Robiac zdjecia kinematograficzne oraz rzucajac obrazy na ekran wielokrotnie pró¬ bowano przesuwac tasme z obrazami przed okienkiem w sposób ciagly, a nie skokami.Wymaga to odpowiednich urzadzen do op¬ tycznego wyrównywania powstajacego przesuwu obrazów, W tym celu wielokrot¬ nie zalecano przesuwanie miedzy objek- tywem, a tasma obrazów cial przelamuja¬ cych lub odbierajacych swiatlo, aby zwy¬ kle nieruchomy stozek promieni, wraz z przesuwajaca sie tasma obrazów tak biegl dla kazdego oddzielnego obrazku, by moz¬ na bylo otrzymac przy zdjeciu i przy rzu¬ caniu na ekran obrazy wyrazne.Miedzy innemi próbowano stycznego u- stawienia na obracajacej sie powierzchni kolistej pewnej ilosci pryzmatów, zalamu¬ jacych swiatlo, jako ogniw wyrównywaj a- cych, jak opisano, np, w patencie francu¬ skim Nr 328089 (Bread) i niemieckim Nr 242128 (Mechau) celem przesuniecia obra¬ zu rzuconego, oraz zapobiezenia niepoza¬ danemu przesuwowi obrazów przez zasto¬ sowanie drugiego, podobnego ciala obroto¬ wego.Równiez przy nizej opisanym wynalaz¬ ku sa stosowane proste, koliste lub kuliste ogniwa wyrównywujace, skladajace sie z cial optycznych zalamujacych lub odbija¬ jacych swiatlo, jak np, pryzmatów, zwier¬ ciadel pojedynczych i podwójnych pry¬ zmatów dachowych, plyt równolegloscieji- nych, wycinków soczewek pozytywnych lub negatywnych i t, d. Te ogniwa wy¬ równywajace sa w wiekszej ilosci syme¬ trycznie naokolo osi ustawione, tworzac w ten sposób wieniec, który rózni sie jednakod wszystkich znanych systemów tern, ze kazde ogniwo wyrównywajace jest tak o- kolo wlasnej osi obrócone, ze wszystkie osie sa wzajemnie oraz do osi obrotowej wienca równolegle.Wynalazek jest przedstawiony na za¬ laczonych rysunkach w kilku róznych wy¬ konaniach.Fig. 1, 2, 3 i 17 przedstawiaja uklad nowych ogniw wyrównywajacyeh w prze¬ kroju; fig. od 4 do 7, oraz 15, 18 i 19 — w widoku zgóry.Fig. 8, 10 do 13, 15 i 20 przedstawiaja schematycznie rózne wykonania; fig. 9 i 16 sluza do wyjasnienia dzialania oddziel¬ nych ogniw wyrównywaj acych.Jezeli pryzmat, przedstawiony na fig. 1, w przekroju, bedzie tak przesuniety, ze nowe polozenie jest równolegle do po¬ przedniego, to stozek swiatla objektywu, przechodzacy przez pryzmat, pada nie¬ zmieniony na poprzednie miejsce.Obraz przesunie sie tylko wtedy, gdy pryzmat zostanie obrócony, np. okolo osi 6, przyczem wychodzacy promien glówny cd posuwa sie wzdluz walca kolowego o pro¬ mieniu be. Obraz przesuwany na kole po¬ zostaje w swojej plaszczyznie. Nalezy wiec zbudowac przyrzad, któryby zamie¬ nial ruch kolisty na prostolinijny. Osiaga sie to, ustawiajac na drodze promieni wie¬ niec wyrównywajacy. Drugi ten wieniec wyrównywajacy wywoluje ruch na luku.Musi przeto byc urzadzony, by promienio¬ we czesci wspólrzedne obu wienców wza¬ jemnie sie zrównywaly, a prostopadle do nich przesuniecie pozostalo. Pozostaly ruch jest nierównomierny; szybkosc na po¬ czatku wzrasta, pózniej sie zmniejsza.Tasma z obrazami musialaby sie prze¬ suwac nierównomiernie. Przy przejsciu objektywu z jednego pryzmatu do drugie¬ go powstaja równoczesnie dwa obrazy o róznej szybkosci przesuwu, przyczem je¬ den obraz ma zmniejszajaca sie szybkosc, drugi zas zwiekszajaca sie. Poniewaz ta¬ sma nie moze miec jednoczesnie dwóch róznych ruchów, przeto jeden z obrazów nalezy przykryc, wskutek czego traci sie na swietle, które miga przy rzucaniu obra¬ zów. Wady te mozna usunac, o ile obraz przesuwa sie ciagle, badz jednostajnie.Obliczajac powyzej opisana, poczatko¬ wo wzrastajaca, a nastepnie zmniejszajaca sie szybkosc przesuwu, spostrzezono, ze je¬ zeli nierównomierny przesuw odbywa sie tylko na jednej polowie drogi, a wiec jest badz tylko wzrastajacy, badz zmniejszaja¬ cy sie, to, stosujac dwa dalsze wience pry¬ zmatów, mozna go zamienic na przesuw do¬ statecznie równomierny. Osiaga sie to, do¬ dajac przesuw wzrastajacy pierwszej pary wienców wyrównywajacych do zmniejsza¬ jacego sie przesuwu drugiej pary ogniw wyrównywajacych; przesuw wypadkowy jest wtedy prostolinijny.Fig. 4, przedstawia widok zgóry wien¬ ca, skladajacego sie z dwunastu pryzma¬ tów, których powierzchnie wyjscia gh (fig. 1), znajduja sie na powierzchni koli¬ stej i które sa symetrycznie przestawione wzgledem osi obrotu O. Dwie cieniowane powierzchnie mn sa to powierzchnie odbi¬ jajace gi, oraz hk (fig. 1). Kolo ^Wykreslo¬ ne na fig. 4 i innych, przedstawia polozenie objektywu L wzgledem oddzielnych ogniw wyrównywajacych podczas obrotu calego wienca pryzmatów. Z figury tej poznac z latwoscia, ze celem przestawienia jest, by kolo opisane przez objektyw na wiencu pryzmatów, przy obrocie wienca pryzma¬ tów w kierunku strzalki zostalo przez kra¬ wedzie strzalki, jako cieciwy, podzielone na pólluki, wskutek czego kazdy pryzmat przesuwa stozek promieni L wzgledem osi obrotu tylko o pól luku w kierunku obrotu pryzmatu.Wielkosc tego przesuwu obrazu zalezy od polozenia katowego oddzielnych pry¬ zmatów, które sa ustawione wedlug okreslo¬ nych zasad. Dwanascie pryzmatów na fig. 4, sa symetrycznie ustawione pod ta-kim katem, ze wzgledem osi 0 kazdy pry¬ zmat znajduje sie miedzy dwoma promie¬ niami, wychodzacemi z punktu O i two- rzacemi kat 30°. Krawedzie pryzmatów, badz strefy odbicia powierzchni odbijaja¬ cych, tworza na fig. 4 z jednym promieniem ochwytujacym kat 50°, z drugim zas kat 90°. Obrót pryzmatów okresla sie nizej wedlug promienia ochwytujacego, tworza¬ cego z pryzmatami (strefami odbicia) kat wiekszy, mianowicie na fig. 4 — 9Q®, wsku¬ tek czego promien ten nazywa sie glównym promieniem ochwytujacym. Do przeksztal¬ cenia póllukowego przesuwu obrazu na przesuw prostolinijny sluzy drugi wieniec pryzmatów, ulozony, np. wedlug fig. 8. Na fig. 8 A oznacza jeden wieniec pryzmatów, B— drugi wieniec z pryzmatami, odwrot¬ nie przestawionemi, w przekroju wedlug fig. 1 i 4; obydwa wience sa razem osadzo¬ ne na osi O i obracaja sie przed objekty- wem L. Jezeli wieniec podwójny bedzie obrócony w kierunku strzalki, to stozek promieni zakresli na fig. 9 pi^ez pierwszy pierscien pryzmatów luk a, przez drugi pierscien pryzmatów luk 6 w kierunku strzalki. Rzedne obu luków znosza sie czesciowo, zas odciete sumuja sie: m + r; m +s; o + /; p + u. Jak wykazuje ra:- chunek, tworza one prawie jednakowe wiel¬ kosci, a wiec liczbe