PL73360B1 - - Google Patents

Description

Sposób wytwarzania nowych pochodnych p-aminoalkilobenzenosulfonamidu Przedmiotem wynalazku jest sposób wytwarza¬ nia nowych pochodnych p-aminoalkilo-benzenosul- fonamidu, wykazujacych cenne wlasnosci farmako¬ logiczne.Zwiazki o ogólnym wzorze 1, w którym m ozna¬ cza liczbe 2 lub 3, Ri oznacza rodnik alkilowy za¬ wierajacy co najwyzej 12 atomów wegla, rodnik alkenyIowy zawierajacy 3—5 atomów wegla, rod¬ nik cykloalkilowy lub cykloalkemylowy zawieraja¬ cy co najwyzej 7 atomów wejgla lub rodnik feny- loalkilowy zawierajacy co najwyzej 9 atomów we¬ gla, R2 oznacza atom wodoru lub grupe alkilowa zawierajaca co najwyzej 2 atomy wegla, R3 ozna¬ cza atom wodoru, rodnik alkilowy lub chloroalki- lowy zawierajacy co najwyzej 7 atomów wegla, rodnik alkenyIowy zawierajacy co najwyzej 5 ato¬ mów wegla, rodnik cykloalkilowy lub cykloalke- nylowy zawierajacy co najwyzej 8 atomów wejgla, rodnik fenylowy lub fenyloailikilowy albo fenylo- alkenylowy -zawierajacy co najwyzej 10 atomów wegla, przy czym rodnik fenylowy wystepujacy jako podstawnik R3 lub wchodzacy w sklad pod- stawnika R3 moze byc podstawiony 1—3 rodnika¬ mi, takimi jak atomy chlorowców o liczbie atomo¬ wej do 35, rodniki trójfluorometylowe, rodniki al¬ kilowe zawierajace co najwyzej 4 atomy wegla, grupy wodorotlenowe, rodniki alkoksylowe lub grupy alkilotio-zawierajace co najwyzej 2 atomy wejgla a R4 oznacza atom wodoru lub grupe mety¬ lowa, oraz sole addycyjne zwiazków o wzorze 1 10 15 20 25 30 z kwasami nieorganicznymi lub organicznymi nie byly dotychczas znane.Stwierdzono, ze nowe zwiazki podawane doust¬ nie lub pozajelitowo dzialaja hijpoglikemicznie a wiec nadaja sie do leczenia cukrzycy. Dzialanie hipoglikemiczne sprawdzono za pomoca testów standartowych wykonanych na zwierzetach stalo¬ cieplnych, na przyklad na szczurach. Dziala¬ nie takie wykazuja zwlaszcza nastepujace zwiaz¬ ki : l-1[pH(2Hbutyramidoetylo)nfenylosrulfonylo]-2-imi- no-3-propyloimidazolidyna, 1-(p- [2- zamido)-e(tylo]-fenylosulfonylo|-2-imino-3HpropyIo- imidazolidyna, 1- [pi(2-propiomami'doetyi©)-ifenylosul- fonylo ] -2-imino-3-iizopropyloimidazolidyna, 1n[p-(2- - propyloimidazOlidyna, 1 -[pn(2-acetamMoetylo)-fe- nylosulfonyllo]-2-imino-3-butyloimiidaizoldldy'na, l-{p- ^[2n^2-metylobutyramiido)-ei;ylo]-ifenylositlifonylo}-2- -imino-3-n-ibutyloimidazolidyna, l-0pH(2-walerami- doetylo)-ifcnylosulfonylo]H2^imiino-3^butyloimidazoli- dyna, l-{p-i(!2-waileramidoetylo)-fenylosulfonylio]-2- -imino-3-i:zobutyloimidazolidyna, l-{p-{2-(2-meto- k!sy-'5-chlorobenizamiido)-etylo]Hfe(nylosulfonyloJ-i2-ii- mino-3-izobutyloimidazolMyna, l-{p-[2-cykloheksa- nokaribonamido)-etylo] -tfenylosuMonylo|-2^imino-3- -izobutyloimidazolidyna, 1^0lH2-acetamidoetylo)Hfe- nylos ulfonylo ]-2-imino-3,-i(II-rzed.-(butylo) - imidazo- lidyna, 1-[ip^(2^butyramidoetylo)-fenylosulfonylo]-2- -imino-3-(II rzed.-ibutyloHmidazolidyna, l-[pn(2-(bu- tyramidoetylo)-fenylosulfonylo]-2-imino-3-(III rzed.- 733603 73360 4 -butylo)-imidazolidyina, l-i[p-(2-izowaleiramidoetyio)- -fenylosu'Monylo]-2.-imino-3n(ni rzed.Hbntylo)-imida- zolidyna, l-[p-(2-butyramidoetylo)-fenylosulfonylo]- -2-imdno-3^cyklopentylo-iimidazolidyna, l^[p-(2-wa- leramidoetylo)-fenylosuWonylo]-i2-iniino-i3-cyklopen- tyloimidaizolidyna, lH[p-i(2-cykloheksanokarbonami- do-etylo) -Ifenylosulfonylo] - 2-imino-3-cyklopentylo- imidazolidyna, l-![p-(2i-formamidoei;ylo)-ifenylosulfo- nylo]^-imiino-3^yk'loh€iksyloimidazolidylna, 1-[p-(2- -acetamido-etylo)-fenylosulfonylo]-i2-imino-3-cyklo- heksyloimidazolidyna, 1-(p-[2-i(NHmetyloacetarciido)- -poxipylo]-tfenylosultfonylo}-2-M imidazolidyna, 1-Op- (2-propianamidoe^y-lo)-fenylo- stilfonylo]H2r4mino-3^ykloheksyiloimidazolidyna, 1- -[p-l(2-lbiityram!idoetylo)-fenylosulfonylo] -2-imino-3- -cykloheksyloimidazolidyna, litp^-waleiraTnidoety- lo)nfeny,l lidyna, lH-ip^(2-izowaleramidoetylo)- lo]H2-imialo-3^cykloheksyloimidazolidyna, l-[p-<2- ^benzamidoetyk)) -fenylosulfonylo]-2-imino-3-cyklo- heksyloknidazolidyna, 1- {p-[2-(2-ine toksybenzami- do)^tyio]^enylosuJlC(mylo}-2^im'mo-5-cyklobeksylo- imidazóiidyna, l-.