PL9015B1 - Sposób wytwarzania w piecu obrotowym paliwa bezdymnego, - Google Patents

Description

Przedmiotem wynalazku niniejszego jest sposób wytwarzania paliwa bezdym¬ nego o ksztalcie kulistym i które otrzymu¬ je sie z pozostalosci przy koksowaniu w niskiej temperaturze wegla o duzej zawar¬ tosci skladników lotnych, Produkt taki o- trzymuje sie, gdy wegiel w czasie kokso¬ wania w piecu obrotowym ciagle sie prze¬ tacza, przewraca i posuwa naprzód jak dlugo znajduje sie jeszcze w stanie pólpla- stycznym.Wynalazek niniejszy obejmuje równiez sposób wytwarzania takich kul z paliwa metoda ciagla, przy uzyciu obrotowych pieców wykonanych ze stali i ogrzewanych z zewnatrz, W piecach tych kule paliwa powstaja samoczynnie w czasie koksowa¬ nia i maja rozmaita wielkosc. Sposób ten jest zupelnie rózny od znanych sposobów polegajacych na ksztaltowaniu brykietów z paliwa otrzymywanego przez koksowanie wegla.Koksowanie w niskich temperaturach wegla o stosunkowo wielkiej zawartosci skladników lotnych w piecach obrotowych napotyka zawsze na te trudnosc, ze kokso¬ wane paliwo mieknie pod dzialaniem cie¬ pla i przywiera do scian pieca, zwlaszcza gdy stosuje sie temperature tak wysoka, zeby jak najpredzej usunac z paliwa we¬ glowodory plynne. Gdyby zastosowac tem¬ perature nieco nizsza, to zamiast kul po¬ wstawalyby nieregularne bryly, tak wiel¬ kie, ze usuwanie ich z pieca w czasie pra¬ cy byloby niemozliwe. Wegiel ma niewiel¬ ka zdolnosc przewodzenia ciepla. Zawar-**" tosc lotnych skladników bywa w tych du¬ zych brylach jeszcze zbyt wysoka, aby pa- vl\V«tfiW ^^1%°^° sPa^ac s^ kez dymu, v^^^cJ«\6izVmany produkt zawiera je¬ szcze zbyt wiele plynnych weglowodorów, tak, ze caly proces nie jest ekonomiczny.Wlasciwosc wegla przywierania do scian pieca mozna usunac w znacznej mie¬ rze zapomoca wstepnej przeróbki wegla wedlug sposobu niniejszego. Sposób niniej¬ szy polega na ogrzewaniu wegla w pradzie powietrza az do temperatury lezacej nie¬ co nizej tej temperatury, przy której uwal¬ niaja sie pary weglowodorów.Doswiadczenie wykazalo, ze przy zwyz¬ ce temperatury w piecu obrotowym w cza¬ sie ciaglego procesu koksowania wytwarza sie wegiel bezpostaciowy. Zjawisko to za¬ chodzi wtedy, gdy temperatura jest tak wysoka, ze moze nastapic rozszczepienie par weglowodorów zawartych w weglu.Wydzielony wegiel bezpostaciowy osiada na scianach pieca w postaci warstwy su¬ chej, :ia której osiada stopniowo rozdrob¬ niony wegiel zaladowywany do wnetrza pieca tak, ze stopniowo wytwarza sie na scianie pieca grubsza warstwa izolacyjna.Chcac dalej prowadzic proces trzeba piec coraz silniej ogrzewac, tak ze wkrótce sta¬ lowe blachy scian pieca zostaja przepalo¬ ne, a piec staje sie bezuzyteczny.Chcac uniknac tych trudnosci trzeba utrzymywac w piecu równomierna tempe¬ rature, nieprzekraczajaca tej krytycznej temperatury, przy której nastepuje roz¬ szczepianie par weglowodorów, to znaczy temperature wahajaca sie dla róznych ga¬ tunków wegla od 480° — 540°C.Rózne gatunki wegla o wielkiej zawar¬ tosci