stala, przy której róz¬ nice moga byc, stosownie do wielkosci prze¬ suwu, nadzwyczajnie zmniejszone przez % zwiekszenie liczby pryzmatów.By rzedna zniesc zupelnie, nalezy obraz przez pryzmat obrócic i jeszcze raz prze¬ sunac przez dwa wience pryzmatów, jak przedstawiono na fig. 10. Przytern 'prze¬ suwy drugiej pary pryzmatów odpowiada¬ ja lukom c i d fig. 9. Rzedne znosza sie calkowicie, zas odciete zwiekszaja sie ra¬ zem jednakowo, jak na fig. 8. By wyko¬ nac przesuw obrazu, kazdy wieniec pry¬ zmatów wykonywuje tylko ^4 drogi. Jest bardziej korzystne, jezeli przesuw sklada sie tylko z rzednych, przyczem odcinki znosza sie wzajemnie, co, jako przyklad, przedstawiono przy ustawieniu wienców pryzmatów podlug fig. 11. Wience A i B krzyzuja sie wtedy i pryzmat Amicis'a C odwraca obraz. Dzialanie, jak na fig. 10 i 11, osiaga sie zapomoca dwóch wienców pryzmatów, co przedstawiono na fig. 12 i 13. Katy, tworzone przez powierzchnie od¬ bijajaca, mialy poprzednio ten sam kieru¬ nek, teraz maja kierunek odwrotny. Na fig. 12 i 13 powierzchnie odbijajace nie sa równolegle. Powierzchnie B na fig. 13 ma¬ ja tez polozenie, jak odpowiednie pryzma¬ ty na fig. 10, przez co tez przesuwaja obraz na luku podobniez, jak na fig. 10 i 11.Przypuscmy, ze na fig. 4 jest miast ob- jektywu, idealna ciemnia optyczna. Stozek promieni, rzucony przez oFwór, zniknie przy wyjsciu z pryzmatu i równoczesnie zjawia sie w pryzmacie najblizszym, gdyz srednica ciemni optycznej jest znikomo ma¬ la. Przy stosowaniu objektywu o otworze pewnej szerokosci, stozek promieni objek¬ tywu rozszczepia sie przy przejsciu pro¬ mienia glównego przez miejsce, w którem sa sklejone obydwa pryzmaty. Poniewaz przy przyrzadach z pierscieniami pryzma¬ tów, wedlug fig. 4, i urzadzeniem wedlug fig. 11, jedna para pryzmatów jest optycz¬ nie wzgledem objektywu wiecej odwróco¬ na, niz druga, to jedna czesc otworu objek¬ tywu wytwarza obraz bardziej oddalony, druga — blizszy obraz. Jeden obraz po¬ winien skonczyc swój przesuw, by nastep¬ ny i poprzedni mogly byc dalej przesunie¬ te. Tak jednak nie jest. Gdy promien glówny objektywu przechodzi na inny pry¬ zmat fig. 4, wówczas odbywa sie przesuw nowego obrazu, przyczem pewnaJ czesc promieni objektywu pada na pierwszy pry¬ zmat i pomimo juz skonczonego przesuwu, powoduje dalsze, nie dajace sie juz" sko¬ rygowac, wiec nie prostolinijne i niepoza¬ dane przesuniecie obrazu, które odpowiada katowi, utworzonemu przez linje, laczaca objektyw z osia obrotu okolo promienia o- — 3 —chwytujacego, który tworzy z pryzmatem kat 90°. By fo*zbadac nalezy sobie wy¬ obrazic, ze pryzmat Ef jak przedstawiono linja kreskowana na fig. 4, zostal przedlu¬ zony o polowe otworu objektywu, wskutek czego promien glówny zakresla teraz dru¬ ga polowe lutu przesuwowego. Niepoza¬ dany i nieprawidlowy przesuw obrazu, o którym wyzej wspomniano, odbywa sie wskutek tego dopóty, dopóki objektyw nie opusci pryzmatu calkowicie. Przesuw nie¬ pozadany musi byc przed obrazem zakryty obracajaca sie zaslona skrzydelkowa. Nie¬ pozadany przesuw obrazu powstaje i przy stopnipwem nasuwaniu sie objektywu na no¬ wy pryzmat, podobniez, jak