[p^2-cykloheksano-kar!bonamido- -etylo) -ifenylosulfonylo] -2-imino-3-cykloheksyloimi- dazoUdyna, l-4p^(2-acetaimidoetylo)-ifenylosulfony- lol^-imioio-S-cyfcloheptyloiinidazollidynia, l-i[p-"(2- ^bultyramidoetylo)Hf'enylosailifonylo]-2-i'ni!ino-3^cyklo- heptyloiamdazolidyna, ln[p^^butyramidoetylo)-fe- nylosoilfonylo] -2-toiino- 3-cykloheiksylo-5Hmetylo-i- midazolidyna, 1-i[p^2-acetamidoetylo)-ifenylosulfo- nylo] -2-imino-3Hn- l^[pn(2-acetami!doetylo)-tf€nylosiilionylo]-2-imino-3- -nnbutylo-iSHmetyloiniJdazolidyna.W zwiazkiacih o ogólnym wzorze 1, sym/bol Ri ja¬ ko rodnik alkilowy moze np. oznaczac rodnik me¬ tylowy, etylowy, propylowy, izopropylowy, butylo¬ wy, Il-rz.-Jbutylowy, Ill-rz.ibutylowy, izobutylowy, pentylowy, izopentylowy, 2,2-dwumetylopropylowy, l-metylobutylowy, 1-etylopropylowy, l,i2-dwumety- ldpropylowy, heksylowy, heptylowy, oktylowy, III- -rz.-oktylo|wy, nonylowy, decylowy lub dodecylo- wy. Jako rodnik alkenyIowy Ri moze oznaczac rodnik allilowy, lKmetyloallilowy, 2-metyloallilo- wy, butenylowy lub pentenylowy. Jako rodnik cy- kloaikilowy Ri moze oznaczac rodnik cyklopropy- lowy, cyklobutylowy, cyklopentylowy, 2- i 4nme- tylocykloheksylowy, cykloheksylowy lub cyklohep- tylowy. Jako rodnik cykloalkenylowy Ri moze oznaczac rodnik 2-cyklopenten-l-ylowy, 2-cyklo- heksen-l-ylowy, 3-cykloheksen-il-ylowy, 2-metylo- -2-eykloheksen-il-ylowy lub 3-cyklohepten-l-ylowy a jako rodnik fenyloalkilowy Ri moze oznaczac rodnik benzylowy, fenetylowy lub anmetylofenety- lowy. Gdy podstawnik R2 oznacza rodnik1 alkilowy, wówczas moze to byc rodnik metylowy lub ety¬ lowy.W przypadkach podstawnika R3 oznaczajacego rodnik alkilowy moze to byc jeden z rodników al¬ kilowych podanych przy omawianiu Rx i zawie¬ rajacych co najwyzej 7 atomów wegla. Gdy R3 oznacza rodnik chloroalkilowy, moze to byc na przyklad rodnik 1-chloroetylowy, 1-chloropropyIo¬ wy, 1-chlorobutylowy, 1-chloropentylowy, 1-chlo- roheksylowy, 2-chloroheksylowy lub 1-ohlorohep¬ tylowy. Jako rodnik cykloalkilowy R3 moze ozna¬ czac rodnik cyklopropylowy, cyklopropylometylo- wy, cyklobutylowy, cyMobutylometylowy, cyklo¬ pentylowy, cyklopentylometylowy, cykloheksylowy, metylocykloheksylowy, 4-metylocykloheksylowy, 5 cykloheksylometylowy, cyklohekisyloetylowy, cyklo- heptylowy, cykloheptylometylowy, lub cyklookty- lowy. Jako rodnik cykloalkenylowy R3 moze ozna¬ czac rodnik 2 cyklopenten-1-ylowy, 2-cykloheksen- -1-ylowy, 3-cykloheksen-l-ylowy, l-metylo-3-cy- 10 kloheksen-1-ylowy, 2-metylo-2-cykloheksen-l-ylo- wy, 3-metylo-i2-cykloheksennl-ylowy, Z-cyklohep- ten-1-ylowy, 3-cyklohepten-l-ylowy, 2-cyklookten- ^li-ylowy lub 3-cyklookten-l-ylowy, a jako grupa fenyloalkilowa lub fenyloalkenylowa R3 moze ozna- 15 czac rodnik benzylowy, fenyloetylowy, fenylopro- pylowy, fenylobutylowy lub na przyklad rodnik styirylowy. Rodnik fenylowy wystepujacy jako pod¬ stawnik R3 lub rodnik fenylowy wchodzacy w sklad podstawnika R3 moze byc podstawiony 20 1^3 rodnikami, którymi moga byc nastepujace podstawniki: jako atomy chlorowca: atomy chloru, fluoru lub bromu, jako nizsze rodniki alkilowe: rodniki metylowy, etylowy, propylowy, izopropylo¬ wy, butylowy, izobutylowy, Il^rzed.-butylowy lub 25 III-rzed.-butyIowy a jako grupa alkoksylowa lub alkilotio-: grupa metoksylowa, etoksylowa, metylo- tio- lub etylotio-.Zwiazki o ogólnym wzorze 1, w którym R2 wy¬ stepuje w polozeniu — 5, wytwarza sie sposobem 30 wedlug wynalazku, który polega na tym, ze zwia¬ zek o ogólnym wzorze 2, w którym R2 ma zna¬ czenie podane przy omawianiu wzoru 1, poddaje sie kondensacji i cyklizacji ze zwiazkiem o ogól¬ nym wzorze 3, w którym Rx ma znaczenie podane 35 przy omawianiu wzoru 1, albo z jego pochodna z metalem alkalicznym lub z metalem ziem alka¬ licznych, a otrzymany zwiazek ewentualnie prze¬ ksztalca sie w sól addycyjna z kwasem nieorga¬ nicznym lub organicznym. 40 Odpowiednimi pochodnymi zwiazku o ogólnym wzorze 3 z metalami alkalicznymi albo z metala¬ mi ziem alkalicznych sa pochodne sodowe, potaso¬ we, litowe lub wapniowe. Kondensacja zachodzi korzystnie w srodowisku rozpuszczalnika z grupy « eterów, na przyklad eteru etylowego, tetrahydro- furanu, dioksanu, anizolu lub eteru dwumetylowe- go glikolu etylenowego.Odpowiednimi substancjami wyjsciowymi o ogól¬ nym wzorze 2 sa na przyklad takie zwiazki, w któ- 50 tych podstawniki R2, R3, R4 i m sa takie same jak we wzorze 1. Zwiazki takie mozna otrzymac przykladowo analogicznym sposobem jak u A.Weissberge^a, Heterocyclic Compounds with Three — and FouriMemlbered Rings, Part One, 55 John Wiley and