PL245046B1 - Adapter do dostarczania impulsów elektrycznych o wysokiej amplitudzie do elektrod wewnątrzsercowych podczas zabiegów elektrofizjologicznych - Google Patents

Abstract

Przedmiotem wynalazku jest adapter do dostarczania impulsów elektrycznych o wysokiej amplitudzie do elektrod wewnątrzsercowych podczas zabiegów elektrofizjologicznych, zwłaszcza kardiowersji, defibrylacji i elektroporacji charakteryzujący się tym, że posiada dwuczęściową prostopadłościenną obudowę (1), którą stanowi pojemnik (4) oraz połączona z nim rozłącznie i szczelnie pokrywa (5) posiadająca w połowie długości swej wewnętrznej powierzchni pionowo usytuowaną przegrodę a po obu jej stronach w pokrywie tej wykonane są przelotowe otwory montażowe usytuowane w dwóch rzędach i równolegle do siebie oraz w identycznych ilościach w każdym z tych rzędów, przy czym w otworach tych usytuowanych obok przegrody oraz od strony pojemnika (4) osadzone są i połączone rozłącznie z tą pokrywą przełączniki (21) impulsów elektrycznych o wysokiej amplitudzie i napięciu, których górne końce wystają ponad górną — zewnętrzną powierzchnię pokrywy (5) i są do niej dociskane nakrętkami natomiast w kolejnych obustronnych dwóch rzędach przelotowych otworów wykonanych w pokrywie (5) również od strony pojemnika (4) osadzone są i połączone rozłącznie z tą pokrywą gniazda wtykowe (28), których górne pierścieniowe odsadzenia przylegają również do górnej zewnętrznej powierzchni pokrywy (5), natomiast w dwóch ścianach bocznych (37) tej pokrywy usytuowanych naprzeciw siebie posiadających po dwa przelotowe otwory osadzone są żeńskie złącza medyczne (39) z przewodami elektrycznymi (P1), a w otworze przelotowym kolejnej ściany bocznej tej pokrywy umieszczone są przewody elektryczne (42), których wewnętrzne końce połączone są z przełącznikami (21) impulsów elektrycznych.

Description

Opis wynalazku

Przedmiotem wynalazku jest adapter do dostarczania impulsów elektrycznych o wysokiej amplitudzie do elektrod wewnątrzsercowych podczas zabiegów elektrofizjologicznych, zwłaszcza kardiowersji, defibrylacji i elektroporacji.

Badanie elektrofizjologiczne serca (electrophysiological study - EPS) to wysoce specjalistyczne badania kardiologiczne, pozwalające na dokładną ocenę rodzaju zaburzeń rytmu serca oraz ich źródła w mięśniu sercowym. Badania elektrofizjologiczne umożliwiają, zatem wykrywanie takich zmienionych chorobowo miejsc lub dodatkowych dróg przewodzenia w obrębie mięśnia sercowego, które pozwalają lekarzowi na wybranie optymalnej metody leczenia. Aby przeprowadzić takie badanie lekarz musi wprowadzić specjalny cewnik do naczyń krwionośnych i dalej do serca, po czym przez cewnik ten wprowadza się elektrody elektrofizjologiczne, które wysyłają impulsy elektryczne do serca, a za pomocą specjalnej aparatury wykonującej między innymi „mapę elektryczną serca” odczytuje się odpowiedź elektryczną poszczególnych części serca. Przeprowadzane powszechnie badania kardiologiczne wykazują, że wewnątrzsercowe elektrody elektrofizjologiczne są szeroko stosowane zarówno w diagnostyce jak i w leczeniu zaburzeń rytmu serca. Wykorzystuje się je do odczytu sygnałów wewnątrzsercowych oraz do stymulacji impulsami elektrycznymi zazwyczaj o niskiej ich amplitudzie. Stymulację wykonuje się celem przeprowadzenia manewrów diagnostycznych z określonych miejsc serca lub w celach terapeutycznych i ratunkowych jak na przykład w przypadku występowania asystolii lub bloku przedsionkowo-komorowego. Poza tym część tych elektrod elektrofizjologicznych spełnia funkcje terapeutyczne poprzez możliwość doprowadzenia prądu o częstotliwości radiowej (radiofrequency - RF) o niskiej amplitudzie. W tym przypadku wysoka gęstość prądu RF przy końcówce elektrody powoduje termiczne zniszczenie tkanki znajdującej się w pobliżu miejsca odpowiedzialnego za nieprawidłowy rytm serca.