skladników lotnych maja odmienne wlasciwosci przy koksowaniu i rozszerza¬ niu sie przy róznych temperaturach. Sa¬ moczynne powstawanie kulistych bryl pa¬ liwa przy niskiej temperaturze koksowa¬ nia w piecu obrotowym nie byloby mozliwe bez wstepnej przeróbki, czyli podgrzewa¬ nia paliwa w pradzie powietrza, przyczem proces podgrzewania jest inny, dla kazde¬ go gatunku wegla. Podgrzewaniem zapo¬ biega sie nietylko przywieraniu wegla do scian pieca, lecz jednoczesnie ulatwia sie samo koksowanie i umozliwia regulacje wytrzymalosci i wielkosci ciezaru kuli¬ stych bryl paliwa.Surowy wegiel musi byc dostatecznie mialko zmielony, aby sie stykal z pradem powietrza na mozliwie wielkiej powierzch¬ ni. Cieplo doprowadzane z zewnatrz musi byc regulowane stosownie do gatunku przerabianego wegla, mianowicie tempera¬ tura wegla w chwili wchodzenia do pieca koksowego powinna byc bliska tej tempe¬ ratury, przy której uchodza pary weglo¬ wodorów.Okres czasu, przez który wegiel podle¬ ga okreslonej temperaturze w piecu do przeróbki wstepnej, musi byc równiez do¬ stosowany do jakosci wegla, podobnie jak i ilosc powietrza potrzebnego przy tej tem¬ peraturze trzeba dostosowac do jakosci wegla i wielkosci ziarn surowego wegla.Zwykle miele sie surowy wegiel do te¬ go stopnia, zeby przechodzil przez sito o oczkach wielkosci 1 cm2, przyczem prze¬ róbka cieplna takiego wegla trwa 15 minut, o ile to jest wegiel oznaczony jako Ohio Nr 6, a jezeli to jest latwo koksujacy sie wegiel np. oznaczony jako Pittsburgh Nr 8, to wstepna przeróbka wymaga 45 minut.W okresie tym przepuszcza sie powietrze przez wegiel, lub ponad weglem. Ilosc po¬ wietrza waha sie od 7 dcm3 na kg do 280 dcm3, zaleznie od jakosci wegla, przyczem powietrze to moze byc podgrzane, ewen¬ tualnie az do temperatury jaka ma wegiel w piecu wstepnym. Nalezy podkreslic, ze dane co do stopnia rozdrobnienia wegla, temperatury, ilosci powietrza i czasokresów sa zalezne od jakosci paliwa, które sie wy¬ rabia. Zmieniajac te warunki mozna wy- — 2 —rabiac kuliste bryly paliwa o róznej wiel¬ kosci, o róznej wytrzymalosci i ciezarze.Dobranie odpowiednich warunków zalezy od wyników badania wegla i od prób wstep¬ nych, których wykonanie jest bardzo latwe.Produkt koncowy procesu rozwiniete¬ go przez petentke, zanim przystapiono do wyrobu kul weglowych, wykazywal maly ciezar i stosunkowo wielka kruchosc. Koks taki jest nieco za miekki, by mógl byc przechowywany, albo przewozony na wiek¬ sze odleglosci; produkt byl równiez nieco za lekki jako paliwo o wielkiej wydajno¬ sci, bo byl stosunkowo porowaty, wiec je¬ go struktura komórkowa byla stosunkowo slaba, Z tego powodu sadzono dotychczas, ze koks wytworzony przy niskiej tempe¬ raturze musi byc brykietowany, aby go mozna uzywac w domu lub w palenisku kotlowem.Jezeli jednak przeprowadza sie proces wstepny i koksowanie w nizej podanych warunkach, to z rozmaitych gatunków we¬ gla otrzymuje sie skoksowane kule weglo¬ we. Kule te posiadaja pozadana i równo¬ mierna zawartosc lotnych skladników, ma¬ ja jednolita