PL162159B1 - Sposób elektrohydraulicznego sterowania scianowego PL PL PL - Google Patents

Description

Wynalazek dotyczy sposobu elektrohydraulicznego sterowania ścianowego struga i jednostek obudów kroczących w zautomatyzowanej ścianie.

Jest znane, że urządzenie przenoszące i urabiające, umieszczone w ścianie oraz obudowy kroczące są nadzorowane z centrali sterowania. Podczas urabiania złączone z przenośnikiem przesuwniki jednostek obudowy są zasilane medium ciśnieniowym, aby powodować ciągły docisk struga do ściany. Do kontrolowania i sterowania przebiegu prac jest mierzone każdorazowe miejsce postoju struga w ścianie i wysuw przesuwników, a wynik pomiaru jest przesyłany do centrali sterowania, umieszczonej zwykle poza ścianą. Podczas urabiania obudowa jest przekładana w zależności od wartości pomiarowych, przesyłanych do centrali sterowania.

Urabianie węgla następuje z reguły odcinkami, w kolejno następujących cięciach, na każdorazowo ustalonym obszarze częściowym ściany. Jednostki obudowy kroczącej są przestawiane, następnie przenośnik jest przestawiany o całkowity wymiar długości wysuwu przesuwnika. Struganie odcinkami jest celowe, ponieważ uwolniony strop już w krótkim czasie po urabianiu jest podpierany przez obudowę, a nierówności w przebiegu ściany mogą być wyrównywane przez odpowiednie prace dodatkowe. Natomiast trudnością jest utrzymanie ściany prostej. Prace urabiające i odbudowujące są wykonywane w różnorodnych obszarach ściany, nadzór i czasowe zsynchronizowanie przebiegu prac stwarza trudności, przez co nie tylko przy pracach urabiających ale i pracach obudowania powstają przestoje.

Poza tym struganie na długich odcinkach, obejmujących w przybliżeniu całą długość ściany, jest dlatego połączone ze znaczną zwłoką w obudowie, ponieważ obudowa może być przestawiona, dopiero po tym jak ściana na swojej całej długości została urobiona o wymiar długości wysuwu przesuwników. Do tego dochodzi, że prace obudowania przeszkadzają w urabianiu.

162 159

Za pomocą strugania na dłuższych odcinkach łatwiej jest jednak utrzymać prosty przebieg ściany.

Prosty przebieg ściany jest wtedy osiągnięty, gdy głębokość cięcia struga przebiega możliwie jednakowo przy każdym cięciu urabiającym. Ciągły docisk przenośnika wytwarzany przez przesuwniki nie umożliwia jednak uzyskania jednakowej głębokości cięcia, ponieważ pokłady węgla mają zmienną podatność. Strug jest silniej wciskany w miękki węgiel niż w partie złoZa o twardym węglu. Przy tym powstaje nierównomierny falisty przebieg, ktdry powiększa się wraz z postępem prac urabiania. Dlatego w opisie wyłoZeniowym RFN nr 1 533 776 zaproponowano, Zęby długość wysuwu przesuwnika została ograniczona, za pomocą siłownika dozującego jako urządzenia sterującego ilością, do wcześniej określonej głębokości cięcia struga. Podczas jazdy urabiającej struga zasilanie medium ciśnieniowym przesuwnikdw jest przerwane, przez co strug znajduje w słupie cieczy w przesuwnikach opór. Po urabianiu przesuwnik jest zasilany przez cylinder dozujący w określoną ilość medium ciśnieniowego, które odpowiada skokowi wysuwu przesuwnika na ustaloną głębokość cięcia. Sprzężenie przebiegu urabiania i prac obudowania nie miało jednak miejsca.

Zadaniem wynalazku jest opracowanie wydajnego sposobu stosowania, za pomocą którego można by osiągnąć dobrze skojarzony w przestrzeni i w czasie przebieg urabiania i prac obudowania, do zautomatyzowanych prac ścianowych.

