Opis wzoru Przedmiotem wzoru uzytkowego jest sztuczna przyneta wedkarska sluzaca do zwabiania ryb, zwlaszcza drapieznych, majaca swoje zastosowanie w spinningowej metodzie polowu. Spinning to rodzaj sportowego i amatorskiego polowu ryb przy uzyciu wedki, kolowrotka i sztucz- nej przynety, polegajaca na naprzemiennym zarzucaniu jej i sciaganiu za pomoca wedziska i kolo- wrotka, w której stosuje sie sztuczne przynety wedkarskie najczesciej w postaci blystek obrotowych, ale takze miedzy innymi w formie: woblerów, twisterów i ripperów. Efektywnosc spinningowania wystepuje wtedy, gdy wedke zarzuca sie szybko, celnie i pewnie. Dobór odpowiedniej przynety, zwanej takze blystka uzalezniony jest od szeregu czynników, ta- kich jak glebokosc i przejrzystosc wody, szybkosci jej nurtu, aktualna pogoda, gatunek ryby, intensyw- nosc i specyfika ich zerowania. Wiekszosc prac badawczych, jakie sa prowadzone w celu ulepszenia metod polowu, koncentruje sie zwlaszcza wokól parametrów skrzydelka, bowiem jak uwaza sie powszechnie stanowi ono podsta- wowy element blystki obrotowej, zasadniczo decydujacy o jej typie, rozmiarze i charakterze pracy. Równie istotnym elementem sztucznej przynety wedkarskiej jest takze obciazenie, które determi- nuje odleglosc rzutu oraz glebokosc, na która sprowadzona zostaje przyneta. W stanie techniki znane jest zwlaszcza obciazanie blystek za pomoca ciezarków umieszczonych w przedniej czesci przynety, np. sztuczna przyneta wedkarska Mepps Lusox. Przykladem takiego rozwiazania moze byc takze zgloszenie polskiego wzoru uzytkowego o nr W16564, opisujacy blystke wedkarska w której obciaznik zamocowany jest na precie, w górnej czesci, w strefie przy oczku. W stanie techniki znane sa takze rozwiazania, w których obciazenie umiejscowione jest w róz- nych strefach blystki. Przykladowo, z amerykanskiego wynalazku o nr US 5327671 znana jest pionowa przyneta wed- karska zbudowana na sztywnym wsporniku z drutu, która posiada element plywajacy, zespól przedzarki, element obciazajacy i dolny element atraktora rozmieszczone kolejno od góry do dolu, odpowiednio na wsporniku z drutu. Wzgledna skutecznosc elementu wypornosciowego jest dobierana w powiazaniu z elementem obciazajacym i innymi elementami tak, ze przyneta spadajac przyjmuje pozycje pionowa. Inny amerykanski wynalazek o nr US 4099343 opisuje zas blystke w ksztalcie litery S, w której obciaznik moze przemieszczac sie osiowo na osi drutu, obejmujac jego koniec w ksztalcie litery U i utrzymujac na nim haczyk. Znane jest takze rosyjskie rozwiazanie o nr RU 2267919, stanowiace przynete obrotowa, posia- dajaca obciaznik polaczony z elementem nosnym, osadzone na elemencie nosnym obracajace sie skrzydelko, a takze korpus i haczyk. Obciaznik ma powierzchnie koncowa ulozona pod katem ostrym do osi elementu nosnego. Jak podkresla sie w literaturze przedmiotu, podstawa dobrej pracy blystki obrotowej jest wla- sciwa proporcja ciezaru korpusu i skrzydelka (np. Jacek Kolendowicz, Wedkarstwo spinningowe, Warszawa 2002). Jednakze, w wiekszosci znanych rozwiazan stosowane obciazenia sa niewystarczajace, bowiem posiadaja niska wage, która nie pozwala na daleki, zwlaszcza podczas wiatru rzut oraz uniemozliwia glebokie prowadzenie przynety w toni. Próba przeciwdzialania tym niekorzystnym zjawiskom sa blystki zwane przeciazonymi, gdzie kor- pus, umiejscowiony za skrzydelkiem, od strony haczyka jest celowo zbyt ciezki w stosunku do wielkosci i ciezaru skrzydelka, Blystki takie choc z powodzeniem wykorzystywane do szybkiego prowadzenia z pradem w wartkich i glebokich rzekach pstragowych, czy tez do powolnego prowadzenia pod prad sa kompletnie nieprzydatne w wodach stojacych. Wystepujacy w tym przypadku ponadmiarowy ciezar, który