strukture, równa twardosc i ciezar, oraz odpowiednia wielkosc, tak ze nadaja sie dobrze do transportu i do prze¬ chowywania w domu lub w kotlowniach.W mysl wynalazku niniejszego usuwa sie naprzód z przerabianego wegla te wszystkie pary weglowodorów, które latwo skraplaja sie wytwarzajac np, olej mazio¬ wy. W tym celu ogrzewa sie wegiel do temperatury od 400° do 480°C, przyczem ogrzewanie to trwa 30 — 60 minut. Przez taka przeróbke zawartosc lotnych skladni¬ ków z rozmaitych gatunków wegla znacz- nia sie zmniejsza, mianowicie az do zawar¬ tosci 8 — 15% zawartosci pierwotnej.Zwykle zostawia sie okolo 12% skladni¬ ków lotnych.Po tej przeróbce wstepnej doprowadza sie wegiel do pieca koksowniczego w sta¬ nie suchym i podgrzanym. W tym piecu wydzielaja sie w przeciagu 30 — 60 minut wszystkie weglowodory, które moga sie skraplac, przyczem panujaca temperatura nie przekracza 480° C. Temperature te na¬ zywa sie w dalszym opisie koncowa tem¬ peratura plynnych weglowodorów. W tym okresie wydzielaja sie równiez gazy nie- skraplajace sie, w ilosci nieprzekraczaja- cej 60 cm3 z tonny wegla.Jezeli do pieca wprowadza sie dalsze ladunki wegla przez dodatkowy okres cza¬ su, wynoszacy 30 — 60 minut i przy tem¬ peraturze 450 — 480°C, to pary wydziela¬ ja sie w dalszym ciagu i pary te skraplaja sie na wode, przyczem jednoczesnie moz¬ na uwolnic znowu 60 cm3 na tonne wegla gazu nieskraplajacego sie. Ta dalsza prze¬ róbka zmniejsza jednak wydajnosc urza¬ dzenia w stosunkowo znacznym stopniu i jezeli warunki zbytu otrzymywanego w ten sposób gazu nie sa szczególnie korzyst¬ ne, to lepiej jest prowadzic proces tylko do koncowej temperatury plynnych weglowo¬ dorów i w ten sposób pozostawic w kulach weglowych mala zawartosc skladników lotnych.Z tego powodu nalezy zachowac taka temperature i okres czasu koksowania, ja¬ kie sa konieczne do wydzielenia olejów maziowych. W wielu wypadkach trzeba jednak uwzglednic jeszcze inne wymagane wlasciwosci kul weglowych, jak ich ge¬ stosc, wytrzymalosc i ciezar. Jezeli kule weglowe nie sa dosc geste, a tern samem za malo wytrzymale i o malym ciezarze, to nie nadaja sie do przechowywania i transportu tak samo jak produkty otrzy¬ mywane dawniejszemi sposobami kokso¬ wania przy niskiej temperaturze; sa rów¬ niez zbyt lekkie, aby mogly byc paliwem o wielkiej wydajnosci.Wady tej unika sie przez stosowne ob¬ nizenie temperatury i ograniczenie okresu czasu koksowania róznych gatunków we- — 3 —gla. Przerabianego wegla surowego nie o- grzewa sie powyzej punktu, przy którym wegiel pecznieje i mieknie. Temperatura odpowiednia dla wegla zawierajacego wie¬ le skladników lotnych, wiec niekoksuj ace- ga sie latwo jak np. Ohio Nr 6, wynosi 300 —*• 400° C, natomiast dla latwo koksu¬ jacego sie wegla zawierajacego skladniki lotne jak np, Pittsburgh Nr 6 wynosi 340 do 460°C.Okazalo sie jednak, ze trudno koksu¬ jacy sie wegiel o znacznej zawartosci skladników lotnych, Jak np. Ohio Nr 61 niemieknace w czasie koksowania zawie¬ raja zbyt malo spoiwa, aby mogly powsta¬ wac