Zadanie to zostało rozwiązane dzięki temu, Ze po osiągnięciu przez strug określonej pozycji po każdym cięciu urabiającym przeprowadza się skok wysuwania przesuwnikdw w celu docisku przenośnika, a przesuwniki wysuwa się o długość, dopasowaną do każdorazowo osiągniętej głębokości cięcia z tym, Ze w ustalonej kolejnej grupie jednostek obudowy wytwarza się sygnał sterujący przebiegu procesu kroczenia, o ile jest osiągnięta ustalona wstępnie długość skoku przesuwnikdw, ktdrą określa się w zależności od głębokości cięcia struga i ilości wykonywanych cięć odcinkdw urabiania, przy czym pojedyńcze grupy obudów przekłada się w kolejnych zmianach, poczynając od obu końców ściany, a kończąc na jej środku.

Dzięki wynalazkowi urabianie za pomocą struga i prace obudowania są połączone w jeden wydajny sposób pracy. Ponieważ głębokość cięcia zasadniczo jest zmienna i podlega wahaniom z powodu różnych uwarunkowań, takich jak moc napędu, położenie noży, a zwłaszcza twardość węgla, z każdorazowego skoku wysuwu przesuwnika wynika, jaka została osiągnięta głębokość cięcia. Urabianie następuje w długich odcinkach, przy czym skok wysuwu przesuwnika do przekładki przenośnika zachodzi po każdym cięciu urabiającym, gdy strug dociera do ustalonego miejsca postoju na końcu ściany. W osobnej operacji roboczej przesuwniki z drugiego końca ściany są następnie w krótkim czasie kolejno zasilane w ciecz ciśnieniową, aby wysunąć się o długość, dopasowaną do każdorazowej głębokości cięcia struga.

Zgodnie z wynalazkiem jednostki obudowy osadzone w ścianie są podzielone na grupy, których liczebność wynika ze stosunku całkowitej ilości jednostek obudowy do ilości cięć urabiających realizowanych całkowitym skokiem przesuwnika. Pojedyńcze grupy obudowy są pojedyńczo, według specjalnego schematu przekładki, zaprogramowane w ciąg sekwencji tak, Ze pojedyńcze grupy obudów przesuwają się do przodu, poczynając od obu końców ściany, a kończąc na jej środku. Sygnał sterujący, inicjujący proces kroczenia grupy obudów, jest wtedy wytwarzany, gdy została osiągnięta ustalona długość skoku wysuwu przesuwnika. Każdorazowa długość skoku wysuwu przesuwnika grupy jest określana w zależności od głębokości cięcia struga i przez ilość wykonanych cięć urabiających, przy czym długość skoku wysuwu zmienia się poczynając od głębokości pojedyńczego cięcia aż do całkowitego wysunięcia przesuwnika.

Korzystnie skok wysuwu przesuwnika wywołuje się po każdorazowym cięciu urabiania z określonej pozycji struga w obszarze końca ściany, a przesuwniki zasila się kolejno po sobie medium ciśnieniowym.

162 159

Przekładka obudowy następuje bez opóźnień, jednocześnie z urabianiem. Po każdym cięciu następuje podjęcie procesu przekładki w jednej grupie obudów. Pojedyńcze grupy obudów są przy tym przekładane w ustalonej kolejności o długości kroku dopasowanego do każdorazowego stanu roboczego. Z powodu ciągłego postępu robót wykończeniowych zabudowa przekładanego przenośnika następuje w porównywalnie krótszym czasie, chociaż ściana jest strugana w odcinkach, rozciągających się na całą długość ściany. Czynności urabiania i obudowywania są przestrzenne i czasowo dobrze skoordynowane, co daje skutek automatycznej, wydajnej pracy ścianowej .

Sposób według wynalazku jest wyjaśniony w przykłądzie wykonania, uwidocznionym na rysunku, na którym fig. 1 przedstawia schematyczny przebieg prac w ścianie podczas piątego cięcia urabiającego, a fig. 2 - odpowiedni przebieg pracy po dwunastym cięciu urabiającym.