Sons Inc., London (1964), przez reakcje sulfochlorków o ogólnym wzorze 4, w któ¬ rym m, R3 i R4 maja znaczenie podane przy oma¬ wianiu wzoru 1, z azyirydyna lub 2-alkiloazyrydy- na w srodowisku zasadowym. Sulfochlorki' o ogól¬ no nyrni wzorze 4 mozna natomiast otrzymac na dro¬ dze reakcji N-acylowanych fenyloalkdloamin z kwasem chlorosulfonowym, przy czym reszta N- -acylowa pochodzi od kwasu karboksylowego, wy¬ wodzacego sie z kolei od reszty R3. w Pierwsza odmiana sposobu wedlug wynalazku5 73360 6 wytwarzania zwiazków o ogólnym wzorze 1, pole¬ ga na tym, ze reaktywny ester zwiazku o wzorze 5, w którym m, R2, R3 i R4 maja znaczenie poda¬ ne przy omawianiu wzoru 1, poddaje sie konden¬ sacji i cyklizacji z cyjanamidem o ogólnym wzorze 3, w którym Ri ma znaczenie podane przy oma¬ wianiu wzoru 1, a otrzymany zwiazek ewentualnie przeksztalca sie w sól addycyjna z kwasem nieor¬ ganicznym lub organicznym.Jako reaktywne estry zwiazku wodorotlenowego o ogólnym wzorze 5 stosuje sie ma przyklad halo¬ genki, zwlaszcza chlorki lub bromki, allbo estry kwasu sulfonowego. Kondensacje prowadzi sie prze¬ de wszystkim w srodowisku rozpuszczalnika mie¬ szajacego lub nie mieszajacego sie z woda oraz w obecnosci lub w nieobecnosci wody. Jako roz¬ puszczalniki moga sluzyc alkanole, na przyklad bu¬ tanol, zwiazki typu eterów, na przyklad dioksan, eter jednometylowy glikolu dwuetylenowego, ami¬ dy kwasów karboksylowych, jak N,N-dWumetylo- -formamid, lub suMotlenki, jak sulfotlenek dwu- metylowy.Korzystne jest prowadzenie reakicji w obecnosci srodka wiazacego kwasy. Jako srodki wiazace kwasy nadaja sie zwlaszcza zasady, jak wodoro¬ tlenek sodowy lulb potasowy. Mozna stosowac tak¬ ze trzeciorzedowe zasady organiczne.Sulbstancje wyjsciowe o ogólnym wzorze 5 moz¬ na otrzymac na przyklad na drodze reakcji sulfo- chlorków o ogólnym wzorze 4 z azyrydyna lub 2- -alkilo-azyrydyna w srodowisku obojetnego roz¬ puszczalnika. Mozliwosci otrzymywania suMoohlor- ków o ogólnym wzorze 4 podano przy omawianiu pierwszego sposobu wedlug wynalazku.Druga odmiana sposobu wedlug wynalazku wy¬ twarzania zwiazków o ogólnym wzorze 1 polega na tym, ze sól addycyjna o wzorze 6, w którym Ri, R& R3, R4 i m maja znaczenia podane przy omawianiu wzoru 1 a Y oznacza atom chlorowca, cyklizirje sie przez ogrzewanie, a otrzymany zwia¬ zek ewentualnie przeksztalca sie w sól addycyjna z (kwasem nieorganicznym lub organicznym.Symbol Y jako chlorowiec moze oznaczac na przyklad atom bromu lub chloru.Kondensacje mozna prowadzic przez ogrzewanie w srodowisku rozpuszczalnika lub bez rozpuszczal¬ nika. Jako rozpuszczalniki stosuje sie wysokowrza- ce ciecze, na przyklad etery, takie jak eter dwu- mdtylowy glikolu dwuetylenowego, lub amidy 'kwa¬ sów karboksylowych, takie jak N,N-dWumetylo- -iformamid.Jako substancje wyjsciowe stosuje sie zwiazki o ogólnym wzorze 6, w którym symbole m, Y, Ri, R2, R3 i R4 maja znaczenie podane przy omawia¬ niu wzorów 1 i 6.Zwiazki takie mozna otrzymac na przyklad przez kondensacje suMochlorków o ogólnym wzorze 4 z cyjanamidem dwusodowym w wodzie do po¬ chodnych sodowych odpowiednich N-cyjanobenze- nosulfonamidów a nastepnie na drodze reakcji produktów kondensacji z chlorowodorkiem N-<2- -chioroetylo)-aminy, zawierajacym przy atomie azotu reszte Ri jako podstawnik.Zwiazki o ogólnym wzorze 1, wytwarzane sposo¬ bem wedlug wynalazku, ewentualnie przeksztalca sie nastepnie w ich sole z kwasami nieorganicz¬ nymi lub organicznymi. Sole te wytwarza sie na przyklad na drodze reakcji zwiazków o ogólnym wzorze 1 z równowazna iloscia kwasu w srodowi- 5 sku odpowiedniego wodno-organicznego lub orga¬ nicznego rozpuszczalnika, takiego jak metanol, eta¬ nol, eter etylowy, chloroform lub chlorek metyle¬ nu.Do wytwarzania leków mozna stosowac zamiast w wolnych zwiazków o ogólnym wzorze 1 ich do¬ puszczalne farmakologicznie sole z kwasami. Od¬ powiednimi solami addycyjnymi sa na przyklad sole z kwasem chlorowodorowym, bromowodoro- wym, siarkowym, fosforowym, metanósulfonowym, 15 etanosultfonowym, ^hydroksyetanosulf©nowym, o- ctowym, mlekowym, szczawiowym^ bursztynowym, fumarowym, maleinowym, jablkowym, winowym, cytrynowym, salicylowym, fenylooctowym, migda¬ lowym i emibonowym, jak równiez sole z sulfony- 20 lomocznikami, obnizajacymi poziom cukru we krwi, takimi jak p-toluenosuilfonylobutylo-mocznik, p^hlorobenzenosulfonylo-jpropylomocznik, p-[2-(2- -me^oksy-5-chlorobenzamido)-etylo] -fenylosulfony- locykloheksylomocznik. 