Jednocześnie często występuje potrzeba dostarczenia wyższych energii niż typowo stosowanych do stymulacji pracy serca, wykorzystując do tego celu znane powszechnie wszczepialne kardiowertery - defibrylatory (implantable cardioverter - defibrylator - ICD), które dokonują automatycznego wykrywania arytmii zagrażającej życiu i przerywają ją poprzez wysokowoltażowe (high voltage - HV) wyładowanie kondensatorów ICD. Są to jednak urządzenia wszczepialne (wprowadzane na stałe do organizmu człowieka), które mają szczególną funkcję zapobiegania nagłym zgonom sercowym u chorych szczególnie zagrożonych. Kardiowersja zewnętrzna - defibrylacja ma jednak pewne ograniczenia, gdyż wymaga ona całkowitego znieczulenia chorego, co wiąże się z jednoczesnym pobudzaniem mięśni szkieletowych, co ma istotne znaczenie podczas powszechnie stosowanych zabiegów ablacji, przy czym metoda ta jest aktualnie wypierana przez zabiegi elektrofizjologiczne, z wykorzystaniem elektrod wewnątrzsercowych do badań elektrofizjologicznych i ablacji. Jednakże podczas tego typu zabiegów pożądane byłoby dostarczanie z tych elektrod wewnątrzsercowych impulsów „HV”, co pozwalałoby na stosowanie zminimalizowanych dawek leków przeciwarytmicznych, które mogłyby zaburzyć pomiary elektrofizjologiczne. Przeprowadzone badania wykazały, że zastosowanie impulsów „HV” byłoby szczególnie przydatne w przypadku występowania:

- kardiowersji długotrwałego migotania przedsionków (atrial fibrillation - AF) u pacjentów poddawanych EPS lub ablacji,

- kardiowersji nowego napadu AF podczas badania elektrofizjologicznego (EPS) i zabiegów ablacji,

- przerwania trzepotania przedsionków niepodatnego na stymulację,

- przerwania częstoskurczu komorowego niepodatnego na stymulację oraz

- przerwania migotania komór serca.

Korzyści wynikające z możliwości dostarczania impulsów „HV” z wprowadzanych elektrod wewnątrzsercowych to minimalna (lub jej brak) interakcja z pacjentem.

Z kolei zastosowane systemy do mapowania serca i ablacji wykorzystują pomiary impedancji i/lub pole elektromagnetyczne do trójwymiarowej (3D) rekonstrukcji jam serca. W przypadku dostarczenia zewnętrznych impulsów „HV” przez elektrody wewnątrzsercowe zawsze dochodzi do skurczu mięśni klatki piersiowej i do przemieszania się pacjenta, co z kolei powoduje naruszenie rekonstruowanych w programie 3D struktur w wyniku, czego mozolnie budowana mapa serca staje się bezużyteczna.

Jednakże przeprowadzone badania wykazały, że niektóre konfiguracje impulsów „HV” dostarczanych inwazyjnie mogą prawie całkowicie zmienić niekorzystny efekt pobudzenia mięśni szkieletowych, a stosowane aktualnie standardowe systemy do stymulacji serca dostosowane są do dostarczania impulsów o umiarkowanych amplitudach rzędu kilku woltów (V). Aby przerwać migotanie przedsionków lub serca należy dostarczyć impulsy o amplitudzie od kilkudziesięciu do kilkuset woltów natomiast, aby doprowadzić do nieodwracalnego zniszczenia tkanki, impuls ten powinien mieć amplitudę rzędu powyżej kilkuset woltów.

Jednocześnie okazało się, że stosowane aktualnie w badaniach elektrofizjologicznych systemy stymulacyjne nie opierają się na wymienionych wyżej wartościach amplitud dostarczanych impulsów „HV”, natomiast istnieją powszechnie stosowane generatory zapewniające uzyskiwanie żądanych wartości amplitud tych impulsów „HV” zwane automatycznymi zewnętrznymi defibrylatorami - kardiowerterami (AED), a wytwarzane przez nie duże impulsy dostosowane są do użycia zewnętrznych łyżek przykładanych do klatki piersiowej lub też stosowane są łyżki specjalne do przeprowadzania kardiowersji (defibrylacji wewnętrznej) wykorzystywane na przykład w kardiochirurgii podczas operacji, gdy konieczne jest przywrócenie normalnej akcji serca, przy czym łyżki te nie nadają się do przeprowadzania zabiegów elektrofizjologicznych.

