Przedmiotem wynalazku jest wzmacniacz mocy silnika skokowego napedzajacego stól obrabiarki lub inny zespól wykonawczy w procesie obróbki.Znany wzmacniacz do sterowania silnika napedzajacego zespoly wykonawcze odznacza sie tym, ze wielkosc pradu forsujacego jest ustalana przez detektor pradu sterujacy wzmacniaczem forsujacym. Ponadto w rozwiazaniu tym zastosowano we wzmacniaczu forsujacym transformator oddzielajacy go od ukladu sterujacego tego wzmacniacza. Do sterowania silników skokowych pobierajacych male prady stosuje sie zasilania z jednego zródla o wyzszym napieciu. Dla ustalenia pradu znamionowego wlacza sie duza rezystencje w szereg z silnikiem, co zmniejsza stala czasowa ukladu umozliwiajac wlasciwa prace. Uklad ten stosuje sie mimo, ze traci duza moc na rezystorze dodatkowym.W rozwiazaniu wedlug wynalazku wzmacniacz forsujacy polaczony jest z jednym koncem uzwojenia silnika skokowego oraz wzmacniacz glówny polaczony z drugim koncem uzwojenia silnika skokowego ima monowibrator polaczony z wejsciem wzmacniacza forsujacego. Wzmacniacz forsujacy zlozony jest z wysokona¬ pieciowego tranzystora sterujacego oraz z tranzystorów pracujacych w ukladzie Darlingtona.Zastosowanie rozwiazania wedlug wynalazku umozliwia sterowanie silnikiem skokowym, przy malych stratach mocy. Wzmacniacz forsigacy zasilajacy silnik umozliwia pelne wykorzystanie silnika przy duzych czestotliwosciach pracy. Czas narastania pradu w obwodzie silnika do wartosci znamionowej jest mniejszy niz jego stala czasowa, a monowibrator ustala czas trwania impulsu konieczny do osiagniecia pradu znamionowego.Po zaniku impulsu forsujacego na obciazenie silnika skokowego pracuje wzmacniacz glówny zasilajac go pradem znamionowym.Przedmiot wynalazku jest uwidoczniony w przykladzie wykonania na zalaczonym rysunku, na którym fig. 1 przedstawia schemat ideowy wzmacniacza, fig. 2 - wplyw wielkosci napiecia zasilajacego na czas osiagania przez silnik pradu znamionowego, fig. 3 - rzeczywisty przebieg pradu w silniku.Wzmacniacz zlozony z dwóch wzmacniaczy polaczonych szeregowo pracuje na wspólne obciazenie jakim jest faza silnika SK. Wzmacniacz glówny zlozony z tranzystorów Tl do T4 kluczuje prad fazy silnika SK.Wzmacniacz glówny sterowany jest z komutatora poprzez bramke typu 00 lub inwertor typu 04. Pierwszy¦2 96 351 stopien pracujacy na tranzystorze Tl w ukladzie OE steruje uklad zlozony z tranzystora T2. Uklad ten zasilany jest ze zródla niskiego napiecia Nn. Rezystory R3 i R5 ograniczaja prady do wartosci wynikajacych z parametrów zastosowanych przyrzadów pólprzewodnikowych. Tranzystor T2 steruje wzmacniacz mocy T3 i T4 pracujacy w ukladzie Darlingtona. Rezystor R12 ustala wielkosc pradu silnika SK, a wielkosc napiecia Nn zasilania silnika wynika ze spadku napiecia na rezystencji tego silnika rezystencji R12, oraz ze spadku napiecia na diodzie Dl i napiecia nasycenia tranzystorów T3 i T4. Dla umozliwienia pracy silnika SK przy duzych czestotliwosciach zalaczania fazy zastosowano drugi wzmacniacz forsujacy zasilany ze zródla wysokiego napiecia Wn wielokrotnie wiekszego od napiecia Nn. Wzmacniacz forsujacy jest zlozony z tranzystorów T8 oraz wzmacniacz mocy w ukladzie Darlingtona T5, T6 z tranzystorem sterujacym T7. Monowibrator S na kazde zbocze impulsu zalaczajacego faze, generuje impuls wyzwalajacy wzmacniacz forsujacy na czas potrzebny do osiagniecia przez silnik SK pradu znamionowego, który to prad jest nastepnie podtrzymywany przez zródlo napiecia Wn wielokrotnie wiekszego od napiecia Nn. Wzmacniacz forsujacy jest zlozony z tranzystorów T5 do T8 i ma wzmacniacz sterujacy zbudowany na tranzystorze T8, oraz wzmacniacz mocy w ukladzie Darlingtona T5, T6 z tranzystorem sterujacym T7. Monowibrator S na kazde zbocze impulsu zalaczajacego faze, generuje impuls wyzwalajacy wzmacniacz forsujacy na czas potrzebny do osiagniecia przez silnik SK pradu znamionowe¬ go, który to prad jest nastepnie podtrzymywany przez zródlo niskiego napiecia Nn. Wplyw napiecia Nn oraz Wn jest uwidoczniony na fig. 2 gdzie pokazano dwa przebiegi pradu silnika SK dla napiecia Nn i Wn oraz stala czasowa T narastania pradu oraz czas ti po którym to prad osiagnie wartosc znamionowa In.Dioda Dl oddziela od siebie zródla pradu Wn i Nn. Dla gaszenia przepiec w chwili wylaczenia zastosowano uklad gaszenia przez utrzymywanie stalego napiecia na indukcyjnosci przez diode D2 która przewodzi jesli napiecie w punkcie B przekroczy wartosc napiecia Wn + Nn. Rezystor R9 ogranicza maksymalna wartosc przepiecia w przypadku uszkodzenia diody D2. Uklady R8, Cl, RIO oraz C2 chronia przed przebiciem lawinowym tranzystory T3,T4, T5, T6, T7 poprzez ich bocznikowanie dla pojawiajacych sie przepiec. Dioda Dl opóznia zalaczenie wzmacniacza glównego poniewaz zaczyna przewodzic wtedy, jesli napiecie w punkcie A spadnie ponizej Nn co powoduje spadek pradu silnika, dlatego dopuszcza sie ok. 50% przeregulowania pradem oprawiajac równoczesnie parametry dynamiczne silnika. Uzyskuje sie to przez zwiekszenie czasu impulsu forsujacego. Rzeczywisty przebieg pradu pokazano na fig. 3.Rozwiazanie wedlug wynalazku moze byc stosowane do sterowania silnika o duzej czestotliwosci pracy i duzych pradach znamionowych. PL