25 Nowe substancje czynne podaje sie przede wszy¬ stkim doustnie. Dawki dzienne dla stalocieplnych wynosza 0,1—100 mg/kg. Odpowiednie postacie da¬ wek jednostkowych, jak drazetki lub tabletki, za¬ wieraja 30—3O0 mg substancji czynnej wedlug1 wy- 38 nalazku, co odpowiada zawartosci 20—80*/o zwiaz¬ ku o ogólnym wzorze 1.Tabletki lub rdzenie drazetek wytwarza sie przez zmieszanie substancji czynnej na przyklad ze stalymi, sproszkowanymi substancjami nosniko- 35 wymi, takimi jak laktoza, sacharoza, sorbit, man¬ nit; rózne rodzaje skrobi, jak skrobia ziemniacza¬ na, kukurydziana lub amylopektyna, dalej sprosz¬ kowany blaszeniec lub sproszkowana pulpa cytru¬ sowa; pochodne celulozy lub zelatyna, ewentual- 40 nie z dodatkiem srodków poslizgowych, jak stea¬ rynian magnezowy lub wajpniowy albo glikole po¬ lietylenowe. 'Rdzenie drazetek pokrywa sie na przy¬ klad stezonym roztworem cukru, który moze za¬ wierac takze dodatek gumy arabskiej, talku i/lub 45 tlenku tyttanu, albo lakierem rozpuszczonym w la- twolotnym rozpuszczalniku organicznym lub w mieszaninie rozpuszczalników. Do powlok tych mo¬ zna dodawac barwniki, na przyklad, w celu ozna¬ kowania róznych dawek substancji czynnej. 50 Jako dawki jednostkowe do podawania doustne¬ go mozna stosowac takze laczone kapsulki zelaty¬ nowe napelniane, lub zamkniete kapsulki miekkie z zelatyny z dodatkiem zmiejkczaoza, takiego jak gliceryna. Kapsulki laczone moga zawierac sub- 55 stancje czynna przede wszystkim w postaci gra¬ nulatu na przyklad jako mieszanine z wypelnia¬ czem jak ze skrobia kukurydziana i/lub z dodat¬ kiem srodka poslizgowego, takiego jak talk lub ste¬ arynian magnezowy i ewentualnie stabilizatora, jak «o pirosiamczyn sodowy iCNa^S^) lub kwasu askor¬ binowego. W miekkich kapsulkach subetancja czyn¬ na moze byc zawarta korzystnie w postaci roz¬ puszczonej lub zawieszonej w odpowiedniej cieczy, takiej jak ciekly glikol polietylenowy, ewentualnie «* z dodatkiem stabilizatora.7 73360 8 Podane nizej recepty objasniaja blizej sposób wytwarzania tabletek i drazetek: a) 1000 g l-[p-i(2-acetamidoetylo)-fenylosulfony- lo]-2-imino-3-butyloimidazolidyna miesza sie z 500 g laktozy i 270 g skrobi ziemniaczanej, zwilza otrzymana mieszanine wodnym roztworem 8 g ze¬ latyny i grammluje za pomoca sita. Po wysusze¬ niu dodaje sie 60 g skrobi ziemniaczanej, 60 g tal¬ ku, 10,0 g stearynianu magnezowego i 20,0 g ko¬ loidalnego dwutlenku krzemowego, miesza doklad¬ nie i wytlacza z mieszaniny 10000 taibletek, kazda o ciezarze 200 mg i zawartosci 100 mg substancji czynnej. Tabletki mozna ewentualnie zaopatrywac w naciecia podzialowe, ulatwiajace lepsze doisto- sawainie dawek. b) Z 1000 g l-(p-[12-(m-nietoksybenzamido)-etylo]- -fenylosulfonylo-fi-iimino-iS-cyklloheksyloiimlidazolidy- ny, 346,0 g laktozy i wodnego roztworu 6,0 g zela¬ tyny wytwarza sie granulat, który po wysuszeniu miesza sie z 10,0 g koloidalnego dwutlenku krze¬ mowego, 40,0 g talku, 40,0 g skrobii ziemniaczanej i 3,0 g stearynianu magnezowego i z otrzymanej mieszaniny prasuje 10000 rdzeni drazetek. Ridizenie te pokrywa sie nastepnie stezonym syropem, skla¬ dajacym slie z 55i3 g krystalicznej sacharozy, 20,0 g szelaku, 715,0 g gumy arabskiej, 250 g talku, 20 g koloidalnego dwutlenku 'krzemowego i 1,5 g barw¬ nika oraz suszy. Otrzymane drazetki waza po 240 mg i zawieraja po 100 mg substancji czynnej.Podane nlizej przyklady objasniaja blzej sposób wytwarzania nowych zwiazków o ogólnym wzo¬ rze 1 oraz nie znanych dotychczas pólproduktów, nie ograniczaijac zakresu wynalazku.Przyklad I. a) Do roztworu, otrzymanego przez rozpuszczenie 8,0 g wodorotlenku sodowego i 4,3 g etyllenoiminy w 60 ml wody, wkrapia sie przy ciaglym mieszaniu roztwór 26,2 g p-(2-aceta- mildoetylo)-lbenzenosulfochlorku w 100 ml acetonu, przy czym mieszanine chlodzi sie do temperatury od 0° do +10-C. Po wkropleniu roztworu mtiesza sie calosc jeszcze w cdagu 1 godziny w temperatu¬ rze pokojowej a nastepnie odparowuje aceton pod zmniejszonym cisnieniem. Z otrzymanego jako po¬ zostalosc wodnego roztworu wydziela sie surowa N- [p -(2 - acetamidoety!Lo)-fenyloisiulifonylo] - etylenoi- mina w postaci oleju. Roztwór ten ekstrahuje sie chlorkiem metylenu, ekstrakt suszy siarczanem so¬ dowym i odparowuje z niego chlorek metylenu pod zmniejszonym cisnieniem. KrystaOliczna pozostalosc stanowi N-[[p-i(2-acetamiidoetylo)-fenylosiultfonylo]- -etylenoiimina. b) Roztwór 10,6 g bromocyjanu w 1O0 ml bez¬ wodnego eteru wkrapia sie przy ciaglym miesza¬ niu w temperaturze —I5°C do roztworu 15 g III- -rzed.