Poza tym jak wykazano niżej ze znanego opisanego stanu techniki wynika, że nie są znane urządzenia (typu adapter) zastępujące te łyżki współpracujące z tymi znanymi generatorami wytwarzającymi impulsy „HV” wykorzystywane do zbiegów elektrofizjologicznych.

Znany jest ze zgłoszenia patentowego nr WO0213902A1 (fig. 18) zestaw urządzeń zewnętrznych i wewnętrznych stosowanych do defibrylacji, podłączonych do defibrylatora za pomocą adaptera. W rozwiązaniu tym zastosowano standardowy defibrylator z dodatnimi i ujemnymi zaciskami elektrody skonfigurowanymi do odłączalnego łączenia z zestawem zewnętrznych wkładek żelowych, przy czym do elektrody tego defibrylatora dołączony jest adapter, który może być podłączony do tych dodatnich i ujemnych zacisków połączeniowych. Jedna z tych wkładek żelowych, na przykład przednia lub tylna jest elektrycznie połączona z jednym z zacisków elektrody na defibrylatorze a druga z wkładek żelowych jest rozłączona elektrycznie, przy czym ta elektrycznie połączona wkładka żelowa, może być nałożona zewnętrznie na skórę pacjenta. Druga wkładka, w tym przypadku jest nieużywana. Ponadto, struktura przezskórnej elektrody może być elektrycznie połączona z przeciwległym zaciskiem elektrody na defibrylatorze łącząc się z adapterem przez zacisk złącza przezskórnej struktury elektrody, która może być wprowadzona do obszaru nad sercem pacjenta, aby uzyskać dostęp do tego serca w celu przeprowadzenia bezpośredniej defibrylacji wewnętrznej i/lub masażu.

Znany jest również ze zgłoszenia patentu europejskiego EP3451540A1 adapter do połączenia pierwszego przyrządu medycznego z konsolą sterującą, mającą gniazdo konsoli skonfigurowane do przymocowania do niego innego, drugiego przyrządu medycznego, przy czym adapter ten zawiera: obudowę skrzynkową z gniazdem, zespół obwodów znajdujących się w tej w obudowie, obwód przetwarzania cyfrowego oraz umieszczone na tej obudowie złącze wyjściowe. Gniazdo tej obudowy skonfigurowane do odbierania złącza wejściowego pierwszego przyrządu medycznego przenoszącego modulowane analogowe sygnały wejściowe z tego pierwszego przyrządu. Zespół obwodów tego adaptera zawiera konwerter analogowo-cyfrowy sprzężony z próbką i digitalizujący analogowe sygnały wejściowe w celu generowania strumienia próbek cyfrowych. Obwód przetwarzania cyfrowego jest skonfigurowany do cyfrowej konwersji w dół strumienia próbek cyfrowych w celu wygenerowania sygnału cyfrowego pasma podstawowego oraz przetwornik cyfrowo-analogowy, który jest skonfigurowany do przekształcania sygnału cyfrowego w paśmie podstawowym na analogowy sygnał w tym paśmie podstawowym zgodny z wyjściem drugiego przyrządu medycznego, przy czym złącze wyjściowe jest skonfigurowane do włożenia do gniazda konsoli i przekazania analogowego sygnału pasma podstawowego do konsoli.

Znany jest także z opisu patentowego nr US2014180148A1 adapter elektrokardiografu (EKG) zawierający korpus, mający pierwszy koniec i drugi koniec oraz złącze monitora umieszczone na pierwszym końcu adaptera, przystosowane do podłączenia go do wejścia monitora EKG oraz pierwsze ołowiane gniazdo umieszczone na drugim końcu tego adaptera, który jest skonfigurowany do przyjmowania pierwszego złącza mającego pierwszą konfigurację wtykową. Z kolei drugie gniazdo ołowiane jest umieszczone na drugim końcu tego adaptera i usytuowane jest obok pierwszego gniazda ołowianego i skonfigurowane jest do przyjmowania drugiego złącza mającego drugą konfigurację bolca inną niż pierwsza konfiguracja bolca. Adapter ten posiada wiele wtyczek na drugim końcu jego korpusu i co najmniej dwie konfiguracje pinów na pierwszym jego końcu. Opisany wyżej adapter przystosowany jest do połączenia pierwszego i drugiego złącza wtykowego z wejściem monitora EKG.

