PL3558B1 - Uklad odbiorczy radjotelegraficzny. - Google Patents

Description

Wynalazek niniejszy dotyczy systemów odbiorczych raidjotelegralficzinych w szcze¬ gólnosci zais urzadzenia anteny odbiorczej, J&dno z majdam wynalazku polegla na u- rzadzeniu anteny odbiorczej, która stano¬ wilaby srodek skuteczny do odbierania sy¬ gnalów radjtotelegrafitoznych z zadanegp kierunku za zasadniczem wylaczeniem sy¬ gnalów nadchodzacych z wlszelkiegó innego kierunku. Inne zadanie wynalazku zawie¬ ra sile w urzadzeniu anteny, która, aczkol- wiek nie wrazliwa na czestotliwosc fal sy¬ gnalów nadchodzacych, bylaby jednak mozliwie selekcyjna wzgledem tych faL Jeszcze innym celem wynalazku jest uzy¬ skanie anteny odbiorczej, dajacej bardziej korzystny stosunek fal bladzacych, anizeli anteny uzywane dotychczaisi dlo celów od¬ biorczych.Przy praktycznjem wykonaniu wyna¬ lazku poslugujemy sie dluga pozioma an¬ tena odbiorcza, w ksztalcie np* petlicy lub przewodnika z dowolnemi polaczeniami na koncach, najwllasciiwliej biegnacemi w przy¬ blizeniu równolegle do kierunku przesyla¬ nia sygjnalów. Antena ta! jest zbudowana w taki spoisób, iz fale elektryczne o czesto¬ tliwosci sygnalów przenosza sie z -szybko- scia mozliwie zblizona do szybkosci, z jaka fale sygnalowi w przestrzeni przenosza sie wzdluz linji. W zalozeniu, iz antena jest umieszczona równolegle do kierunku prze- nosizeniai sie fal sygjnallowych, bedzie to szybkosc swiiiatJki Gdyby fale elektryczne przeplywaly wpoprzek anteny z ta sama szybkoscia, z jaka fale sygnalów bitegna w kiierunfcu jego dlugosci,, wówczas prady sy¬ gnalowe wizmiecome w antenie bylyby nader^slabe u fegnca ^i^egp stacji przesylaja¬ cej i, stoppiowo wzrastajac wzdluz anteny, v osiagalyby "v--?^H|SirfLic3|$^: --.^ axKaIkisryiixiiaiLKid^ t^i kp£ca baindziejvodida)lottfego od sfc^PJi przesyla¬ jacej.W razie jesli pojemnosc wlasna i saimo- indukcja anteny nie wystarczaja, by nadac fali elektrycznej zadana szybkosc, jakiej wymaga czestotliwosc drgan sygnalu, mozr na zmienic stale charakterystyczne anteny w ten sposób, azeby juzy$kalc zadana szyb? kosc fali danej czestotliwosci drgan. W pewnych przypadkach szybkosc taka moze stac sie rówtna szybkosci swiatla, podbzas gdy w innych bedzie sie od niej róznila, jak to dokladniej wyjasnimy ponizej. No¬ we cechy, jakiemi odznacza sie wynalazek, sa wyszczególnione w zalaczonych zastrze¬ zeniach. Sam wynjajlazek jednak, tak pod wzgledem konstrukcyjnym, jak i metod manipulacyjnych, lacznie ze srodkami, slu- zaoemi do osiagniecia pewnych celów, wy¬ jasnia pogladowo ponizisizy opis oraiz za¬ laczony rysunek, na którym fig. 1 przed¬ stawia schematycznie jeden ze srpdków praktycznego wykonania wynalazku, z za¬ stosowaniem dlugiego poziomego przewod¬ nika uziemionego na obu koncach, fijg. 2 — o^roiane tegoz paA postacia wydluzonej petlicy, fig. 3 — krzywe typowe, ilustruja¬ ce zmiany naprezenia sygnalu wzdluz an¬ teny, fig. 4 i 5 — niektóre spospjby, dajace moznosc regulowania szybkosci1 fali w przy¬ padku dlugfch anten, fig. 6—petlice wydlu¬ zona wjelozwojowa, jako jedlen ze srodków praktycznego wykonania wynalazku, fig. 7 i 8 — sposoby regulowania) szybkosci fal w przypaldku petlic, fig. 9 i 10 — dwk z posanód wielu sposobów, dajacych moznosc laczenia Sizeregów petlic celem osiagniecia skutków jakie daje jedna dluga antena, W ukladach przedlstawilonych na fig. 9 i 10, mozna zastosowac dla regulowania szybko¬ sci fali kondensatory lub siamuotndukcje badz wlaczone szeregowo, badz odgalezio¬ na F$g. 11 podaje sposób odmiennego re¬ gulowania fali, wreszcie fig- 12 i 13 — u- rgadzeniie, jakiem sie poslugujemy, gdy sta¬ cja odbio^czia nie jest umiesziczonai na linji dlugiej anteny.Ponizszy opis