-ibutyloaminy w 400 ml bezwodnego eteru.Po "uplywie 30 mlinut odsacza sie wytracony bro- mowodorek Ill-rzcjd.-lbutyloaminy a do przesaczu dodaje porcjami w temperaturze —5°C 50% za¬ wiesine 5,8 g wodorku sodowego w oleju mine¬ ralnym. Calosc mtiesza sie jeszcze w ciagu 30 mlinut w temperaturze —!5°C a nastepnie pozostawia do ogrzania do temperatury okolo 20°C. Do otrzyma¬ nej, bialej zawiesiny Ill-rzed.-ibutylocyjanamido- -sodu dodaje sie, mieszajac, roztwór N-{p-(2-ace- taimlido-etylo)-ifenylosulfonylo ]-etyloaiminy, wytwo- rzonej jak w przykladzie I a) w 150 ml dioksanu.Otrzymana zawiesine miesza sie w ciaigu 15 go¬ dzin w temperaturze pokojowej a nastepnie ogrze- 5 wa w temperaturze wrzenia w ciajgiu 5 godzin pod chlodnica zwrotna. Po ochlodzeniu do temperatu¬ ry pokojowej wkrapia sie 50 ml wody i odparowu¬ je do suchosci. Pozostalosc wytrzasa sie z chloro¬ formem i stezonym lugiem sodowym oraz rozdzie¬ lo la obydwie fazy. Faze chloroformowa dekantuje sie od nierozpuszczalnych zywic, ekstrahuje 2 n kwasem solnym, alkaiMzuje ekstrakt stezonym lu¬ giem sodowym i ekstrahuje ponownie ahlorkliem metylenu. Ekstrakt suszy sie siarczanem sodowym. 15 Po odparowaniu dhlorku metylenu otrzymuje sie jako pozostalosc 1 -i[p-IC2-acetamido-etylo)-fenylo¬ sulfonylo]-2-im!ino-i3-i(iIII-r:zed.-(butylio) - imidazolidy- ne, która po przekrystalizowaniu z octanu etylu topnieje w temperaturze 126—U28^C. 20 ic) Stosujac 4,3 g etylenoiminy, 10,6 g bromocy¬ janu oraz 5,3 g 50°/o zawiesiny wodorku sodowego w oleju mlineralnym w sposób analogiczny jak w przykladzie la) — b): z 30,4 g p-i(2-iizowaleraimidoetylo)-tenzenosulfo- 25 chlorku -oraz 11,8 g propyloaminy otrzymuje sie 1-[p-(2-izowalera:mildoetylo) - fenylosulfonylo]-2-imii- no-3i-propyloimidazolidyne o temperaturze topnie¬ nia 13J5i—^1316°C; z 27,6 g p-(2-proipionamidoetylo)-benzenosuafochlor- 30 ku oraz 19,4 g cyMoheksyloaminy otrzymuje sde 1 -{p-(2-propionamidoetylo)-fenylosulif^onylo]-2- -limliino-3-cykloheksyloimildazolidyne o temperaturze topnienia 110)—112°C, zawierajaca 1/2 mola wody krystalizacyjnej; 35 z 20,0 g p-i(l2-ibu'tyramidoetylo)-ibenzenosulfochlorku oraz 19,4 g cyMoheksyloaminy otrzymuje sie 1 -i[p-i(i2-ibutyramidoetylo)-fenylosulfonylo]-2-imi- no-3-cyklohelksyloimidazolidyne o temperaturze topnienia 149^—|150°iC, zawierajaca 1/4 mola wody 40 krystalfizacyjnej; z 315,3 g p-i[2-i(im-!metoksyibenzamiiido)-etylo]-benze- nosulfochlorku oraz 10,4 g cykldheksyloamiiny o- trzymuje sie l-i[p-i(2-i(im-metoksybenzamido)-ety'lo)- nfenylosultfonylo] - 2 -fimlino -3-cykloheksyloimiidazoli- 45 dyne o temperaturze topnienia 196—lffl?C; z 29,0 g p-(butyramidoetylo)^benzenosulfochlorku oraz 14,6 g butyloaminy otrzymuje sie l-[p-(2- tyramidoetylo)-fenylosulfonylo] - 2 - imino- 3 -butylo- imitdazolidyne o temjperaturze topnientia 1.23— 50 126°C; z 30,4 g p-(waleramiJdoetylo)-ibenzenosulifochlorku oraz 14,6 g butyloaniiny otrzymuje sie l-[p-(2-wa- leramidoetylo)-fenylosulfonylo] -i2- imino- 3- butylo- imidazollidyne o temperaturze topnienia 13iOQC. 55 Pr z y k l a d II. Stosujac 4,3 g etylenoiminy, 26^2 g p-^-acetamidoetyloJ-benzenosulfochlorku, 10,6 g bromocyjanu oraz 5,3 g 50°/o zawiesiny wo¬ dorku sodowego w oleju mineralnym w sposób ainaflogliczny jak w przykladzie I a) i b): 60 z 10,1 g 1,2-dwumetyldbutyloaiminy otrzymuje slie 1h[p-i(2 -acetaniidoetylo)- no-3-i('l,2- dwumetylobutylo) -imidazolidyne o tempe¬ raturze topnlienia 102^-H04^C; z 12,9 g l-nietylo heptyloaminy otrzymuje 65 sie l-[p-i(2-acetamidoetylo)-fenylosulfonylo]-2-imi -9 73360 10 no-3-i(l- rze topnienia 15—78°C; z 4,5 g etyloaminy otrzymuje sie l-[p-<<2-acetaimddo- etylo)-feinylosuQJfonylo]^2-imino-3-etyloimfidazolidyne o temperaturze topnienia 167—|108°C; z 3,1 g metyloaminy otrzymuje sie l-i[p-(2-aceta- midoetylo)-fenylasulfonylo] -2-imino-3 -metyloimida- zolidyne o temperaturze topnienia 170—171°C; z 10,7 g benzyloamliny otrzymuje sie l-[p-(2-ace- taniidoetylo)-fenylasiulfonylo]n2-imino-3i-benzyl(imii- dazolidyne o temperaturze topnienia 166"—d67°C; z 11,3 g 2-etylocyklopentyloaminy otrzymuje sie l-[p-i(l2i-acetamlidoeltyao)-cfenylosulfonyIo]-2-imi- no-3-i(:2-etylocyklopentylo)-imiidazolidyne o tempe¬ raturze topnienia r2'7<—128°C.Przyklad III. a) Do roztworu 10,6 g bromo¬ cyjanu w 100 ml bezwodnego eteru wkrapla sie w temperaturze —5°C roztwór 15 g III-rzed.