wtedy, gdy ob¬ jektyw opuszcza pryzmat. Wada ta ujawnia sie na drugim pierscieniu, gdzie w tej chwi¬ li promien glówny rozpoczyna zakreslanie drugiej polowy luku. Ten szkodliwy prze¬ suw moze byc równiez usuniety zapomoca obracajacej sie zaslony skrzydelkowej.Niepozadany przesuw obrazu moze byc jed¬ nak zupelnie usuniety, gdy pryzmaty sa na poczatku i koncu czesciowo w kierunku promienia przykryte, co na pryzmatach fig. 4 i 5 oznaczono*przez cieniowanie. Gdy objektyw przechodzi na przykryta czesc przesuwu, obraz staje sie slabszy i prze¬ suw jego przez pryzmat jest zalezny od kata, utworzonego przez linje, laczaca sro¬ dek objektywu z osia wienca pryzmatów, a promieniem glównym ochwytujacym.Przy tern wykonaniu jasnosc kazdego rzu¬ conego obrazu wzrasta od zera do maxi- mum, a po pewnym czasie zanika stopnio¬ wo, co wywolywuje miganie w aparatach, obecnie uzywanych.Równiez i te wade mozna usunac w spo¬ sób, przedstawiony na fig. 14, nie zakry¬ wajac konców pryzmatów, a obcinajac je, jak np. pryzmaty a b c d do wTelkosci g h oraz i k, nastepnie laczac w nieprzerwany pierscien, w odleglosci i w polozeniu od osi obrotu, jak poprzednio. Powstaje wtedy nowa konstrukcja, przy której pryzmat tworzy z ochwytujacym promieniem glów¬ nym kat wiekszy, niz 90°.Takie skrócenie jest konieczne przy wszystkich ogniwach Wyrównywajacych.Kazdy pryzmat na fig. 14 przesuwa obraz nawet wówczas, gdy promien glówny nie napotka go wiecej, tak, jak wyjasniono na fig. 4 dla czesci pryzmatów, zakrytych cieniowaniem. Róznica miedzy konstruk¬ cjami jest tylko ta, ze na fig. 14 przy przej¬ sciu chociazby jednej tylko czesci otworu objektywu z jednego pryzmatu na drugi, natychmiast powstaje na drugim pryzma¬ cie nowy obraz, majacy teoretycznie swia¬ tlo o takiej sile, o jaka swiatlo pierwszego, obrazu oslablo.Droga przesuwu jest zupelnie taka, jak gdyby pryzmat nie byl obciety, lub byl tyl¬ ko czesciowo przesloniety; do tego nalezy tez dostosowac szybkosc przesuwu filmu.Przy pryzmatach, skróconych wedlug fig. 14, kazdy nowy obraz zjawia sie Wczesniej, niz wedlug fig. 4, wskutek czego obrazy te przykrywalyby sie czesciowo, ^pobiega sie temu przez odpowiednie zmniejszenie obrazów, co osiaga sie z latwoscia, stawia¬ jac zaslony na drodze promieni.Jezeli srednica objektywu jest szersza, niz pryzmat, znajdujacy sie na wysokosci objektywu, to ona musi byc zmniejszona zapomoca odpowiedniej zaslony.Jezeli ogniwa wyrównywajace skraca¬ my w kierunku promienia, to zaslaniamy objektyw radjalnie i tylko zboku.Zamiast pryzmatów o równoleglych po¬ wierzchniach odbijajacych, stosuje sie tez inne ogniwa wyrównywajace. Na fig. 4 D D oznacza pryzmaty dachowe; Br Br — pryzmaty, zalamujace swiatlo, wedlug Bread'a. Fig. 15 przedstawia konstrukcje z^pryzmatami dachowemi. zamiast pryzmatów mcga byc zastoso¬ wane, wedlug fig. 4, plyty równolegloscien- ne, lub wedlug fig. 6, pryzmaty pierscie¬ niowe.Na fig. 6 i 3 przedstawiono wieniec z o- — 4 —gniw wyrównywaj acychj w którym zamiast pryzmatów prostolinijnych sa na powierzch¬ ni kolistej symetrycznie ustawione, podob¬ nie jak na fig, 4, wzgledem osi jednakowo przestawione