kule weglowe. Okazalo sie równiez, ze takie gatunki wegla, jak np, Ohio Nr 6, zawierajace okolo 40% skladników lot¬ nych, przerabiane samoistnie, to znaczy, sa niezmieszane z weglem innego gatun¬ ku, zwiekszaja objetosc czterokrotnie i w czasie tego rozszerzania sie maja daznosc do przywierania do przedmiotów, z któ- remi stykaja sie. Jezeli jednak wegiel taki poddaje sie opisanej przeróbce wstepnej, to traci on daznosc do przywierania, a jedno¬ czesnie traci wspomniana wlasciwosc roz¬ szerzania sie tak, ze materjal wychodza¬ cy z pieca po przeróbce ma prawie nie¬ zmieniona objetosc, a jego ciezar jest rów¬ niez niezmieniony, mianowicie 320 do 400 kg/m3.Wymienionych trudnosci mozna unik¬ nac, jezeli do wegla trudno koksujacego sie doda sie domieszke wegla, który ko¬ ksuje sie bardzo latwo. Tak np, do wegla Ohio Nr 6 dodaje sie okolo 15% wegla Pittsburgh Nr 8 i mieszanine te podgrzewa sie w pradzie powietrza, W ten sposób o- trzymuje sie kule weglowe tak jak z we¬ gla, który koksuje sie bardzo latwo i wazy np, 420 — 520 kg/m3.W pewnych wypadkach stosowaniu domieszki wegla latwo koksujacego sie stoja na przeszkodzie trudnosci gospodar¬ cze, polegajace np. na trudnosciach trans¬ portu wegla bardzo miekkiego lub lignitu.W tych wypadkach mozna uzyc jako spo¬ iwa domieszki smoly asfaltowej lub tej smoly, która otrzymuje sie z oleju uzyska¬ nego z wegla, albo tez innego odpowiednie¬ go spoiwa, które dodaje sie w piecu wstep¬ nym lub w piecu koksowym. Spoiwo o wy¬ sokiej temperaturze topliwosci powinno byc dodawane w stanie silnie rozdrobnio¬ nym, W tych warunkach wystarcza tempe¬ ratura koksowania 400 — 480°, przyczem spoiwo zamienia sie równiez na bezdymne paliwo.Sposób niniejszy obejmuje w zasadzie dwa zabiegi: podgrzewanie wstepne i kar¬ bonizowanie wegla. Obydwa procesy pro¬ wadzi sie w sposób ciagly w stalowym pie¬ cu obrotowym ogrzewanym z zewnatrz.Przed podgrzewaniem wstepnem mie¬ le sie surowy wegiel na ziarna wielkosci w przyblizeniu 1 cm3. W czasie podgrze¬ wania wstepnego ogrzewa sie wegiel do tej temperatury, która jest konieczna do wydzielenia weglowodorów. Ogrzewanie to trwa 15 do 45 minut i odbywa sie w pradzie powietrza, którego doprowadjza sie od 2 do 40 dcm3 na kg wegla. Powie¬ trze to, dzialajac na spoiwo zawarte w weglu, odbiera mu wlasciwosc przywiera¬ nia do scian pieca. Zapomoca tej przerób¬ ki wstepnej mozna równiez regulowac ge¬ stosc, twardosc i ciezar kul weglowych, otrzymywanych zapomoca nastepnego za¬ biegu roboczego, czyli karbonizowania, które polega na ogrzaniu podgrzanego wegla do takiej temperatury, przy której uchodza wszystkie pary weglowodorów plynnych. Temperatura ta musi dzialac przez 30 do 60 minut, przyczem w okre¬ sie tym nie wolno przekraczac temperatu¬ ry koncowej, t. j, tej, przy której wegiel zaczyna peczniec i mieknac. Temperatura ta nie powinna równiez przekraczac tej temperatury krytycznej, przy której pa- — 4 —ry weglowodorów rozszczepiaja sie* Ce¬ lem tego ograniczenia temperatury robo¬ czej jest wydzielenie wszystkich