Znany jest również z opisu patentowego nr US2001027270 bioelektryczny adapter interfejsu na klatkę piersiową, zawierający bezpieczne i skuteczne elektrody do defibrylacji dużej powierzchni ze znaczną ilością dodatkowych elektrod przedsercowych, które stosowane są jako elektrody prawej ręki i lewej nogi. Adapter interfejsu bioelektrycznego według tego rozwiązania technicznego posiada co najmniej dwie elektrody do defibrylacji, które można przymocować do tego interfejsu bioelektrycznego za pomocą perforacji, co umożliwia jego łatwe odłączanie w czasie jego użytkowania.

Znany jest także z opisu patentowego US4832608 zespół adaptera paska elektrody służący do komunikacyjnego połączenia końcówki elektrod elastycznego urządzenia taśmowej elektrody z końcówką kablową aparatu EKG. Zespół tego adaptera składa się z lekkiego zespołu obudowy mającego zamykaną konstrukcję pokrywową zapewniającą dostęp do niego i posiadającego pierwszy otwór i zestaw drugich otworów odpowiednio zapewniających komunikacyjny dostęp do końca końcówki elektrody i przewodów zestawu kabli końcowych. Jego zespół płytki drukowanej posiada wiele złączy i jest integralnie zamontowany w zespole obudowy, natomiast zespół złącza pasa elektrody jest zamontowany na płytce drukowanej i jest wyrównany z pierwszym otworem. Przy czym zespół płytki drukowanej posiada ponadto sieć połączeń z wieloma przewodami i łącznikami słupkowymi, będącymi w komunikacji elektrycznej z zespołem łącznika pasa elektrody. Zespół tego adaptera zapewnia połączenie go z zestawem kabli do użytku z płaskimi i elastycznymi urządzeniami elektrycznymi takimi jak paski elektrod z różnymi zespołami kabli wystającymi z aparatury testującej i analizującej, takiej jak urządzenia EKG.

Żaden ze znanego ze stanu techniki adapter nie umożliwia jednak dostarczania zewnętrznych impulsów elektrycznych o wysokiej amplitudzie do elektrod wewnątrzsercowych podczas zabiegów elektrofizjologicznych. Nie podano również żadnej wskazówki, aby do tego celu wykorzystać znany powszechnie generator impulsów „HV” funkcjonalnie połączony z tym adapterem.

Zatem celem wynalazku jest opracowanie prostej i zwartej konstrukcji adaptera do dostarczania impulsów elektrycznych o wysokiej amplitudzie do elektrod wewnątrzsercowych podczas zabiegów elektrofizjologicznych, wytwarzanych przez zewnętrzny połączony z nim elektrycznie generator impulsów „HV” - automatyczny defibrylator - kardiowerter (AED). Dalszym celem wynalazku jest opracowanie takiej konstrukcji tego adaptera, która umożliwiać będzie podłączanie do niego wszystkich rodzajów stosowanych w elektrofizjologii elektrod wewnątrzsercowych oraz wykorzystanie tego adaptera w stosowaniu nowej metody leczenia migotania przedsionków jaką jest izolacja żył płucnych (PVI) z wykorzystaniem metody elektroporacji (EPR).

Adapter do dostarczania impulsów elektrycznych o wysokiej amplitudzie do elektrod wewnątrzsercowych podczas zabiegów elektrofizjologicznych, zwłaszcza zabiegów kardiowersji, defibrylacji i elektroporacji wytwarzanych przez współpracujący z nim generator impulsów HV według wynalazku, charakteryzuje się tym, że posiada dwuczęściową prostopadłościenną obudowę, którą stanowi pojemnik oraz połączona z nim rozłącznie i szczelnie pokrywa posiadająca w połowie długości swej wewnętrznej powierzchni pionowo usytuowaną przegrodę, a po obu jej stronach w pokrywie tej wykonane są przelotowe otwory montażowe, usytuowane w dwóch rzędach i równolegle do siebie oraz w identycznych ilościach w każdym z tych rzędów. W otworach tych usytuowanych obok pionowej przegrody oraz od strony pojemnika osadzone są i połączone rozłącznie z tą pokrywą przełączniki impulsów elektrycznych o wysokiej amplitudzie i napięciu, których górne końce wystają ponad górną - zewnętrzną powierzchnię tej pokrywy i są do niej dociskane nakrętkami. Z kolei w kolejnych obustronnych dwóch rzędach tych otworów również od strony pojemnika osadzone są i połączone rozłącznie z tą pokrywą gniazda wtykowe, których górne pierścieniowe odsądzenia przylegają również do górnej - zewnętrznej powierzchni pokrywy, natomiast w dwóch ścianach bocznych tej pokrywy usytuowanych naprzeciw siebie posiadających po dwa przelotowe otwory osadzone są w nich żeńskie złącza medyczne z przewodami elektrycznymi, a w otworze przelotowym kolejnej ściany bocznej tej pokrywy umieszczone są przewody elektryczne, których wewnętrzne końce połączone są z przełącznikami impulsów elektrycznych.