wynalazku poprzestalje na rozpatrzeniu zjawisk, zachodzacych w dlu¬ giej poziomej antenie typu wskazanego na fig, 1, celem jaknajprostszego wylozenia zasald. Rzecz prosta,, ze te same zjawiska powtórza sie na wydluzonych petlicach i ze podane tuttaj wyiasnienia ogólne stosuja sie równiez i do tego przypadku.Rozpatrzmy poczatkowo zwykla ante¬ ne odbiptreza pozioma 1 iskierowana na sta¬ cji odbiorczej 4 od strony stacji nadawczej 6, z której nadcbod'za sygnaly. Czynnosc przyjmowania! sygnalów przez podobna an¬ tene moze byc wyjasniona w sposób naste¬ pujacy. Przypuscmy, iz fale sygnalowe nadplywaja ze staicji 6 w kierunku anteny, az na koncu 2 tejze powstanie slaby prad, który biegnije na podobienstwo fali wzdluz anteny ku koncowi 3. Jesli szybkosc tego slabego pradu fali w antenie równa sie szybkosci biegnacej w przestrzeni fali sy¬ gnalowej, prad — falal bedzie sie Wzmagal w miare zblizania sie do konca 3 przez nie¬ ustanne pochlanianie drobnego dodatkowe¬ go przyrostu energji z fal eteru, poniewaz dwie przebiegajace Wzdluz fale pozostalja - Wzgledem siebie w fazie. Z rozwazania te¬ go wynika, ze jesli antena posiada takie sta¬ le charakterystyczne, przy których prad— fala biegnie z ta sama szybkoscia, co i fala eteru, wówczas im dluzsza jest antena, tern wiekszy bedzie prad odbiorczy. Istnieje jednak oczywiscie pewna dlugosc maksy¬ malna, poza która nic sie nie zyskuje wskutek strat w antenie, ale im mniejsze sa straty, tern wieksza dlugosc mozna z korzyscia nadac antenie. Nawet jesli przy^ jac straty w linji za równe zeru, to i wów- czais dlugosc krancowa osiagnie sie wtedy, kiedy wynikiem jej zwiekszenia nie bedzie dalsze wzrastanie natezenia sygnalu, ponie¬ waz fale w antenie osiagna ostatecasw am-plltude równa amplitudzie fial eteru, i j. otrzymywaina energja bedzie równowazona przez prtomafedifótoaanite aitobeny. Warunek ten mozna nazwac „nasyceniem". Jesli wsizakze szybkosc pradu fali w antenie róz¬ ni' sie od szybkosci Mi eteru, wówczas na pewnej przestrzeni! dwie; fale beda siie do¬ dawaly, lecz wreszcie nastapi taki nucmemt,, iz jedna z fail o tyle wyprzedzi druga, iz obie znajda sie w1 przeciwienstwie faz, Na- stajpij wówczas interferencja i wartosc pra¬ du—fali spadnie do zera, poczern wyruszy niofwia fala i bedzfe wzrastala. W tych wa¬ runkach natezenie sygnalu, jaki otrzyma przyrzad odbiorczy, umieszczony na koncu 2 anteny, bedzie slabe, lecz przy przesu¬ waniu -przyrzadu odbiorczego wzdluz an¬ teny w kierunku biegu fal, natezenie to be¬ dzie stopniowo wzrastalo do maxiimium, na¬ stepnie pocznie sliabnac az do miniimium^ azeby nastepnie znowu wzrosnac do po¬ wtórnego maximum, a tem samem w przy¬ blizeniu do natezenia pierwszego. Odle¬ glosc licziona wizdluz anteny pomiedlzy ma- ximum a minimum bedzie zalezna od róz¬ nicy szybkosci fali elektrycznej w antenie i fali eteru otaczajacej pierwsza w prze¬ strzeni Jesli sizybkosci róznia sie bardzo mialo, to z korzyscia mozna zastosowac dlu¬ ga antene odbiorcza, lecz jesli róznica po¬ miedzy temi szybkosciaimil jest znaczna, to nie bedzie korzystnem uzycie anteny dluz¬ szej niz podlaje pierwsze maximuim, dla za¬ danej czestotliwosci drgan sygnalu.Fig. 3 ilustruje zmiany natezenia pradu w antenie w opisanych dwu róznych wa- rrunkaich dzialania. Na figurze tej rzedne oznaczaja natezenie isygnailu, zas odciete odleglosci wzdluz anteny. Krzywia B wska¬ zuje wzrost natezenia pradu wzdluz ante¬ ny w przypadku jednakowej szybkosci pradu-faili w antenie i faili eteru. Wskazuje ona, iz prad poczatkowy wzrasta nader szybko wzdluz anteny, nastepnie wolniej Wskutek nasycenia i strat w linji. Przyj¬ muje siie, iz odleglosc, jaka przedstawila ta ktfzywak stenowi maks^tmailraa dlugosc