-'butylo¬ aminy w 40 ml bezwodnego eteru. Po zakonczeniu wkraplania mliesza sie calosc w ciagu 30 minut, odsacza wytracony chlorowodorek IiH-rzeld.-butylo- aiminy i w warunkadh wykluczajacych dostep wil¬ goci dodaje do przesaczu porcjami 5,3 g 50°/o za¬ wiesiny wodorku sodowego w oleju mlineralnym.Po dodaniu calej ilosci zawiesiny wodorku sodo¬ wego miesza sie jeszcze ciecz w temperaturze —5°C w ciagu 310 minut a nastepnie ogrzewa ja do tem¬ peratury 20PC. Do tak otrzymanej zawiesiny III- -irized.-butylo-icy.jamamliidosodu wkrapla sie w cia¬ gu 1,5 minut roztwór 30,4 g N^C2-!Cihloroetylo)-p-(2- -a!cetamii|doetylo)'-ibenzenosiulfonamiidu w 100 ml dioksanu, miesza otrzymana zawiesine w tempera¬ turze pokojowej w ciagu 15 gadzin a nastepnie ogrzewa ja w temperaturze wrzenia w ciagu 5 godzin pod chlodnica zwrotna.Po ochlodzeniu do temperatury pokojowej wlkrapla sie 100 ml wody i odparowuje do sucha pod zmniejszonym cisnieniem. Pozostalosc zadaje sie woda i chloroformem, odsacza nierozpuszczal¬ ne czesci i rozdziela obydwie fazy. Faze chloro¬ formowa ekstrahuje sde 2n kwasem solnym, kwa¬ sny ekstrakt wodny alkalizuje stezonym lugiem sodowym przy równoczesnym chlodzeniu, ekstra¬ huje chlorkiem metylenu, ekstrakt w dhlorku me¬ tylenu suszy siarczanem sodowym a nastepnie od- deistylowuje chlorek metylenu. Otrzymana jako po¬ zostalosc surowa 1 -'[p-ifl2-acetaimidoetylo) -fenylosul- foinylo]-:2-immo- 3 -(Iill-rzed. - butylo) - imidazolidyna po przekrystalizowandu z mieszaniny octanu etylu i eteru topnieje w temperaturze 1251—127*^C. b) N-^2-icihloroetylo)-p-iC2-aceitamidoetylo)-benze- nosulfonamild, stosowany jako surowiec wyjsciowy mozna otrzymac nastepujaco: do zawiesiny 11,6 g chlorowodorku 2-chloroetyloaiminy i 26 g p-(2-ace- taimidoetylo)-ibenzenosulfochlorku w 100 ml aceto¬ nu i 25 mil wody wkrapla sie w ciagu 15 minut roztwór 8,0 g wodorotlenku sodowego w 50 ml wo¬ dy, ogrzewa otrzymana mieszanine w ciajgu 45 mi¬ nut pod chlodnica zwrotna i odparowuje ja do su¬ cha. Pozostalosc zadaje sie woda i chlorkiem me¬ tylenu. Faze organiczna suszy sie siarczanem so¬ dowym, oddestylowuje dhlorek metylenu a pozo¬ stalosc chromatografuje na 100 g silikazelu o wiel¬ kosci ziarna 0,05—10,2 mm. N-i(2-chloroetylo)-p-(2- -acetaimidoetykO-benzenosulfonamid, otrzymany przez wyeluowanie chloroformem z dodatkiem 5°/o metanolu, po przekrystalizowaniu z mieszaniny octanu etylu i eteru topnieje w temperaturze 791— 81°C. 5 c) Stosujac 10,6 g bromocyjanu oraz 5,3 g 50% zawiesiny wodorku sodowego w oleju mineralnym w sposób analogiczny jak w przykladzie III a): z 11,8 g propyloaminy oraz 34,7 g N-.(2.-chloroety¬ lo)-p-i(2-izowaleramido)-benzenosulfonamidu otrzy- io muje sie l-iDp-i(i2-izowaleramidio)-fenylosulifonylo]-2- -imino-i3-propyloimidazolidyne o temperaturze to¬ pnienia 13i5—il3f6^C; z 119,4 g icyMoheksyloaminy oraz 31,9 g N-(2-cnlo- roetylo)-p-iC2-propionamidoetylo) nbenzenosulfonami- 15 du otrzymuje sie l-i[p-(!2-(propionamido-etylo)-feny- loisulfonylol-^-imino-S-cylkloheksyloimidazolidyne o temperaturze topnienia 110—-112flC, zawierajaca 1/2 mola wody krystalizacyjnej; z 19,,4 g cykloheksyloaiminy oraz 313,4 g N-(2-chlo- 20 roetylo)-p-i(2-ibutyramidoetylo) -ibenzenosulfonamidu otrzymuje sie l-[p-i(2-ibutyramidoetylo)-fenylosul- fonyloJ-^-iimino-S-cykloheksyloiiimidazolidyne o tem¬ peraturze topnienia 149^150T!, zawierajaca 1/4 mo¬ la wody krystalizacyjnej; 25 z 19,4 g cyklidheksyloaminy oraz 39,5 g N-(2-chlo- roetylo) - p- [2 -(m-metoksyibenzamido)-etylo]-benze- noisulfonatmidu otrzymuje sie l-{p-[2-/(m-metoksy- benzamido) -etylo] -tfenylosulfonylo } - 2 -iimino -3-cy- kloheksyloimidazolidyne o temperaturze topnienia 30 16i6M1670C; z 14,6 g butyloaminy oraz 33,5 g N-<2-idhloroetylo)- -p-i(i2-butyrarn(idoetylo) -ibenzenosulfonamidu otrzy- muije sie l-.