PL163374B1 - Obudowa górnicza, zwłaszcza korytarzowa - Google Patents

Abstract

Obudowa górnicza, zwłaszcza korytarzowa, zawierająca łuki, strzemiona, rozpory, śruby 1 okładziny, znamienna tym, ze łuki okręgowe (1) o korzystnie równej długości ( ls) 1 identycznym promieniu kiżywizny (r), usytuowane są w jeden spiralny ciąg konstrukcji nośnej, tworzą zwoje śrubowe (2), połączone są ze sobą swymi końcami, za pomocą strzemion (3), przy czym łuki okrągłe (1) ukształtowane w zwoje śrubowe (2) pochylone są w zakresie od kąta (a = 1) do kąta (a = 14°), natomiast równolegle usytuowane względem siebie zwoje śrubowe (2) oddalone są od siebie w zakresie rozstawu (a = 1/,3,5D) do (a = 1/4D) średnicy zewnętrznej obudowy, zaś rozmieszczone symetrycznie w odległości (b) na obwodzie zewnętrznym zwoji śrubowych (2), rozpory dwustronnego działania (4) usytuowane są pochyło względem osi wzdłużnej wyrobiska korytarzowego (5) w zakresie od kąta (β = 7°) do (β = 14°).

Description

Przedmiotem wynalazku jest obudowa górnicza korytarzowa podatna, stosowana do przebudowy wyrobisk chodnikowych łub zabudowywana w drążonych wyrobiskach udostępniających, w których występują wzmożone oddziaływania ciśnienia górotworu.

Znana z polskiego opisu patentowego nr 136 916, segmentowo-stalowa odrzwiowa obudowa górnicza, składa się z prefabrykowanych pierścieni, które umieszczone są pomiędzy odrzwiami stalowymi i okładzinami. Przestrzeń pomiędzy okładzinami a obudową segmentową, powiązana jest materiałem podsadzkowym.

Wadą obudowy segmentowo-stalowej, jest sztywna konstrukcja, która zezwala na minimalne przemieszczenia się, tylko w zakresie odkształceń materiałowych. Ponadto segmenty betonowe i/lub żelbetonowe utrudniają postęp zabudowy wyrobiska ze względu na znaczny swój ciężar.

Znane z polskiego opisu patentowego nr 144 510, odrzwia łukowe, zwłaszcza zamkniętej obudowy górniczej, składa się z łuków korytkowych, złożonych w segmenty łukowe. Każdy segment posiada luk zewnętrzny i łuk wewnętrzny, przy czym końce łuków są wzajemnie przesunięte. Kolejne segmenty są tak połączone, że krótsze końce łuków korytkowych tworzą połączenia czołowe, natomiast dłuższe końce łuków korytkowych obejmują te połączenia i tworzą zakładkę.

Wadą tego rozwiązania jest ograniczona podatność pojedynczych odrzwi łukowych, z powodu braku bezpośredniej ciągłości konstrukcyjnej sąsiednich odrzwi łukowych.

Znana obudowa metalowa zamknięta okrągła, podatna z łuków korytkowych, przedstawiona na rys. IV str. 784 drugiego tomu Poradnika górnika - Wydawnictwa Śląsk Katowice 1975 r. składa się z odrzwi okrągłych, utworzonych z dwóch łuków stropnicowych i dwóch łuków spągnicowych o profilu korytkowym. Łuki stropnicowe połączone są z lukami spągnicowymi za pomocą strzemion. Pojedyncze odrzwia okrągłe połączone są z sąsiednimi odrzwiami pojedynczymi, za pomocą rozpór, zaś przestrzeń pomiędzy poszczególnymi pojedynczymi odrzwiami okrągłymi została zabezpieczona na obwodzie zewnętrznym odrzwi pojedynczych, siatką lub okładzinami.

Wadą tego rozwiązania jest konieczność odsłonięcia na znacznej długości drążonego wyrobiska, pełnego jego przekroju poprzecznego, w celu dokonania zabudowy kolejnodostawionego pojedynczego odrzwia okrągłego obudowy. Ponadto w przypadku działania ciśnienia górotworu na określone pojedyncze odrzwia, konstrukcja okrągłej obudowy, nie ma możliwości rozłożenia wywieranego ciśnienia na pozostałe sąsiednie pojedyncze odrzwia obudowy.

Celem wynalazku jest opracowanie zwartej i ciągłej konstrukcji obudowy korytarzowej, cechującej się zwiększoną podpomością, posiadającą jednego typu łuki okręgowe. Jednocześnie

163 374 konstrukcja obudowy zezwala na zabudowywanie pojedynczych łuków okręgowych, co zasadniczo poprawia warunki bezpieczeństwa drążenia wyrobiska, z uwagi na minimalne odsłonięcie stropu, spągu i ociosu. Ponadto w przypadku wywierania nacisku, przykładowo na jeden pojedynczy zwój śrubowy łuków okręgowych, dynamiczne ciśnienie górotworu rozkłada się równomiernie na konstrukcję nośną sąsiednich zwoji śrubowych, łuków okręgowych obudowy korytarzowej.