an¬ teny, dajacej siie z korzyscia ztatstostywtó i wynoszaca wielokirotria dlugosc fali Krzy¬ wa C przedstawial zmiane natezenia pradu wzdluz anteny w przypadku, kiedy szyb¬ kosci ipradu-fali i taili eteru sa rózne, Tutaj prad wzraista dlo maximumi w punkcie D, nastepnie spada w punkcie E do minimum, osiaga drugi- maxitrnumj w punkcie F i zno¬ wu1 spada do minimum w punkcie G. Po¬ niewaz dwa te punkty maksymalne posia¬ daja prawie jedna i ta sama wartosc, rze¬ cza jest przeto jasna, iz dla stosunku szyb¬ kosci przyjetego dla krzywej C nic sie nie zyska w natezeniu sygnalu, stosujac dlu¬ gosc anteny wieksza, niz przedstawia odle¬ glosc A—D. Krzywia H przedstawia zmia¬ ny natezenia pradu wzdluz anteny w in¬ nym przypadku, [przy róznych szybkosciach fal pradu i eteru. Tutaj maksymalna war¬ tosc pradu jest osiagnieta w punkcie / zas wartosc minimalna w koncu anteny. W wie¬ lu stosowanych dotad dlugich antenach u- zywano drutu izolowanego gutaperka, za¬ kopanego w ziemie, zamurziooegt* do wody lub umieszczonego na powierzchni ziemi- Takie typy konstrukcyjne daja mniejsza szybkosc i wiekszie tlumienie, i oba te czyn¬ niki ograniczaja dlugosc anteny korzystnie uzyta, przyczem zaobserwowano przy do¬ swiadczeniach, iz najwlasciwsza dlugosc wynosi okolo Vs dlugosci faili (fal eteru).Jakoi warunki niezbedne do zapewnienia korzystnego stosowania dlugich ianten sa: duze sizybkoisci i slabe tlumienie. W falach sygnalowych, biegnacych w kierunku prze¬ ciwnym, prady beda wzrastaly w: taki sam sposób. Jesli fale te zostaja odbite w kon¬ cu 2 (Kg. 1), wówczas powracaja do 3 i dzii|alaja na przyrzad odbiorczy,, nadajac antenie wliasmiostiii dwukierunkowe. Azeby uniknac tego odbicia;, mozna uiziemic koniec 2 poprzez opór bezindukcyjny 5 o wartosci równej lub przyblizoneij do falowego oporu pozornego anteny,, wynoszacego V —L — 3 —gdzie Z i C oznaczaja siajmioiiinidukicje i po^ jemntosc ajntoniy ma jeidnositke dlugosci. Za¬ stosowanie jakiegokolwiek srodka, znpiSiza- cego odbicie od dolnegjo konca aniteny, na¬ daje tejze wybitne iwtllasmjoistoii jednolkienui- krawosci i wysokiej selekcyjnosci wlzgledem sygnalów nadchodzacych z jednego kierun¬ ku,, z wylaczeniem noeitylko sygnalów z in¬ nych kierunków!, lecz ró/winiez impulsów statycznych, auadchodizajcych z wjsjzelkich itonych kierunków. Im wieiksza jesit dlugosc anteny w porównaniu z dlugoscia fali sy¬ gnalowej, tem ostrzej wysitepuje wlasnosc kijetriunkowa anteny.Opór dllawilkowy 5 na fig. 1 miozna za¬ stapic zespolem x)idibd)oiriozym o oporze po¬ zornym równowaznym, bez isizikody dla uzy- teczniosci lub dlai wlaismosici jednokierunko¬ wych anteny* jednak wl zatsittosowajniu z cb- W|odem odbiorczym 4. Jesli ten ostatni po¬ siada równiez opór pozorny w przyblize¬ niu równy pozornemu oporowi falowemu anteny, wówczas obwód odbiorczy, umie¬ szczony nai koncu 2, bedzie otrzymywial je¬ dynie tylko sygnaly nadchodzace wl kie¬ runku 5—2 lub w kierunku przeciwnym do sygnalów otrzymywanych przez obwód od¬ biorczy 4. W ten sposób dluga antena moze obslugiwac dwie stacje odbiorcze dla sy¬ gnalów nadchodzacych z dwóch przeciw¬ nych kierunków i taki podwójny uzytek an¬ teny bynajmniej nie zmniejsza jej wydaj¬ nosci. W rzeczywistosci dla wyzyskania maksimum wydajnosci obwody odbiorcze winnyby posiadac skuteczny opór pozorny równy pozornemu oporowi! falowemu anteny* W zgodzie z rozwazeniami teoretyczne- mi* gdyby amitena byla swobodnie zawieszo¬ na a powierzchnia ziemi przedstawiala pla-i szczyzme równolegla,, doskonale przewo¬ dzaca, wówczas prad—fala przechodizilby przez przewodnik anteny z szybkoscia rów¬ na szybkosci swiatla. W praktyce warunek ten teoretyczny moze byc trudny do uzy¬ skania ze wzgledu na opór