umiejscowiony jest za skrzydelkiem, znacznie utrudnia prace skrzydelka. Nalezy dodac ponadto, ze zastosowanie obciazenia tylko w przedniej strefie sztucznej przynety wedkarskiej bardzo czesto powoduje niepozadane zjawiska w postaci platania sie blystki w czasie rzutu (tzw. efekt koziolkowania) oraz skrecania sie zylki wedkarskiej podczas prowadzenia. Z kolei, w przypadku sztucznej przynety, w których ciezarek umiejscowiony jest w tylnej czesci, nie sa wolne od wad, poniewaz nie wykorzystuja potencjalu wytwarzanej sily nosnej skrzydelka, przy czym w przypadku obciazen zbyt lekkich skutkuje to nadmiernymi wibracjami blystki w strefie laczenia z zylka w trakcie prowadzenia Natomiast, w omówionych wyzej przeciazonych sztucznych przynetach wystepuje zbyt duze od- chylenie pomiedzy osia blystki a osia wirowania, co powoduje efekt w postaci utraty sily nosnej skrzy- delka i tym samym zaklócanie jego pracy, a nawet calkowite jej zatrzymanie. Zwazywszy na fakt, ze blystka obrotowa ma za zadanie imitowac poruszanie sie wabika w sposób jak najbardziej naturalny i stabilny, wymienione wyzej mankamenty powoduja, ze o efekcie takim nie moze byc mowy. Podczas prowadzonych przez Zglaszajacego prac badawczych zalozono, ze opracowywana sztuczna przyneta wedkarska powinna w maksymalnym stopniu wykorzystac sile nosna wytwa- rzana przez skrzydelko, co w praktyce oznacza równiez mozliwosc zastosowania obciazen aktual- nie nieosiagalnych. Zastosowanie zwiekszonego obciazenia mialo dac korzysc w zarzucaniu przynety na relatywnie wieksze odleglosci, a ponadto mozliwosc glebszego jej poprowadzenia w toni lowiska. Zalozono ponadto, ze mimo przyrostu obciazenia przyneta ma zachowywac sie stabilnie w locie, latwo startowac, a dzieki wyeliminowaniu ewentualnych odchylen pomiedzy osia blystki a osia wirowa- nia pracowac stabilnie. Wzór uzytkowy pozwolil na osiagniecie wszystkich powyzszych zalozen. Istota wzoru uzytkowego jest Sztuczna przyneta wedkarska, posiadajaca zakonczony oczkami drut, zaopatrzony w lozyskujace strzemiaczko, na którym umiejscowione jest wyprofilowane, obracajace sie podczas sciagania skrzydelko, charakteryzujaca sie tym, ze wyposazona jest w zamocowany na wspólnej osi drutu zespól obciazeniowy, skladajacy sie z pary ciezarków, gdzie ciezarek przedni umiejscowiony jest w strefie przedniej, pomiedzy przednim oczkiem montazowym a lozyskujacym strze- miaczkiem, zas ciezarek tylny usytuowany jest w strefie tylnej pomiedzy lozyskujacym strzemiaczkiem a tylnym oczkiem montazowym, jednoczesnie w strefie tylnej, pomiedzy ciezarkiem tylnym a lozyskuja- cym strzemiaczkiem znajduja sie elementy robocze. Korzystnie, waga ciezarka przedniego jest mniejsza od wagi ciezarka tylnego. Korzystnie, waga ciezarka przedniego stanowi do 95% wagi ciezarka tylnego. Korzystnie, ciezarek przedni oraz ciezarek tylny posiadaja w przekroju poprzecznym ksztalt zbli- zony do owalnego. Wzór uzytkowy zostal blizej zaprezentowany na rysunku, na którym Fig. 1 prezentuje sztuczna przynete wedkarska w widoku z boku, fig. 2 ujmuje ja podczas rzutu, zas fig ujawnia dla celów porów- nawczych przynete znana ze stanu techniki. Sztuczna przyneta wedkarska posiada drut 1, na którego przodzie znajduje sie sluzace do za- mocowania zylki wedkarskiej 7 przednie oczko montazowe 3, zas na koncu umiejscowione jest tylne oczko montazowe 5, pozwalajace z kolei na zamontowanie kotwiczki 8. Wspólna os drutu 1 zaopa- trzona jest w zespól obciazeniowy 2, skladajacy sie z ciezarka przedniego 2a oraz ciezarka tyl- nego 2b. Ciezarek przedni 2a umiejscowiony jest w strefie przedniej P, pomiedzy przednim oczkiem montazowym 3 a lozyskujacym strzemiaczkiem 4, zas ciezarek tylny 2b usytuowany jest w strefie tylnej T pomiedzy lozyskujacym