Wynalazek dotyczy arkusza wzorcowe¬ go. Arkusze tego rodzaju sa dodawane do zeszytów czasopism (zurnali) poswieconych modom i zawieraja w ogólnosci wykroje krawieckie wszystkich modeli zawartych w danym zeszycie. W celu rozróznienia krojo¬ nych czesci ich obrysia sa oznaczone rózny¬ mi liniami. Jako linie takie stosuje sie np. uszeregowane punkty, kreski, podwójne kreski, kreski i kropki, male kólka itd. Po¬ niewaz linie te przecinaja sie, wiec pomi¬ mo róznorodnosci linii sledzenie obrysi po^ szczególnych czesci jest bardzo utrudnione.Zwlaszcza prawie niemozliwe jest przery¬ sowywanie poszczególnych wykrojów na nalozona kalke, gdyz nie posiada ona zu¬ pelnej przezroczystosci.Stanowi tp znaczna wade, zwlaszcza wskutek tego, ze ze znacznej liczby mode¬ li przedstawionych na takim arkuszu zwy¬ kle szczególna uwage zwraca sie tylko na ograniczona ich liczbe, mianowicie na te, rych sie czesto uzywa. Nalezy zatem pew¬ ne wykroje uwydatnic szczególnie wyraz¬ nie, zwlaszcza w celu umozliwienia przery¬ sowania, i to bez pogarszania moznosci sle¬ dzenia linii pozostalych wykrojów.W tym celu wedlug wynalazku najwaz¬ niejsze wzglednie najbardziej lubiane wy¬ kroje lub czesci wykroju na arkuszu sa to¬ nowane na swej calej powierzchni. Tono¬ wanie to musi byc przy tym tak slabe, by nie utrudnialo rozpoznawania przechodza¬ cych linii obrysi pozostalych wykrojów. Do osiagniecia tego samego celu moznaby by¬ le takze oznaczyc na arkuszu najwazniej^sze wykroje róznymi barwami, lecz pocia¬ galoby to za soba te wade, ze potrzebne do tego celu wielokrotne przebiegi drukowania zwiekszalyby koszty wytwarzania arku¬ szy.Stwierdzono, ze pozadane jest równiez, aby wykrój, uwydatniony na arkuszu przez tonowanie, przedstawiony byl w kilku wiel¬ kosciach krawieckich (np. w wielkosciach 42, 44, 46). Mozna to latwo osiagnac w ten sposób, ze tonowanie jest wykonywane stopniami. Na przyklad najwiekszy wykrój jest tonowany jasno, a mniejsze wykroje w coraz ciemniejszych tonach sa nalozone na jasna powierzchnie. Wedlug innej po¬ staci wykonania przy uwydatnieniu np. trzech wielkosci mozna pozostawic biala przestrzen miedzy granica krawieckich wielkosci sredniej i najmniejszej. Ten spo¬ sób moze byc w danym razie korzystny z punktu widzenia techniki drukarskiej.Wreszcie przedstawianie czesci wykroju w postaci tonowanych powierzchni daje te mozliwosc, ze napisy, które maja byc u- mieszczone na czesciach odpowiadajacych tym powierzchniom, moga byc wykonane jako biale. Wykroje wzglednie ich czesci, odpowiadajace tym powierzchniom, sa przy tym wyraznie uwydatnione bez wytwarza¬ nia przerw w przecinajacych sie obrysiach pozostalych wykrojów lub czesci, przedsta¬ wionych za pomoca linii, co mialoby miej¬ sce, gdyby napisy byly wykonane czarnym drukiem.Na rysunku przedstawiony jest przyklad wykonania czesci arkusza wzorcowego do kroju wedlug wynalazku.Ze wzgledów drukarskich powierzchnie tonowane sa przedstawione jako kresko¬ wane.Powierzchnia 1 przedstawia rózne wiel¬ kosci krawieckie (np. trzy wielkosci), wy¬ konane w tonach stopniowanych, co usku¬ tecznia sie w sposób nastepujacy. Naj¬ mniejsza najjasniej tonowana powierzch¬ nia 11 odpowiada najmniejszej wielkosci; powierzchnia ta wraz z otaczajaca ja po¬ wierzchnia 12 w srednim tonie odpowiada sredniej wielkosci krawieckiej, a wreszcie cala zatonowana powierzchnia wraz z ciem¬ na czescia brzegowa 13 — najwiekszej wielkosci krawieckiej.Powierzchnia 2 przedstawia wzmianko¬ wane wielkosci wykonane w inny sposób z zastosowaniem tonowania o jednym stop¬ niu. W tym przypadku najmniejsza po¬ wierzchnia 21 odpowiada najmniejszej wiel¬ kosci krawieckiej, powierzchnia ta wraz z otaczajaca ja biala powierzchnia 22 — na¬ stepnej wielkosci, a obie te powierzchnie wraz z zakreskowanym obrzezem 23 — najwiekszej wielkosci krawieckiej.W powierzchni 2 przedstawione sa litery majace okreslac dana czesc wykroju. W kompletnym arkuszu wzorcowym linie po¬ zostalych nietonowanych czesci wykrojów sa bez przerw przeprowadzone przez te litery. PL