ziemi oraiz po¬ trzebe podtrzymania anteny zapdmcca pod¬ pór.Dzialanie tych ostatnich* moze sie wy- .razic przez dodanie linji pojemnosci odga¬ lezionej bez wywolania jakiejkolwiek zmia¬ ny wyrównawczej w innych stalych lirojach.Dzialanie nadimilaru pojemnosci odgalezio- nej mozna zobojetnic, w przypadku fal cia¬ glych o szczególnej czestotliwosci drgan, za- pomoca samoindukcji odgalezionych, wla¬ czonych w niewielkich odstepach pomiedzy amtena a ziemia. Równiez dzialanie nadmia¬ ru pojemnosci odgalezionej, obnizajace szybkosc rozchodzenia sie fal, moze byc wy¬ równane przez wlaczenie kondensatorów w szereg z przewodnikami1 linji, wskutek cze¬ go zostanie zobojetniona czesc samoiniduk- cji szeregowych i wzrosnie szybkosc fali.Takie samcindukcje odgalezione lub pola¬ czone w szereg kondensatory mozmaj siloso¬ wac nazem w dostatecznie bliskiem pola¬ czeniu (wl kazdymi razie na odleglosci nie wiekszej qd dlug|oscii fali),,, dlai poddania! o- trzymywanej czestoltlKwlosrf dfrgan badz dzialaniu odgalezionej samjoinidukcji, badz tez dzialaniu pojemmosci szeregowej-Przez dobranie odipowieidnich wartosci dla samo- imdlufccji i kondensatorów moznai uczynic szybkosc fali, dla linji o falach ciaglych i jakiejkolwiek okreslonej czestotliwosci rów¬ na lu)b wieksza od szybkosci swiatla.Dla fal ciaglych sinusoidalnych szyb¬ kosc pozorna rozchodzenia sie bedzie wiek¬ sza niz szybkosc swiatla dla czestotliwosci mniejszych w porówinamiu z czestotliwoscia¬ mi, dla jakich linja zostala przystosowana, i bedzie mniejsza, anizeli szybkosc swiatla dla sygnalów posiadajacych czestotliwosc wieksza, niz te„ dla jakich jest przeznaczo¬ na linja.Odmiana sposobu poprawienia szybko¬ sci fali w dlugiej antenie polega na wpro¬ wadzeniu w odpowiednim odsitepie petlic sztucznej linji, których dzialanie wyrazi sie badz w opóznieniu, badz w przyspieszeniu fazy fali. W ten sposób wlaczenie petlicy,zawierajacej kondensatory polfcyaztoine w szereg, tudziez odgaleziane samoindukcje, wywra tein saim skutek, co przesuniecie naprzód1 fazy lub zwiekszenia przecietnej szybkosci fali w antenie, jako calosci, pod¬ czas gdy wlaczenie petlic;, zawierajacych samodndukicje szeregowe 9 oraz odgalezio¬ ne konidemisialtory 10, jak wskazuje fig. 11, spowoduje zwloke lmb obnizenie sizybkosci fali w antenie. Dla fal ciaglych wprowadze¬ nie na skutek petlicy zwlekl, o dlugosci co¬ kolwiek mniejszej niz dlugosc jednej fali, wywrze przez opóznienie falzy fali o wartosc icickolwiek mniejsza od jednego obiegu bocz¬ nego dzialanie równoznaczne z przesu¬ nieciem naprzód fazy lub ze zwiekszemiem szybkosci fali, podczas gdy dla wysokich impulsów luib bardzo tlumionych fal dzia¬ lanie wyrtajzi sie w rozbiciu wynikajjacego w antenie zaburzenia na kilka stosunkowo slabych impulsów.Lituje siztuczne lub petlice, w rodzaju opisanych, moga byc uzyte bez, wiywolasnia powaznych strat wskutek odbicia w ante¬ nie, badz dobierajac petlice jednakowe i dostatecznie zblizajac je jedna do drugiej, przyczem same petlice sa krótkie, badz opi¬ sujac linje sztuczne w taki sposób, azeby ich falowy opór pozorny byl równy pozor¬ nemu oponowi falowemu w niedostosowa¬ nej antenie.Opisane powyzej metody regulowania szybkosci dlaija rózne sizybkoisci dla róz¬ nych czestotliwosci drgan. Pozwala to o- przec selekcyjnosc na czestotliwosci, w po¬ laczeniu z selekcyjnoscia kierunkowa an¬ teny, Np., powracajac do krzywych z fig. 3, przeszkadzajaca stacja wysylajaca mo¬ glaby znajdowac sie na linji prostej ze sta- cja (przesylajaca, której sygnaly chcieliby¬ smy otrzymywac. W zalozeniu, ze dlugosc fali sygnalu przesylanego z tej stacji prze¬ szkadzaj acejj rózni1 sie od dlugosci fali sy¬ gnalów przejmowanych, do których przy¬ stosowana jest antena, szybkosc ich fal w antenie mozna uczynic taika, azeby róznila sie od szybkosci w przestrzeni o ilosc, wpro¬ wadzajaca wezel, jak to Wskazuja punkty E lub G krzywej (fig. 3) w miejscu umie¬ szczenia przyrzadu odbiorczego. Skoro to nastapi, wówczas stacja przeszkajdzajaca nie wywrze zasajdniczo dzialania na przyrzad odbiorczy. W innych warunkach,, w zaloze¬ niu, ze dwa) prady w antenie, pochodzace z dwóch stacji na linji, sa przedstawione zapomeca krzywych C i H (fig. 3) mozna otrzymac sygnaly ze stacji H, umieszcza¬ jac aparajt odbiorczy w punkcie 1, gdzie prad ten jest duzy, zas prad krzywej C— minimalny.Gdyby pojemnosc wlasna i samioinduk- cija anteny posiadlaly zajsadnicza wlartosc niezbedna dla uczynienia szybkosci roz^ chodizenia sie fal w antenie równa szybko¬ sci swiatla, antena taka pcsiiaidalaiby jedna i te sama szybkosc fali dla Wszysitkich cze¬ stotliwosci i jakkolwiek wykazywaliaby po¬ zadane wlasnosci kierunkowe, nie bylaby selekcyjna dla czystosci drgan, W tych oko¬ licznosciach bedzie pozadane wlaczenie sze¬ regowe samoindukcji 7 (fig. 3), które same obniza (Szybkosc fali w antenie, tudziez zo¬ bojetnienie dzialania tych samoiindukcji, dla danej czestotliwosci przez wlaczenie szeregowe kondensatorów 8.W pewnych rajzach moze byc równiez korzystaem, dla dlalsziego zaostrzenia! aelek- cyjnosdi czestotliwosci drgan linji, zastoso¬ wanie pojemnosci 11 wlaczonej w odgale¬ zienie,, jako srodka obnizajacego szybkosc fali, craiz zobojetnianie ich dzialania doda¬ niem równiez w oidgalezieniu samoinidukcji 12, jak wskaiztuje fig. 5. W tym wypadku antena bedzie dzialala wylacznie jako linja przysylajacai przy zadanej czestotliwosci dhrgan, podczas gdy przy wszysitkich czesto¬ tliwosciach nizszych liinja stalje sie analo¬ giczna w swem dzialaniu do .gestego filtra luJb wzietej jlako catosc linji sztucznej, za¬ wierajacej kondensatory sizeregowe oraz saimoindukcije odgalezione, zas przy wszyst¬ kich czestotliwosciach dlrgan wyzszych po^ — 5 —nad ^ygnasotura, Ikja staje &ia w przejawach sAvych ajaaiogiczaia do rzadkiego filtra lub wzietej w calosci' Ktoji sztucznej, zawiera¬ jacej samoinidlufcc^ szeregowe oraz odga¬ leziane koi&denjsiaitory.Dzialanie fiftfrujace naisitirojonej amitray podaje sposoby wyidzfelaoia niepozadanych sygnirfdwi luib zaklócen o dlugosci Mi, róz¬ niacej' sie od dltagostei fali zajdanego sygna¬ lu. Geehai ta jest iiaifeizna cid nalezytej budo¬ wy i wymiarów? sas^acAnai^dkicp oraz konden¬ satorów, zgojdttóe zluistófonemi zasadami Mozna osiagnac dbaajltóe^równowazne, sto¬ sujac ma stacji odbioirczej filtr.Inna ofekawaj wliajsnoscanteny tego ty¬ pu istamowi d^ziateittiie jej na wyregulowanie fal bladzacych. Rozpatrzmy antene typu, normalnie malo wrazliwego, np. drut izolo¬ wany gutaperka ldb zelazny,, lecz który za- pomeca kondensatorów szeregowych uwrar zliwiomo na okreslona czestotliwosc drgtó.Dla impulsów statycznych urwistej fali? czkk lowej dzialanie kcndensiaitorów szerego- wych wyrazi' sie praktycznie jako zero opo¬ ru pozornego i rozchodzenia sie impulsów statycznych wzdluz linji odbywac sie be¬ dzie z ich zwykla niewielka szybkoscia.Podobniez; gdyby do zwiekszenia wra¬ zliwosci uzyc samoindukcji odgalezionych, wówidzas moglyby one dzialac jako opery pozorne nieskonczenie wielkie, lecz dla im¬ pulsów statycznych, i fale statyczne rozcho dzilyby sie ze zwykla niewielka sizybkoscia liiriji. Oznaczai to, iz prad statyczny w an¬ tenie bedzie naprzemian wzrastal, nastep¬ nie malal wskutek interferencji z faila sta¬ tyczna w eterze i jesli zdarzy sie pewna szczególna rzeczywista czestotliwosc drgan w tej fali, zaklócajaca dzialanie czynnego obwodu odbAoirozego, to mozliwem jest u- miescic