Na rysunku jest przedstawiona w widoku ściana, w której jest osadzonych 100 jednostek □budowy kroczącej, które są podzielone na 10 grup po 10 jednostek obudowy.

W przykładzie wykonania przyjęto, że wymiar kroczenia - skok przesuwnika odpowiada 10-krotnej głębokości cięcia struga. Oziesięć grup obudów jest oznaczonych 1 do 10. Urabiany węgiel jest zakreskowany, a kierunek urabiania jest zaznaczony długą strzałką. Pomiędzy grupami 1 do 10 obudów a węglem jest umieszczony przenośnik 11, na którym od strony ściany jest prowadzony wzdłużnie strug 12. Przez oznaczniki 13 i 14 są oznaczone określone pozycje struga 12, znajdujące się w odstępie od każdego z końców ściany, odpowiadającym szerokości sześciu jednostek ooudowy. Pojedyńcze jednostki obudowy są połączone z przenośnikiem 11 przez nie przedstawione przesuwniki, za pomocą których z jednej strony przenośnik 11 może być przesuwany w kierunku ściany, a z drugiej strony dociągany podczas procesu kroczenia jednostek oouoowy. Długość skoku wysuwu przesuwników jest mierzona za pomocą czujników przemieszczeni a.

PrzeDieg pracy w ścianie jest regulowany za pomocą elektrohydraulicznego składu sterowania. Do niego przynależy umieszczona na zewnątrz ściany centrala sterowania, wyposażona we wskaźniki położenia struga. Z centrali sterowania, do której są przesyłane ze ściany wszystkie istotne wartości pomiarowe, następuje sterowanie pojedyńczych kroków roboczych w ścianie. Na początku urabiania grupy 1 do 10 obudowy są umieszczone równolegle do ściany, w jednakowym odstępie od przenośnika 11. Pr2y pierwszym cięciu urabiającym strug 12 jest do dolnego, lewego końca ściany ciągniony na prawo. Przy tym węgiel jest cięty w określonej głębokości cięcia przez strug 12 bez docisku przesuwników na przenośnik 11. Odcinek urabiania rozciąga się na całej długości ściany. Jeżeli strug 12 po pierwszym cięciu urabiającym osiągnie określone położenie 14 na górnym końcu ściany, to ze stacji sterowania jest powodowany skok wysuwania przesuwnika. Za pomocą czujnika przemieszczenia przesuwniki są wysuwane dokładnie o wymiar głębokości cięcia struga 12. Przesuwniki nie są jednocześnie, lecz w krótkim czasie kolejno zasilane cieczą ciśnieniową, aby został zmniejszony pobór prądu elektromagnesów sterujących, wywołujących proces włączania i w celu uniknięcia nagłego spadku ciśnienia w przewodach wysokiego ciśnienia.

Jak tylko strug 12 po przejechaniu określonego położenia 14 osiągnie górny koniec ściany, to za pomocą sygnału sterującego wywołuje się przebieg procesu kroczenia w grupie 1 obudów na dolnym końcu ściany. Jednostki obudowy kroczącej grupy 1 obudów są po kolei przekładane o wymiar głębokości cięcia w kierunku ściany.

Następuje teraz drugie cięcie urabiające, w którym strug 12, ponownie przy bezciśnieniowych przesuwmkach, jest prowadzony z powrotem od górnego do dolnego końca ściany. Zostaje wydany rozkaz sterujący do wysunięcia przesuwników o wymiar głębokości cięcia z określonego położenia 13 na dolnym końcu ściany. Bezpośrednio po tym sygnał sterujący do grupy 10 obudów jest oddawany na górny koniec ściany, który przekłada kolejno jednostki obudowy o wymiar, odpowiadający dwukrotnej głębokości cięcia.

