Dotychczas najczesciej stosowane dwuramien- ne uchwyty do elektrod spawalniczych, posiada¬ jace postac szczypiec, wykazuja te niedogodnosc, ze sa stosunkowo ciezkie oraz ze dwuramienny uchwyt reczny zmusza spawacza do pracy póls zamknieta dlonia, co jest nie tylko niewygodne, lecz ponadto w pewnych przypadkach uniemozn liwia dostep elektrody do ciasnych przestrzeni wewnatrz, konstrukcji spawanych.Jednoramienny uchwyt, stanowiacy przed¬ miot wynalazku, jest stosunkowo waski, co ulat¬ wia znakomicie dostep elektrody do najjasniej¬ szych miejsc konstrukcji spawanych w kazdym ich polozeniu. Drewniafia raczka umozliwia wy¬ godne manipulowanie uchwytem, który spawacz przytrzymuje zamknieta dlonia. Moze on dzieki temu swobodnie kierowac uchwytem w róznych jego polozeniach. Poza tym istnieje mozliwosc zastosowania elektrod od najcienszych do sredni¬ cy 9 mm wlacznie, przy czym sile zacisniecia elek¬ trody reguluje sie za posrednictwem sprezyny przez przykrecenie lub lekkie odkrecenie odpo¬ wiedniego, nagwintowanego krazka wsporcaego.Uchwyt wedlug wynalazku jest zabezpieczony przed nadmiernym nagrzewaniem sie w czasie spawania przez umieszczenie w sciance rurki, stanowiacej kadlub uchwytu, kilku szeregów ot¬ worów wentylacyjnych, dzieki czemu osiaga sie moznosc nieprzerwanego uzycia tego uchwytu przez dluzszy okres czasu. Tytulem przykladu podaje sie, ze stosujac uchwyt wedlug wynalaz¬ ku spawano nieprzerwanie, zuzywajac 27 elek¬ trod o srednicy 6 mm i 3 elektrody o srednicy 8 mm i nie uzyskujac przy tym odczuwalnego na¬ grzania sie rurki uchwytu.Wszystkie czesci skladowe powyzszego uchwy¬ tu moga byc bez trudu wymieniane w przypadku ich zuzycia sie.Na rysunku fig. 1 przedstawia przekrój osio¬ wy uchwytu wedlug wynalazku, pozostale zas fig. 2 — 7 przedstawiaja poszczególne czesci skladowe tego uchwytu.Uchwyt jest wykonany z rurkji R (fig. 2), po- miedziowanej lub ocynkowanej, zaopatrzonej na górnym swym koncu w dwa przeciwlegle otwory 1, sluzace do przetkniecia przez nie elektrody.Dolny koniec rurki R posiada gwint zewnetrzny 2, umozliwiajacy wkrecenie jej do drewnianej raczki T. Pozostale otwory 3 w rurce R sluza do chlodzenia uchwytu w czasie spawania. Ponad raczka J1 jest osadzona; na przegubie umieszczo¬ nym wewnatrz rurki R, dzwigienka P (fig. 7), sterujaca drazkiem dociskowym W (fig. 3), zao¬ patrzonym na górnym koncu w odpowiednio u- ksztaltowany leb miedzrany U- Dolny koniec 5 drazka W wspiera sie na zwinietej srubowo sprezynie S (fig. 4), opartej na krazku nagwin¬ towanym N (fig. 5), wkreconym w rurke R. Kra¬ zek N styka sie od dolu ze zlaczka kablowa L (fig. 6). Przez nacisniecie dzwig\ienki P naste¬ puje scisniecie sprezyny £ i opuszczenie drazka dociskowego W, co powoduje odsloniecie górnych otworów 1 rurki R, w które wklada stie elektro¬ de. Zwolnienie dzwigienki P zwalnia sprezyne, powodujac jej nacisk na drazek dociskowy, unie¬ ruchomiajacy w ten sposób wetknieta w górne otwory rurki R elektrode. Otwory wentylacyjne 3, umieszczone w sciance rurki Rx umozliwiaja lat¬ wy dostep powietrza chlodzacego do wnetrza rur¬ ki podczas spawania. PL