dla niej przyrzad odbiorczy w miej- scal wezla interferencyjnego. Poniewaz sy¬ gnal jesft fala, ciagla, bedzie przeto wiztraisital do znacznej wartosci, która osiagpifc w punk¬ cie, obranym na przyrzad odbiorczy.Dla uzyskania dobrych wyników nie jest konieczney aby aratónai typu opisanego bie¬ gla równolegle do kierunku odbieranych fal, aczkolwiek przyblizona równoleglosc jest bardzo korzystna. Jesli kierunek dro¬ gi fal w przestrzeni tworzy z antena kat 0 to punkt przeciecia sie fadi czolowej z an¬ tena (ifc j. punkt o najwiekszym chwilowym potencjale wzbudzonym wi antenie) bedzie C poruszal sie wzdluz nie} z szybkoscia ^ 77, gdzie C oznacza szybkosc swiatla, i chcac azeby fallai taka wywierala dzialania maksy¬ malne na przyrzad odbiorczy, szybkosc roz¬ chodzenia sie w antenie winna wynosic C W ten sposób, wytwarzajac w ante- Cos®. nie rzeczywista szybkosc fali nieco wieksza od szybkosci swiatla, mo»ziiai zbudowac an¬ tene tak, zeby wykazywala swa najwiek¬ sza czulosc dla fal nadchodzacych pod ka¬ tem.Poniewaz ksztalt krzywiej nozdfcialui pra¬ du C lub H (fig. 3) zadezy od róznicy po¬ miedzy sizybkoscia fali w antenie a szybko¬ scia, z jaka zaklócenie eteru przenosi sie C wzdluz anteriy, i -wynosi — —, przeto Cos& istnieja pewne wartosci kata? ©, które w pewnych istniejacych antenach daja prad równy zeru w koncu odbiorczym. Takie martwe punkty hub kierunki, z których sy¬ gnal nie daje sie slyszec, zaleza od dlugo¬ sci fali, dlugosci anteny oraz szybkosci fali w tejze;. Nastrecza to srodki) usumiecia in¬ terferencji ze stacji wysylajacej zapomoca przystosowania badz dlugosci, anteny, badz jego stalych charakterystycznych i przeto szybkosci fali, tak ze sygnalów fal o tej dlugosci i nadchodzacych z tego kierunku nie bedizie slychac.W pewnych okolicznosciach zachodzi potrzeba umieszczania stacji odbiorczej w pewnej odleglosci od dlugiej anteny. Fale elektryczne powstale w aiutenie moga do¬ siegac stacji odbiorczej poprzez jaksfediuwiek dobrze przesylajacy obwód, aby jed¬ nak obwód ten nie dzialal jako czesc ante¬ ny, mozna zai&tosowac ^ównowiazony ob¬ wód djwuprzewodiowy o przewodnikach /3 w odpowtLedlnich odstepach przekladanych, jak to w&kaziuije fig. 12, Pirzy jednym prze¬ wodniku pola/c&onym ? antena, a drugim bezposrednio uziemionym obwodiu takiego nie porta-zieba równowazyc do diziiajliamiai ja¬ ko czesc anteny. Limja mioze byc zrówno¬ wazona przez wlaczenie opona równego fa¬ lowemu oponowi pozortnemiu anteny, pola¬ czonej z zieania. Opór taki jest oznaczony m fig. 12 cyfra 5.Inwa metoda prowadzaca do osiagniecia zrównowazenia! linji polega ma uzyciu transformatora 14, umieszczonego pomiedzy antena a limija przesylajaca, wedlug fig. 13.Linija przesylajaca moze byc zatem uzyta jako oddzielna lub pomocnicza antena, la¬ czac stacje odbiorcza z punktem zerowym uzwojenia 15 trasfortmaitora. W razie zycze¬ nia podobne polaczenie miozauai wykonac na drugim koncu. Transformator 14 w miejscu zlaezeniaj moze byc z korzyscia uzyty do wyrównywania skutecznego oporu pozorne¬ go anteny i Hniji przesylaj a|cej, przyczem jesli opory te róznia sie dostatecznie, aby wywolac matemjakie odbicie, wówczas uzy- wia sie transformatora zwieksza/jaoego po¬ tencjal.Regulowanie szybkosci fali w antenie mozna uskutecznic w! takii sposób, azeby na¬ dac nietylko zadana szybkosc jednej cze¬ stotliwosci drgan, lecz jednoczesnie nadac zadaaia szybkosc i drugiej czestotliwosci di^gan. Np. przypuscmy, ze amtena jest skie¬ rowana bezposrednio' w strone jednej ze sta¬ cji przesylajacych, której sygnaly maja nadejsc, i ze drugjai stacja przesylajaca o wiekszej dlugosci fali jest umieszczona tak, iz tworzy kat 0 z kierunkiem anteny od¬ biorczej. Szybkosc fail dla