162 159

Na fig. 1 jest przedstawiony przebieg prac podczas piątego cięcia urabiającego. Przedtem po trzecim cięciu urabiającym grupa 2 obudów została przełożona o wymiar, odpowiadający trzykrotnej głębokości cięcia, a po czwartym cięciu urabiającym rozpoczyna się proces przekładki w grupie 9 obudów. W przedstawionym piątym cięciu urabiającym strug 12 na drodze do górnego końca ściany tnie już dolną połowę długości ściany, przy czym przesuwniki są ponownie bezciśnieniowe. Grupie 9 obudów połowa jednostek obudowy jest przekładana o wymiar, odpowiadający czterokrotnej głębokości cięcia.

Fig. 2 pokazuje przebieg po dwunastym cięciu urabiającym. Zastosowanie sposobu pracy według wynalazku prowadzi do tego, że grupy 1 do 10 obudów po dziesiątym cięciu urabiającym są usytuowane łukowo wobec prosto przebiegającego przenośnika 11, przy czym obie grupy 1 i 10 obudów na końcach ściany odstają najbardziej. Poczynając od jedenastego cięcia urabiającego jednostki obudowy są przekładane o całą długość skoku przesuwnika, przy czym grupa 1 obudów rozpoczyna zabudowę po nowym łuku. W ten sposób jest zapewnione, że obudowa podczas urabiania jest odsunięta tylko o pół długości skoku, a największy odstęp wynosi nie więcej niż długość skoku przesuwnika.

Po dwunastym cięciu urabiającym grupa 1 obudów jest już przełożona o cały krok przekładki. Strug 12 właśnie przejechał określoną pozycję na dolnym końcu ściany i następuje wysuw przesuwników o wymiar odpowiadający głębokości cięcia, co już jest wykonane w kierunku do środka ściany. Zainicjowany z dolnego końca ściany następny etap przekładki może się rozpocząć w grupie 10 obudów.

Automatyczne doprowadzenie do powrotu obudowy do początkowego, równoległego położenia względem przenośnika, na końcu każdego cyklu roboczego, nie jest przewidziane, ponieważ ścianę można pozostawić me urabianą w każdym położeniu roboczym jednostek obudowy. Jeżeli jednak uważa się za korzystne doprowadzenie jednostek obudowy do pozycji wyjściowej, to można to przeprowadzić przez odpowiednie ręczne uruchomienie centrali sterowania.

Claims (4)

1. Sposób elektrohydraulicznego sterowania struga i jednostek obudowy kroczącej w zauto matyzowanej ścianie, w której strug jest prowadzony na przenośniku, umieszczonym równolegle do ściany, a urabianie prowadzi się z długimi odcinkami urabiającymi, rozciągającymi się w przybliżeniu na całej długości ściany i w której jednostki obudowy kroczącej połączone ze swoimi przesuwnikami z przenośnikiem są przekładane w sposón grupowy, w zależności od zmierzonej długości skoku wysuwania przesuwników, znamienny tym, że po osiągnięciu przez strug określonej pozycji, po każdym cięciu urabiającym przeprowadza się skok wysuwania przesuwników w celu docisku przenośnika, a przesuwniki wysuwa się o długość, dopasowaną do każdorazowo osiągniętej głębokości cięcia z tym, że w ustalonej kolejnej grupie jednostek odbudowy wytwarza się sygnał sterujący przebiegu procesu kroczenia, o ile jest osiągnięta ustalona wstępnie długość skoku przesuwników*, która jest określona w zależności od głębokości cięcia struga i ilości wykonywanych cięć odcinków urabiania, przy czym pojedyrtcze grupy obudów przekłada się w kolejnych zmianach, poczynając z obu końców ściany, a kończąc na jej środku.

2. SposóD według zastrz. 1, znamienny tym, że liczebność grup obudów określa się z ilości jednostek obudowy w ścianie w proporcji do ilości cięć urabiających na każdą długość skoku przesuwników.

3. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że skok wysuwu przesuwnika wywołuje się po każdorazowym cięciu urabiania z określonej pozycji struga, w obszarze końca ściany.

4. Sposób według zastrz. 1, znamienny tym, że przesuwniki zasila się kolejno po sobie medium ciśnieniowym.