Korzystnym jest, gdy wszystkie obustronne gniazda wtykowe poprzez węzły gniazdowe, węzły przełącznikowe i węzły wyjściowe połączone są przewodami elektrycznymi żeńskich złącz medycznych, a węzły gniazdowe połączone są z węzłami przełącznikowymi kolejnymi przewodami elektrycznymi, zaś pomiędzy węzłami wyjściowymi tych przełączników utworzone są kolejne węzły wyjściowe, które kolejnymi przewodami elektrycznymi połączone są również z kolejnymi przewodami elektrycznymi połączonymi z generatorem impulsów HV o wysokiej amplitudzie i napięciu przesyłanych do przełączników tego adaptera, a poprzez żeńskie złącza medyczne połączone są z dwoma elektrodami wewnątrzsercowymi wielopierścieniowymi.

Korzystnym jest także, gdy w zależności od prowadzonego zabiegu elektrofizjologicznego jego pokrywa wyposażona jest, w co najmniej dwa zestawy złożone z jednego przełącznika i dwóch gniazd wtykowych, które połączone są rozłącznie z tą pokrywą i oddzielone od siebie pionową przegrodą, a boczne ściany tej pokrywy wyposażone są w jedno żeńskie złącze medyczne.

Konstrukcja adaptera według wynalazku umożliwia prowadzenie zabiegów z zakresu elektroterapii takich jak implantacja różnych typów stymulatorów, interwencji kardiochirurgicznych lub ablacji, polegającej na izolacji żył płucnych w tym także w leczeniu migotania przedsionków serca - PVI obniżając ryzyko powikłań oraz skracając czas zabiegów, poprawiając zarazem ich skuteczność przy obniżonych kosztach prowadzenia tych zabiegów. Do dalszych zalet tego adaptera można zaliczyć także to, że pozwala on na dostarczenie tradycyjnych mikronapięciowych impulsów elektrycznych pozwalających na stymulację z wykorzystaniem znanych i stosowanych powszechnie stymulatorów stosowanych podczas zabiegów elektrofizjologicznych. Wyposażenie tego adaptera w dwadzieścia przełączników pozwala na przełączanie pomiędzy wyładowaniami wysokoenergetycznymi a trybem zbierania sygnałów i tradycyjnej stymulacji zapobiegając przy tym przebiciom pomiędzy poszczególnymi systemami. Poza tym dzięki stosowaniu tego adaptera możliwe jest dokładne namierzenie obszaru zainteresowań w sercu, wykonywanie kardiowersji/defibrylacji oraz zniszczenie tkanki w wielu konfiguracjach, co staje się możliwe dzięki możliwości podłączenia do tego adaptera praktycznie wszystkich rodzajów elektrod wewnątrzsercowych wyposażonych od jednego do ośmiu pierścieni stosowanych w elektrofizjologii.