par we¬ glowodorów plynnych bez rozszczepienia weglowodorów; Jednoczesnie zapobiega sie w ten sposób kurczeniu sie i pekaniu kul weglowych/ Niedopuszczajac do roz¬ szczepienia par weglowodorów zapobiega sie równiez powstawaniu wegla bezposta¬ ciowego, któryby osiadal na scianach pie¬ ca obrotowego, Na rysunku przedstawiono schema¬ tycznie przyklad Wykonania urzadzenia do przeprowadzania sposobu niniejszego na fig. 1 w widoku bocznym, na fig, 2 i 3 w widoku zboku konców urzadzenia.Piec wstepny / i piec do karbonizowa¬ nia 1* moga byc w zasadzie jednakowe, to znaczy, sa wykonane jako bebny z ze¬ wnetrzna oslona stalowa 2, 2' i wewnetrz¬ na oslona stalowa 3, 3*, tak ze pomiedzy obydwoma plaszczami powstaje pierscie¬ niowy kanal 4, 4*, przez który przeply¬ waja gazy opalowe. Zewnetrzne oslony 2, 2* moga byc zaopatrzone w warstwe izo¬ lacyjna np. z azbestu lub podobnego ma- terjalu. Obydwa piece obrotowe sa zaopa¬ trzone w pierscienie 5, 5' zapomoca któ¬ rych piece opieraja sie na krazkach 6, 6*, i w wience zebate 7, 7* zazebiajace sie z kolami zebatf|ni 8, 8* do obracania pieca.Konce rury zewnetrznej 3 sa stozkowo zwezone i zachodza w glowice 9, 9*, któ¬ re sa polaczone z plaszczami zewnetrzne- mi 2, 2' w ten sposób, ze rury 3, 3* moga sie obracac, lecz sa szczelnie zamkniete.Do zewnetrznego ogrzewania rur 3, 3' sluzy palenisko 12 z palnikami gazowemi 12*. Gorace gazy z komory spalania 12" odprowadzane zostaja zapomoca prze¬ wietrznika 13 (fig. 3). Gazy te plyna ka¬ nalem 14 i 14* do pierscieniowego kanalu pieca karbonizacyjnego 3*, który ma po¬ laczenie z rura 14* w miejscu 11*. Po przej¬ sciu kanalu 4* wchodza gazy opalowe przez zakonczenie 10* pieca 3' do rury 15, która dostaja sie do zakonczenia 11 pie¬ ca wstepnego, gdzie przeplywaja kana¬ lem pierscieniowym 4 w przeciwnym kie¬ runku az do miejsca 10 i wracaja rura 16 do przewietrznika 13. Przewietrznik 13 moze te gazy tloczyc do innego kanalu 17, otaczajacego komore spalania 12*' i pola¬ czonego takze z kanalem 14.Przewód posredni 18 (fig. 1) moze la¬ czyc rure 15 i 16, aby mozna bylo w razie potrzeby obnizac temperature gazów opa¬ lowych, plynacych do pieca wstepnego 1.W poszczególne przewody do gazów opalowych wstawione sa klapy regulacyj¬ ne 19, 19*, 19**. W przewodzie wydycho- wym przewietrznika 13 (fig. 3) znajduje sie jeszcze specjalne odgalezienie 20, któ¬ re mozna otwierac lub zamykac zapomo¬ ca klapy w celu odprowadzania gazów z systemu grzejnego. Wszystkie te urzadze¬ nia pomocnicze umozliwiaja dokladna re¬ gulacje temperatury i usuwanie z obiegu tych gazów^Jktóre oziebily sie.Rozdrobniony wegiel wrzuca sie do le¬ ju zasypczego 21, polaczonego z piecem zapomoca rur 22 i 23. W rurze 23 znajdu¬ je sie slimak, który wprowadza do przed¬ niego konca rury 3 pierwszego pieca okre¬ slone ilosci wegla.Piec jest nieco pochylony. Wegiel po przejsciu tego pieca wchodzi do rury wy¬ lotowej 22*, polaczonej z rura 23*, zaopa¬ trzona w wewnetfzne urzadzenie slimako¬ we, doprowadzajace do drugiego pieca o- kreslona