sygnalów podcho¬ dzacych z pierwszej stacji bylaby w ante¬ nie równa szybkosci swiatla C, podczais gdy szybkosc fal dla sygnalów podchodzacych z drugiej stacji bylaby równa przv Cos 8. uzyciu anteny, której wlatemie stale charak¬ terystyczne sa tak dobrane, azeby dawaly szybkosc fali C, dotettraJjainiie nie jest koniecz- ne dla pierwszej stacji, lecz dla lepszego odbierania sygnalów ze stacji drugiej, szyb¬ kosc fal moglaby okateac sie zbyt mala. Je¬ sli teraz wprowadzimy samcindukcje szere¬ gowe i zobojetnimy ich indukcyjnosc zapo- mocakondensatorów szeregowych dlaczesto¬ tliwosci drgan sygnalów wysylanych przez pierwsza stacje, wtedy szybkosc fali dla tych sygnalów pozostanie niezmieniona!, na¬ tomiast wzrosnie szybkosc dluzszych fal drugiej stacji. Im wieksza Wartosc posiadaja samoindukcja i pojemnosc, tern znaczniej¬ sza bedzie szybkosc fali dluzszych. Stad mo¬ zna wybrac wartosci dla sajmoindukciji i po- C jepinosci, dajace zadana szybkosc Sy- Cos 0 3 gnalów drugiej stacji, podczas gdy szybkosc fal z pierwszej stacji pozostaje bez zmiany. PL

Claims (4)

1. Zastrzezenia patentowe. 1. Uklald odbiorczy sygnalów radiote¬ legraficznych, znamienny tern, ze zawiera zasaldniczo pozioma antene odbiorcza o dlu¬ gosci wynoszacej oonaijmniej pofowe dlugo¬ sci fali odbieranych fal sygnalowych, oraz srodki zapobiegaj ajce odbiciu sie fal elek¬ trycznych, przebiegajacych wlzdluz powyz¬ szej anteny. 2. Uklad wedlug iziaisibrz. 1, znamienny zastosowaniem na jednym koncu anteny srodka, który zabezpiecza przeciw odbiciu sie fal elektrycznych, biegnacych wzdluz anteny. 3. Uklad wedlug zasitrz. 1, znamienny tern, iz antena posiada takie stale charakte¬ rystyczne, ze faile elektryczne wzniecone w niej rozchodza sie wzjdluz niej z szybkoscia zasadniczo równa szybkosci, z jaka fale sy-gnalowe odbierane przebiegaja jej dlugosc W efatze, 4. Uklald wedlug ziastrz. 1, 2 lub 3* zna¬ mienny talka budowa i takiem przystosowa¬ niem anteny, ze prady-fale, Wzniecone w antenie przez nadchodzace z róznych kie¬ runków fale sygnalowe, przebiegaja z 'Szyb¬ kosciami róznemi w stosunku dio szybkosci odlpowiadlaijacych fal sygnalowych w eterze, i ze w wybranym pumik)ci'e wewnetrznym fa¬ le elektryczne, wytworzone przez faile sy¬ gnalowe, które nadchodza z zadanego kie¬ runku,, posiadaja znaczna wartosc, zas fale elektryczne ,wytwarz)ome przez? fale sygna¬ lowe nadchodzace z róznych kierunków, ma¬ ja wartosc zasaldmiczo równa zera, 5. Ukllaid wedlug zasitrz. 4, typu jedno¬ kierunkowego, znamienny tern*, ze antena posiada opór uziemiony na jedbym z kon¬ ców, zasadniczo równy jej falowemu opo¬ rowi pozornemu, zapobiegajacy odbiciu sie fal elektrycznych, biegnacych Wzdluz po¬ wyzszej anteny, 6. Uklad wedlug zastrz. 5, znamienny uziemieniem anteny naJ obu jej koncalch. 7. Ukllaid wedlug zaistm 6, znamienny zastosowaniem na kazdym z konców anteny oporu uziemionego, zasadniczo równego jej falowemu oporowi poizcirnemiu. 8. Ukllaid wedlug ziasitrz. 5, 6 lub 7, zna- miiienny takiem polaczeniem przyrzadlu od- bilorczego z antena, iz podlega on wplywo- wi pradów isygnailowych, powstajjacych na koncu anteny,, bardziej oddalonym od danej stacji przesylajacej. 9. Uklad wedilug zastrz. 3, znamienny tern, ze antena posiadla takfc wlasne stale charakterystyczne, iz fale elektryczne o wtsizelkich czestotliwosciach drgan rozcho¬ dza sie wzdluz jej dlugosci zaisadniczo z szybkoscia swiatla,, .przyczem zaistosowano srodki, majace na celu takie przystosowa¬ nie stalych, azeby fale elektryczne o jednej tylko szczególnej czestotliwosci rozchodzily sie z -pozadana sizyibkoscia, zas fale elek¬ tryczne o innych <^esto(diwosciialch dirgan rozchodzily sie z szybkosciami odmiennemi 10, Uklaid wedlug zaisltlrz. 