[|p-i(2-(butyramidoetylo)^fenylosulfanylo]- -2-imino-3i-,butyloiimidaizolidyne o temperaturze 35 topnienia 12,3^12'6°C; z 14,6 g butyloaminy oraz 34,7 g N-(2-chloroetylo)- -p-i(2-walerainido-etylo)-benzenosulfonamidu 1-[p- -i(2 -waleramidoetylo) -fenylosulfonylo]-2-imino-3-bu- tyloimidazolidyne o temperaturze topnienia 13lO°C. 40 N-(2-chloroetylo)-p -i(i2- acyloamidoetylo)-benzeno¬ sulfonainlidy stosowane jako materialy wyjsciowe w powyzszydh przykladach, mozna otrzymac w spo¬ sób analogiczny jak w przykladzie III b).Przyklad IV. Stosujac 10^6 g bromocyjanu, 45 5,3 g 50 mineralnym oraz 30,4 g N-(2-cnloro-etylo)-p-{2- -acetamido-etylo)-benzenosulfochlorku w sposób analogiczny jak w przyklaldzie III a): z 10,1 g 1,2-dwumetylóbutyloarniny otrzymuje sie 50 i -i[p-i(2-acetamidoetylo) -fenylosulfonylo]-2-imino-3- -i(l,2-dwumetylobutylo)-imidazolidyne o tempera¬ turze topnienia 102—il04°C; z 12,y9 g 1-metyloheptyloaminy otrzymuje sie l-[p- - (2 -acetamidoetylo) -fenyl osulfonylo] - 2 -amino-3-(1- 55 -imetyloheptylo)-imidazolidyne o temperaturze top¬ nienia 75^78°C; z 4,5 g etyloamiiny otrzymuje sie l-[p-'C2-acetami- doetylo)-fenylosulfionylo] -2 -iimino-3-etyloimidazoli- dyne o temperaturze topnienia 167—I168°C; 60 z 34 g metyloaminy otrzymuje sie l-[p-i(2-aceta- mlidoetylo)-fenylosulfonylo] -2-iimino-3-imetylodmida- zolidyne o temperaturze topnienia 170—il711°C; z 10,7 g benzyloaminy otrzymuje sie l-i[p-(2-ace- tamidioetylo)-fenylosulfonylo]-i2-imino-3-toeinzyloimi- 65 dazolidyne o temperaturze topnienia 166)—J67°C;73360 11 z. 11,3 g 2-etyiocyklopentyloarniny otrzymuje sie 1 -{p-i(2-a)cetaimddioetylo)^enylosullifonyIo]-2-iiiii- no-^-(2-etylocyklapeinitylo)Himiidazoliidyne o tempe¬ raturze topnienia 122—(12l8flC.Przyklad V. Do roztworu 9,0 g cyjanamidu sodowego w; 50 ml wody dodaje sie najlpierw 12,5 ml acetonu a nastepnie porcjami w ciagu 15 mi¬ nut 26,4 g p- ku. Nastepnie dodaje sie 17,2 g chlorowodorku 2- -dhloroetylo^n-rzed.-butyloaminy i odparowuje do suchosci. Pozostalosc w postaci papki ekstrahuje sie mieszanina 150 ml etanolu i 150 ml izopropa- nolu. Ekstrakt odparowuje sie do suchosci, pozo¬ stalosc zadaje 200 ml acetonu, odsacza i ponow¬ nie odparowuje przesacz. Pozostalosc majaca po¬ stac klarownego, zóltego oleju, ogrzewa sie w cia¬ gu 10 godzin do temperatury 145PC. Szklista po¬ zostalosc otrzymana po ochlodzeniu, rozpuszcza sie w wodzie, zakwasza 2n kwasem solnym a roztwór przemywa chloroformem. Nastepnie, chlodzac war¬ stwe wodna, alkalizuje sie ja stezonym lugiem so¬ dowym, co powoduje wydzielanie sie oleju. Olej ten rozpuszcza sie w chlorku metylenu.Otrzymany roztwór przemywa sie woda, suszy siarczanem sodowym i odparowuje do suchosci.Pozostalosc chromiatografuje sie na silikazelu o wielkosci ziarna 0,015—0,2 mm a nastepnie elu- uije chloroformem z dodatkiem 2;5P/o metano¬ lu l-[p-(2-acetamiidoetylo)-ibenzenasulfonylo]-2-imi- no-a-IH-rzed.^butyloimidazolildyne, która krystali¬ zuje po odparowaniu rozpuszczalnika. Po przekry- stalizowaniu z miiesizaniny octanu etylu i cyklo¬ heksanu produkt topnieje w temperaturze 125— 127°C.Stosujac 9,0 g cyjanamidu sodowego analogicz¬ nym sposobem: z 30,4 g p- chlorku i 15,8 g chlorowodorku 2-chloroetylo-pro- pydoaminy otrzymuje sie l-ip-^-waleramidoetylo)- ^fenylosuMonylo]H2-iminoH3^propyloimidazolidyne o temperaturze topnienia 135—136^0; z 27,6 g p- i 19,8 g chlorowodorku 2-cliloroetylocykloheksylo- amliny otrzymuje sie l-<[p^(2-iptt,opianamidoeitylo)jfe- nylosullionylo]-2-iiminoH3-cyikloh^ o temperaturze topnienia 110—iir2°C, zawierajaca 1/2 mola wody krystalizacyjnej; z 29,0 g p-<24nityTamidoetylo)Hbenzenosuilifoclhlorku i 10,8 g chlorowodorku 2-dhloroetylocykloheksylo- amfiny otrzymujje sie 1 n[p-i(2-butyramidoetylo)-fe¬ nylosulifonylo]-2-imino- 3-cylkloheklsyloiiinidazolitiyne o temperaturze topnienia 14ft—150*0, zawierajaca 1'M mola wody krystalizacyjnej; z 3T5,y3 g p-,[2-(m-metoksybenzamido)-ety(lo]-benze- nosulfochlorku i 19,8 g chlorowodorku 2-chloroety- locykloheksyloaminy otrzymuje sie l-{p-[2H(m-nie- tOksylbenzaniiido)-etylo]-'fenylosulfonylo}-(2-iniino-3- -cykloheksyloimidazolidyne o temperaturze topnie¬ nia 106—16TFC; z 29,0 g p-i(2-ibutyramddoetylo)^benzenosuiLfochlorku i 12,7 g chlorowodorku 2^1oroetyldbutyloaiminy otrzymuje sie l-[p-<2Hbutyramildoeltylo)-jfenyliOSul- fonylo]-2-imlino-3-ibutyloimidazolidyne o tempera¬ turze topnienia 123^1;24flC; z 30,4 g p-i(2-waleramido-etylo)4enzenosultfocihlor- 12 ku i 17,2 g chlorowodorku 