Przy] wyrobie fornirów szczególne zna¬ czenie posiada moznosc laczenia ze soba dwóch lub kilku kawalków forniru, t. \. takiego zestawiania ich ze soba, azeby two¬ rzyly one calosc, majaca w kierunku wló¬ kien wiekszy rozmiar. Spoina przebiega zatem w kierunku prostopadlym do wló¬ kien i musi byc oczywiscie wykonana w ten spoisób, zeby pod wzgledem wytrzyma¬ losci i grubosci nie róznila sie znacznie od polaczonych ze soba kawalków forniru.Takie laczenie pozwala na wyzyskanie krótkich, mniej cennych kawalków forni¬ ru do wyrobu wiekszych i cenniejszych plyt fornirowych.Znane jest wykonywanie takich spoin sposobem laczenia za pomoca tak zwane¬ go ukosnego wciosu, który polega na tym, ze przeznaczone do zlaczenia kawalki for¬ niru scina sie ukosnie pod odpowiednim katem, a nastepnie przymocowuje do sie¬ bie ukosne plaszczyzny za pomoca kleju lub innych spoiw. Sposób ten jest jednakze drogi i trudny w wykonaniu i z tego powo¬ du nie znalazl szerszego zastosowania.Przeznaczone do zlaczenia kawalki forni¬ ru maja zazwyczaj tylko' 1 — 2 mm gru¬ bosci i wykazuja na krawedziach bardzo czesto specjalne pofalowanie, wobec cze¬ go wykonanie skosnego ciecia sprawia du¬ ze trudnosci. Poza tym trudno jest przy sklejaniu tak dopasowac do siebie skosnie obciete krawedzie, azeby grubosc gotowej spoiny nie róznila sie od grubosci polaczo¬ nych ze soba kawalków forniru.Wynalazek dotyczy ukosnego ukladu, (wciósu), kawalków; ioamiru, pozwalajace- go na unikniecie wspomnianych trudnosci.Brzegi przeznaczonych do polaczenia ka¬ walków forniru nie ucina sie skosnie, lecz uklada na sobie nia pewnej szerokosci, któ¬ ra powinna byc 30 do 60 razy dluzsza od grubosci forniru. W tym polozeniu skleja sie kawalki forniru ze soba, np. w zwyklej prasie do'fornirów. Przy tym sposobie skle¬ jania otrzymuje sie jednostajna i trwala spoine, a wszelkie pofalowania na krawe¬ dziach kawalków forniru zostaja zrównane.Po sklejeniu obrabia sie spoine za pomoca narzedzi do ciecia i szlifowania- tak, ze wy¬ stepy utworzone z wystajacych brzegów zo¬ staja calkowicie zdijete na calej dlugosci sklejonej spoiny. Jezeli zdjecie wystaja¬ cych wystepów jest nalezycie wykonane, to grubosc miejsca spojenia jest absolutnie dokladnie taka sama, jak grubosc laczo¬ nych kawalków forniru. Z powodu wyko¬ nania zakladki polaczone kawalki forniru nie leza oczywiscie w tej samej plaszczyz¬ nie. Jednakze wskutek tego, ze dlugosc spo¬ iny w stosunku do grubosci forniru jest duza, a fornir jest bardzo gietkie to prze¬ suniecie plaszczyzn nie zaznacza sie i z te¬ go powodu laczenie wedlug wynalazku do- równtufe w praktyce calkowicie ukosnemu wciósowi (ukladowi). ©pisasny wyzej spoisób laczenia mozna z pozytkiem zastosowac równiez do latania i naprawiania plyt fornirowych. Jak wia- dbmto, czesto zachodzi potrzeba usuwania z plyt fornirowych seków, wskutek czego powstaja dziury, zmniejszajace wartosc * plyt/ albo tez kra^dzie plyt fornirowych sa nforówne i postrzepione. Otóz latanie takich dziur lub poprawianie takich nie¬ prawidlowo uksztaltowanych krawedzi od¬ byta sie, jak wspomniano, wedlug niniej¬ szego wynalazku, który sluzy zasadniczo do laczenia kawalków forniru ze soba.Praktycznie oceniajac nalezy zaznaczyc, ze jedyna róznica polega na tym, ze w tym 1 przypadkuspoina miecizy ofcydWoma ka¬ walkami nie biegnie prostopadle do wló¬ kien, lecz krzyzuje sie z nimi nieprawidlo¬ wo, to znaczy w zaleznosci od ksztaltu miejsca, które nalezy zalatac lub naprawic.Przy lataniu np. dziury naklada sie kawalek forniru w ten sposób na dziure, azeby na stosownym obwodzie zachodzil na jej brzegi w postaci zakladki. Nastepnie skleja sie obydwa kawalki forniru, spra- sowuje ze soba i zdejmuje w dowolny od¬ powiedni sposób wystepy, utworzone z kra¬ wedzi naklejonych na siebie kawalków for¬ niru, otrzymujac w ten sposób gladka i równomiernie gjruba spoine wokolo calej dziury. Takie latom* jest skuteczne, a za¬ razem szczególnie latwe i wygodne w wy¬ konaniu.Na rysunku figury 1 — 4 przedstawiaja poszczególne stadia laczenia dwóch kawal¬ ków forniru, a fig. 5 — 7 poszczególne stadia latania dziury w plycie fornirowej.Fig. 1 przedstawia widok boczny dwóch kawalków forniru, przeznaczonych do po¬ laczenia. Kawalki te sa przesuniete jeden po drugim o odcinek a, odpowiadajacy za¬ danej dlugosci spoiny. Cyfra 3 oznacza warstwe kleju zastosowana do- sklejenia tych kawalków. Fig. 2 przedstawia kawal¬ ki forniru po sklejeniu, przy czym cyfra 4 oznacza spoine sklejenia. Fig; 3 uwidocz¬ nia sklejone kawalki forniru 1 i 2 w polo¬ zeniu, jakie zajmuja one przed zeszlifo- waniem wzglednie scieciem wystepów, u- tworzonych z zachodzacych nawzajem na siebie krawedzi Zakreskowane powierzch¬ nie 5 przedstawiaja te czesci spoiny, które zostaja usuniete w czasie obróbki. Fig. 4 przedstawia gotowa spoine.Fig. 5 przedstawia przekrój plyty for¬ nirowej 6, w której znajduje sie dziura 7, przykryta kawalkiem 8 forniru w ten spo¬ sób, ze na jej brzegi zachodzi na odpowied¬ niej szerokosci b jako zakladka czesc ka¬ walka 8. Fig. 6 przedstawia kawalek 8 for¬ niru, sprowadzony przez prasowanie do fectnej' pfetózczyzny z plyta fornirów^ 6 — 2 —zawierajaca dziure 7. Czesci zachodza¬ cych nawzajem na siebie brzegów, które nalezy usunac, sa zaznaczone na rysunku cyfra 9. Fig. 7 przedstawia forniry 6 i 8 po ukonczeniu latania, przy czym spoina miedzy nimi jest oznaczona cyfra 10.Przy zachowaniu zasadniczej mysli wy¬ nalazku mozliwe sa równiez dalsze jego odmiany. Tak np. w pewnych przypadkach zarówno przy opisanym wyzej laczeniu, jak i przy lataniu i naprawie fornirów mo¬ ze byc rzecza korzystna uczynic brzegi la¬ czonych ze soba fornirów (przed naloze¬ niem ich na siebie i przed sklejeniem) nie¬ co cienszymi wzglednie sciac je ukosnie.Takie zmniejszenie grubosci wzglednie sciecie ukosnie mozna zastosowac zarówno na powierzchniach zwróconych ku sobie w spoinie, jak i odwróconych od siebie, albo tez na jednych i drugich; sluzy ono do u- latwienia zbierania (zdejmowania) krawe¬ dzi, wystajacych na spoinie po sklejeniu fornirów. PL