Przedmiot wynalazku w dwóch przykładowych odmianach jego wykonania został uwidoczniony na rysunku, na którym fig. 1 - fig. 15 przedstawiają pierwszą odmianę wykonania adaptera do dostarczania impulsów elektrycznych o wysokiej amplitudzie do elektrod wewnątrzsercowych podczas zabiegów elektrofizjologicznych, wyposażonego w cztery żeńskie złącza medyczne typu „Lemel Redel”, a fig. 16 i 17 przedstawiają drugą odmianę wykonania tego samego adaptera, lecz wyposażonego tylko w dwa żeńskie złącza medyczne typu „Lemel Redel”, przy czym fig. 1 - przedstawia adapter według pierwszej odmiany jego wykonania w widoku perspektywicznym, fig. 2 - ten sam adapter w widoku z góry, fig. 3 - ten sam adapter w widoku jednego boku z dwoma żeńskimi złączami, fig. 4 - ten sam adapter w widoku z przodu od strony zasilania go przez generator impulsów HV, fig. 5 - ten sam adapter w przekroju pionowym wzdłuż linii A-A, fig. 6 - powiększony szczegół „B” pokazujący połączenie pokrywy tego adaptera z jednym spośród czterdziestu gniazd wtykowych w przekroju pionowym, fig. 7 powiększony szczegół „C” pokazujący połączenie pokrywy tego adaptera z jednym spośród dwudziestu przełączników w przekroju pionowym, fig. 8 - pokrywę pojemnika tego adaptera wraz z zamontowanymi w niej czterdziestoma gniazdami wtykowymi i dwudziestoma przełącznikami połączonymi ze sobą przewodami elektrycznymi oraz z czterema żeńskimi złączami medycznymi i przewodami wyjściowymi łączonymi z generatorem impulsów HV w widoku perspektywicznym w ujęciu od spodu i dwóch jej bocznych ścian, fig. 9 - tę samą pokrywę w widoku od spodu, fig. 10 - powiększony szczegół „D” pokazujący jedno naroże pokrywy pojemnika z zamontowaną w niej częścią przełączników połączonych przewodami wtykowymi oraz z jednym żeńskim złączem typu „Lemel Redel” w widoku perspektywicznym, fig. 11 - powiększony szczegół „E” pokazujący jedno naroże pokrywy pojemnika tego adaptera z zamontowaną w niej częścią przełączników połączonych przewodami wtykowymi oraz z jednym żeńskim złączem w widoku od spodu, fig. 12 - ten sam adapter w przekroju pionowym wzdłuż linii F-F, fig. 13 ten sam adapter w stanie rozłożonym jego elementów składowych w widoku perspektywicznym, fig. 14 - schemat blokowy pokazujący połączenie tego adaptera z zewnętrznym generatorem impulsów o wysokiej amplitudzie i wysokim napięciu zasilającym tymi impulsami przełączniki obu elektrod wewnątrzsercowych za pomocą czterech żeńskich złącz medycznych tego adaptera z systemem do mapowania 3D serca, fig. 15 - uproszczony schemat blokowo-ideowy pokazujący elektryczne połączenie za pomocą przewodów elektrycznych czterech żeńskich złącz medycznych dwudziestu gniazd wtykowych i dwudziestu przełączników, natomiast fig. 16 - przedstawia drugą uproszczoną odmianę adaptera według wynalazku w widoku perspektywicznym, a fig. 17 - odwróconą pokrywę pojemnika tego adaptera wyposażoną w dwa przełączniki połączone elektrycznie z czterema gniazdami, wtykami i dwoma żeńskimi złączami typu „Lemel Redel” w widoku perspektywicznym.

Adapter do dostarczania impulsów elektrycznych o wysokiej amplitudzie do elektrod wewnątrzsercowych podczas zabiegów elektrofizjologicznych według pierwszej odmiany jego wykonania posiada dwuczęściową prostopadłościenną obudowę 1 o podstawie kwadratowej, której oba usytuowane naprzeciw siebie boki mają odsadzenia 2 z zaokrąglonymi ich bokami 3, którą stanowi pojemnik 4 i przysłaniająca go szczelnie pokrywa 5 posiadająca na swej wewnętrznej powierzchni pionową przegrodę 5’ usytuowaną w połowie jej długości. Wewnętrzna powierzchnia 6 dna pojemnika 4 obok czterech jego naroży ma wykonane pionowo usytuowane odsądzenia tulejowe 7 z dwustopniowymi średnicami ich wewnętrznych otworów 8 i 8’, przy czym otwory 8’ o większej średnicy przedłużone są do zewnętrznej powierzchni 9 dna tego pojemnika, natomiast wewnętrzna powierzchnia 10 pokrywy 5 również obok jej naroży ma wykonane tulejowe odsądzenie 11 z gwintem wewnętrznym 12, w które wkręcone są wkręty z łbami 14 umieszczonymi w otworach 8’ i przylegającymi do pierścieniowych wewnętrznych powierzchni tych otworów, a ponadto górne czoło 15 pojemnika 4 posiada wykonany obwodowy prostokątny wpust 16, w którym osadzony jest obwodowy wypust 17 wykonany na obwodzie czoła 18 pokrywy 5 o profilu wpustu 16, poprawiając szczelność połączenia ze sobą pojemnika 4 z jego pokrywą 5. Z kolei, na górnej powierzchni pokrywy 5 tego adaptera wykonanych jest dwadzieścia przelotowych otworów 19 usytuowanych w dwóch rzędach i naprzeciw siebie po dziesięć otworów w każdym rzędzie, oddzielonych od siebie pionowo usytuowaną przegrodą 5’ pokrywy 5, w których osadzone są od dołu górne nagwintowane końce 20 identycznych przełączników 21 impulsów o wysokiej amplitudzie i wysokim napięciu przesyłanych do nich przez zewnętrzny generator impulsów HV 22, wyposażone w dolne nakrętki 23 i pierścieniowe podkładki 24 przylegające do wewnętrznej powierzchni tej pokrywy 5 oraz w górne zewnętrzne podkładki pierścieniowe 25, przylegające do górnej powierzchni tej pokrywy i dociskane do niej za pomocą nakrętek 26 nakręcanych na te nagwintowane końce tych przełączników.