strzemiaczkiem 4 a tylnym oczkiem montazowym 5. W strefie tylnej T, pomiedzy ciezarkiem tylnym 2b a lozyskujacym strzemiaczkiem 4 umiejscowione sa takze elementy robocze 6 w postaci koralików. Strzemiaczko 4 posiada ceche lozyskujaca, laczac wyprofilowane i obracajace sie podczas sciagania zylki wedkarskiej 7 skrzydelko 9. Ciezarek przedni 2a oraz cieza- rek tylny 2b posiadaja owalny ksztalt. Fig. 2 prezentuje sztuczna przynete wedkarska podczas rzutu. Zaznaczono os blystki X oraz os wirowania Y, które zblizone sa do siebie. Do przedniego oczka montazowego 3 zamocowana jest zylka 7. Widac takze ciezarek przedni 2a oraz drut 1, za którym lozyskujace strzemiaczko 4 utrzymuje skrzydelko 9. Do tylnego oczka montazowego 5 zamocowana jest kotwiczka 8. Znajdujacy sie na wspól- nej osi drutu ciezarek tylny nie jest widoczny, poniewaz w calosci zostal zasloniety przez skrzydelko 9. Dla celów porównawczych na fig. 3 ujeto znana przynete oraz os blystki X i os wirowania Y. Obie osie sa od siebie istotnie oddalone. W efekcie prac badawczych przeprowadzonych przez Zglaszajacego w latach 2020–2021 stwier- dzono, ze najbardziej korzystnym rozwiazaniem bedzie zastosowanie na wspólnej osi drutu zespolu obciazeniowego, skladajacego sie z pary ciezarków, gdzie ciezarek przedni umiejscowiony jest w strefie przedniej, zas ciezarek tylny w strefie tylnej. Ponadto korzystnie jest, jesli waga ciezarka przedniego bedzie mniejsza od wagi ciezarka tylnego. W efekcie badan potwierdzono, ze taka budowa pozwala na praktycznie calkowite wyeliminowa- nie odchylen pomiedzy osia blystki a osia wirowania podczas rzutu, a tym samym ustabilizowanie wiro- wania skrzydelka poprzez eliminacje z jego pracy zaklócen, czyli tzw. poprzecznego „bicia", które widac na fig. 3 w znanej przynecie. Zastosowane obciazenie z przodu eliminuje zjawisko nadmiernego opadania (posiadajacej cie- zarek tylny) tylnej czesci przynety. Ponadto, ciezarek umiejscowiony w przedniej czesci przynety w sposób pozadany podtrzymuje sile nosna wytwarzana przez wirujace skrzydelko oraz nawijana na kolowrotek zylke. W efekcie osiaga sie bardzo stabilna prace przynety, mozliwosc bardzo wolnego jej prowadzenia w wodzie, co dodatkowo wzmacnia efekt wabiacy. Zastosowane we wzorze uzytkowym obciazenie w postaci zespolu obciazeniowego posiada wieksza wage niz ciezarki w wiekszosci produkowanych obecnie wytworów. Dzieki temu uzyskuje sie odpowiednio daleki rzut, co szczególnie zdaje egzamin podczas silnego wiatru, specyfice lowiska oraz okreslonego gatunku ryby. Obciazona dwoma ciezarkami blystka wedlug wzoru uzytkowego zapewnia mozliwosc glebszego prowadzenia jej w toni, daje gwarancje natychmiastowego startu przynety, bez potrzeby szarpania ze- stawem wedki w celu rozpoczecia ruchu skrzydelka oraz gwarantuje wyeliminowanie niekorzystnego zjawiska skrecania sie zylki, które spotyka sie w znanych wytworach. Korzystnie jest, gdy waga ciezarka przedniego stanowi do 95% wagi ciezarka tylnego. Proporcja ta uzalezniona jest od rodzaju skrzydelka. Najwieksze zaklócenia swojej pracy wytwarzaja skrzydelka duze, owalne i plaskie. W tym przypadku waga ciezarka przedniego powinna byc bardziej zblizona do 95% wagi ciezarka tylnego. Zastosowanie w rozwiazaniu podzielonego na dwa ciezarki zespolu obciazeniowego, który jak wspomniano powyzej posiada calkowita wage wieksza niz w wiekszosci znanych blystek uzyskuje sie stabilna prace przynety oraz eliminacje wad blystek przeciazonych. Sztuczna przyneta wedkarska wedlug wzoru uzytkowego znajdzie swoje zastosowanie w spin- ningowej metodzie polowu, zwlaszcza ryb drapieznych, m.in. takich jak trocie, pstragi, sandacze, szczu- paki, okonie i sumy, zarówno w wodach wartkich, jak i stojacych. PL PL PL PL PL PL PL PL PL PL