Skraplacze powierzchniowe, których ze¬ spól rur w przekroju prostopadlym do ich osi tworzy pojedyncze wiazki, których dol¬ ne powierzchnie ograniczajace sa zbiezne ku dolowi, górne zas (wolne od rur) — roz¬ biezne ku dolowi, sa znane. Taki znany zespól rur przedstawiony jest w przekro¬ ju na fig. 1. Takie rozmieszczenie rur po¬ siada nastepujace wady. Dolne konce a, d, b, e, c, / wiazki rur na skutek swego zary¬ su posiadaja grubosc wieksza od grubosci wzdluz boków, stanowiacych wlot pary.Poza tern zgrubienia te znajduja sie wla¬ snie pod miejscami a, 6, c, gdzie para do¬ plywa najmniej. Celem zmniejszenia tej wady proponowano juz rózne uklady rur; w niektórych z tych ukladów, aczkolwiek wlot pary nie zweza sie, to jednak u dolu pewna ilosc rur nie odpowiada ilosci pa¬ ry, która moze przeplywac w tern miejscu.Proponowano równiez ksztaltowac czesc dolna kazdego wlotu zapomoca malych wlotów, rozchodzacych sie od glównego wlotu. Bylo to powodem, ze ponad temi malemi wlotami glówny wlot posiadal zwe¬ zenie, które pociagalo za isoba znaczne straty strumienia pary.Na skutek tej straty do bocznych wlo¬ tów doplywala znacznie mniejsza ilosc pary i rury, które znajdowaly sie pod te¬ mi wlotami bocznemi, tym razem byly równiez zle wykorzystane.Przedmiotem wynalazku jest uklad rur w skraplaczu, umozliwiajacy zmniejszenie wad, spotykanych w skraplaczach, wyko¬ nywanych dotychczas. Uskutecznia sie to zapomoca ukladu rur, do którego para mo¬ ze doplywac swobodnie we wszystkichmiejscach przez wloty, rozmieszczone w ten sposób, ze para napotyka wszedzie od¬ cinki rur Mw^2°''^Mtihrl o jednakowej zdolnosci skraplajacej.Wynik ten otrzymuje sie przez nadanie górnym wlotom pary zbieznosci ku dolowi, oraz przez zamkniecie ich zapomoca odpo¬ wiednio umieszczonej blachy.Celem nadania ukladowi rur zupelnej jednorodnosci w górnych koncach kazde¬ go boku pochylonego, utworzonego z rur, mozna prócz tego umiescic blachy, wyko¬ nane w ten sposób, ze pasy z mir beda mia¬ ly jednakowa grubosc stala na calej wy¬ sokosci.Jezeli wedlug wynalazku zespól rur bedzie stosowany w skraplaczu o wielo¬ krotnym przeplywie wody, to celem za¬ chowania jednorodnosci zespolu trzeba od¬ powiednio umiescic blachy naprzeciw miejsc bez rur, odpowiadajacych zeberkom skrzynek wodnych, które zapewniaja wie¬ lokrotny obieg.Rózne postacie wykonania wynalazku uwidocznione sa tytulem przykladu na ry¬ sunkach.Fig. 2 przedstawia przekrój prostopadly do o§i rur skraplacza, fig. 3 — zastosowa¬ nie zespolu rur w skraplaczu, w którym rury sa rozmieszczone wedlug fig. 4, fig. 5 dotyczy skraplacza z wielokrotnym prze¬ plywem wody, fig. 6 przedstawia odmiane, w której jednorodnosc zespolu uzupelnio¬ na jest przez usuniecie górnych rur z kaz¬ dego wierzcholka tychze.W urzadzeniu, przedstawionem na fig. 2, zbiegajace aie ku dolowi wiazki rur /, //, /// nie schodza sie ze soba, jak to uwidocz¬ nia fig. 1, lecz w swej dolnej czesci znaj¬ duja sie w pewnej od siebie odleglosci.Celem unikniecia bezposredniego do¬ plywu pary do rury 4 pod wiazkami rur, które stanowia boki wlotów pary, umie¬ szcza sie blachy w ksztalcie odwróconych zlobków 5, 6, 7. Wskutek takiego rozmie¬ szczenia grubosc scianek z rur, przez któ¬ re przeplywa para, jest taka sama w cze¬ sci górnej, jak i wzdluz boków tych scia¬ nek; poniewaz wloty pary zachowane sa az do samego dolu, para latwo moze do¬ cierac az do dolnych rur.Rury 8 umieszczone sa jedne pod dru- giemi w ten sposób (fig. 4), ze woda 9, spadajaca od dolnej tworzacej jednej z nich opada stycznie na rure, ulozona pod nia. Sciekanie wiec skroplin odbywa sie po linjach pochylych, a skroplmy oblewaja tylko czwarta czesc powierzchni kazdej rury.Fig. 3 przedstawia skraplacz, w którym rury ulozone sa (fig. 4) w ten sposób, ze sciekanie skroplin uskutecznia sie od wlo¬ tów, do których doplywa para, do jej wy¬ lotów. Wówczas scianka z rur sklada sie z szeregów, równoleglych na kazdym boku tej scianki.Celem najlepszego spelnienia warunku jednorodnosci, blachy 5 i 6 otrzymuja ksztalt taki, aby boki ich 10, 11, 12 i 13 byly równolegle do linji sciekania skro¬ plin. W rzeczywistosci kazda czesc wiazki rur, stanowiaca wlot pary, sklada sie z szeregów rur, z kazdego zas szeregu scie¬ kaja skropliny do dolnych wylotów /', //', ///', IV. Kazdy z tych szeregów bedzie mial taka sama zdolnosc skraplania nieza¬ leznie od jego polozenia w sciance z rur w srodku, czy u dolu. Para plynaca spotyka szeregi rur takiego samego oporu i takiej samej zdolnosci skraplania, jak szeregi srodkowe; w ten sposób zadanie, posta¬ wione na poczatku, jest rozwiazane.Fig. 5 dotyczy znanych skraplaczy, po¬ siadajacych wieksza ilosc dróg krazenia wody. W takich skraplaczach stosuje sie skrzynki wodne, zapewniajace wielokrot¬ nosc przeplywu, w których przestrzenie 16 nie sa wypelnione rurami.Aby nie psuc jednorodnosci, naprzeciw przestrzeni 16 bez rur umieszcza sie ko¬ rytka 17, 18, 19, utworzone z trzech scia¬ nek; scianki boczne sa równolegle do bo- — 2 —ków scianek z rtir, natomiast scianki górne i dolne sa równolegle do lin ji ukosnego sciekania skroplin.Nalezy zaznaczy, ze niezaleznie od przyjetego rozmieszczenia górne krawe¬ dzie wskutek samego ukladu rur posiadaja miejsca, których grubosc jest mniejsza niz wzdluz boków. Stad wynika, ze w tych miejscach brak jednorodnosci; mozna to u- sunac, ustawiajac na górnych krawedziach blachy 21, 22, 23, 24, zlozone z czterech scianek (fig. 6), tak ze ich boki be, cd, V c\ c d\ b" c\ c" d", b'" c", c" d'" stanowia krawedzie boków wlotów pary, natomiast boki ab, de, a V, d* e, a" b", d" e", a" b"'f d1" e" stykaja sie z rurami i sa równolegle do boków blach dolnych 5, 6, 7.Przeloty pary sa wiec utworzone ze scianek, zlozonych z rur i posiadajacych jednakowa grubosc we wszystkich miej¬ scach.Jezeli styczny przekrój (fig- 3 i 4) jest przyjety, powierzchnie blach 21, 22, 23, 24 skierowane sa równolegle do linji sciekania skroplin, co prowadzi do najwiekszej jed¬ norodnosci wiazki rur, jak równiez do zwiekszenia jej wysokosci. PL