Cztery czesci pierscieniowego pryzmatu Amicis'a, rozlozonego na cztery frwne odcinki. Tego rodzaju wience Wy- równywajace moga sie skladac równiez z 3, 5, 6 lub wiecej czesci. Na fig. 3 przed¬ stawiono tego rodzaju pryzmat pierscienio¬ wy w przekroju. Kolo V na fig. 6 przed* fetawia wzgledna droge okjektyWu Wzgfe- dem kolistej odbijajacej powierzchni e f, od której os objektywu stale~sie oddala, o ile wieniec obraca sie w kierunku strzalki.Do blizszego wyjasnienia wartosci przesu¬ wu powierzchni odbijajacej od objektywu sluzy fig. 16. Luk d e f g h na tej figurze przedstawia droge kolista objektywu, a luk d i k l m — odbijajaca powierzchnie pry- zift&tu pierscieniowego.Do ustalenia, jakie sa drogi przesuwu w równych odstepach czasu, droga objek¬ tywu zostaje przez punkty e f g podzielona na Cztery rówrie czesci. Poniewaz odbicie promienia glównego jest zawsze prostopa¬ dle do powierzchni d r, to promien glówny po odbiciu znajduje sie zawsze na promie¬ niu luku d r, a nie na luku drogi objekty¬ wu, z tego wzgledu linje laczace i e k f l g oraz m h. zwiekszaja sie i przedstawiaja so¬ ba odleglosci promienia glównego od po¬ wierzchni odbijajacej, wzrastajace jako drogi przesuwu w stosunku mniej wiecej 1:2:3:4. Z fig. 16 wynika, ze najwieksza odleglosc objektywu od powierzchni odbi¬ jajacej m h równa sie a o, co dowodzi, ze przy pryzmatach pierscieniowych droga przesuwu zalezy jedynie od wielkosci ich przestawienia. Poniewaz promien glówny przesuwa sie nie z promieniem biegu ob¬ jektywu, lecz prostopadle do powierzchni Zwierciadla, a wiec po jego promieniu, to Wskutek tego powstaje odchylenie obrazu o katy, przedstawione na fig; 16 przy d e f g h, Poniewaz takowe róznia sie, przeto musza byc korygowane przez zastosowanie dni* giego takiegoz wienca pryzmatów pierscie* niowych; drogi przesuwu, stosownie do u- kladu, sumuja sie lub odejmuja. Korygu¬ jacy wieniec pryziti&tów moze byc tak ze¬ stawiony, ze powierzchnia odbijajaca znaj¬ duje sle ti& wfewnetrzn&j strome pierscienia mianowicie na luku b h. Wience pryzina- tów moga byc tez odwrotnie ustawione, w zaleznosci od wykonania. Dwa wience,* które sa tak ustawione, ze drogi ich prze¬ suwu odejmuja fcic, moga niiec rózne prze¬ stawienia, a przeto moga byc zastosowane przy róznej wielkosci przesuwu. Mozna wience pierscieniowe ustawic w ten sposób, ze j'eden wieniec pryzmatów umieszcza sie przed objektywem, a drugi za objektywem, pomiedzy Tastila obrazów 1 objektywem, przyczem tasma znajduje sie w podwójnej odleglosci ogniskowej. Obraz, rzucony w ten sposób przez stale biegnaca tasme W wielkosci naturalnej, moze byc dowolnie powiekszony przez wstawienie soczewki ne¬ gatywnej, jak na fig. 15. Przy zdjeciach mozna stosowac takiez urzadzenie, które nadaje sie niekiedy z wielka korzyscia równiez i do wszystkich wienców innych.Zamiast pryzmatów pierscieniowych ze stczkowatemi przyprostókafniami, jak na fig. 3, które trudno wykonac, mozna uzyc pryzmatów o powierzchniach sferycznych, jak, np. na fig. 17.Wszystkie oddzielne ogniwa wyrówny¬ waj ace, a wiec tak£e pryzmaty pierscie¬ niowe musza byc zawsze, jak opisano, z obu stron