ilosc wegla, dajaca sie regulowac.Po przejsciu drugiego pieca wchodzi goto¬ we paliwo przez rure wylotowa 22** do jednego ze zbiorników 24, których dna sa zaopatrzone w nastawne ruszty 24**. W górnej czesci zbiorników 24 znajduja sie równiez nastawne ruszty 24*. Przewody doprowadzajace wegiel do glowic obu pie¬ ców sa równiez zaopatrzone w zasuwy re¬ gulacyjne 25. Do napedu przenosników — 5 —zawartych w tych rurach sluza silniki 26. -odclhodza Tury 27 do odpylaczy 28, do któ- -rydh Wchodza równiez gazy destylacyjne 'jJlyStface rurami i odplywaja potem rura •29 do skraplacza lub tez nazewnatrz, Do glowicy 9 wchodzi równiez wpo- Mizu tylnego konca pieca wstepnego / ru¬ ra doprowadzajaca powietrze (w razie po- irzeby pod cisnieniem), zaopatrzona w -wentyl.Urzadzenie takie moze sluzyc bardzo dobrze do przeprowadzenia procesu wy¬ twarzania koksu przy stosunkowo niskiej temperaturze z paliwa mineralnego. Prze¬ prowadzajac ten proces, wydziela sie z paliwa oleje weglowodorowe, ogrzewajac paliwo powyzej temperatury powstawania par, lecz ponizej tej temperatury, przy której weglowodory ulatniaja sie, przy¬ czem proces ten odbywa sie w obecnosci powietrza i trwa tak dlugo, az spoiwo zneu- 'tralizuje sie do pozadanego stopnia. Ma¬ sa przerabianego paliwa przesuwa sie w zamknietym zbiorniku w jednym kierun¬ ku, przyczem jest ciagle przerzucana. Sam zbiornik musi byc tak wielki, zeby bylo dosc miejsca na pomieszczenie lotnych skladników. Zbiornik ogrzewa sie w ten sposób, ze temperatura osiaga bardzo szybko te granice, przy której pary we¬ glowodorów rzeczywiscie sie wydzielaja.Potem zmniejsza sie ilosc doprowadzane¬ go ciepla o tyle, zeby cieplo wraz z cier¬ plem reakcji, wywiazujacem sie wskutek wydzielania sie par weglowodorów, nie wytworzylo temperatury przewyzszajacej 480°C, Przeróbka wstepna przeprowadzana musi byc bardzo troskliwie w celu zapobie¬ gania przywieraniu paliwa do scian retor¬ ty, w której odbywa sie koksowanie. Ja¬ ko produkt otrzymuje sie stosunkowo lek¬ ki koks o malej gestosci, tak ze przewo¬ zenie tego dcoiksu koleja lub w podobny sposób, oraz przechowywanie koksu napo¬ tyka na trudnosci, natomiast koks ten na¬ daje sie dobrze do opalania wiekszych ko¬ tlowni.Jezeli przerabiany wegiel zawiera nad¬ miar spoiwa, to otrzymywany produkt zle¬ pia sie w wielkie kule, które utrudniaja przeprowadzanie procesu.Jezeli jednak zmieni sie okres czasu podgrzewania surowego paliwa i jezeli sie odpowiednio do jakosci surowego wegla reguluje ilosc i temperature doprowadza¬ nego powietrza, to mozna o tyle zmniej¬ szyc zawartosc spoiwa w przerabianym weglu, ze w nastepnym procesie karboni^ zowania otrzymuje sie kule weglowe po¬ zadanej wielkosci i o pozadanych wlasci¬ wosciach.Proces karbonizowania sluzy zazwy¬ czaj do wytwarzania produktu napól sko- ksowanego. Moznaby otrzymac kule weglo¬ we (zachowujac temperature 480°C) na¬ wet bez wstepnej przeróbki, gdyby istnia¬ ly gatunki wegla zawierajace bardzo ma¬ lo spoiwa.Temperatura 480° nie musi zawsze po¬ wodowac