27, 28).
3. 3. Urządzenie według zastrz. 2, znamienne tym, że każdy blok przenośnikowy (27,28) zawiera ramę wsporczą (32) i nachylony przenośnik (36) osadzony w ramie wsporczej (32), przy czym nachylony przenośnik (36) ma końce, wejściowy i wyjściowy.
4. 4. Urządzenie według zastrz. 2, znamienne tym, że zaopatrzone jest dodatkowo w wózek naprowadzający (50) do dołączania poszczególnych bloków przenośnikowych (27,28) z utworzeniem ciągu przenośnikowego (30), przy czym w skład wózka naprowadzającego (50) wchodzi przenośnik odbiorczy (52), zapewniający ciągłe w przestrzeni i w czasie połączenie z ciągiem przenośnikowym (30), nawet podczas dodawania modułowego bloku przenośnikowego.
5. 5. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że zawiera dodatkowo wózek naprowadzający (50) zaopatrzony w przenośnik odbiorczy (52) do odbioru urobku z ciągu przenośnikowego (30), przy czym wózek naprowadzający (50) osadzony jest na stałe, natomiast wrębiarka (12) i ciąg przenośnikowy (30) wprowadzane są w głąb pokładu podczas eksploatacji.
6. 6. Urządeenee wedhig zastrz . 5 . znamienne tym , że wózek naprowadzający (50) zaopatrzony jest w zespół kotwiący (86, 90).
7. 7. Urządzenie według zastrz. 5, znamienne tym, że ciąg przenośnikowy (30) składa się z oddzielnych bloków przenośnikowych (27,28) połączony razem z utworzeniem ciągu, zaś każdy z tych bloków (27, 28) zaopatrzony jest w koła (34) wsparte na podłożu.
8. 8. Urządzenie według zastrz. 7, znamienne tym, że w skład wózka naprowadzającego (50) wchodzi przenośnik odbiorczy (52) oraz prowadnica (58) bloków przenośnikowych (27,28) znajdująca się powyżej przenośnika odbiorczego (52).
9. 9. Urządzenie według zastrz. 8, znamienne tym, że prowadnicę (58) stanowi para, rozmieszczonych w pewnej odległości, wklęsłych szyn mieszczących koła jezdne (34) bloków przenośnikowych (27, 28).
10. 10. Urządzenie według zastrz. 8, znamienne tym, że zawiera dodatkowo element (93) pozycjonowania dodatkowego bloku przenośnikowego (27,28) na wózku naprowadzającym (30) podczas wprowadzania wrębiarki (12) i w ciągu przenośnikowego (30) w głąb pokładu.
11. 11. Urządzenie według zastrz. 8, znamienne tym, że w skład wózka naprowadzającego (50) wchodzi przenośnik rozładowujący (56) zasilany z przenośnika odbiorczego (52).
12. 12. Urządzenie według zastrz. 1, znamienne tym, że w skład ciągu przenośnikowego (30) wchodzą, połączone razem, poszczególne bloki przenośnikowe (27,28) wsparte na kołach wsporczych (34) umożliwiających jazdę po podłożu.
13. 13. Urządzenie według zastrz. 12, znamienne tym, że dodatkowo zaopatrzone jest w mechanizm sprzęgający (46), przy czym ten mechanizm sprzęgający (46) jest odpowiednio sztywny dla zapobieżenia wypaczaniu bloków podczas ich dopychania, z jednoczesnym umożliwieniem wykonywania ruchów kątowych, umożliwiających dostosowanie do zmiany nachylenia spągu.
14. 14. Urządzenie według zastrz. 13, znamienne tym, że każdy z bloków przenośnikowych (27,28) zaopatrzony jest w ramę wsporczą (32) i osadzony w ramie wsporczej nachylony przenośnik (36), przy czym ten nachylony przenośnik (36) ma koniec wejściowy do odbioru urobku i koniec wyjściowy do rozładowywania urobku.

    167 662
15. 15. Urządzenie według zastrz. 13, znamienne tym, że w jego skład wchodzi dodatkowo wózek naprowadzający (50) zaopatrzony w przenośnik odbiorczy (52) do odbierania urobionego materiału z ciągu przenośnikowego (30), przy czym wózek naprowadzający (50) osadzony jest na stałe, natomiast wrębiarka i ciąg przenośnikowy (30) wprowadzane są w głąb pokładu podczas eksploatacji.