o polowe otworu objektywu skró¬ cone.Zamiast pryzmatów pierscieniowych mozna uzyc czesci soczewek, np. wycin¬ ków, jak to przedstawiono na fig. 18, gdzie pryzmat sklada sie z osmiu czesci. Przez otwór takiego wienca, przed lub poza ob¬ jektywem otrzymuje sie przesuw obrazu, poniewaz oktanty soczewki zmieniaja swe polozenie wzgledem objektywu, tak, jak gdyby byly przesuwane pionowo lub pozio- — 5 ^mo. Jfest-tft-zalezne od kierunku przesta¬ wiania polozenia, oraz od obrotu wzgledem objektywu. Jak wiadomo, obraz zostaje przy soczewkach dodatnich przesuniety w tym samym kierunku, a przy ujemnych w przeciwnym. Poniewaz objektyw, oddala¬ jac sie od ogniwa wyrównywaj acego, prze¬ suwa obraz na drodze polowy otworu, jak dokladniej opisano przy pryzmatach, to frzy zastosowaniu dwóch przestawionych polów soczewki nastapilby szkodliwy prze¬ suw wsteczny. Wskutek tego czesci socze¬ wek równiez jak i pryzmaty musza byc skrócone. Na fig. 18 jest czwarta czesc soczewki A C O skrócona na ósma, zas na figi 19 skrócenie wynosi M czwartej czesci; Wskutek tego dopiero piec takich wycin¬ ków tworzy jeden wieniec calkowity. Moz- naprzyjac za zasade, ze dzieli sie soczew¬ ke na pewna ilosc wycinków, symetrycznie naokolo osi ustawionych, z obu stron otwo¬ ru objektywu optycznie dzialajacych, jak wycinki zwiekszone, które jednak wieksze byc nie moga, jak polowa soczewki. Wy¬ cinki moga byc równiez promieniowo wzgle¬ dem osi obrotu skrócone, jak przedstawio¬ no linjami kropkowanemi m o oraz n o, na oktancie A B C fig. 18. Wystajace krawe¬ dzie wycinków mozna zmniejszyc, zeszli- fówujac je kolisto, jak na fig. 7. Zaleca sie rozciac na wycinki niewykonczona so¬ czewke; wycinki skleic w jeden krazek, o- szlifowac, jako soczewke, a nastepnie rozlo¬ zyc znów na wycinki. * Gdy wieniec z wycinków soczewki zo¬ staje umieszczony poza objektywem i w kierunku strzalki obrócony, to wycinki dzia¬ laja, jak gdyby przesuniete poza objekty¬ wem pionowo do góry. Przy zastosowaniu wienców wycinków soczewek pozytywnych obraz przesuwa sie do góry, przy ujem¬ nych — nadól. Jezeli mamy przy takimz obrocie przesunac obraz do góry zapomoca wienca wycinków soczewek negatywnych, to nalezy wycinki przestawic w kierunku przeciwnym. Wielkosc przesuwu obrazu zalezy wówczas od odleglosci ogniskowe} objektywu, odleglosci od rzuconego obrazu wienca, oraz od wielkosci przestawienia, co wyjasniono na fig. 16.Jezeli mamy otrzymac jednakowy prze¬ suw zapomoca dwóch wienców wycinków, znajdujacych sie w róznej od objektywu odleglosci, to przestawienie wycinków mu¬ si byc rózne.Jezeli mamy otrzymac przesuw obrazu przez dodanie dróg przesuwu wienców wycinków dodatnich i ujemnych, to uzywa sie wienców wycinków, odwrotnie na rózna wielkosc przestawionych, ustawionych po¬ za objektywem, jak przedstawiono, np. na fig. 20.Przy pomocy fig. 16 mozna wyliczyc, ze przy jednakowej szybkosci katowej warto¬ sci przesuwu wzrastaja, mniej wiecej w stosunku 1:2:3:4, i ze przy zastosowaniu drugiego wienca wycinków soczewek nega¬ tywnych, o jednakowem maximum przesu¬ wu, droga fk na fig. 16 odpowiada doklad¬ nie polowie dwóch najwiekszych sum prze¬ suwu obu wienców, natomiast droga i s jest dokladnie o tyle mniejsza, o ile droga / g wieksza, niz cwierc calej drogi przesuwu.Gdy przepuscic przesuwajacy sie w ten .sposób stozek promieni 7, np. przez pry¬ zmat Amicis'a, odwrócic obraz' oraz prze¬ puscic go przez dwa odwrotnie przesta¬ wione wience dodatnie i ujemne, to naste¬ puje powtórne sumowanie; niejednakowe katy odchylenia przy d e f g h a, oraz ble¬ dy przesuwowe znosza sie arytmetycznie.Takiez urzadzenie mozna zastosowac przy pryzmatach pierscieniowych. Poprawiony przesuw moze byc stosowany do zdjec; przy rzucaniu obrazów starczy zwykla po¬ prawka zapomoca drugiego wienca pry¬ zmatów.Przy przestawieniu objektywu niczbed- nem przy powiekszeniu, badz zmniejszeniu, równiez i wience musza byc odpowiednio przesuniete. Jednak mozna temu zapo¬ biec, wstawiajac miedzy objektyw i obraz ^ 6 —dwa przestawialjie klijry szklane, zapomoca których mozna regulowac odleglosc ogni¬ skowa. Mozna otrzymac przesuw tez przez odejmowanie, gdy wycinki wienców beda rozmaicie przestawione.Wycinki mozna skracac nie radjalnie od osi soczewki, lecz od osi obrotu, jak przedstawiono na fig. 15 zapomoca linji kropkowanej. Wience wycinków mozna u- mieszczac rozmaicie, np. tak, jak na fig. 20, lub przed i poza objektywem w ostatnim wypadku wraz z pryzmatami do odwróce¬ nia obrazu. Zaleca sie uzyc do wyboru wycinków soczewki achromatycznej, lub tez, ustawionych wedlug fig. 20, soczewek wycinkowych, majacych takie odleglosci o- gniskowe, ze koryguja sie nawzajem achro- matycznie. Mozna skorygowac odleglosc ogniskowa objeEtywu nawet przy soczew¬ kach zwyklych. Mozna otrzymac ciagly przesuw zapomoca tylko jednego wienca wycinków^, gdy soczewka badz jej. Ojddziel- • ne wycinki (na które soczewka zostala rozlozona) sa sciete w ten sposób, ze maja odpowiednie odchylenia od stref kolistych, które sa obliczone wedlug fig. 16 i wyko¬ nane zapomoca odpowiednich maszyn.Jak widac na fig. 18, objektyw wytwa¬ rza tylko jeden obraz posrodku wycinka; we wszystkich innych miejscach powstaja wskutek rozszczepienia otworu objektywu równoczesnie dwa przesuwajace sie jeden nad drugim obrazy. Przy zdjeciu czas na¬ swietlania zostaje wskutek tego przedluzo- v ny, a przy rzucaniu obrazów zlanie sie ich ulatwione.Sciana przechylna pryzmatów, przesu¬ wana przed objektywem, oslabia cokolwiek sile swiatla obrazów, co mozna zauwazyc podczas bardzo powolnej zmiany obrazów przy rzucaniu ich na ekran. Umieszczajac obracajacy sie filtr o odpowiednim odcie¬ niu, lub odpowiednio wycieta obracajaca sie zaslona oslabiajaca lub czesciowo za¬ krywajaca pryzmaty, usuwa sie róznice o- swietlenia, tak, ze otrzymuje sie nietylko w teorji, ale i w rzeczywistosci obrazy zupel¬ nie nie migajace.Poniewaz, gdy jeden obras znika, jedno¬ czesnie zjawia sie juz drugi, ani jedna fa^a ruchu fotografowanego nie ginie. Przy wzglednie nieznacznej liczbie obrazów na sekunde (8 do 10) kontury obraztfw w ru¬ chu sa zupelnie naturalne; niejasnosc szyb¬ ko obracajacych sie czesci obrazu robi wra¬ zenie jeszcze bardziej prawdziwe, gdyz oko widzi obraz pr^y rzucie, jak w rzeczywisto¬ sci, zamglony. PL