Cel ten został osiągnięty przez utworzenie jednego spiralnego ciągu konstrukcyjnego w kształcie zwoji śrubowych, zestawionych z łuków okręgowych o równej długości i identycznym promieniu krzywizny, połączonych ze sobą końcami za pomocą strzemion. Zwoje śrubowe z łuków okręgowych pochylone są w zakresie od kąta a = 7° do kąta a = 14°. Łuki okręgowe obudowy o profilu V, równolegle usytuowane w zwoje śrubowe, oddalone są od siebie w zakresie roztawu a = 1/3,5D do a = 1/4D średnicy zewnętrznej obudowy. Rozpory dwustronnego działania symetrycznie roztawione w odległości b na obwodzie zwoji śrubowych, pochylone są względem osi wzdłużnej wyrobiska korytarzowego w zakresie od kąta β = 7° do kąta β = 14°.

Przedmiot wynalazku przedstawiony jest w przykładzie wykonania na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia obudowę w wyrobisku korytarzowym w przekroju poprzecznym, fig. 2 obudowę korytarzową w widoku z góry.

Obudowa górnicza korytarzowa, składa się z jednolitego typu łuków okręgowych 1, utworzonych z łuków stropnicowych o profilu V- 25/7,8 lub V-29/7,8, usytuowanych w jeden spiralny ciąg konstrukcji nośnej w kształcie zwojów śrubowych 2, połączonych ze sobą swymi końcami za pomocą strzemion 3. Łuki okręgowe 1 ukształtowane w zwoje śrubowe 2, pochylone są pod kątem a - 7°, natomiast równolegle usytuowane względem siebie sąsiednie zwoje śrubowe 2 z łuków okręgowych 1, są równocześnie oddalone od siebie w stałym rozstawie a = 0,5m, równemu 1/3,5 średnicy zewnętrznej D obudowy. Na obwodzie zwoji śrubowych 2 łuków kręgowych 1, rozmieszczone są symetrycznie w odległości b - 0,5m rozpory dwustronnego działania 4, pochylone względem osi wzdłużnej wyrobiska korytarzowego 5 pod kątem β = 7° i jednocześnie usytuowane prostopadle do powierzchni czołowej łuków okręgowych 1. Rozpory dwustronnego działania 4, zamocowane są do łuków okręgowych 1 za pomocą śrub hakowych 6. Przestrzeń utworzona przez równoległe zwoje śmbowe 2, zabezpieczona jest na zewnętrznym obwodzie średnicy zewnętrznej D łuków okręgowych 1 obudowy, okładziną żelbetową 7 lub siatką stalową. Średnica zewnętrzna D zwojów śrubowych 2 łuków okręgowych 1, stanowi 3,5 krotny iloczyn rozstawu a: D = 3,5a.

Przy przebudowie chodnika lub przy drążeniu wyrobiska korytarzowego 5, obudowa według wynalazku kształtowana jest pojedynczymi elementami konstrukcyjnymi w ten sposób, że po wykonaniu w wyrobisku odcinka przybierki stropu i ociosu, zabudowywuje się łuk okręgowy 1, a następnie po wykonaniu odcinka przybierki ociosu i spągu, do części końcowej zabudowanego łuku okręgowego 1 mocujemy strzernionem 3 część przednią drugiego łuku okręgowego 1 usytuowanego pod kątem a - 1^O, tworząc prawie połowę obwodu zwoju śrubowego 2. Po wykonaniu odcinka kolejnej przybierki spągu i ociosu, do pochyło usytuowanego końca drugiego łuku okręgowego 1, strzernionem 3 zostaje zamocowana przednia część trzeciego łuku okręgowego 1, tworząc prawie 3/4 obwodu zwoju śrubowego 2. Po wykonaniu kolejnej przybierki ociosu i stropu, do części końcowej trzeciego łuku okręgowego 1, strzemionem 3 przytwierdzona jest część przednia czwartego łuku okręgowego 1, które wspólnie tworzą prawie pełny obwód zwoju śrubowego 2. Zamocowana do przeciwległych łuków okręgowych 1 rozpora dwustronnego działania 4, usytuowana pod kątem β = 7°, stabilizuje niepełny zwój śrubowy 2 obudowy. Dokonując kolejnych przybierek stropu, ociosu i spągu, zabudowywane są kolejne pojedyncze łuki okręgowe 1, które po zamocowaniu kolejnych rozpór dwustronnego działania 4, stabilizują zwoje śrubowe 2 obudowy korytarzowej, tworząc jej zwartą konstrukcję.

163 374

Departament Wydawnictw UP RP. Nakład 90 egz. Cena 10 000 zł

Claims (1)

1. Zastrzeżenie patentowe

   Obudowa górnicza, zwłaszcza korytarzowa, zawierająca łuki, strzemiona, rozpory, śruby i okładziny, znamienna tym, że łuki okręgowe (1) o korzystnie równej długości (ls) i identycznym promieniu krzywizny (r), usytuowane są w jeden spiralny ciąg konstrukcji nośnej, tworzą zwoje śrubowe (2), połączone są ze sobą swymi końcami, za pomocą strzemion (3), przy czym łuki okrągłe (1) ukształtowane w zwoje śrubowe (2) pochylone są w zakresie od kąta (a = 7°) do kąta (a = 14°), natomiast równolegle usytuowane względem siebie zwoje śrubowe (2) oddalone są od siebie w zakresie rozstawu (a = 1/,3,5D) do (a = 1/4D) średnicy zewnętrznej obudowy, zaś rozmieszczone symetrycznie w odległości (b) na obwodzie zewnętrznym zwoji śrubowych (2), rozpory dwustronnego działania (4) usytuowane są pochyło względem osi wzdłużnej wyrobiska korytarzowego (5) w zakresie od kąta (β = 7°) do (β = 14°).