Poza tym po obu stronach przelotowych otworów 19 pokrywy 5 z zamontowanymi w nich przełącznikami 21 wykonanych jest czterdzieści otworów przelotowych 27, które usytuowane są również w dwóch rzędach i naprzeciw siebie po dziesięć otworów, w każdym rzędzie, w których osadzone są identyczne gniazda wtykowe 28 posiadające wewnętrzne tulejowe obustronne nagwintowane króćce 29, na które nakręcone są nakrętki 30, przylegające do wewnętrznej powierzchni 10 pokrywy 5, do której górnej powierzchni przylegają pierścieniowe odsądzenia 31 trzpieni 32 z gwintem zewnętrznym 33 wkręcone w króćce 29, zakończone nagwintowanymi króćcami 34 z osadzonymi na nich pierścieniowymi podkładkami 35 dociskanymi do ich czół za pomocą nakręconych na nie nakrętek 36. Ponadto w obu usytuowanych naprzeciw siebie zaokrąglonych ścianach bocznych 37 pokrywy 5 wykonane są po dwa przelotowe otwory 38, w których osadzone są żeńskie złącza medyczne 39 typu „Lemel Redel” wyposażone w zestawy przewodów elektrycznych P1 połączonych z przełącznikami 21, natomiast na jednej z pozostałych ścian 40 pokrywy 5 wykonany jest profilowy przelotowy otwór 41, z którego wystają na zewnątrz przewody elektryczne 42 połączone z przełącznikami 21 do których podłączony jest zewnętrzny generator impulsów HV 22.

Wszystkie obustronne gniazda wtykowe 28 poprzez węzły gniazdowe W0, węzły przełącznikowe W2 i węzły wyjściowe W1, połączone są z przewodami elektrycznymi P1 żeńskich złącz medycznych 39, przy czym węzły W0 połączone są z węzłami W2 przewodami elektrycznymi P2, a pomiędzy węzłami W1 przełączników 21 utworzone są węzły W3, które przewodami elektrycznymi P3 połączone są z przewodami elektrycznymi 42 połączonymi z generatorem impulsów HV 22 o wysokiej amplitudzie i wysokim napięciu przesłanym do przełączników 21 tego adaptera, skąd poprzez żeńskie złącza medyczne 39 połączone są z dwoma elektrodami wewnątrzsercowymi wielopierścieniowymi 43 i 44.

Adapter do dostarczania impulsów elektrycznych o wysokiej amplitudzie do elektrod wewnątrzsercowych według drugiej odmiany jego wykonania (fig. 16 i 17) posiada budowę podobną jak opisany wyżej adapter według pierwszej odmiany jego wykonania (fig. 1-15), a różnica pomiędzy nimi polega tylko na tym, że dwuczęściowa prostopadłościenna obudowa o podstawie prostokątnej 1’ adaptera, według drugiej odmiany jego wykonania posiada zmienione wymiary gabarytowe, a w pokrywie 5 jego pojemnika 4 zamontowane są tylko dwa przełączniki impulsów 21, a obok każdego z tych przełączników zamontowane są tylko po dwa gniazda wtykowe 28, przy czym przełączniki te oddzielone są od siebie pionowo usytuowaną przegrodą 5’ pokrywy 5, natomiast w obu krótszych bocznych ścianach 37’ tej pokrywy w ich pojedynczych otworach przelotowych 38 osadzone są po jednym żeńskim złączu medycznym 39, które przewodami elektrycznymi P1 połączone są z przełącznikami impulsów 21, do których dołączone są przewody elektryczne 42 przesyłające impulsy elektryczne o wysokiej amplitudzie i napięciu przez zewnętrzny generator impulsów HV 22.