rozszczepienia par weglowodo¬ rów, jednak temperatura ta jest w kazdym razie wyzsza od temperatury mieknienia i pecznienia wegla, a jezeli proces trwa zbyt dlugo, to temperatura ;moze przekro¬ czyc krytyczna temperature koncowa we¬ glowodorów plynnych. Temperatury kry¬ tyczne wahaja sie u róznych gatunków wegla, wiec w czasie karbonizowania na¬ lezy przestrzegac, aby temperatura nie przekroczyla temperatury krytycznej, o ile ma sie produkowac kule weglowe.W czasie pracy urzadzenia wegiel przechodzi z pieca wstepnego do pieca karbonizacyjnego o temperaturze okolo 230°. Temperatura scian drugiego pieca powinna wynosic okolo 480°, przyczem we¬ giel przeprowadza sie przez ten piec dosc szybko, aby wchlonac cieplo, .które maja — ^6 —oddac przerabianemu paliwu stalowe scia¬ ny 3' pieca. Nalezy przytem baczyc, aby wegiel mial u wylotu zbiornika pozadana temperature, która mierzy sie zapomoca pyrometru 30. Temperatury w kanale 4, 4* odczytuje sie na pyrometrach 31. Do regu¬ lacji temperatury sluza wyzej wymienione klapy. Poniewaz przekrój pierscieniowego kanalu 4 jest maly, wiec predkosc gazów jest wielka. Predkosc obwodowa obrotu pieca 1 wynosi 14 — 25 m na minute.* Ilosc ciepla przechodzacego do wegla wzrasta z róznica predkosci przeplywu gazów, które plyna w przeciwnym kierun¬ ku do kierunku posuwania sie wegla. Naj¬ goretsze gazy znajduja sie przytem w gór¬ nej czesci kanalu, wiec sciana pieca jest silniej ogrzana w tych miejscach, które po wewnetrznej stronie nie stykaja sie z we¬ glem. Wegiel przylegajacy do ogrzanej sciany pochlania cieplo, poczem sciana nagrzewa sie znowu wskutek obrotu pie¬ ca tak, ze wegiel ogrzewa sie wkoncu do pewnej temperatury najwyzszej, która za¬ lezy od róznicy temperatury gazów opa¬ lowych i wegla. W tern miejscu, w którem wegiel jest najsilniej ogrzany i zaczyna mieknac, powstaja kule weglowe.Wegiel przesuwajacy sie przez piec V zajmuje w przyblizeniu % czesc prze¬ strzeni pieca, lecz w kierunku obwodoi- wym zajmuje wiecej niz ^4 obwodu scia- * ny. Piec, obracajac sie, podnosi wegiel z jednej strony, poczem wegiel ten opada i wzrusza sie.Warstwy wegla przylegajacego do sciany pieca sa oczywiscie silnie ogrzane i staja sie plastyczne wczesniej od reszty ladunku. Gdy piec przy obrocie zabiera te warstwe do najwyzszego miejsca, to ona porywa takze chlodniejsze czastki wegla, wskutek czego powstaja zaraz brylki, które toczac sie w piecu, zamienia¬ ja sie samoczynnie na kule. Wielkosc tych kul mozna dokladnie regulowac zapomo¬ ca wstepnej przeróbki wegla, otrzymujac kule o srednicy od 5 mm do 10 cm. Z za¬ wartosci retorty przemienia sie okolo 5% na kule o srednicy 5 do 10 mm, okolo 5% na kule o srednicy 10—15 mm i okolo 75% na kule o srednicy 15 mm do 10 cm; reszta wynoszaca okolo 15% jest pylem, który powstaje przy ocieraniu sie wegla o scia¬ ny pieca. Odpadki te mozna przesiac i doprowadzic znowu do pieca, albo uzyc w postaci pylu weglowego do opalania ko¬ tlów.Kule weglowe otrzymane w sposób o- pisany i posiadajace podana wielkosc za¬ wieraja 