3 i 9, w któ¬ rymi- atotema rozciagal sie w ogólnym kaleriuni- ku przesylania fal, znaimienny tern, iz ante¬ na jest apenjodyczna wzgjedeni sygnalówo zadanej czestotliwosci drgan, poniewaz jej wlasne stalle charakterystycznie posiadaja wartosc,, nadajaca wznieconym w niej fa¬ lom elektrycznym .szybkosc rozchodzenia sie wzidluz jej dlugosci rówtna w przybli¬ zeniu szybkosci swiatla, przyczem zastoso¬ wano srodki, diazace do takiego przystoso¬ wania cech charakterystycznych powyzszej anteny, aizeby fajle elektryczne o jednej cze¬ stotliwosci przebiegaly w niej z szybkoscia zgóry okreslona, zas fale elektryczne o mniejszej czestotliwosci dirgjan rozchodzily sie w niej z wieksza szybkoscia, a przyrzad odbiorczy jest umiesizcizony w takim punkcie dlugosci anteny, iz dzialanie nai ten przy¬ rzad, wywierane przez prady sygnalowe wytwairzane przez zadane fale, jest stosun¬ kowo znalezne, zas dzialanie pradów sygna¬ lowych o mniejszej czestotliwosci spinowa1- dza siei do minimum. Ii- Uklad wedlug zaiste. 3 i 9 lub 10, znamienny srodkami dla takiego przystoso¬ wania nadlanych antenie stalych charakte¬ rystycznych, izby ciagle Me sygnalowe o postaci sinusoidalnej mialy szybkosc zwiek¬ szona, podtezas gdy chwilowe fale elek¬ tryczne o faili czolowej urwistej rozchodzily sie zaisadniczo iz szybkoscia wlasna anteny, przyczem przyrzad odbiorczy przylaczony jest do tego ostatniego, najpraktyczniej w punkcie,, w którym fale elektryczne urwiste fali czolowej, wzniecone w antenie, beda za¬ sadniczo równaly sie zeru, zas fale sinusoi¬ dalne beda mialy zasiadnibzo wartosc ma¬ ksymalna. 12. Uklad! wediltog zaiste. 3, znamien¬ ny tern, iz regulowanie szybkosci fali osia¬ ga siie przy pomocy kondensatorów o odpo¬ wiedniej wairtoscil polaczonych w szereg z antena.13. Uklad Wedlug zfastsrz. 12, znaniien- ny tern, iz sizybkosc fali elektrycznych,, (roz¬ chodzacych sie wzdluz lanteny, jest taka, ze przyrost pradu;,, jaki powstaje w punkcie je¬ go dlugosci wskutek zadanych fal sygnalom wych w eterze, zostaje dlodany do pradu, jaki1 plynie w antenie nia dlugosci oonaj- mniej równej polowie dlugosci1 fali zadanej fali sygnalowej. 14. Uklald wedlug zaisirz. 5 i 8, zna- mieny tern, ze antena posiada takie tlumie¬ nie, iz fale, nadchodzace z kierunku prze¬ ciwnego stacji przesylajacej, nie wywieralja zasadniczo zaidlnego dzialania na koncu an¬ teny bardziej oddalonym oid stacji przesy¬ lajacej. 15. Uklald wedlug zastrtz. 1, znamienny zastosowaniem linji1 przesylajacej celem od¬ prowadzania pradów sygnalizacyjnych z punktu obranego anteny do odleglej stacji odbiorczej, wisipoldziJalialjacej ze srodkami do usuwania w aparacie odbiorczym skutków pradów przejmowanych nai linji przesylaja¬ cej pod wplywem oddizdlalywujacych na te lilnje fal eteru. 16. Uklad wedlug zastte. 3, znamienny tern, ze antena jest przygotowana do laze¬ nia z przyrzadami do przejmowlania sygna¬ lów naplywajacych z kierunku przeciwnego. 17. Uklad wiedlug zalsitirz. 15, znamien¬ ny ziasitosiowainiem urzadzen zalpobiegaija- cych niepozadanym oddzialywaniom induk¬ cyjnym miedzy lituja przesylajaca i antena. Radio Corporation of America. Zastepca: M. Skrzypkowski, rzecznik patentowy.Do opisu patentowego Nr 3558. Ark. i. ?iS- .£ i X 3 2 Fig.

2 .£Do opisu patentowego Nr 3558. Ark. 3, -wKh—rW- ^d/ ^d/ vwHV %7 t- # // At ^ ry» U ~ ^ff¥ |p ¦ nr¥V || "in II ^ :n§-8 mmMmmmmmmmMmmmmzmmzmmm, -mmmmmmmmmmmmmmmmmmmm,. JDo opisu patentowego Nr 3558, Ark.

3. £ R*4 3 2 i Pió.5 ^Hfr-T^Hfi /2 // fl Jf.lf // // wMAm//////mmmmmm Rg-6Do opisu patentowego Nr 3558. Ark.

4. na. ^-- — ^ _3~ TL ,mmwmMmmmmmmm:—-"mkmmmmzm. A Fi£.l2. Fi£.l3. / Y////7// !=? /^ fc<=«.tó j?a Druk L. Boguslawskiego, Warszawa. PL