Jak przedstawiono na rysunku fig. 14 zasada działania adaptera według wynalazku polega na tym, że po uprzednim połączeniu elektrycznym przewodów elektrycznych 42 (wejścia) tego adaptera z zewnętrznym generatorem impulsów HV 22 „pulse generator” (PG) oraz wyjściowych czterech żeńskich złącz medycznych 39 tego adaptera z dwoma wewnątrzsercowymi elektrodami wielopolowymi 43 i 44 wyposażonymi w po osiem pierścieni dochodzi do wysokoenergetycznego wyładowania (wynoszącego do 200 J) pomiędzy pierścieniami obu tych elektrod i przesyłu impulsów z pierścieni tych elektrod wielopolowych do systemu elektrofizjologicznego (mapowania trójwymiarowego 3D), co pozwala na stworzenie mapy elektroanatomicznej jam serca, w których umieszczone są te elektrody oraz nagranie i interpretację tych impulsów wewnątrzsercowych.

Claims (3)

1. Adapter do dostarczania impulsów elektrycznych o wysokiej amplitudzie do elektrod wewnątrzsercowych podczas zabiegów elektrofizjologicznych, zwłaszcza zabiegów kardiowersji i defibrylacji wytwarzanych przez współpracujący z nim generator impulsów HV, znamienny tym, że posiada dwuczęściową prostopadłościenną obudowę (1, 1’), którą stanowi pojemnik (4) oraz połączona z nim rozłącznie i szczelnie pokrywa (5) posiadająca w połowie długości swej wewnętrznej powierzchni (10) pionowo usytuowaną przegrodę (5’), a po obu jej stronach w pokrywie tej wykonane są przelotowe otwory montażowe (19) usytuowane w dwóch rzędach i równolegle do siebie oraz w identycznych ilościach w każdym z tych rzędów, przy czym w otworach tych usytuowanych obok przegrody (5’) oraz od strony pojemnika (4) osadzone są i połączone rozłącznie z tą pokrywą przełączniki (21) impulsów elektrycznych o wysokiej amplitudzie i napięciu, których górne końce wystają ponad górną - zewnętrzną powierzchnię pokrywy (5) i są do niej dociskane nakrętkami (26), natomiast w kolejnych obustronnych dwóch rzędach przelotowych otworów (27) wykonanych w pokrywie (5) również od strony pojemnika (4) osadzone są i połączone rozłącznie z tą pokrywą gniazda wtykowe (28), których górne pierścieniowe odsądzenia (31) przylegają również do górnej - zewnętrznej powierzchni pokrywy (5), natomiast w dwóch ścianach bocznych (37) tej pokrywy usytuowanych naprzeciw siebie posiadających po dwa przelotowe otwory (38) osadzone są żeńskie złącza medyczne (39) z przewodami elektrycznymi (P1), a w otworze przelotowym (41) kolejnej ściany bocznej (40) tej pokrywy umieszczone są przewody elektryczne (42), których wewnętrzne końce połączone są z przełącznikami (21) impulsów elektrycznych.

2. Adapter według zastrz. 1, znamienny tym, że wszystkie obustronne gniazda wtykowe (28) poprzez węzły gniazdowe (W0), węzły przełącznikowe (W2) i węzły wyjściowe (W1) połączone są z przewodami elektrycznymi (P1) żeńskich złącz medycznych (39), przy czym węzły gniazdowe (W0) połączone są z węzłami przełącznikowymi (W2) przewodami elektrycznymi (P2), a pomiędzy węzłami wyjściowymi (W1) przełączników (21) utworzone są kolejne węzły wyjściowe (W3), które przewodami elektrycznymi (P3) połączone są z przewodami elektrycznymi (42) połączonymi z generatorem impulsów HV (22) o wysokiej amplitudzie i napięciu przesyłanych do przełączników (21) tego adaptera, a poprzez żeńskie złącza medyczne (39) połączone są z dwoma elektrodami wewnątrzsercowymi wielopierścieniowymi (43 i 44).

3. Adapter według zastrz. 1 albo 2, znamienny tym, że jego pokrywa (5) wyposażona jest w co najmniej dwa zestawy złożone z jednego przełącznika (21) i dwóch gniazd wtykowych (28), połączone rozłącznie z tą pokrywą i oddzielone od siebie pionową przegrodą (5’), a boczne ściany (37’) tej pokrywy wyposażone są w jedno żeńskie złącze medyczne (39).