8—15% gazów, wiec sa paliwem latwopalnem i lepszem pod wieloma wzgledami od zwyklego paliwa. Ich ciezar wynosi okolo 2 kg/dcm3, podczas gdy wy¬ rabiany w ten sposób, lecz nieprzerabiany wstepnie pólkoks wazy okolo 1 do 1,2 kg.Ze wzgledu na to, ze srednice otrzyma¬ nych kul weglowych sa rózne, latwiej jest je ukladac równomiernie na ruszcie i re¬ gulowac pred(kosc spalania* Nierówno- miernosc wielkosci kul jest cecha, która je wyraznie odróznia od brykiet prasowa¬ nych w formach. Narzucajac na ruszt bry¬ kiety, trzeba pozostawiac wolne miejsca pomiedzy poszczególnemi brylami dla przeplywu powietrza, bo inaczej nie moz- naby wogóle regulowac spalania, gdy na¬ tomiast paliwo ma ksztalt kul róznej wiel¬ kosci, to mniejsze kule wypelniaja prze¬ strzenie pomiedzy wiekszemi kulami i wskutek stosunkowo wielkiej zawartosci lotnych skladników, ulatwiaja regulacje spalania. PL PL

Claims (2)

1. Zastrzezenia patentowe. 1. Sposób wytwarzania z wegla w pie¬ cu obrotowym paliwa bezdymnego w po¬ staci kul, zawierajacych lotne skladniki, znamienny tern, ze wegiel naprzód pod¬ grzewa sie w celu czesciowego zmniejsze-nia wlasciwosci spoiwa zawartego w wegla przywierania do scian pieca, poczem pod¬ grzany wegiel poddaje sie karbonizacji przy takiej temperaturze, przy której wy¬ dzielaja sie pary weglowodorów, dajace sie skraplac, przyczem temperatura ta nie powinna przekraczac temperatury, przy której nastepuje rozklad tych par, 2, Sposób wedlug zastrz, 1, znamien¬ ny tern, ze wstepne ogrzewanie wegla od¬ bywa sie przy temperaturze nie wyzszej od temperatury, przy której wegiel za¬ czyna peczniec i rozszerzac sie, 3, Sposób wedlug zastrz, 1, znamien¬ ny tern, ze w czasie wlasciwego koksowa¬ nia temperatura nie jest wyzsza od tempe¬ ratury koncowej wywiazujacych sie par, dajacych sie skraplac na weglowodory plynne, 4, Sposób wedlug zastrz, 1, znamien¬ ny tem, ze wegiel koksujacy sie trudno miesza sie z weglem koksujacym sie latwo, lub z innym srodkiem wiazacym, a dopie¬ ro potem poddaje sie te mieszanine pod¬ grzewaniu wstepnemu i karbonizacji. 5, Sposób wedlug zastrz, lf znamien¬ ny tem, ze ladunek wegla, przesuwajace¬ go sie przez piec, zajmuje w przyblizeniu jedna szósta czesc jego pojemnosci, a o- grzewanie odbywa sie w ten sposób, ze gazy przeplywaja przez pierscieniowy ka¬ nal wewnetrzny z wielka predkoscia w kierunku przeciwnym do kierunku ruchu przerabianego paliwa w celu doprowadze¬ nia do scian pieca mozliwie wielkich ilosci • ciepla i zapobiezenia opadaniu temperatu¬ ry pieca, 6, Sposób wedlug zastrz, 5, znamien¬ ny tem, ze gazy opalowe przeplywaja przez pierscieniowy kanal z predkoscia wieksza niz 10 m na sek, 7, Sposób wedlug zastrz, 1 — 6, zna¬ mienny tem, ze jako koncowy produkt procesu, otrzymuje sie samoczynnie po¬ wstale skoksowane kule o pewnej okre¬ slonej wielkosci, The Carbocite Company, Zastepca: Dr, inz. M, Kryzant rzecznik patentowy.Do opisu patentowego Nr 9015. Ark. i.Do opisu patentowego Nr 9015. Ark.

2. «_2^^T< &r Druk L. Boguslawskiego. Warszawa. PL PL