2-chloroetylo-butyloa- miny otrzymuje sie 1-[p-(2-(waleramidoetylo)-feny- losulifanylo]-2-imino-3-ibutyloimidazolidyne o tem¬ peraturze topnienia 13SfC. 5 Przyklad VI. Stosujac 9,0 g cyjanamidu so¬ dowego oraz 26,4 g p-i(2-acetamidoety,lo)-ibenzeno- sulfochlorku analogicznie jak w przykladzie V: z 20,0 g chlorowodorku ^-chloroetylo-l^-dwume- tylobutyloaminy otrzymuje sie l-[p-<2-acetamido- 10 etylo)-ifenylosulfonylo]-i2-imino-3 - (1,2-dwumetylolbu- tylo)-imidazoli|dyne o temperaturze topnienia 102— 104°C; z 22,8 g chlorowodorku 2'-chloroetylo-l-metylo- hepltyloaminy otrzymuje sie l-[jp-i(2-acetamidoety- 15 lo)-fenylosulifonylo]-2-dmino- 3- '(1-metyloheptylo)-i- mtidazolidyne o temperaturze .topnienia 715—78T!; z 14,4 g chlorowodorku 2-dhloroetyloetyloaminy otrzymuje sie l-[p-i(2-acetamido-etylo)-fenylosulfo- nyio]-i2-timino-i3i-etyloimidazoliidyne o temperaturze 20 topnienia 167-h168°C; z 13,0 g chlorowodorku 2-chloroetylometyloaminy otrzymujje sie 1-{p-(2-acetamido-etylo)-fenylosulfo- nylo]-2i-imiino-3-metyloiniidazolidyne o temperatu¬ rze topnienia nO^-ilTir^C; 25 z 20,6 g chlorowodorku 2-chloroetylobenzyloaminy otrzymuje sde l-[p-'(2-acetamli|do-etylo)-fenylosulfo- nyJLo]-2-imino-3^benzylotaidazolidyne o temperatu¬ rze topnienia 160M167°C; z 21,2 g chlorowodorku 2,-chloroetylo-i2-etylocyklo- 30 pentyloaminy otrzymuje sie il^|jpH(2-acetaniidoety- lo) -ifenylosulfonylo] -a-imino-a^-etylocykllopeinty- lio)-dmidazolidyne o temperaturze topnienia 127— 128°C. PL PL

Claims (3)

1. Zastrzezenia patentowe 1. Sposób wytwarzania nowych pochodnych p- -aniinoalkflobenzenosulfonarmidu o ogólnym wzo- 40 rze 1, w którym m oznacza liczbe 2 lub 3, Ri oznacza rodnik alkilowy zawierajacy co najwyzej 12 atomów wegla, rodnik alkenylowy zawierajacy 3M5 atomów wegla, rodnik cykloalkilowy lub cy- kloalkenyilowy zawieraljacy co najjwyzej 7 atomów 48 wegla lub rodnik fenyloalkilowy zawierajacy co najwyzej 9 atomów wegla, R2 oznacza atom wo¬ doru lub rodnik alkilowy zawierajacy co najiwy- zej 2 atomy wegila, R3 oznacza atom wodoru, rod¬ nik alkilowy lub dhloroatkilowy zawierajacy co 50 najwyzej 7 atomów wegla, rodniik alkenylowy za¬ wierajacy co najwyzej 5 atomów wegla, rodnik cykloalkilowy lub cykloalkenylowy zawierajacy co najwyzej 8 atomów wegla, rodnik fenyiowy lub fenyloalkilowy albo fenyloalkenylowy zawierajacy 55 co naijwyzej 10 atomów wegla, przy czym rodnik fenylowy wystepujacy jako podstawnik R3 lub wchodzacy w sklaid podstawnika R3 moze byc pod¬ stawiony 1—3 rodnikami, takimi jak atomy chlo¬ rowców o liczbie atomowej do 315, rodniki trójflu- 60 orometylowe, rodniki alkilowe zawierajace co naj¬ wyzej 4 atomy wegla, grupy wodorotlenowe, rod¬ niki alkoksylowe lub grupy alkilotio- zawierajace co najwyzej 2 atomy wegla a R4 oznacza atom wodoru lub grupe metylowa, oraz ich soli addy- w cyflnych z kwasami nieorganicznymi lub organicz-73360 13 nymi, znamienny tym, ze zwiazek o ogólnym wzorze 2, w którym symbole m, R2, R3 i R4 ma¬ ja wyzej podane znaczenie, kondenisuje sie i cy¬ klizuje ze zwiazkiem o ogólnym wzorze 3, w któ¬ rym Ri ma wyzej podane znaczenie, lub z pochod¬ na tego zwiazku z metalem alkalicznym lub z me¬ talem ziem alkalicznych a otrzymany produkt re¬ akcji ewentualnie przeksztalca sie w sól addycyjna z kwasem nieorganicznym lufo organicznym.

2. Sposób wedlug zastrz. 1, znamienny tym, ze reaktywny ester zwiazku o wzorze 5, w którym symbole m, R2, R3 i R4 maja znaczenie podane 14 w zastrz. 1, kondensuje sie i cyklizuje z cyjana¬ midem o ogólnym wzorze 3, w którym Rx ma znaczenie podane w zastrz. 1, a otrzymany zwiazek ewentualnie przeksztalca sie w sól addycyjna 5 z kwasem nieorganicznym lub organicznym.

3. Sposób wedlug zastrz. 1, znamienny tym, ze sól addycyjna o ogólnym wzorze 6, w którym symbole m, Ri, R2, R3 i R4 maja znaczenie po¬ dane w zastrz. 1, a Y oznacza atom chlorowca, Jo cyklizuje sie przez ogrzewanie a otrzymany zwia¬ zek ewentualnie przeksztalca sie w sól addycyjna z kwasem nieorganicznym lub organicznym.KI. 12q,6/03 73360 H,RS R3-C0-N-CmH2rn-Y S0t-N N-R, N-H Uzórl R3-C-KI-CmH2m^]Vs02-N' CHR, CH, UzórZ H—N—R, I ilzór 3 R3-C0-N-CmH2m^^-S0,Cl R< h/zóri H R. 1 I 2 0 R*-C-N HC CH C„,H2m-/ )^S02-N OH H Uzór5 R3—C-N-CmH2m ^—S02—M C=N Wzór 6 H I MKP C07c 143/76 I I HC CH Y © N —R, H H Krak. Zakl. Graficzne Nr 1, zam. 668/74 Cena 10 zl PL PL