Opis wzoru Przedmiotem wzoru użytkowego jest antena przeznaczona do układu lokalizującego wyładowania atmosferyczne. Antena posiada zastosowanie we wszelkich układach wykrywających wyładowania atmosferyczne w zakresie fal krótkich. Antenami najbardziej podobnymi konstrukcyjnie są anteny magnetyczne typu ferrytowego. Anteny te składają się z pręta ferrytowego, na którym owinięte są zwoje drutu pokrytego jedwabiem lub emalią. Pręt ferrytowy jest to magnetyczny element indukcyjny wykonany z materiałów ferrytowych o dużej przenikalności magnetycznej. Anteny ferrytowe umieszczane są prostopadle do padających fal, co pozwala na maksymalne wykorzystanie właściwości anteny. Zwoje nawinięte na pręt ferrytowy określane są mianem solenoidu, a ich liczba wacha się od 10 do 100 tysięcy (jest to optymalna ilość zwojów pozwalająca bardzo dobrze odbierać fale krótkie). Znaczenie ma również długość pręta ferrytowego najlepiej, jeśli nie przekracza ona pięćdziesięciokrotności przekroju pręta, z którego został on wykonany. Po przekroczeniu tej bariery właściwości anteny nie ulegają poprawie, a wręcz mogą się pogorszyć. Celem wzoru użytkowego było stworzenie anteny zewnętrznej typu ferrytowego poprawiającej odbiór fal krótkich poprzez zmianę pola magnetycznego wytwarzanego w momencie wyładowania atmosferycznego. Podstawowym założeniem było opracowanie anteny pozwalającej na lepsze i bardziej efektywne odbieranie fal elektromagnetycznych rozchodzących się w atmosferze podczas wyładowań atmosferycznych. Według wzoru użytkowego antena do układu lokalizującego wyładowania atmosferyczne posiada trzy pręty ferrytowe ustawione zgodnie z osiami współrzędnych sferycznych, na których umieszczone są cewki ze zwojami, a do prętów ferrytowych dołączono druty metalowe. Każdy pręt ferrytowy mocowany jest za pomocą opasek zaciskowych do metalowego łącznika a ten skręcany jest z elementem mocującym. Fale krótkie odbijane przez jonosferę i wychwytywane dzięki antenie mogą być lokalizowane z odległości około 2000 km. Kilka takich anten połączonych ze sobą pozwoli na dokładniejszą lokalizację wyładowania Dodatkowo doczepiony drut metalowy do każdego pręta ferrytowego poprawia zakres LF (Low Frequency). Antena jest składana z części, co pozwoli na łatwy demontaż i przewiezienie jej. Po złożeniu nie będzie zajmowała zbyt dużo przestrzeni. Przedmiot wzoru użytkowego pokazany jest na rysunku, na którym fig. 1 pokazuje antenę w schemacie ogólnym. Antena do układu lokalizującego wyładowania atmosferyczne składa się z trzech prętów ferrytowych i ustawionych przestrzennie pod kątem 90 stopni o długości 1 m i średnicy 2 cm, na których umieszczone są cewki 2 o liczbie zwojów w zakresie 10-100 tysięcy. Do prętów ferrytowych 1 dołączono druty metalowe 3 o długości 0,5 m i średnicy 2 mm poprawiające właściwości anteny. Pręty ferrytowe 1 mocowane są za pomocą opasek zaciskowych 4 do metalowego łącznika 5 pokrytego plastikiem o średnicy 0,3 m. Do łącznika doprowadzono element mocujący 6 zakończony metalowym stożkiem pozwalającym na montaż anteny w miękkim podłożu. Antena składa się z trzech identycznych pod względem właściwości i wykonania prętów ferrytowych ustawionych pod odpowiednimi kątami tak, aby można było odbierać fale w przestrzeni trójwymiarowej (atmosfera) bez konieczności fizycznej zmiany ustawienia anteny. Środki solenoidu (cewki) pokrywają się ze środkiem pręta ferrytowego, gdyż poprawia to czułość anteny i dobroć obwodu rezonansowego. Ilość zwoi nawiniętych na pręt ferrytowy jest w granicach od 10 do 100. Indukcyjność anteny będzie poprawiana poprzez dowijanie lub odwijanie zwojów cewki w zależności od miejsca jej ulokowania. Antena zawieszana będzie na wysokości około 1 m. Zastrzeżenie ochronne Antena do układu lokalizującego wyładowania atmosferyczne składająca się z prętów ferrytowych z nawiniętymi solenoidami, znamienna tym, że ma trzy pręty ferrytowe (1) ustawione zgodnie z osiami współrzędnych sferycznych, na których umieszczone są cewki (2) ze zwojami, a do prętów ferrytowych (1) dołączono druty metalowe (3), przy czym każdy pręt ferrytowy (I) mocowany jest za pomocą opasek zaciskowych (4) do metalowego łącznika (5) a ten skręcany jest z elementem mocującym (6).