16. 16. Urządzenie według zastrz. 15, znamienne tym, że na wózku naprowadzającym (50) zainstalowany jest drugi aktywny zespół napędowy (64) stanowiący zespól napędowy ruchu posuwistozwrotnego.
17. 17. Urządzenie według zastrz. 15, znamienne tym, że wózek naprowadzający (50) zaopatrzony jest w zespół kotwiący (86, 90).
18. 18. Urządzenie według zastrz. 15, znamienne tym, że w skład wózka naprowadzającego (50) wchodzi przenośnik odbiorczy (52) i prowadnica (58) bloku przenośnikowego, znajdująca się powyżej przenośnika odbiorczego (52).
19. 19. Urządzenie według zastrz. 18, znamienne tym, że prowadnicę (58) stanowi para, rozmieszczonych w pewnej od siebie odległości, wklęsłych szyn mieszczących koła jezdne (34) bloków przenośnikowych (27, 28).
20. 20. Urządzenie według zastrz. 18, znamienne tym, że zaopatrzone jest dodatkowo w zespól pozycjonujący (93) dodatkowego bloku przenośnikowego (27, 28) na wózku naprowadzającym (50) podczas wprowadzania wrębiarki (12) i ciągu przenośnikowego (30) w głąb pokładu.
21. 21. Urządzenie według zastrz. 20, znamienne tym, że zespołem pozycjonującym (93) jest podnośnik widłowy.
22. 22. Urządzenie według zastrz. 18, znamienne tym, że w skład wózka naprowadzającego (50) wchodzi przenośnik rozładowujący (54) zasilany materiałem z przenośnika odbiorczego (52).
23. 23. Urządzenie według zastrz. 13, znamienne tym, że w skład mechanizmu sprzęgającego (46) wchodzi para, rozmieszczonych w pewnej od siebie odległości, łączników kabłąkowych (47) umieszczonych na pierwszym końcu każdego z bloków przenośnikowych (28) oraz para rozmieszczonych w pewnej odległości od siebie wypustów (48), umieszczonych na drugim, przeciwległym końcu każdego z bloków przenośnikowych.
24. 24. Urządzenie według zastrz. 23, znamienne tym, że rozmieszczone w pewnej odległości łączniki kabłąkowe (47), znajdujące się na pierwszym końcu jednego z bloków przenośnikowych (28), mieszczą w sobie rozmieszczone w pewnej od siebie odległości wypusty (48), znajdujące się na drugim końcu sąsiedniego, ustawionego w tej samej linii bloku przenośnikowego.
25. 25. Urządzenie według zastrz. 24, znamienne tym, że zawiera dodatkowo, przymocowane do łączników kabłąkowych (47), sworznie robocze (49) oraz szczeliny (53), znajdujące się na każdym z wypustów (48), mieszczące sworznie robocze współpracującego łącznika kabłąkowego.
26. 26. Urządzenie według zastrz. 25, znamienne tym, że zawiera dodatkowo sworznie zabezpieczające (55) wchodzące w wypusty (48) w celu zablokowania sworzni roboczych (49) i zabezpieczenia mechanizmu sprzęgającego (46) przed rozłączeniem.
27. 27. Urządzenie według zastrz. 26, znamienne tym, że mechanizm sprzęgający (46) zapewnia swobodne kątowe odchylenia w granicach 19° wokół osi poziomej, wyznaczonej przez sworzeń roboczy (49), umożliwiając podążanie poszczególnych bloków przenośnikowych (28) za zmianami nachylenia spągu.
28. 28. Urządzenie według zastrz. 27, znamienne tym, że mechanizm sprzęgający (46) zapewnia luz wynoszący 2 cale lub mniej w kierunku pionowym oraz 1/4 cala lub mniej w kierunku poziomym, dla zapewnienia jego półsztywności oraz zapobieżenia wypaczaniu się ciągu przenośnikowego (30) podczas wprowadzania urządzenia (10) w głąb pokładu.
29. 29. Sposób prowadzenia ciągłej eksploatacji górniczej materiału z pokładu, w którym urabia się materiał z pokładu i przenosi się urobiony materiał z pokładu na zewnątrz, znamienny tym, że wprowadza się wrębiarkę (12) i ciąg przenośnikowy (30) w głąb pokładu przy aktywnym ciągnięciu przenośnika na jego przednim końcu i aktywnym pchaniu przenośnika od tyłu, zaś ciąg przenośnikowy (30) przedłuża się bez przerywania przenoszenia urobionego materiału.

    167 662